1978 – Van 21 tot 31 juli : Bivak Chiro-jongens te Loppem (bij Brugge)

            De meisjes gebruikten dezelfde locatie maar van 31/7 tot 10/8.

 

In ‘De Band’ van augustus 1978 beschreven twee ‘aspirant-kookmoeders’ hun eerste ervaringen op het bivak van de meisjes in Loppem :  

 

Bivakmoeders

“Na ongeveer 15 bivakken als Chiromeisje en/of als leidster was het een prettige ervaring er nog eens te mogen bij zijn als kookmoeder.

Samen met Liza en Jeanne vormden we een prachtig team.  Alhoewel ‘kookmoeder’ een grote benaming is voor wat wij, als groentjes, in Loppem presteerden, hebben wij toch getracht ons mannetje te staan. Kortom wij hebben een gratis cursus koken van 10 dagen gevolgd en er nog wat bij geleerd ook ! Een kop koffie maken kan iedereen maar dit geestrijke vocht drinkbaar maken voor een bende van 80 is al een andere zaak.

Het was fabelachtig hoe Liza en Jeanne de kunst verstonden alle spijzen op smaak te brengen en lekker warm op tafel te toveren, wat soms een hele karwei was.

Onze dag vullen was nagenoeg geen probleem. ’s Morgens werden de tafels gedekt met toespijzen zoals : confituur, speculoos, peperkoek, Hollandse kaas, smeerkaas, hespenworst, saucis en niet te vergeten de choco. De choco was het meest geliefde en gevraagde leggertje tussen de boterham. Soms was het wel eens zoeken naar de boterham. Maar, kom, ge zijt op bivak om eens iets te doen wat thuis niet mag. Nadat wij de tafels gedekt hadden trokken wij naar de keuken waar Liza en Jeanne reeds bezig waren met het schoonmaken van de soepgroenten. Wij hielpen dan in de keuken met allerlei karweitjes zoals aardappelen schillen voor de soep, de afwas, enz. Ondertussen waren Jeanne en Liza reeds duchtig in de ene of andere kastrol aan het roeren. Het waren gedurende die 10  dagen verschillende gerechten waaraan voor het bivak gedokterd was met de leiding. Een ganse avond werd in beslag genomen met de vraag : ‘zullen ze het mogen ?’

Na het middageten was het dringend nodig de berg keukenafwas aan te pakken. Ongelooflijk maar waar, je kon bijna geen plaats meer vinden om te staan. Verder moest je uitkijken om niet ten val te komen op de glibberige vloer. Na deze karwei dweilden we de keuken.

In de namiddag gingen we meestal inkopen doen en vlees en brood bestellen voor ’s anderendaags. Dit laatste waren we wel eens vergeten. Maar dan was het de Pater die het zaakje weer op z’n pootjes hielp zonder dat onze magen  en maagjes hiervan last ondervonden.

Na deze inkopen was het weer eens tijd voor het vieruurtje dat om half vijf verorberd werd. En als slot van de dagtaak het avondeten dat bestond uit pap en/of opgewarmd eten en/of specialiteiteke. Omstreeks 10 u. werd er leidsterskring gehouden waarop ook wij tegenwoordig waren.

Na deze 10 dagen hebben wij niet alleen ontdekt dat onze broek of rok nauwer om het middel zat maar tevens dat het een enorme inzet vraagt van de Pater, leiding en leden om er 10 dagen te vullen met spel, sport en samenhang.

Van de groentjes Chris en Linda.”

 

1978 – Zaterdag 12 en zondag 13 augustus : DORPSFEEST

 

Parochiehuis Leest – ten voordele van onze missionarissen : René De Laet, Jeanne De Boeck, Marie Verbruggen en Melanie De Laet.

Programma :

Zaterdag : openluchtmis om 19u30 opgedragen door René De Laet.
Nadien : ontmoetingsgelegenheid voor groot en klein met spijs en drank en vlooienmarkt.

Zondag : Vlooienmarkt – Kunstkraam met plaatselijke en Afrikaanse kunstwerkjes – Snack-Bar – Café – Bodega – Koffiebar en in de namiddag Ballonnenwedstrijd en allerlei attracties.

Organisatie : alle verenigingen van Leest.

(Folder)

 

1978 – 1 september : Kon. Fanfare St.-Cecilia op Mechels stadhuis ontvangen. (foto)

             Omwille van de prestatie op de Wereld Muziek Concours in het Nederlandse

             Kerkrade, werd de Leestse fanfare op het Mechelse stadhuis ontvangen en door

             het Schepencollege gehuldigd.

 

1978 – Zondag 10 september : Dorpsspel

            In het kader van het drievoudige chiro-jubileum organiseerde Vevoc een

            dorpsspel.

 

1978 – Zondag 10 september : Troubadour-Avond Vevoc.

             Met het optreden van Miels Cools en de ‘Leestse Kleinkunstgroep’.

             Locatie : Parochiehuis. Deuren 19u30. Inkom : 80 frank.

             Vermindering aan Chirogroepen vanaf 10 personen. (Advertentie)

 

Foto :

-Jan-Piet Leveugle dirigeert St.-Cecilia op de Grote Markt te Mechelen.

Van l. naar r. : Rik Lauwens, Luc Verschueren, Luc Vertommen, Christa Polspoel, Hendrik Verschueren, Edward De maeyer, Juul Vloeberghen en uiterst rechts erevoorzitter Pol Piessens. (Foto : Leest in Feest)

-Advertentie van de Troubadour-Avond.

 

1978 – Juni-nummer De Band : Een boek over Leest in wording.

            “De werkzaamheden vorderen.

            Elke dinsdagavond van acht tot tien komt men wekelijks samen in het klooster.

            Iedereen is er welkom en kan er zijn steentje bijbrengen !

            Wie nog oude familiefoto’s bezit van voor de jaren ’20 mag ze nog steeds

            binnenbrengen in het klooster op dinsdagavond of bij aalmoezenier Herregods,

            Kouter 6.”

 

1978 – zondag 4 juni : Ceciliafeesten van de Kon.Fanfare St.Cecilia :

 

                         Belgische Kampioenschap voor harmonieën en fanfares

Dit werd in samenwerking met het Kon. Muziekverbond van België georgeniseerd.

In de ere-afdeling werd de Kon. Fanfare ‘St.-Cecilia’ Londerzeel Belgisch kampioen voor de Société Royale ‘Les Fanfares Reunies’ Dolhain-Limbourg. In de afdeling uitmuntendheid werd de Kon. Fanfare ‘De Onafhankeljkheid’ Wiekevorst kampioen en in de lagere afdeling was dat de Socialistische Fanfare ‘De Werker’ uit Kapelle-op-den-Bos.

 

“Vanaf 1978 had het fanfarebestuur  (zie foto) jaarlijks de handen vol mt de organisatie van vooral de Ceciliafeesten en de internationale muziekwedstrijd. Het secretariaat werd datzelfde jaar opgesplitst. Stan Gobien zorgde voor het fanfaretijdschrift ‘Toeters en Trompetten’ dat in dat jaar voor het eerst verscheen, voor alle correspondentie met muziekverenigingen of met officiële instanties en meestal schreef hij ook de toespraken. Johan Vandeputte nam de ledenadministratie voor zijn rekening en zorgde voor de correspondentie met de muziekbonden.

Vanaf datzelfde jaar waren er eveneens twee penningmeesters : Albert Robijns en Jef Vloeberghen. Die waren er beslist nodig want er waren toen jaarlijks veel inkomsten omwille van de Ceciliafeesten. Daarnaast waren er ook hoge uitgaven.”

(Stan Gobien : ‘Leest in Feest’.)

 

1978 – 4 juni : Vijfde Volleybaltornooi Vevoc

Sinds september 1977 was Vevoc ook actief in het volleybal in de KWB Falos competitie.

In ‘De Band’ deed een vereniging een oproep om elke zondag om 10 uur in de meisjesschool te komen supporteren. Er was immers altijd een ploeg die thuis speelde, t.t.z. ofwel Vevoc ofwel de KWB.

Inschrijven voor het tornooi dat plaatshad in de parochiezaal kon bij Erik Solie of Paul Clymans.

Het vijfde volleybaltornooi vond plaats op de speelpleinen van de meisjesschool. Old Amigos Heffen speelde de finale tegen Vevoc I en trok aan het langste eind.

Na de smoutebollen volgde de prijsuitreiking in tegenwoordigheid van schepen Van de Sande.

Einduitslag :

1. Old Amigos Heffen

2. Vevoc I

3. KWB Kapelle o/d Bos

4. KWB Leest

5. Hanswijk

6. Bochel Battel

7. Milac Kapelle o/d Bos

8. Vevoc II.

 

1978 – 19 juni : Vergadering stedelijke cultuurraad over nieuwe straatnamen.

In het ‘Jaar van het Dorp’ wilde de stad Mechelen enkele Leestse straatnamen wijzigen.

De voorstellen waren voor de Bist : Aland, voor de Lindelaan : Appellaan, voor de

Dorpsplaats : Leestse Plein en voor de Scheerstraat : Wolscheerdersstraat.

Afgevaardigden van Leest dienden hun eigen voorstel in :

Lindelaan : voorstel : Augustijneweg of Bosweg of Kloosterhoeveweg.

Bist : Aland goedgekeurd.

Scheerstraat : voorstel : Koeistraat of Pastoor De Heuckstraat.

Dorpplaats :  voorstel : de naam behouden, anders Leest Dorp.

(DB)
 

1978 – 2 juli : Kon.Fanfare St.-Cecilia Wereldkampioen

 

Van 23 juni tot 16 juli werd het Wereld Muziek Concours in het Nederlandse Kerkrade georganiseerd. Een wedstrijd voor amateurmuziekkorpsen die om de vier jaar werd ingericht. In 1978 namen er muziekverenigingen uit 26 landen aan deel, o.a. de beste uit Japan, de USA, Canada, de Scandinavische landen, Indonesië, de Oostbloklanden e.a.

300 korpsen met een totaal van 12.500 muzikanten waren ingeschreven voor de verschillende disciplines, docht slechts 228 raakten door de ultramoeilijke voorselecties.

België werd vertegenwoordigd door 19 korpsen, waarvan er 7 optraden in de afdeling harmonie en fanfare.

In de fanfare – afdeling uitmuntendheid werd ons land vertegenwoordigd door de Kon.Fanf. St.-Cecilia uit Leest. Het korps behaalde 311 op 360 punten in de afdeling. Dit bracht hen de eerste prijs en de gouden medaille op.

Aangezien het 4-jaarlijkse wereldkampoenschappen betrof, was de Leestse fanfare gemachtigd de volgende 4 jaar “wereldkampioen fanfareafdeling uitmuntendheid” als titel te dragen.

De internationale jury had woorden van lof voor de fanfare uit Leest, voor het klankgehalte, de algemene muzikale uitvoering, het samenspel, de ritmiek en in het bijzonder voor de muzikale opvatting.

Dit resultaat was vooral te danken aan het werk van dirigent J.P. Leveugle die sinds hij de Kon.Fanf. St.-Cecilia dirigeerde  elk jaar een titel wist te behalen :  in 1976 provinciaal kampioen 3^de afdeling, in 1977 provinciaal kampioen 2^de afdeling en dit jaar in één klap wereldkampioen uitmuntendheid.

Voor het opgelegde werk, de Salzburg Suite van F. Wright, kreeg St.-Cecilia Leest 156,5/180 punten. Het werk werd uitgevoerd in perfecte Mozart-stijl.

Als uit te voeren vrij werk koos de jury Indian Summer van Eric Ball. Hiervoor werden 154,5 op 180 punten toegekend. Naast een zeer verzorgd algemeen geheel werden de solo’s voor tuba en cornet onberispelijk uitgevoerd. 

Dirigent J.P.Leveugle en ondervoorzitter Gust Lauwers waren niet weinig fier uit handen van de Nederlandse premier Van Agt het diploma en de gouden medaille te mogen ontvangen.

