1979 – 15 februari : Overlijden zuster Leonia Stephania Van Roey.

“Geboren in 1907 (13 december in de Tiendeschuurstraat) ging Stefanie als meerderjarige het klooster in (1929). Ze werd ursuline van Hasselt, legde (op 18/04/1934) haar eeuwige geloften af te Heusden (Limburg) en werd zuster Marie Joseph.

Achtereenvolgens stichtte ze de Familiale School te Heusden, werd overste van de ursulinen te Visé/Wezet (Luik), bestuurster van het H. Hartinstituut voor technisch en beroepsonderwijs te Visé en overste te Maaseik. Ten slotte verbleef en werkte ze in het rusthuis te Sint-Martens-Voeren.

‘Tijdens haar 50 jaar kloosterleven heeft zij Hem trouw gediend en dagelijks met orgelmuziek geloofd’. Zo leert haar doodsprentje. (zie onderaan)

Ze werd zwaar ziek en overleed in de Sint-Ursulakliniek te Herk-de-Stad op 15 februari 1979. Haar laatste woorden waren een vaak herhaald ‘Dank U !’ en haar lichaam schonk ze aan de K.U.Leuven. Er was een afscheidsviering in Leest op woensdag 21 februari en in de kapel van de Zusters ursulinen te Herk-de-Stad op zaterdag 24 februari 1979.

(“De Sint-Niklaasparochie in Leest”, Wilfried Hellemans)

Stefanie was de tweede oudste dochter van Frans Van Roey en Hortense Bernaerts.

Haar vader was afkomstig van Heffen (de molen op de plaats van de latere garage Candries) en kwam op 13 januari 1903 huwen met de dochter van schepen Henri Bernaerts uit de Tiendeschuurstraat. Hij deed dit op dezelfde dag als zijn broer Charel die de zuster van zijn vrouw, Leonie Bernaerts, tot vrouw nam.

Frans Van Roey was ere-voorzitter van de Fanfare ‘Arbeid Adelt’.

Hortense Bernaerts werd te Leest geboren in 1869 en ze kreeg van Frans Van Roey vier kinderen : Marie, Stefanie, Louis en Florentine, maar overleed reeds in 1915.

Frans zou achteraf hertrouwen met Philomene Peeters (°Leest 9/9/1890, +Leest 2/7/1927). Hijzelf overleed op 79-jarige leeftijd op 1 mei 1953.

Stefanie Van Roey “zuster Marie-Joseph” overleed te Herk-de-Stad op 15 februari 1979.

“Rustig is zij terug gewandeld naar het paradijs van haar Meester. Tijdens 50 jaar kloosterleven heeft zij Hem trouw gediend en dagelijks met orgelmuziek geloofd.

Als mooi jong meisje lag de wereld vol beloften voor haar open, doch zij verkoos de stilte van een afgelegen Kempisch klooster om er haar jeugdig leven  belangloos op te offeren aan het onderwijs en de Ursulinengemeenschap.

Als bestuurster wist zij zich de vriendschap van eenieder te verwerven omdat ze  goed was voor anderen en nooit aan zichzelf dacht.
Met haar grote familie bleef ze steeds innig verbonden en volgde tot op haar ziekbed met grote interesse hun doen en laten.

Zusters en broers met hun kinderen en kleinkinderen zullen het verlies van hun ‘tante Joske’ zwaar aanvoelen, doch troosten zich bij de gedachte dat de Heer haar een heerlijke rust zal gunnen.

Haar familie dankt in ’t bijzonder Mère Hildegarde, alsook het geneeskundig en verplegend personeel van de St.-Ursulakliniek te Herk-de-Stad om de goede zorgen.

Voor uw gebed en deelneming danken : de Zusters Ursulinen en de familie.

Il faut voir dans les événements la main de Dieu, sans jamair oublier que c’est Son coeur

qui guide Sa main.

Mgr. Gay

Quand on monte vers Dieu, on ne viellit jamais, on grandit toujours, on rejeunit sans cesse.

Cardinal Marty.

Soeur Marie-Joseph n’avait pas d’age parce qu’elle savait aimer et que tout l’ intéressait.

Son dernier mot souvent répété pendant sa si pénible maladie…

Merci ! Merci ! Dank U ! Dank U !

La Famille VAN ROEY et les Religieuses Ursulines vous remercient de votres sympathie et de vos prières.”