De voorzitter van de fanfare Vic Verschueren (zie foto), moest verstek laten gaan, aangezien 6 van zijn zoons meedongen naar de wereldtitel en hij thuis niet gemist kon worden.   

 

Foto ‘s :

-Het bestuur van de Kon.Fanfare St.-Cecilia in ’78 bij een voorbereiding van de Ceciliafeesten.

Bovenaan van links naar rechts :  verslaggever Jef Lauwers, Rik Lauwens, Jan Moons, Marcel Van Loo, secretaris Stan Gobien, materiaalbeheerder Antoon Lauwens, Louis Schillemans en Hubert De Borger.

Onderaan van links naar rechts : penningmeester Jef Vloeberghen, ere-voorzitter Leopold Piessens, voorzitter Vic Verschueren, ondervoorzitter-feestleider August Lauwers en penningmeester Albert Robijns.

-De voorzitter van de Kon. Fanfare St.-Cecilia Vic Verschueren met zes van zijn zeven muzikale zonen. Van links naar rechts : Emiel, Hans, Kamiel, vader Vic, Luc, Hendrik en Jan. (foto : ‘Leest in Feest’)

1978 – 29 mei : Met o.a. 6.515 fr afkomstig van een dia-vertoning, vertrok zuster Jeanne De

             Boeck opnieuw naar Chili na een welverdiend verlof in haar geboorteland.

            Gazet van Mechelen : 

  

            Groeten van overzee : Jeanne De Boeck

            “Enkele uren voor ze opnieuw (na een korte vacantie thuis) naar haar missiepost

            in Chili Conception vertrok, schreef zuster Jeanne De Boeck (Ursuline van O.L.

            Vrouw Waver) ons een kaartje dat o.m. het volgende vermeldt :

            “Ik vertrok op 19 december 1953 voor de eerste maal naar Kongo en verbleef er

            tot juli 1962. Door de omstandigheden werd ik genoodzaakt terug te keren.

            Sedert 1 maart 1969 werk ik in Chili in een Chileens werk “Hogar de Christo”,

            een werk dat reeds wereldberoemd is daar het vanuit Chili is uitgezaaid in een

            zestal landen van Zuid-Amerika en acht landen in Azië.

            Ik ben zeer blij om het initiatief dat de Gazet van Mechelen nam om ons werk

            kenbaar te maken, niet om de eer voor ons zelf maar om de positieve weerslag

            die dat op onze Vlaamse mensen mag hebben.

            Er is steeds zoveel droevig nieuws te melden dat de mensen de smaak van

            schoonheid en goedheid verliezen.

            Ik schrijf deze woorden voor mijn afscheid en mijn vertrek naar Chili, een land

            en een volk waar het aangenaam is en de moeite waard om voor te werken

            ondanks alle ongunstige berichtgeving daarover.

            Blij weer in dienst te mogen staan van de armen der armen, van de daklozen,

            de zieken en de oudjes groet ik u allenlijk.

                         Zuster Jeanne De Boeck.”

 

 

“Geboren in de Winkelstraat trad Jeanne in bij de zusters ursulinen van O.L.Vrouw-Waver (1947) en werd er regentes wiskunde-wetenschappen (1948). Twee jaar later volgde haar professie als zuster Aleydis.

Ze studeerde verder en behaalde het ‘Diploma Tropische Geneeskunde’ aan het Tropisch Instituut te Antwerpen (1952) en dat van ‘koloniaal verpleegster’ te Leuven (1953). In hetzelfde jaar vertrok ze naar de missies, i.c. naar Belgisch Congo (Democratische Republiek Congo).

In de oostprovincie in de Uele te Titule werkte ze bij de melaatsen : in de ziekenzorg (van 1953 tot 1960) en na de onafhankelijkheid (tot 1962) als leerkracht. Die twee jaren waren bijzonder moeilijk en ze kwam naar België.

Terwijl ze in Mechelen onderwees (ursulineninstituut, 1962-1965) leerde ze Spaans aan het COPAL (Collegium pro America Latina) te Leuven. Ze specialiseerde zich verder te Duffel en behaalde een A1-diploma verpleegkunde voor de centrale jury (1967). Daarop  verwierf ze een getuigschrift van de Dienst voor Ontwikkelingssamenwerking te Brussel (1968).

Het jaar nadien vertrok ze naar het Chileense Concepcion. Daar werkte ze in de Hogar de Cristo als madre Juanita in het opvangtehuis, de polykliniek, het ouderlingengesticht of de ‘hogar de ancianos’ en in de huizen voor verlaten meisjes.

Ze leerde er met de computer werken en werd meer dan eens voor haar inzet en werk

geëerd : zo ontving ze in Chili diploma’s voor jeugdzorg, drugbestrijding, gedragsverandering, bestrijding van HIV en vooral werd ze ereburger van Concepcion (1984) ; bij ons ridder in de Orde van Leopold II.

In 1962, 1976, 1978, 1980, 1982 en 1984 was ze op verlof in België.

Na haar opruststelling kwam ze voorgoed naar ons land terug (eind 1992) maar zat er evenmin stil. Een hele tijd (tot 2000) hielp ze nog in de school in de Mechelse Hoogstraat en werd hulparchivaris van de congregatie in O.L.Vrouw-Waver. Ook was ze (van 1992 tot 2003) één dag in de week te vinden als ‘verkoopster’ in de ‘Trefzaal’ van het ‘Pastoraal Centrum’ te Mechelen.

(Wilfried Hellemans : “De Sint-Niklaasparochie in Leest”,  2009)

 

Jeanne De Boeck was te Leest geboren op 3 maart 1928 als dochter van Alfons en Henriette De Prins (een zus van burgemeester Pieter De Prins).

Met ‘De Band’ onderhield ze een intensieve briefwisseling en de meeste van haar brieven, die ze steevast ondertekende met Juanita De Boeck,  verschenen in het ‘heimatblad’. Over haar werk in Hogar de Christo schreef ‘De Band :

“In Hogar de Christo waar zuster Juanita werkt is er vooreerst een ‘tehuis’ waar de mensen zonder dak kunnen komen slapen. Ze betalen er een kleinigheid opdat ze de indruk niet zouden hebben dat ze alles voor niets krijgen.

Dan is er de Polykliniek waar iedereen kan verzorgd worden. Er wordt hen niet gevraagd : ‘Waar woont gij ?’ De mensen kunnen er terecht voor algemene geneeskunde, kinderziekten, vrouwenziekten en tandheelkunde. Zuster Juanita doet de consultatie in de voormiddag, terwijl studenten in de geneeskunde ’s middags komen inspringen. Van daar uit kunnen de mensen doorgestuurd worden naar het groot hospitaal of naar een oogarts (die zijn zeer zeldzaam). Er is ook reeds een klein laboratorium ter beschikking.

Verder is er nog een Ouderlingentehuis  ‘Hogar de Ancianos’ voor de oudjes die van de straat worden opgeraapt en ook nog een wijkkapel  (La Capilla El Carmen) die afhankelijk is van de grote parochie : elke zondag komt de kapelaan, een Chileense Jezuiet, er de mis opdragen.

Met 7 catechisten bereid zuster Juanita de mensen voor op de eerste communie, het vormsel, het huwelijk en het doopsel. De zondagsmis wordt speciaal verzorgd met zang, gitaar en castagnetten en er ook een zangkoor actief.” 

 

Foto’s :

-1946 : Jeanne De Boeck (18 jaar) nam afscheid van haar familie en vertrok naar het klooster.

Van links naar rechts :  tante Julie Brion-De Prins (een zus van haar moeder), vader Fons De Boeck, Pastoor Coosemans, Jeanne, burgemeester De Prins, moeder Henriette (Jette) De Prins,  grootnonkel Karel De Boeck (een ongehuwde oom van haar  vader die deel uitmaakte van het gezin) en tante Marie De Prins, een andere zus van haar moeder.

-Jeanne De Boeck in Kongo.

-‘Madre Juanita’ in Chili.

1978 – 7 mei : Hoevewandeling

            De derde Leestse wandelroute n.a.v het “jaar van het dorp” werd samengesteld

            door de Landelijke Gilde van Leest en kreeg de benaming “Hoevewandeling”

            mee.

            Ze werd ingewandeld op zondag 7 mei en nam een aanvang in de Bist.

            Met deze route wou de Landelijke Gilde waardering en begrip inwinnen voor het

            landelijke.

            De totale afstand bedroeg ongeveer 5 km.

            De deelnemers konden zich, voor 10 frank, een speciale ontworpen brochure

            aanschaffen, waarin naast onderrichtingen en situatieschetsen ook

            bezienswaardigheden werden beschreven. 

 

“Om de wandeling aan te vangen vertrekken we in de Bist. Deze is gelegen op de verbindingsweg Leest-Kapelle-op-den-Bos. Teneinde U een richtlijn te geven stellen we voor de serren langs de baan als vertrekplaats te beschouwen. Even verder vinden we een parkeerplaats, zodat diegene die per wagen komen deze hier kunnen achterlaten.

We vangen onze wandeling aan en volgen de betonbaan richting Leest. Voorbij het huis nr. 25 verlaten we de betonbaan en gaan rechtsaf op ‘De Renderbeekhoeve’. Hier steken we de binnenkoer over en gaan rechts de lange veldweg op. Aan de enkele bomen die er achterbleven herkennen we de mooie dreef die hier was en die deze hoeve verbond met het in de verte zichtbare ‘Hof ten Olsen’. De brede beek die we oversteken is plaatselijk best bekend als Molenbeek of Aa-beek. We volgen het kleine stromende veldbeekje tot we even verder aan de spoorlijn komen Mechelen-St.Niklaas.

We kijken even langs de spoorlijn en zien heel ver de brug van het kanaal te Willebroek.

Voor ons krijgen we een mooi panorama van het dorp Leest, met links de Heide en verderop de watertoren. Verborgen kunnen we de kerktoren van Leest bemerken. Om onze wandeling verder te zetten gan we nog even langs de spoorlijn en stappen erover aan de onbewaakte overweg, rechts is een kronkelende asfaltweg die we zullen volgen tot even op Hombeek.

Wanneer we terug over de spoorweg de asfaltbaan volgen, komen we even voor de andere spoorlijn aan de ‘Withoeve’. Deze spoorlijn mogen we in geen geval oversteken. We zullen een vijftigtal meter ervoor rechts afslaan en de veldweg om de Withoeve volgen tot het einde. Dan gaan we linksaf, terug naar de spoorweg en volgen de weg tot aan de historische waardevolle Stenenmolenhoeve. Nu is het opletten geblazen ! We slaan de veldweg rechts in, docht onmiddellijk achter de hoeve zullen we links de weg tussen de weide nemen.

We stappen recht op het ‘Kasteel de Mot’ af.

Onderweg ondervinden we wel wat moeilijkheden want de veldweg is plots verdwenen. Met wat goede wil bereiken we echter de meer links gelegen weg en komen zo naast een hoeve op de betonbaan, die we even links opgaan. De eerste weg rechts leidt naar het kasteel. Hebben we geen schrik van prikkeldraad, dan kunnen we links om het kasteel gaan en vinden we langs de achterzijde nog een mooi stukje natuur. We raden anderen aan om vanaf het kasteel de betonbaan rechts te volgen tot de plaats vanwaar we vertrokken.”  

 

1978 – Zondag 21 mei : Chiro-bedevaart en Chiro-familiereis.

 

1978 – Zondag 28 mei : ‘Vierde Grote Fietszoektocht Vevoc

             Inschrijvingen en vertrek : parochiezaal Leest van 11 tot 14 uur.

             Deelneming en prijzen : individueel vanaf 10 jaar en per gezin (min. 3 personen)

             Afstand : 20 km.

             Deelname : 50 fr. per persoon, 100 fr. per gezin.

             Prijzen in natura ter waarde van 12.000 fr.

             Voor de eetlustigen : pannenkoeken. Voor dorstigen : drank (ook op controleposten)    

 

In totaal namen er 31 gezinnen deel en 151 losse deelnemers.

In familieverband was Jeroom Verbruggen met de zijnen onklopbaar. Tweede werd de familie van Frans Standaert, voor de familie Potoms-Verschueren, familie Bertha Verbruggen en familie Tuyaerts.

Individueel trok Machteld Verbruggen aan het langste eind. Voor respectievelijk Jan Van den Heuvel, Koen Verbruggen, Jeroom Verbruggen, Marc Muysoms, Robert Verbruggen, Lilian Van den Heuvel, Mia Lamberts, Tony Verbeeck en Geert Robijns die tiende eindigde.

 

Bijgevoegd :

-Plannetje van de Hoevewandeling.

-De Rendelbeekhoeve.

-Hof ten Holse (1981).

- De mooiste prijzen gingen naar afgevaardigden van de vijf eerste families.

 

1978 – Zondag 30 april : Volksspelen te Leest

            Bij het drieledig jubileum van Chiro-Leest, werden door de Chiro en Vevoc

            volksspelen ingericht op de Chiroterreinen aan de Kouter.

            Leest werd verdeeld in 6 groepen (gehuchten) in in verschillende

            leeftijdscategorieën. Elk gehucht kreeg zijn eigen kapitein.

            Om voorbereid te zijn op aprilse grillen werden tenten voorzien.

            De leeftijdsgroepen werden als volgt ingedeeld : 10-11 jaar, 12-14 jaar, 15-17 jaar,

             18-30 jaar, 30-40 jaar en 40 + jaar…

 

“Om aan dit gebeuren een volks karakter te geven werden oude volksspelen in ere hersteld. De gemeente was verdeeld geworden in 6 gehuchten : Zennedal, Bleukens, Hogen Berg, Knip, Deurpelput en ’t Hoogveld, waarbij de deelnemers in 6 verschillende leeftijdsgroepen onververdeeld zijn. Als leidraad werd het principe “Spel zonder grenzen” gehuldigd.

De Kon. Fanfare St.-Cecilia van Leest opende te 14 u de manifestatie. De ploegen met hun respectievelijke kapiteins werden voorgesteld.

De ‘Knip’ met Louis Schillemans als kapitein, kwam als beste pyramidenbouwer uit de bus.

Na het spel werd ook een tussenspel (fil-rouge) gespeeld. De ploeg van Herman De Neve ‘Zennedal’ werd in het tweede spel, het spel met de repen, winnaar en door het inzetten van hun ‘joker’ kregen ze voor deze prestatie dubbele punten..

Het volgende spel was werkelijk een parel voor toeschouwersogen. De spelers moesten namelijk een paling overbrengen met een dubbel personen-kruiwagen, waarna het levend dier door een dame in de hand overgedragen wordt. Dat dit spel voor de toeschouwers werkelijk in de smaak viel was te zien en te horen. Dat dit gladde dier wel enkele malen met de grond in aanraking kwam, kan ieder zich wel inbeelden. Voor Zennedal werd dit de tweede opeenvolgende overwinning.

Het 4^de spel, de klokkenroof, was een spel waarbij de spelers (bijgestaan door een zegger) met een vislijn klokken moesten opvissen achter de kerktoren. De ‘Bleukens’ met Jef Lauwers als kapitein, toonden zich de behendigste vissers.

Bij het plank-lopen (duizendpoot) werden de 3 overige jokers ingezet.. De deelnemers van Hogen Berg, met Georges De Laet, toonden zich hier de snelsten.

De deelnemers van Deurpelput, waarvan Dolf Peeters als kapitein fungeerde, vonden de meeste snoepjes en kregen het hoogste aantal punten in dit spel.

Als laatste spel kwam het apotheose spel aan de beurt. Hier toonden de ‘Bleukens’ zich nogmaals de besten.

Met de punten van het mastklimmen (fil-rouge) erbij werd ‘Zennedal’ overwinnaar met 37 punten, gevolgd door de ‘Knip’ met 35 punten. Den Hogen Berg werd 3^de met 34 punten onmiddellijk gevolgd door Bleukens met 33 en ’t Hoogveld met 32 punten. Deurpelput sloot de rij met 27 punten.

De leden van de ploeg van ’t Hoogveld, met Jos De Smet als kapitein, mochten, ondanks hun vele inspanningen geen overwinning in de wacht slepen.

De juryleden Miel Dons en Miel Polfliet en de vele medewerkers hebben hun taak tot een goed einde gebracht. De deelnemers ontvingen allen een mooi bordje, geschilderd door aalmoezenier Herregods.

Hiermee heeft de Leestse Chiro, in samenwerking met Vevoc, bewezen dat een hechte gemeenschap blijft, ook al is Leest gefusioneerd met Mechelen.

Deze volksfeesten werden een zeer geslaagd initiatief om het ‘Jaar van het Dorp’ meer luister bij te zetten en vormden slechts een onderdeel van het Leests chirojubileum dat half november besloten wordt met een chirofamiliefeest.” (Krantenbericht, krant onbekend)

 

Zennedal bestond uit bewoners van de Kouterwijk en het voorste gedeelte van de Kouter met als kapitein Herman De Neve.

De Knip : Juniorslaan, Tisseltbaan, Rennekouter, Blaasveldstraat, Lindelaan en Hertstraat met kapitein Louis Schillemans.

Den Hogen Berg : Dorp, Molenstraat, Mechelbaan, Scheerstraat en Vinkstraat. Kapitein Georges De Laet.

De Bleukens : Kouter, Larestraat en Dorpstraat. Kapitein : Jef lauwers.

’t Hoogveld : Alemstraat, Kleine Heide, Bist en Kapellebaan. Kapitein : Jos De Smet.

Deurpelput : Tiendeschuurstraat, Elleboog- en Winkelstraat. Kapitein : Frans Huysmans.  (DB)

 

Bijgevoegd :

-Chiro-Vevoc Volksspelen : de openingsparade.

-De verschillende spelen…

   

1978 – 8 en 9 april :  Voetbaltornooi Oud-Chiro en Chiro-omliggende

 

1978 – 9 april : Inwandeling Kapellekenspad

            Naar aanleiding van het “jaar van het dorp” werden er ook drie wandelingen

            samengesteld in de fusiegemeente Leest.

            De eerste wandel- of fietsroute  werd ingericht en opgesteld door de Leestse

            Chiro en werd ingewandeld op zondag 9 april 1978.

            De route bestond uit twee trajecten, waarbij het vertrek voorzien was aan de

            Sint-Annakapel.

            Het eerste traject was 4 km lang en het bijkomende 6 km.

            Deze route liep langs vele Leestse kapelletjes, zoals o.a.de Sint Appoloniakapel,

            het kapelletje van de boerinnengilde, ’t kapelleke van O.L.V. van Fatima, de

            Sint-Jozefskapel...

 

“Deze wandel- of fietsenroute bestaat uit twee trajecten, vertrekt voor beide routes aan de Sint-Annakapel, gelegen aan de grenslijn van Mechelen en Leest, langs de rechteroever van de Zenne, langsheen de Leestsesteenweg – Mechelbaan.

Het eerste traject, dat zowel te voet als per fiets kan afgelegd worden, is ongeveer 4 km lang. Het bijkomende traject is nog eens 6 km.

Vertrek aan de St.Annakapel aan de Mechelbaan bij de Zenne. Hier is echter geen parkeergelegenheid. In 1913 werd op deze plaats een nieuwe kapel gebouwd. Tot voor drie jaar stond hier een wondermooi houten St.Annabeeldje in typisch Mechelse stijl 16^de eeuw. Het werd echter laffelijk gestolen en is thans vervangen door een Keramiekbeeld van de hand van aalmoezenier Herregods. Dit kapelleke was de vertrekplaats voor de bedevaart naar Scherpenheuvel. Voor de gevel staat een prachtige linde. Het wapenschild van Mechelen staat op het brugge-gewelf over de St.Annakerk.

Langs de Mechelbaan togen we de Zenne over. We volgen echter onze weg voorbij het ‘Brughuis’, een oude dorpsherberg en stamcafé van veiling- en groentenboeren.

We trekken voorbij de pastorij. De westergevel laat de ouderdom van dit gebouw aan belangstellenden kennen. Aan de herberg “ ’t Hoekske” draaien we de kasseibaan rechts in (de Molenstraat). Langsheen de vloeibeemden van de Zenne bereiken we de St.Appolonia kapel. Deze kapel werd door bereidwillige handen gerestaureerd in 1977. De keramiek (Herregods) geeft de legende weer van Sint Appolonia.
Vervolgens wandelen we links de Vinkstraat in. Ter hoogte van de Scheerstraat moet vroeger het ‘Hof ter Moortele’ – een hofstee- gestaan hebben. Bewonder ondertussen, rechts van u de vallei van de Molenbeek. Aan het huisnummer 49 slaan we naast een boerderij rechts een veldweg in. Deze weg loopt naar de Molenbeek. In deze omgeving werd eertijds in diepe greppels vlas geroot. We volgen de weg verder langsheen het canadabos, naar het hoger gelegen ‘Hertsveld’. Hier treft men echte zandgrond aan waarop voor 50 jaar vlas en graan op verbouwd werd. Door bemesting en structuurverbetering wordt hier nu veelvuldig aan tuinbouw gedaan. Het ‘Hertsveld’ ligt 7 tot 9 m boven de zeespiegel. De naam ‘Hertsveld’ komt van ‘Herdgang’ en ‘Herdschap’, beide woorden duiden op een gebied van woeste grond (met bos, open vlakten, heide maar verwilderd gebied).

We volgen de aardeweg tot aan het kruispunt (9 m hoogtepunt). Van op dit punt kan men de kerk van Heffen, de kanaalbruggen van Willebroek, Tisselt en Kapelle-op-den-Bos waarnemen, achter u is de watertoren van Leest. Hier kan men de keuze maken : ofwel de korte wandelweg (links) nemen, ofwel de grote route volgen rechtdoor.

Voor de korte Kapellekensweg, gaan we de weg links om op de Juniorslaan terecht te komen bij het kapelleken van de Boerinnengilde. De verdere weg wordt straks beschreven (traject 1).

Aan voormeld punt (9 m) begeven wij ons verder tot op een asfaltweg de ‘Hertstraat’ genaamd. Deze weg moeten we links inslaan. Aan het einde van deze weg draaien we rechts de Blaasveldstraat in. Aan de driesprong gaan we rechtdoor. Rechts van ons ligt de hoeve van de familie Bernaerts die het jaartal 1864 draagt. Zo bereiken we de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand. Deze kapel werd in 1901 opgericht door de familie Bernaerts. Merkwaardig is wel dat de kruisweg in deze kapel in drie talen is opgesteld (Engels, Spaans en Frans). Het klokzeel wordt nog steeds getrokken bij het overlijden van een der buren.

Aan de kapel vervolgen we de weg links, een aardeweg die uitloopt op de Blaasveldstraat en die we even links opvolgen. Deze omgeving wordt ‘Zuurbos’ genoemd, vanwege de zure grond in de laagten en beemden. Op onze rechterkant merken we een dreef die we dan ook inslaan. Eertijds liep deze dreef vanuit Blaasveld-Broek langs de ‘Rendelbeekhoeve’ naar het ‘Ekspoelkasteel’ in Hombeek. Jammer genoeg is er op de dreef een huis gebouwd, bij voornoemde kapel. Deze dreef bevat een mengeling van bomen en planten, meestal eik, braam, els, berk, zelfs brem. Wie oog heeft voor de grondsoort merkt dat die hier heel wat zwaarder is dan op het zandig ‘Hertsveldgebied’. De dreef loopt uit op een baantje. Hier kan men een keuze maken : ofwel de dreef blijven volgen, ofwel het betonbaantje volgen. Straks komen beiden terug samen. Wanneer we de dreef volgen tot het einde kunnen we rechts een weg volgen die uitkomt op de betonbaan.