(Uit haar doodsprentje)  

Foto’s :

-Huwelijksfoto van Frans Van Roey en Hortense Bernaerts, de ouders van Stefanie.

-Van links naar rechts : Stefanie Van Roey, haar halfbroer Fons Van Roey, zus Florentine Van Roey, Philomena Peeters (de tweede vrouw van Frans Van Roey) met op haar arm baby Mathilde, zus Maria Van Roey, vader Frans Van Roey en de toen 12-jarige Louis Van Roey.

De boerderij in de Tiendeschuurstraat werd in 1925 opgetrokken door Henri Bernaerts, met wiens dochter Hortense, Frans Van Roey in zijn eerste huwelijk getrouwd was. (foto : Leest Geweest)

-Stefanie Van Roey.   

1979 – 29 januari : Brief van Vevoc gericht aan de Stad Mechelen

Betreft huur turnzaal Jongensschool Leest.

Hierbij willen wij u melden dat wij voor het jaar 1979 slechts gebruik maken van deze turnzaal gedurende 6 maanden. Deze maanden zijn : januari – februari – maart – oktober – november – december. De dag en uur blijven ongewijzigd.

Hopende u hiermede van dienst te zijn, tekenen wij met de meeste hoogachting,

    Lauwers M.L.

1979 – Februari – KVLV – vergadering.

“Zeer verheugd over de opkomst van deze vergadering mocht onze voorzitster 92 leden begroeten. Het was de wijk Winkel- Tiendeschuur- Elleboogstraat die voor het onthaal zorgden.

Het gebed ‘Als de ziele luistert’, in tweespraak, werd verzorgd door Bertha en Hilda, die dan op hun beurt onze proost uitnodigden voor een godsdienstig woordje. Onmiddellijk daarna kwam onze vormingswerker Mr. Arnouts uit Lier aan de beurt om voor ons het thema ‘Geboeid door Christus’ te behandelen. Eerst en vooral werd door hem in vraag gesteld ‘wie is Christus ?’ en verschillende meningen kwamen uit de bus en als besluit mochten we dan ervaren dat Christus voor ons allen een bron is van levenskunst. Laat ons dan geboeid door Christus in deze vastentijd ons meer inzetten voor een betere leefwereld, zodat wij naar zijn voorbeeld kunnen worden wat hij geworden is : ‘één en al liefde’.

Welgemeende woorden van dank aan Mr. Arnouts, vanwege de voorzitster, voor deze schone en diepgaande bezinning over de persoon van Christus en nog een warm applaus viel hem ten deel.

Dan nog samenzang van een paar liedjes en smakelijk eten. Terwijl onze amusementsgroep zich ging kleden voor een paar leuke nummertjes werd er medegedeeld dat er op 18 maart nog een samenkomst was gepland voor jonge leden tot 40 jaar en dat men op 5 maart start met een cursus macramé. Ook onze 3 x 20 poussers werden niet vergeten, die krijgen ook nog een samenkomst op 1 april, plaatselijk, en gewestelijk op 24 april in Hombeek.

Nog een klein veslagje over voorbije activiteiten en ons amusementsgezelschap kon beginnen  met ‘duiven lappen’, ‘de opera’ en een spelletje op den tast.

Dan het grote moment ‘wie gaat naar Lourdes’.

De gelukkigen waren mevrouw Verschuren-De Kerf Anna en Marie-Louise Cornet-Van Bos. We wensen hen alvast een goede reis.

Met het lied ‘liefde gaf u duizend namen’ werd deze vergadering besloten en ’t was weer eens goed geweest.” (DB, maart 1979) 

1979 – Zondag 11 februari : Chiro op enquete

Die zondag gingen Aspi’s op stap om de mening te kennen van chiro-ouders over de activiteiten van de chiro, de leiding, de gemengde werking enz.

In ‘De Band’ van maart 1979 verscheen het resultaat :

                                               Chiro in ’t algemeen

Ouders: Chiro is volgens hen een gezonde ontspanning : de kinderen bevinden zich in goed gezelschap, ze leren leven en spelen in groep, ze gaan de anderen respecteren en leren ook zichzelf aan te passen in een grote groep. Sommige ouders vinden dat de chiro geen enkele opvoedende rol meer heeft.