We bevinden ons nu in het gebied ‘Geuzenhoek’ genaamd, officieel ‘Grote Heide’. We gaan een 100 m rechts het betonbaantje op, waar we dan links het veld ingaan. De veldweg loopt over de Zwarte beek en buigt om naar de grote baan voor Tisselt die we links in de richting van het dorp opgaan. Op de linkerkant ontmoeten we het kapelleke van “ ’t Hofland”. De oudste gegevens hierover dateren van 1774. Daar is sprake van ‘O.L.Vrouw van ’t Hofland” in een kapelleke dat aan een boom hing.

We volgen dan de Juniorslaan, richting dorp, tot voor de spoorweg, waar we rechts indraaien in de Lindelaan : na een kleine bocht in de baan zien we rechts een ‘oud gebouw’. Dit is een resterend gedeelte van de ‘Augustijnenhoeve’, die toebehoorde aan de Orde er Augustijnen en verpacht werd.

In de verte zien we de ‘Rendelbeekhoeve’. We gaan links de spoorweg over en vervolgens de weg. We bevinden ons hier op het gebied ‘Rennekouter’ , een hoger gelegen plaats die vroeger zandig en onvruchtbaar was. Op de veldweg nemen we de splitsing links om langs een ‘Lugustrum-haag’ de Juniorslaan te bereiken. We volgen deze laan tot aan het kapelleke van de Boerinnengilde, dat in 1936 werd opgericht bij gelegenheid van hun 25-jarig bestaan.

De kapel draagt de spreuk : ‘Langs deze weg zet gene voet, of zegt Maria Wees Gegroet.’

Hier zijn we dan terug bij het aanknopingspunt van Traject 1, over het ‘Hertsveld’.

(Wie enkel traject 2 wil doen, vertrekt best van hier en gaat zo het ‘Hertsveld’ op, het asfaltbaantje ongeveer tegenover dit kapelleken in N.-O. richting)     

Rechts van de kapel volgen wij de Tisseltbaan. We gaan terug over de Molenbeek. Plaatselijke bijnamen doen er aan herinneren dat eertijds het getij langs de Zenne ook hier waarneembaar was. Voorbij de beek vervolgen we de weg op een betere asfaltbaan die rechts afdraait. We komen op de Rennekouter. Rechts van ons staat een langgerekt gebouw : de ‘Jezuietenhoeve’, wat eveneens een pachthof was. Voor 50 jaar was hier een herberg ‘De Wip’ genaamd. We nemen de eerste veldweg links die in de Elleboogstraat komt en naar het Hof van Halen leidt. Dit was vroeger een ‘leenhoeve’. De oudste documenten hieromtrent dateren van 1360, in het Leenregister van het Leenhof van Brabant, onder Hertogin Joanna.

Wanneer we verder gaan komen we aan een kruispunt, waar het mooi onderhouden kapelleke van O.L. Vrouw van Fatima prijkt (1945).

De asfaltbaan rechts van het kruispunt draagt de naam ‘Tiendeschuurstraat’. De gebruiker van een dergelijke hoeve moest 1/10^de van de oogst afstaan aan de eigenaar van het pachthof. We volgen echter de Kouterweg links. We volgen dit baantje en volgen links de doornhaag. Een kasseiweg brengt ons tot bij de Sint-Jozefkapel aan de Dorpstraat. Deze kapel is wellicht de oudste van Leest, nl. van 1701. Deze werd ook in 1977 heropgeknapt.

We kunnen nu de Dorpsstraat volgen om het centrum en de kerk te bereiken. Het Dorpsplein is omgeven door een stoere Romaanse kerktoren en een hoog-opgetrokken ‘gemeentehuis’ van Leest.
Een pintje of frisdrank in het dorpscafé is nu wel zeer genietbaar.”

           

 

Bijgevoegd :

--De wandelgids die uitgegeven werd n.a.v. het Jaar van het Dorp.

-De Kappelekensroute.

-De kapel O.L.Vrouw van Bijstand ligt op Blaasveld.

-De kruisweg is in drie talen opgesteld : Engels, Spaans en Frans.

-Het kapelleke van ’t Hofland op grondgebied Tisselt.

In de editie van 26 maart 1978 vervolgde Gazet van Mechelen :

 

Achtergrond tussen Leestse Kouterwijk en de Zenne wordt bouwvrij gehouden

 

“CVP-raadslid Gust Emmeregs uit de fusiegemeente Leest...heeft donderdagavond jl. kloek en robuust ten aanzien van de ganse goegemeente het onomstootbaar en klinkend bewijs geleverd dat de verwijten aan zijn persoon onverdiend waren.

(...)

Raadslid Emmeregs drukte het besluit van zijn betoog zeer kernachtig uit. Al te best kan hij zich voorstellen dat het schepencollege zeker niet opgetogen was toen het “dit erfgeschenk” in de schoot kreeg. Hij stelde zijn volle vertrouwen in de wijsheid waarmee het schepencollege aan het probleem een oplossing zal geven.

Doch hij wenste resoluut en uitdrukkelijk te stellen dat deze oplossing te vinden is in een eerbiediging van de bestemming opgelegd door het gewestplan. Wat neerkomt op een uitsluiting van elke verdere woningbouw.

(...)

Raadslid Emmeregs gaf vooraf een breedvoerige uiteenzetting van de feiten : ten oosten van de Kouter op de Weg naar Hombeek, in de dorpskom van Leest, bevindt zich een wijk van 62 sociale woningen gebouwd door de maatschappij “het Gelukkig Gezin”. En tot grote beroering van een aanzienlijk gedeelte van de bewoners worden aanstalten gemaakt om 41 nieuwe woningen te bouwen.

(...)

BSP-raadslid Willem Carté verdedigde daarop, als beheerder van het “Gelukkig Gezin” het standpunt van deze bouwmaatschappij.

(...)

Volgens de burgemeester krijgt het probleem van de Kouter te Leest een begin van oplossing.

Ingevolge het gewestplan werd de kouter omgevormd tot agrarisch gebied en boszone. Wordt de vraag voor een nieuwe bouwvergunning ingediend, dan zal het schepencollege gehouden zijn dit ongunstig te adviseren.

Nochtans mag  “het Gelukkig Gezin” geen schade lijden. Een schadedossier moet ingediend worden bij de minister. Ook de voorziene kredieten mogen niet verloren gaan en zo vlug mogelijk moeten andere gronden gevonden worden.

Volgens de besprekingen door de stad gevoerd met Streekeconomie zou de aankoop van de betrokken gronden door de staat gebeuren die het terrein tot een boomkwekerij zou omvormen waardoor deze ganse aangelegenheid tot ieders bevrediging een oplossing zou krijgen.”   

 

1978 – Zaterdag 11 maart : Jaarlijkse Recolecte KWB

            Een tachtigtal deelnemers luisterden naar gastspreker Georges Herregods waarna

            voorzitter Alfons Geerts het feest opende.

            Op het menu : stoofkarbonaden met frietten, iedereen liet het zich smaken.

            Daarna was het de beurt aan discobar-man Janus van Lanus die iedereen op de

            dansvloer kreeg. 

 

1978 – 26, 27 maart – “Posse Leest” : Gazet van Mechelen :

 

               Leest feestte in eigen dorp.

“Ondanks het slechte weer trof men maandag geen enkele treurig of bedroefd gezicht te Leest. Op tweede paasdag kon men in de fusiegemeente weer eens over de koppen lopen. Leest zag weer zwart van het volk, want op deze dag wordt er traditiegetrouw “Posse” Leest gehouden en is iedere huidige (en gewezen) Leestenaar in zijn heimat te vinden.

In de parochiezaal had voor de achtste maal een tentoonstelling plaats, georganiseerd door de plaatselijke Davidsfondsafdeling.
Deze tentoonstelling had dit jaar betrekking op “1978, Jaar van het Dorp”.

 

Al de parochiale en culturele verenigingen van Leest werden samengebracht om een tentoonstelling op te bouwen rond het thema “Het Verenigingsleven in Leest”.

Evenals de vorige jaren was de opkomst massaal.

Naast een dia-voorstelling, handelend over alle verenigingen, werden de talrijke aanwezigen vergast op een 12-tal standen die hun geschiedenis en hun werkingen aan het publiek bekendmaakten.
Zo was er de stand van de chirojongens met een jaarschrift, met als tekst : “Wat de heer De Schutter besloot; wanneer De Decker floot. Toen is voor jongens, ’t chirovuur begonnen”, alsook de standen van de 15 jaar oude chiromeisjesafdeling en van de Vevoc.

Verder waren er ook de aantrekkelijke standen van de Landelijke Gilde (die 130 leden telt), de KVLV, de KLJ en de Rijvereniging “St-Niklaas”.
Ook de stand van de KVG kende heel wat belangstelling. Deze jonge vereniging (ontstaan in 1970) telt op dit moment 66 gehandicapten en 69 vrienden – leden.

Ook de standen van de KWB en de KBG verstrekten heel wat nuttige informatie.

De K.Fanfare St.-Cecilia, die dit jaar meedingt naar de wereldtitel in het Wereldmuziek

Concours te Kerkrade op 2 juli a.s. en de toneelkring “Rust Roest” die reeds 88 verschillende toneelwerken op de planken bracht, konden heel wat archiefstukken laten zien.

Natuurlijk had ook de organizerende vereniging, het Davidsfonds, een stand ingericht.
Deze vereniging, die haar steentje wil bijdragen tot een meer bewust en gelukkig samenleven van de mensen, heeft dit ook dit jaar bewezen door het organizeren van deze tentoonstelling, die bij de vele bezoekers zeker in de smaak is gevallen.

In de parochiezaal was een maquette te bezichtigen van de dorpsplaats van Leest omstreeks 1900. De modulering en de schildering van dit prachtexemplaar werd verwezenlijkt door Stefaan De Laet, met de medewerking van F.Keulemans, A. Hendrickx, J. Spoelders, G. en H. De Laet, T. en M. Peeters en G. Herregods.
De algemene leiding hiervan lag in handen van Frans Teughels.
Deze maquette was verwezenlijkt als inleiding op het volksboek “Leest geweest”, dat in voorbereiding is.
Naast de maquette was een landelijke boerderij opgebouwd.
Onder leiding van aalmoezenier Herregods, met de medewerking van leden van de Landelijke Gilde, de KVLV, de LRV en de KLJ, kwam deze boerderij tot stand.

 

Voetspoor

In de gymzaal van de Leestse jongensschool werd op Paasdag en op paasmaandag een tentoonstelling gehouden van de jonge kunstgroep “Voetspoor”.

Niet minder dan 52 kunstwerken van 7 verschillende kunstenaars (Floriaan Meyers, Karel Soors, Frieda Willems, Stefaan De Laet, Marc De Prins, Georges Herregods en Tony Baarendse) werden tentoongesteld.

Dank zij de medewerking van het Mechelse stadsbestuur konden de bezoekers ook nog kijken naar dia’s.

Een groepje Leestse jongeren trok, in aangepaste kledij, al minnezangend het dorp rond.

Het liedje, volledig aangepast aan “Leest in het Jaar van het Dorp”, heeft als laatste strofe de tekst : “Geeft mij maar mijn dorpken, al is het ook maar klein. We zullen er met ons allen zeer gelukkig zijn, want het is het schoonste plekje dat ik ken, ’t vreedzame dorpken aan de Zen”.

De zanggroep mocht na elk optreden applaus en bis-geroep in ontvangst nemen.

 

Begankenis

Aangezien er zowat 150 jaar geleden in onze streken vele kinderen geplaagd werden door de stuipen, ging men hiertegen de hulp inroepen van de Heilige Cornelius.

Dit gebeurde indertijd ook in de gemeente Leest, waarna dit uitgegroeid is tot een echte begankenis.

Te Leest is deze traditie blijven voortleven.
Zo waren er verleden maandag misvieringen waarin de Heilige Cornelius speciaal werd opgeroepen en in de namiddag waren er lof en zegening van de kinderen.”

 

Foto’s :

-De dorpsplaats van Leest omstreeks 1900 op schaal mocht op veel belangstelling rekenen.

-Leestse minnezangers : “Geef mij maar mijn dorpken, al is het ook maar klein...”

 

1978 – 3 en 10 maart : Ping-Pongtornooi Vevoc

 

1978 – 10 maart – Gazet van Mechelen :

 

            Leestse “Kouter” wil geen verdere woonuitbreiding

            “Gust wordt te Mechelen gesust” zegt men

 

“Tijdens een vrij emotioneel geladen persbijeenkomst – maar het leek meer op een mini volksvergadering – woensdagavond in het “Klooster” te Leest, is een handjevol bewoners van de Kouterwijk te Leest in onverbloemde termen van leer getrokken tegen de geplande woonuitbreiding van haar wijk.

Dat protest steunt in eerste instantie op de vrees voor een te hoge woningenconcentratie, het niet voorzien van openbare ruimte en groen, de aantasting van het beschermd landschap de Zennevallei en de ongeschiktheid als bouwzone van een vochtig en onhygiënisch gebied.

Benadrukt werd woensdagavond dat gans de actie a-politiek wil zijn. Maar toch werd verwezen naar de h. Gust Emmeregs die als CVP-vertegenwoordiger in de Mechelse gemeenteraad zetelt en o.a. tijdens de jongste verkiezingsperiode een actie voerde rond de geplande woonuitbreiding. Maar nu blijkt dat de h. Emmeregs tijdens de bijeenkomsten van de Mechelse gemeenteraad het mondje dicht moet houden.

“Gust wordt gesust” zeggen de Leestenaren en zij voegen daar informatief aan toe dat het CVP-sectiebestuur de Leestse spreekbuis verbod tot spreken oplegt.

 

Gans de historie omtrent de geplande woonuitbreiding heeft een voorgeschiedenis van meer dan 4 jaar. Al die tijd reeds ageren de bewoners van de sociale woonwijk “Kouterwijk” te Leest tegen de geplande uitbreiding van die wijk.

De 28 sociale woningen op de Kouter werden in de periode “66-67” opgetrokken.
Verscheidene van de nieuwe bewoners kregen de mondelinge belofte, ook van gemeentelijke zijde, dat er beneden de Kerkenblokweg, t.o.v. de bestaande wijk, niet meer zou bijgebouwd worden maar dat er wel gemeenschappelijke speelruimten zouden komen.

Maar nu blijkt dat het tracé van de Kerkenblokweg – vroeger een landbouwweg – aangelegd wordt op de eigendom van ridder de Fontaine die zijn grond hiervoor gratis afstaat. In ruil nochtans voor een belofte van aankoop van 2 ha gronden aan de Kerkenblokweg. Deze gronden stonden op het gewestplan vermeld als landbouwgrond en werden door de bouwmaatschappij “het Gelukkig Gezin” aangekocht voor vier miljoen, omgerekend 250 fr per m2. 

De gronden waarop de huidige woningen gebouwd werden, kostten destijds 20 fr per m2.

 

Actiegroep

Op 23 juli 1969 werd een bouwvergunning aangevraagd en geweigerd. Men stuurde aan op een privé-verkaveling. Op 15 januari 1973 volgde een ongunstig advies vanwege Stedebouw aan het “Gelukkig Gezin” en gemeentebestuur, o.a. omdat de geplande bouwzone als gedeeltelijk agrarisch gebied bestempeld is, te vochtig is en niet hygiënisch. Daarbij komt nog dat bedoelde gronden te laag gelegen zijn en behoren tot het beemdenlandschap. Bovendien, beklemtoonden woordvoerders van de Kouterwijk, heeft de gemeente nog voldoende andere bouwrijpe gronden die meer geschikt zijn.

In 1974 vernam de wijk het nieuws over een verkavelingsaanvraag (een nieuwe door “het Gelukkig Gezin”) en start een protestactie. 43 van de 52 toen bewoonde huizen ondertekenden in juli een bezwaarschrift dat op 5 augustus aan de gemeenteraad werd overhandigd.
Steun kreeg men van de toenmalige CVP-oppositie.

Inmiddels verscheen het ontwerp van gewestplan en tot grote verbazing werd vastgesteld dat de gronden aan de Kerkenblokweg die in het voorontwerp gewestplan als agrarisch landschappelijk waardevol gebied aangeduid staan, die door Stedebouw als vochtig en ongeschikt voor bouwen werden bevonden, nu plots als bouwgrond staan vermeld.

Er volgen nieuwe bezwaarschriften, door het actiecomité gericht aan de hh. Poma en Dhoore en aan Mw. De Backer.
Sraatssecretaris Dhoore komt zich ter plaatse van de situatie vergewissen.

Wanneer het gewestplan Mechelen bij K.B. definitief wordt worden de gronden als landschappelijk waardevol bosgebied aangeduid.

 

Bouwvergunning

Maar op 4 juni ’75 heeft ridder de Fontaine alweer een verkavelingsaanvraag ingediend. De gemeente Leest stuurt na enkele dagen de aanvraag, gunstig geadviseerd, naar stedebouw Antwerpen en op 9 september 1975 levert Leest een verkavelingsvergunning af. Vervolgens gaat alles razendsnel. Het “Gelukkig Gezin” krijgt reeds 24 september gunstig advies op haar bouwaanvraag.

Het Koutercomité betwist het in orde zijn van deze bouwvergunning.

Het Gelukkig Gezin zou op de gronden 41 nieuwe sociale woningen oprichten.

Maar gezien de vergunning slechts voor 1 jaar werd afgeleverd, is de toelating verstreken.

 

Gevaar voor overstromingen

Met een aantal overstromingsrampen in een recent verleden, hebben de Kouterbewoners inmiddels een nieuw argument tegen de geplande 41 sociale woningen.

Zij worden immers opgetrokken dicht bij de Zenne, op percelen onder het vloedpeil, sommige delen zelfs onder het gewone Zennepeil. Andere argumenten als in ’74 worden herhaald : de te grote concentratie van woningen, het niet voorzien van openbare ruimten en groen het beschermde landschap van de Zennevallei en de ongeschiktheid van de gronden als bouwgrond.

(...)

“...Tijdens de hoge waterstanden kortgeleden reden van ’s ochtends 5 u. af bestendig politiewagens met luidsprekers door de wijk om de bewoners te waarschuwen. En wij liggen 2 meter hoger...”  

 

Infrastructuurwerken

Inmiddels worden op het betwist grondgebied door het “Gelukkig Gezin” een aantal infrastructuurwerken uitgevoerd. Daarop schoot het Koutercomité terug in actie.

De h. Jos Van Aken, voorzitter van het “Gelukkig Gezin” vertelde recent in een vraaggesprek met een Antwerpse krant dat men de zaak moet bekijken in het algemeen belang en niet enkel uit de visie van de huidige wijkbewoners.

Een uitlating die te Leest nogal kwaad bloed heeft gezet. Ook omdat men er meent dat de door het comité aangehaalde argumenten precies dat algemeen belang dienen en dat men nergens enig financieel voordeel bij heeft.

Tijdens een kortgehouden CVP-bijeenkomst te Leest (maart jl.)waarop burgemeester Jos

Vanroy te gast was, werd de Mechelse burgemeester over de situatie aan de tand gevoeld. De burgemeester zou bij die gelegenheid publiek gezegd hebben dat wanneer nodig, de ganse infrastructuur terug kan opgebroken worden...

En dan weten de Leestenaren ook nog dat het schepencollege haar vraag inmiddels naar een latere behandelingsdatum verdaagd heeft.

 

Nieuwe acties

In een ultieme poging om de geplande wijkuitbreiding tegen te gaan plant het Koutercomité een aantal nieuwe acties. Zo denkt men aan een affichenactie “Hier bouwt het Ongelukkig Gezin”, plakaten met opschrift “Wie maakt zich rijk ten koste van de wijk ?”, een info-stand op tweede paasdagen, een groen-wandeling op 16 april waarop ook het stadsbestuur is uitgenodigd en het organizeren van een wijk-feest.

Concluderend zegden woordvoerders van het actiecomité dat ze verhopen dat, in het jaar van het dorp, elke mens belangrijk mag zijn, en over dat jaar van het dorp, zoals dat in Mechelen wordt gezien, betreurden zij nog maar eens dat een en ander beperkt dient te blijven tot het organizeren van een kermisje en een fanfare-uitstap, waar het dan toch veeleer in de bedoeling moet liggen een hechte leefgemeenschap uit te bouwen.

            Fons Jacobs”     

 

Foto’s :

-Met de infrastructuurwerken werd reeds een aanvang genomen.

-De sociale woningen op de Kouter te Leest. Uitbreiding kan niet meer, menen de bewoners.

(foto’s : GvM)

1978 – 18 februari : Chiro-Jubelbal

            Voor de Chiro van Leest was 1978 een bijzonder jaar. Niet alleen bestond de

            jongensafdeling 30 jaar en kon de meisjeschiro hun 15-jarig bestaan vieren. Ook

            Vevoc had iets te vieren want zij waren vijf jaar geleden gesticht.

            Onder impuls van de leiding en tevens van de proost, pater Karel Van Aken,

            werd  een speciaal feestprogramma op het getouw gezet.

            Op 28 januari werd er een feestavond ingericht voor de oud-leiders en leidsters,

            proosten, kookmoeders en huidige leiding.

            Met Pasen 26 en 27 maart was er een tentoonstelling gepland en op 30 april

            werden grootse volksfeesten georganiseerd.

            Op zondag 21 mei vond een Chirobedevaart en –familiereis plaats en op 10

            september een dorpsspel en kampvuur.

        

             Chirogeschiedenis (Gazet van Mechelen 24 januari 1978)

            “Vroeger was de Leestse jeugd na haar plechtige communie zowat verplicht

            naar de “catechismus” te komen en tevens het lof bij te wonen.

            Vooraf werd gevoetbald of gespeeld.

            Aangezien in Vlaanderen na de bevrijding de Chiro als een “spelende

            jeugdbeweging” ingang vond, achtte onderpastoor De Schutter het ook geschikt

            in 1948 met de Chiro-jongens van wal te steken.

            De eerste begeleiders waren Jan De Decker en Frans Keulemans.

            Jan De Decker werd de eerste groepsleider.

            De jongens vergaderden toen nog in de huidige meisjeslokalen.

            De grote verhuis naar de nieuwe lokalen gebeurde in 1960, onder groepsleider

            Louis Vloebergh en proost Verbiest.

            Dank zij pastoor Coosemans en E.H. De Decker werd dit Chiroheem opgericht.

            Gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd” kwam in 1963 de officiële start voor

            de meisjes, onder leiding van Hilda Silverans en Reinhilde Verbruggen.

            Met de jaren groeide het aantal leden van beide groepen.

            Vevoc

            Vijf jaren terug werd de  Vereniging voor Oud-Chiroleden gesticht.

            Aanvankelijk gestart met enkele idealistische oud-chiroleiders, is deze vereniging

            uitgegroeid tot 190 leden.

            Bedoeling van Vevoc was en is nog steeds een morele en daadwerkelijke steun

            te geven aan de plaatselijke Chiro-afdelingen.

            Als parochiale vereniging moet Vevoc haar verantwoordelijkheid nemen.

            Getracht wordt enkele aktiviteiten te organiseren, waarbij zoveel mogelijk

            Leestenaren kunnen betrokken worden.”   

 

Het Pasen-nummer van De Band over het CHIRO-JUBILEUM :

30 jaar jongens     15 jaar meisjes     5 jaar Vevoc.

 

“Vermits in Vlaanderen na de oorlog de Chiro als een “spelende Jeugdbeweging” ingang vond, achtte E.H. De Schutter, onderpastoor, het dan ook geschikt om met jongens-chiro te starten in 1948. Hiertoe vond hij medewerking van Jan De Decker als eerste groepsleider.

Deze chiro-afdeling is ingedeeld in leeftijdsgroepen zoals : Speelclub (7-9 jaar), Rakkers (10-11 jaar), Toppers (12-13 jaar), Kerels (14-15 jaar), Aspiranten (16-17 jaar) en de leiding.

 

In 1963 startte de meisjes-chiro, gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd”. Dit geschiedde onder E.H. Coosemans, pastoor, en onder leiding van Hilda Silverans, Reinhilde Verbruggen en als eerste groepsleidster Reinhilde Polfliet.

Onze meisjesgroep is ingedeeld in volgende leeftijdsgroepen : Prutskes (7-8 jaar), Speelclub (9-10 jaar), Kwiks (11-12 jaar), Tippers (13-14 jaar), Tiptiens (15-16 jaar), Aspiranten (17-18 jaar) en de leiding.

 

Belangstelling voor chiroleven komt er vanuit de activiteiten die kinderen en jonge mensen in hun eigen jong leven aanspreken. Want de chiro en de leiding zorgen elke zondag en ook op 10 dagen jaarlijks bivak, voor de nodige activiteiten, zeer uiteenlopend volgens de leeftijdsgroepen.

Jongens en meisjes trekken de laatste jaren met 80 tot 85 leden op bivak.

Het spel blijft in de chiro beschouwd en beoefend als een methode, als een ‘samenleven’, als een opvoedingsmiddel, onder een bepaalde geest, met een bepaald perspectief om mekaar te helpen volwassen en volwaardige mensen te worden. Daarop zinspelen de jaarthema’s en veelzijdige bivakspreuken.”

 

Bijgevoegd :

-Folder van het Chiro-Jubelbal

-De Chiro van Leest begin jaren ’50.

1978 – 23 januari : Baron Empain ontvoerd

 

Nabij zijn woning in Parijs werd de 40-jarige Belgische baron Empain ontvoerd.

Baron Empain stond aan het hoofd van een industrieel financieel imperium dat 150 bedrijven omvatte en 150.000 mensen tewerkstelde in verschillende landen.

De ontvoerders vroegen een losgeld van 250 miljoen Belgische franken. 63 dagen later kwam de baron vrij. De ontvoerders werden gesnapt bij de overhandiging van het losgeld en streng veroordeeld.

 

Op het kerkhof van Leest bevindt zich het indrukwekkende grafmonument van de familie Empain. Het graf ligt er nu verlaten bij : de Empains vergaten Leest, Mechelen en vooral hun jarenlange thuisbasis Battel.

 

De ontvoerde baron Eduard-Jean Empain werd op 7 oktober 1937 in Boedapest  geboren. Zijn moeder was een sterdanseres van de Ziegfield Folies. Hij was de achterkleinzoon van de beroemde ingenieur Edouard Empain, die voor het familiefortuin had gezorgd.

Nog vele Mechelaars zullen zich het kasteel in Battel herinneren waar de familie Empain tot in de tweede wereldoorlog verbleef. De kasteelheer bezat ook een  prachtig  stoomjacht, dat soms in de Leuvensevaart vlak voor het kasteel aanmeerde.

Vandaag is van deze oude glorie niets meer overgebleven. Er rest nog slechts de            “Empainlaan” in Battel en de monumentale grafkelder op het kerkhof van Leest waar de familieleden werden begraven.

De relaties tussen de bewoners van het kasteel en de pastoors van Battel is altijd erg goed geweest : ze kwamen door de jaren heen veel op het kasteel, niet in het minst om er de goede wijnen te proeven. Een kink in de kabel kwam er toen Madame Denis (geboren Marie Louise Empain, gehuwd met generaal Denis) verbolgen raakte op de Battelse pastoor Spanhogen, omdat deze de bloemenkransen van de Empains, bij het graf van de gesneuvelden, te vlug had weggegooid. Van toen af ging ze naar Leest ter kerke !

En haar pachters moesten mee. Elke eerste zondag werd de lijst van de overleden    
parochianen voorgelezen in de hoogmis. Ze verbood de pastoor van Battel nog langer de Empains daarin voor te lezen. Dat moest ook te Leest gebeuren !

(‘De Mechelse Week’, 16/12/1982)

Hoe lang deze situatie heeft geduurd is ons niet bekend. Het enige dat de hedendaagse Leestenaar nog met de Empains associeert is de grafkelder op het kerkhof.

Op 11 maart 1937 bracht de Gemeenteraad gunstig advies uit m.b.t. een verzoek en een gift van Juffrouw Florence Félicité Empain (een zus van Marie-Louise) van 8.000 frank in titels. Ze stelde volgende voorwaarden : “jaarlijks vijf missen moeten worden gezongen tot intentie der familie Empain en het praalgraf diende te worden onderhouden.” Pieter Spruyt stond in voor het onderhoud.

Mijn grootvader Jan-Baptist Mees (°Leest 23/9/1902, +Leuven 22/9/1979),  vertelde me ooit dat er bij elke Empain die te Leest begraven werd, aan de bevolking na de begrafenismis, grote broden werden uitgedeeld door de pastoor of door de familie van de overledene. Die brooduitdeling was een tijdlang mode maar meestal werden kleine broden bedeeld.   

In “Victoire Van Nuffel, kampioene en feministe”, gepubliceerd in ’t Ridderke  nr.3 van 2006 beschreef Geert Clerbout de ervaringen van deze wielerkampioene, die nog een tijdje te Leest woonachtig was, met de familie Empain :

“...Jarenlang heeft ze in Battel arbeid verricht op het buitenverblijf van de familie Empain. Die familie verwierf aanzien aan het eind van de 19^e en het begin van de 20^ste eeuw door de aanleg van spoorwegen, metro’s en tramlijnen in het  buitenland. Bovendien werd de ‘Banque Empain’ opgericht en stichtte de baron  in Egypte de visionaire stad Heliopolis. Tijdens de Eerste Wereldoorlog riep  Empain het Nationaal Comiteit voor Hulp en Voedingsmiddelen in het leven. Aangezien baron Edouard Empain door al deze projecten meer in het buitenland resideerde dan thuis, woonden voornamelijk zijn moeder en twee zussen op het kasteel. Zeker zijn jongste zus Louise Empain, die getrouwd was met generaal Denis, zwaaide er de plak. Twee keer is Louise Empain, in de volksmond beter bekend als “madame Denis” naar een wielerwedstrijd komen kijken, om  Victoire aan het werk te zien, maar toch was hun relatie allesbehalve goed te noemen. Louise Empain was een echte aristocrate die neerkeek op het  gepeupel en ondanks het feit dat ze in Battel woonde, vasthield aan de Franse taal. Ze verwachtte respect van de Battelse burgers voor haar status en wanneer ze dat niet, of niet voldoende, kreeg, strafte ze de mensen. Arbeiders die weigerden om hun diensten te verlenen aan de Empains werden onmiddellijk uit hun huis gezet.

Het is door toedoen van deze vrouw dat Victoria Van Nuffel Vlaamsgezind is  geworden. Toen Victoire en Louise ooit een gesprek voerden over de taalproblemen tijdens de Eerste Wereldoorlog, waardoor vele Vlaamse boerenjongens de dood vonden in de Westhoek, stelde mevrouw Empain dat “die plattebokken wel Frans verstonden als ze maar genoeg werden gestraft”.  Op dat ogenblik is er iets in Van Nuffel geknakt. Het is ook in die periode dat  ze haar geloof in de kerk verloor. Empain heeft op zijn eentje de bouw van de kerk van Battel gefinancierd, maar Victoire zag wat er achter de schermen gebeurde. De baron liet de Battelse huizen van zijn werkvolk in groen en wit  schilderen, hij liet het kanaal verbreden om met zijn stoomboot tot aan zijn huis te kunnen varen. Iedereen kon zien hoe rijk de familie Empain was. Stelen van de armen en via de kerk een aalmoes teruggeven. Ze had genoeg van al die hypocrisie.

Ooit was er een tijd dat ze met de fiets naar Scherpenheuvel reed. Van haar moeder kreeg ze 20 frank mee, om onderweg iets te drinken. Drinken deed ze  echter niet. Ze verkoos door te rijden en al haar centen in Scherpenheuvel in het offerblok te werpen, omdat ze geloofde in wat ze zag. Een geloof dat tijdens haar arbeidsperiode bij de familie Empain stilletjesaan is vervaagd en tenslotte is verdwenen.

Toen Victoire Van Nuffel naar Parijs verhuisde, kreeg ze van Louise Empain een papier mee dat haar gratis en onbeperkte toegang verleende tot de Parijse  metro. Het was Edouard Empain die de ondergrondse van de Franse hoofdstad  nagenoeg helemaal op zijn eentje heeft bekostigd. Nooit heeft Van Nuffel gebruik gemaakt van het papier, uit principe. Ook op de uitnodiging van ‘madame Denis’  om met haar naar Egypte op vakantie te gaan, is ze nooit ingegaan...”

 

Het grafmonument van de familie Empain fungeerde in de Eerste Wereldoorlog ook tijdelijk als schuilplaats voor de weerstander en spion August Ph. Jacobs (zie ook 2/2/1955 : “Doodsbedreigingen voor de secretaris’.)

Anselms Jédrie (J.A. Huysmans) in zijn stukje ‘Onvergetelijks’ (De Band van april 1981)  en in zijn sappig proza : “…In de zomer 1915 vond ons moeder op ’n morgen een onder de deur geschoven open brief van onze vader, waarin zijn foto als convooibegeleider aan het front, en een geheel vol geschreven blad, met aanmoedigingen voor ons allen, en de hoop dat alles weer gauw goed zou zijn…Dat was een ontroerende geruststelling voor ons…Op een avond, wat daarna, werd er op de achterdeur getokt, en daar komt Gust van den Ossenboer (noot: August Jacobs) binnen, ook een ondergedoken stijder, en zegt : ‘Toorke, ik ben het die u daar laatst die brief van uwen Jan gebracht heb, als ge soms iets wil terugschrijven zal ik dat morgen komen afhalen, van af en naar het front, worden hier en daar brieven en foto’s van vaders en zonen, langs Holland overgesmikkeld, maar zorg dat gij mij nergens vernoemt. Gij hebt geluk, want al maanden weten wij reeds dat mijn broer Louis te Londerzeel is gesneuveld…’

Jaren achter dien oorlog, heeft Gust eens aan moeder verteld dat hij die open brieven door mijn broer Frans en Frans Boonen, ook uit de Kouter, toegespeeld kreeg, langs een geheime inlichtingsdienst, en hij herinnerde lachend haar schrijven naar vader : hoe blij zij was te kunnen melden dat hij een zoontje had bijgekregen : Constant !...en zij ook had gevraagd welke mengeling zij moest bereiden om zelf limonade te fabriceren !...

Bij het lezen van die brieven zei Gust, wist ik in mijn schuilplaats (noot : de grafkelder van de Empains) mij met de frontmannen en hun thuis wat verbonden. Toen wist nog maar één vriend mij levend begraven, grinnikte Gust, mijn zusters en broer vermoedden ’t zelfs niet…    

Dore van Vleeskens, ’n buur uit onze straat, hovenier op het kasteel Empain te Battel, en onderhoudsman van hun graftombe alhier, die had mij daarvan een deursleutel bezorgd…

Op een niet heel duistere avond waag ik mij toch uit den grafkelder, om langs den pastorijtuin, door het achterpoortje het veld te bereiken, en eens naar huis te gaan om wat nieuws…Na genoegzaam uitkijken stap ik buiten, en zag daarginds, toch mij gezien, door pastoor Beukelaers ‘huishoudster, plots buitengekomen uit de sacristie, die even verschrikt stopt, en dan gejaagd naar de pastorij rent…Twee dagen nadien bereik ik, nu ongehinderd, de pastorijtuin, en eensklaps roept de spiedende wat bange juffrouw van achter een heester mij toe : ‘Och Gust, zijt gij het Gust ?...’  - ‘Ssst…stiller,’ vermaan ik en ze fluistert : ‘Kom jongen, onze pastoor is niet thuis, kom iets eten en drinken, ocharme’… en de juffrouw vertelde mij haar sacristie-avontuur : ‘Ik was,’ zei ze, ‘in de kerk nog wat bloemen gaan schikken en toen ik buitenkwam zag ik een man uit dien grafkelder komen, en ik stamelde : och God, och God…en herhaalde dit nog binnenshuis en de pastoor vraagt : ‘Gij hebt toch zeker geen spook gezien ?’ ‘Neen, maar daar kwam een man uit de tombe van Empain, echt gezien !...’ ‘Emma ! Houd dat voor u, en zwijg er ook stillekens over tegen anderen !’ zei de pastoor. Maar ik bedacht, ik wil er meer van weten !...’

Alzo, zei Gust, ben ik meermaals daar goed onthaald…’ “

 

August Jacobs hoorde tot de spionagegroep van de uit Heffen afkomstige Arthur Hofmans. Toen deze laatste uit de gevangenis ontsnapt was zocht hij August Jacobs op in Leest en samen hielden ze zich drie dagen schuil in de graftombe van de familie Empain.

(“Spioneren voor vorst en vaderland,” ‘t Ridderke nr.1 januarie-maart 2009)

 

 

Foto’s :

-Op de begraafplaats te Leest bevindt zich het indrukwekkend grafmonument van de Empains. Marie-Louise Empain, weduwe Denis, werd daar als honderdjarige in 1971 egraven.

-Edouard Empain, de stichter van het imperium.

-Het kasteel van de familie Empain in Battel. In 1941 werd het verkocht aan Boel-Temse. Daarna kwam het onder sekwester en werd verkocht en samen met de tuinen met de grond gelijk gemaakt.  

-De stoomboot van baron Edouard Empain. Hij liet de Leuvense vaart ter hoogte van Battel verbreden om met zijn schip tot aan het kasteel te kunnen varen.  

-Victoire Van Nuffel als kampioene van België.

Vervolg Fons Hellemans – foto’s onderaan.

 

 

            Fons was bevriend met de uit de Rupelstreek afkomstige maar in de

            Winkelstraat wonende auteur Piet Van Aken. Hij leverde er jarenlang brood.

            Ook die schrijver deed zijn duit in het zakje :

 

 

            Geachte familie

 

            Wie ook ons lot moge bestieren, het kent al te vaak een merkwaardig verloop :

            mensen als Alfons zouden niet zo ontijdig van ons mogen worden weggerukt.

            Hij behoorde tot de zeldzamen die hun goedheid niet berekend uitstallen

            maar ze dag aan dag onbewust uitdragen, als een onvervreemdbaar deel van

            zichzelf.

            Ik ben er nog steeds trots op dat hij me toegestaan heeft deze weinige jaren tot

            zijn goede vrienden te mogen behoren.

 

                     Piet Van Aken.

 

Piet Van Aken (zie ook : 3 mei 1984)

Was afkomstig uit de Rupelstreek (°Terhagen 15/2/1920, +Antwerpen 3/5/1984) en toen hij in Mechelen school liep kreeg hij les van o.a. Filip De Pillecyn, die zijn schrijfstijl zou beïnvloeden. Van Aken was schrijver van vooral sociaal geëngageerde romans, die hoofdzakelijk gesitueerd  zijn in zijn geboortestreek. Zij bekendste werk is de novelle de" Klinkaart" waarin hij op naturalistische wijze de ontnuchtering en ontluistering van een kinderziel door mensonterende sociale toestanden in een fabriek omschrijft.

Piet Van Aken woonde een vijftiental jaren te Leest (Winkelstraat, aan de grens met Hombeek) waar hij vier boeken  (‘Dood Getij’, ‘De Hoogtewerkers’, ‘De Blinde Spiegel’ en ‘De Goddemaers’) schreef.

Aan zijn vriend Fons Hellemans, die hij in de bakkerij ooit hielp, droeg hij ‘in memoriam’ zijn boek ‘Dood Getij’ op.

 

(Fons Hellemans : zie ook 13/9/1966 bij de officiële opening van zijn hernieuwde bakkerij.)

 

 

1978 – Zaterdag 14 januari : Tweede Grote Sportdansavond met Disco-Bar

            In zaal Sint Cecilia bij Mille Van Steen ging ten voordele van de wielrenner

            Karel De Prins de “Tweede Grote Sportdansavond” door met

            muzikale begeleiding van de disco-bar Electro Vero’s Drive In Discotheek.

            Karel De Prins was actief bij de liefhebbers.

 

 

1978 – 18 januari – Gazet van Mechelen :

                        

                               Ontruiming begraafplaatsen Leest en Walem

 

            “Door het college van burgemeester en schepenen van Mechelen wordt de

            bevolking ter kennis gebracht dat ingevolge een besluit van het college op de

            begraafplaats van Leest zal overgegaan worden tot de ontruiming van graven

            van de personen overleden tussen 1917 en 1953.

            Betreft 26 niet-gekochte gronden waarvan de grafzerken genummerd werden van

            366 tot 399.

            Deze graven worden ontruimd van 6 maart 1978 af.

            De belanghebbenden die dit wensen kunnen de grafzerken geplaatst op deze

            graven afhalen van 23 januari e.k. tot en met 3 maart 1978.

            De zerken welke niet werden afgehaald na 6 maart worden eigendom van de

            stad Mechelen...”

 

Foto’s :

-De grafrede werd uitgesproken door César Apers.

-Piet Van Aken

-Handgeschreven medeleven van Piet Van Aken.(Origineel Amelie Portael).

 

 

1978 – 12 januari : Bakker Fons Hellemans verongelukt.

            Alfons Maria Jozef Hendrik Hellemans, zoon van meester Alfons Hellemans en

            Alida Scheers en geboren te Mechelen op 24 mei 1929 kwam smartelijk aan zijn

            eind na een ongeluk met een moto.

            Bij het oversteken van de Leuvensesteenweg te Mechelen werd hij omstreeks

            23u25  door een motorrijder gevat.

            Alfons overleed kort na zijn aankomst in de St.-Jozefkliniek.

            De 23-jarige motorrijder Jozef Van Ballaar uit de Frans Van Dijkstraat te Deurne

            werd  met een handkwetsuur naar de kliniek gevoerd.

            Fons Hellemans was zaakvoerder van de gelijknamige bakkerij en ere-voorzitter en
            medestichter van de voetbalclub “Telstar” (het latere SK Rapid Leest).

            Fons was gehuwd met Amelia “Amelie” Maria Portael uit Peulis-Bonheiden.

            Het echtpaar kreeg twee kinderen : Lieven en Goedele.

            Op zijn bidprentje stond het volgende te lezen :

 

            “Het brood komt uit mijn handen, Heer;

            In dorp en stad wordt het geboden.

            Die nacht, waarin ik onverwacht

            begaf, heb Jij mij ’t brood gebroken.

 

            Lieve Fons, we hebben gehuild en waren ontdaan toen men ons dit kort bericht

            kwam melden.

            Toen werden de grenzen verschoven : een nieuwe mens werd jij

            voor ons.

            Jij was de oudste in een groot gezin waar goedheid werd geleerd.

            Dan kwam het werk : je wilde zo graag bakker worden.

            Uw eerste droom werd toen vervuld.

            En dan, dan werd je echtgenoot en vader.

            Samen met je vrouw en beide kinderen kende je geluk en ook verdriet.

            Fons, jij was de bakker van ons dorp.

            Je werd door velen graag gezien : je was ook opgewekt, heel spontaan en

            schijnbaar nooit verslagen.

            Je was een lieve kameraad : elk spel deed je plezier.

            Hard heb je gewerkt en maar weinig ontspanning genomen.

            Fons, er was een zang in jou, die nu voorgoed gaat leven.

            God, bedankt voor deze eenvoudig-goede mens.” 

 

            Doodsbericht

 

            Fons, die nacht waarin jij onverwacht

            begaf, heb ik geweend mijn broer.

            Bedwelmd heb ik het aangehoord

            dit kort bericht van d’overzij.

 

            Jij was de eerste van ons hier :

            de oudste zoon, het jongste kind.

            De lieve maat, de speelse vent

            tot kwam...de nacht van uw bestaan.

 

            Ik heb gehaast, verward mij aangekleed

            en zag jouw huis, een huis van steen.

            Dit kort bericht heb ik dan doorgeseind

            en sloeg de nagels in hun vlees.

 

            Dan zijn wij allen voortgegaan

            op zoek naar u, uw overschot.

            ‘k Heb nooit een mens zo stil gezien

            als daar dit uur, dit stille uur die nacht.

 

            Die nacht, jou eerst en laatst gezoend,

            was jij een baken op mijn weg.

            Een nieuwe mens werd jij voor ons

            waarin een zang die nu voorgoed echt leeft.

 

            Guido Hellemans 4/3/’78.

 

 

 

 

Foto’s :

-Een vertrouwd beeld van de joviale bakker.

-Spelers en bestuursleden van FC Telstar wachtten de lijkwagen op aan de St.Annakapel.

-Van links naar rechts : Jean Apers, Jean Neutiens, Jan Solie, Francois ‘Swa’ Bekaert.

Rij rechts : Eddy Apers, Willem Mees, Jef Apers, Fons Janssens, Victor De Lauw.

-Weduwe Amelie Portael geëscorteerd door haar kinderen Lieven en Goedele.

-Op de voorgrond links Jean Apers, midden Jef Daelemans, rechts Eddy Apers.

 

1978 – Leest Geweest

            Vanaf januari 1978 kwamen elke dinsdagavond tussen 20 en 22 uur een tiental

            Leestenaren samen in het oude klooster om er een foto-album van hun “dorp”

            samen  te stellen.

            De bedoeling van dit boek : de mensen en de kinderen van Leest een beeld te

            geven van wat het dorp was, hoe het er vroeger aan toe ging, een leven van hard

            werken, met de rites de passage, geboorten, communies, huwelijken...

            Het moest een familieboek worden, een lees- en kijkboek zonder pretentie, geen

            geschiedkundig werk, maar een boek in mensentaal, doorspekt met talrijke

            anekdotes, volksgedichten, citaten en karikaturen.

            Een gedeelte van de ongeveer 200 foto’s werd eerst gebruikt op een expositie.

            De idee van een boek over Leest was van oud-burgemeester Lauwers die dit

            voorlegde aan Georges Herregods.

            Werkgroep

            In de werkgroep zetelden buiten aalmoezenier Herregods 3 gepensioneerde

            onderwijzers (de meesters Huysmans, Hellemans en Meyers),Jeroom Verbruggen,

            Remi Spoelders, Kamiel De Wit, Antoon Lauwens , F. Verbruggen en Louis Van

            Roey.

            Op zo’n vergadering van die werkgroep wierp de aalmoezenier een foto op tafel

            en  de tongen kwamen los.

            Resultaat

            Nog datzelfde jaar kwam “Leest Geweest” uit. Een keurig verzorgd boek van

            ongeveer 350 blz. waarin de geschiedenis van Leest in woord en beeld werd   

            verteld in zeven hoofdstukken die elke een bepaald facet belichtten.

            Het redactiecomité bestond uit Frans Apers, Stefaan De Laet, Jan De Prins,

            Kamiel De Wit, Alfons Hellemans, Constant Huysmans, Antoon Lauwens,

            Frans Lornoy, Flor Meyers, Remi Spoelders, Louis Van Roey, Alfons Verbruggen

            en Jeroom Verbruggen. Tekst, illustratie en algemene leiding berustte bij Georges

            Herregods.

            “Leest Geweest” kostte 500 frank.

 

1978 – ‘De Band’ publiceerde een korte beschrijving van de Leestse verenigingen.

 

            Leestse Verenigingen in het “ Jaar van het Dorp”

 

            Chiro

            Vermits in Vlaanderen na de oorlog de Chiro als een “spelende jeugdbeweging”

            ingang  vond, achtte onderpastoor De Schutter het opportuun om met jongens-

            chiro te starten in 1948. Jan De Decker werd de eerste groepsleider.

            In 1963 startte de meisjes-chiro, gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd”.

            Dit geschiedde onder pastoor Coosemans en onder leiding van Hilda Silverans,

            Reinhilde Verbruggen en de eerste groepsleidster Reinhilde Polfliet.

            De chiro en de leiding zorgden elke zondag en op het jaarlijks 10-daags bivak

            voor zeer uiteenlopende activiteiten op maat van de verschillende

            leeftijdsgroepen. De laatste jaren trokken jongens en meisjes met 80 tot 85

            leden op bivak.

            Het spel werd in de chiro beschouwd en beoefend als een methode, een

            perspectief  om mekaar te helpen volwassen en volwaardige mensen te worden.

            Daarop zinspeelden de jaarthema’s en de veelzijdige bivakspreuken.

 

            Vevoc (Vereniging van Oud Chiroleden)

            Gestart in 1973 bij de viering van 25 jaar chiro onder impuls van enkele

            Idealisten-oud-chiroleiders.

            In 1978 uitgegroeid tot een groep van 190 leden.

            Bedoeling van Vevoc : een moreel en daadwerkelijke steun te zijn voor de

            plaatselijke chiro-afdelingen en tevens een blijvende band te vormen voor

            oud-chiroleden, een band die zijn uitdrukking vindt in allerlei sport-activiteiten,

            in ontspanningsavonden, waar chiro-vrienden elkaar kunnen ontmoeten.

 

            Landelijke Gilde

            Was naast haar zusterorganisatie “Bedrijfsgilde” een belangrijk deel van de

            grote Boerenbond.

            De Landelijke Gilde richtte zich vooral plaatselijk tot alle landelijke mannen,

            al dan niet agrarisch gebonden.

            In 1978 telde deze vereniging 130 leden en ze hield zich bezig met godsdienstige

            (gespreksavonden) en culturele vorming (opendeurdagen-film-breughelfeesten),

            sport (voetbal-fietstochten) en ontspanning (eendaagse en tweedaagse reizen,

            jeugdfilm).

 

            K.V.L.V.

            Katholiek Vormingswerk voor Landelijke Vrouwen werd gesticht in 1922.

            Langs vergaderingen, cursussen, lessen, reizen, e.a. kregen de 220 leden een

            waaier van mogelijkheden aangeboden om zich individueel te ontwikkelen tot een

            volwaardige vrouw.

            De “Agra”vrouwen kregen hun eigen activiteiten en alle leden werden

            geïnformeerd via hun maandblad “Bij de Haard”.

 

            K.L.J.

            De K.L.J. was een jeugdbeweging voor jonge volwassenen die eens per maand    

            vergaderde.

            De activiteiten bestonden uit  spelletjes aangepast aan de leeftijd, dropping,

            gesprekken, een jaaruitstap e.a.

 

            Rijvereniging Sint Niklaas Leest.

            Gesticht door afstammelingen van vroegere ruiters.

 

            K.V.G.

            Katholieke Vereniging voor Gehandicapten, afdeling Zennevallei met naast Leest

            de gemeenten Hombeek, Heffen en Heindonk.

            Gesticht in het jaar 1970 te Leest.

            Telde in 1978 66 gehandicapten en 69 vrienden-leden.

            Buiten de hulp van allerlei aard aan haar leden bood de vereniging ook

            ontspanning met als hoogtepunt het jaarlijks kerstfeest te Hombeek (vorig jaar

            150 deelnemers) dat steeds werd opgeluisterd door het “Leestse Zangkoor”.

 

            K.W.B. Katholieke Werknemersbeweging.

            Werd in 1949 gesticht en telde in 1978 103 leden.

            Voornaamste doel van de vereniging : haar leden de nodige informatie

            verschaffen en hun belangen te behartigen.

            Ook het godsdienstige, het sociale pakket en ontspanning kwamen aan bod.

            Enkele traditionele activiteiten :

            kaartprijskamp tijdens de winterperiode, paasrecollectie, K.W.B.-reis in

            september, teerfeest in oktober, rondgang Sint-Niklaas in december gevolgd door

            een Bal, volleybal, verbond K.W.B.-tornooien en voetbal : deelname aan het

            “Sinksentornooi” van SK Leest.

            Verder was er voor de leden het maandblad “Raak”.

 

            K.B.G. Kristelijke Bond van Gepensioneerden

            De K.G.B. afdeling Leest werd gesticht in december 1962 door toedoen van de

            Willebroekse politicus Stan De Clercq.

            De bond vertrok met een felle start en telde bij de eerste ledenwerving 120 leden.

            Werden als bestuursleden verkozen : Constant Buelens als voorzitter, Jozef

            Leemans als secretaris en Jan Lauwens als schatbewaarder. Onderpastoor Verbist

            was proost. Hun lokaal was de parochiezaal.

            De Bond was arrondissementeel aangesloten bij de federatie der kristelijke

            bonden voor gepensioneerden van het arrondissement Mechelen (Onder den

            Toren, 5).

            Doel : belangen leden nagaan en behartigen, zowel op geestelijk als op stoffelijk

            vlak.

 

            Kon.Fanfare St.Cecilia

            Gesticht in 1899. Voornaamste doel was de volksmuziek te laten bloeien in

            Leest. Daartoe organiseerde de vereniging talrijke feestelijkheden.

 

            Rust Roest

            Gesticht in 1921 door 6 personen waarvan er nog 2 in leven waren : Alfons

            Hellemans, ere-voorzitter en Jaak Publie, ere-ondervoorzitter.

            In 1978 hadden ze er 132 vertoningen opzitten waarvan 88 verschillende

            toneelwerken en 15 optredens buiten de gemeente.

 

            Davidsfonds

            Gesticht in 1925. Als plaatselijke afdeling van een grote socio-culturele

            vereniging wou ze haar steentje bijdragen tot een meer bewust en gelukkig

            sameleven van hun mensen.

            Het uitgaveplan gaf haar leden de kans om aan zelfvorming te doen.

            Een rijk gamma aan boeken, platen, film, toneel of kleinkunst maken dit mogelijk.

            Specifiek voor de Leestse afdeling is de jaarlijkse tentoonstelling met Pasen.

            (De Band,1978)   

 

Zr M. Liguori – Laure Desmet – 27 dec 1912.

Zr M.Mechtilde – Caroline Jacobs – 5 jan 1913.

Zr M. Marguerite – Léonie Desimpel – 17 jan 1914.

Zr Madeleine – Marie Van Velthoven – 28 juli 1897.

Zr M. Aloyse – Comtesse Marie de Calonnes Marquise de Courtebourne – 25 aug (onleesbaar)

(noot : zij was een kleindochter van gravin de Courtebourne, die te Oostakker de grot liet bouwen in haar tuin).

Zr M.Séraphine – Judith Plasschaert – 10 april 1914.

Zr Alphonsine – Melanie Scheyns – 22 dec 1909.

Zr Joseph – Marie Anne Lauwens – 25 juni 1901. (noot : zover wij weten de enige Leestse. Ze was een kind van Frans en Barbara Van San)

Zr M. Gabrielle – Marie Demeumeruse – 16 okt 1925.

Zr M. Anne Joseph – Alix Karel – 12 jan 1925.

Zr M. Christine – Joséphine Dormal – 25 juli 1921.

Zr Célestine – Adèle De Crackte – 3 dec 1907.

Zr Francoise – Anna Philips – 18 maart 1900.

Zr Alphonse – Eugénie Queroy – 9 april 1904.

Zr M. Clément – Gabrielle Gillis – 27 jan 1929.

Zr Marthe – Joséphine Van der Beck – 3 sept 1929.

Zr Véronique – Marie Goossens – 1 okt 1921.

Zr Brigitte – Céline Haulot – 1 juni 1926.

Zr Thérèse – Barbe Preudhomme – 15 sept 1927.

Zr Marie Claire – Maria Albrechts – 18 sept 1931.

Zr M. Pia – Maria Terwaghe – 26 april 1927.

Zr M. Thérèse – Marie Castelain – 29 jan 1922.

Zr Marie Berchmans – Prudence Galle – 7 dec 1931.

Zr Clément – Hortense Verhagen – 29 mei 1934.

Zr M. Gabriel – Elodie Strybol – 29 sept 1961.

Zr Joséphine – Phareïlde De Rey – 23 juli 1964.

Zr M. Anne Joseph – Flore Faglin – 4 jan 1962.

Zr Alphonse – Pauline Erkens – 20 maart 1972.

Zr Michaël – Anna Kalytiak – 3 juni 1974.

Zr Dominique – Rosalie Van den Hemel – 31 mei 1927.

Zr M. Francoise – Maria Confin – 6 maart 1930.

Zr M. Jeanne – Hélène Daman – 26 maart 1913.

Zr M. Fajelia – Anna Druwé – 23 febr 1937.

Zr M.  Madeleine – Julia Rademakers – 17 maart 1938.

Zr M. Augusta – Julia Van Rijmenant – 13 jan 1938.

Zr M. Raphaël – Marie Van Loo – 26 dec 1932.

Zr M. Dominique – Marie De Hertoghe – 2 april 1938.

Zr M. Joseph – Augusta Bléville – 13 jan 194(?).

Zr M. Lutgarde – Martha De Clerck – 13 dec 1940.

Zr M. Julienne – Victorine Erneste – 31 mei 1941.

Zr M. Bernard – Antoinette Roberti – 25 feb 1941.

Zr M. Aimée – Marguerite Wijnants – 25 jan 1942.

Zr M. Aloyse – Gabrielle Balette – 28 jan 1942.

Zr M. Lamberta – Léonie Lamal – 1 maart 1941.

Zr Raphaël – Angela Bindinger – 1 maart 1941.

Zr Eligia – Jeanne Joosen – 26 feb 1942.

Zr M. Alphonse – Marie Van den Abeele – 14 mei 1942.

Zr M. Gerard – Alida Vets – 8 jan 1943.

Zr Géraerd – Rosine Van hée – 22 maart 1954.

Zr Marguerite – Emma Amants – 1 okt 1953.

Zr Gabriël – Gertrude Kwanten – 19 juni 1953.

Zr M. Xavier – Felicie Roba – 18 mei 1946.

Zr M. Jean – Alice Genin – 19 juli 1945.

Zr M. Stanislas – Louise Wigny – 31 juli 1952.

Zr M. Agnès – Valérie Francken – 24 juni 1950.

Ze M. Paul – Ida Cappe – 13 dec 1957.

Zr M. Liguori – Marie Vervaeke – 28 maart 1958.

Zr Antoine – Eugénie Bernimoulin – 3 jan 1958.

Zr M. Michaëla – Victoire De Marré – 28 maart 1961.

Zr M. Augustin – Jeanne Polanska – 8 sept 1961.

 

En VAN GRAFSTENEN GESPROKEN :

 

Bij het van nabij bekijken van het stukje natuurreservaat (lees : vuilhoop) achter de Sint Apolloniakapel, dat door velen als stort wordt gebruikt (quousque tandem, hoelang nog ?),

ontdekten we tussen de distels, kapotte stellaflesjes en kasseien een interessante grafsteen uit 1556. Ongelooflijk maar toch waar.

De tekst luidt als volgt :

‘(Hi)er leet begrave ioncker (Ja)cop Schoff Heere Jacops (so)ne ridder in zyne tyt  (ed)elman des huys vade heere (va)n Beveren en Guidon van der Benden die sterf opt (…) doch mey an°

Xv( en Lvi (1556)’.

Wij hopen deze grafsteen een waardige plaats te kunnen geven tussen de aanplanting rond de Apolloniakapel.

      G.H.”

 

De orde van de redemptoristinnen is een contemplatieve orde die in 1731 gesticht werd door de heilige Alphonse de Liguori. De bakermat van de orde ligt in Italië, meer bepaald in de stad Scala. In België werd het eerste huis van de redemptoristinnen gesticht te Brugge in 1841 door Eugén Dijon. De kloostergemeenschap groeide snel en in 1855 werden twee nieuwe huizen gesticht, één te Dublin (Ierland) en één te Brussel. Dat laatste klooster verhuisde in 1858 naar Mechelen. De redemptoristinnen droegen een rode habijt met blauw schapulier en werden om die reden ‘rode nonnen’ genoemd.

 

Foto ‘s :

-De negentiende-eeuwse grafzerk van de redemptoristinnen langs de zuidkant van het kerkhof.

-De grafsteen van Ridder Schoff.