Onze mening : Volgens ons heeft chiro een grote opvoedende rol. Wij ondervinden dagelijks in de school of op het werk wie deel uitmaakt van een chirogroep, bv. Chiroleden durven meer hun persoonlijke visie geven over bepaalde onderwerpen. Ze maken veel gemakkelijker vrienden enz. (natuurlijk hangt dit ook af van hun karakter).

                                               Chiroactiviteiten

Ouders : ze vonden het positief dat chiro actieve programma’s heeft die goed gevuld zijn met tochten, sport, spelen… De meesten waren tegen gemengde activiteiten als dit wordt overdreven : 1 keer op de 2 maand is voldoende. Ze vonden de gemengde vergadering goed omdat meisjes en jongens zo leren leven en spelen met elkaar, maar ze konden zich moeilijk inbeelden dat, wanneer jongens en meisjes samen zijn er geen enkele schijn van verliefdheid in de lucht hangt.

Onze mening :  in tegenstelling tot de ouders hebben wij al ondervonden dat het zeer goed mogelijk is gemengd te werken zonder daarbij aan verliefdheid te denken. In de chiro zien we onze mannelijke collega’s als vrienden en kunnen met hen evengoed samenwerken als met meisjes. Wij vinden het noodzakelijk dat we van in de kleinere afdelingen gemengd beginnen te werken anders wordt deze overgang te bruusk.

                                               Sluitingsuren

Ouders : over de sluitingsuren was er wel enige discussie. De mensen vonden de sluitingsuren aangepast aan de leeftijd. Toch zeiden sommigen : ‘de chiro eindigt niet bij Gerard.’

Maar anderen vonden dat de leiding niet kan instaan voor wat er gebeurt na de sluitingsuren want hier geldt de verantwoordelijkheid van de ouders.

Onze mening : wij vinden dat de leiding hierop een goede oplossing heeft gevonden. Na de chiro die voor ons eindigt om 21 uur, krijgen wij de kans (als we ook de toelating van onze ouders hiervoor hebben) om nog eventjes na te kaarten over de voorbije zondag, of om wat gezelschapspelen te doen, een beetje te knutselen…De leiding heeft hiervoor een lokaal ingericht dat ze het ‘Lavertje’ noemen.

                                               De Leiding

Ouders: ze vonden dat de leiding over ’t algemeen nogal jong is maar ze konden dit wel begrijpen omdat er velen op een jongere leeftijd de chiro verlaten. Het volgen van cursussen is noodzakelijk en ook de voorbereiding van ons (aspi’s) als toekomstige leidsters moet intens gebeuren.

Onze mening : volledig akkoord met het volgen van cursussen en een intense voorbereiding voor de aspi’s. De opmerking ‘de leiding is nogal jong’ is juist als je dit gaat vergelijken met vroegere tijden. Tegenwoordig huwt men op jongere leeftijd, alsook het rijpingsproces gebeurt onder invloed van onze huidige maatschappij veel vlugger.

Wij denken dus dat de leeftijd van onze leiding niet zo direct een nijpend probleem is.

                                               Samenwerking : ouders-leiding-chiro

Ouders : de ouders vonden het een positief punt dat ze naar het ‘Lavertje’ kunnen komen (alle zondagen van 20 u tot 22 u) om mogelijke problemen te bespreken  met de betreffende leiders of leidsters. Ze zegden wel dat ze te weinig contact hebben met het oudercomité, dat tenslotte toch de ouders vertegenwoordigt. Sommigen vonden contacten overbodig : ‘als ze braaf zijn is dat toch niet nodig !’ Voor de kleinsten vonden ze het wel belangrijk om af en toe de leiding eens te spreken.

Onze mening : wij vinden het ook nodig dat er meer contact is tussen de leiding en de ouders maar we zouden graag hebben dat ook zij een eerste stap in die richting durven te zetten.

Bv. waarom op straat eens niet een leider of leidster aanspreken ? Kom gewoon eens kijken op een zondagnamiddag ! Neem deel aan onze geplande activiteiten ! enz? enz…

                                               Besluit

Wij vonden het zeer interessant en boeiend om de meningen van enkele ouders hieromtrent te kennen. Als iemand van jullie hierover graag iets kwijt wil, kan je altijd bij onze chiroleiding terecht. Ook ons oudercomité wacht popelend op vragen of opmerkingen van jullie.

Zij zullen je vragen graag beantwoorden en je opmerkingen bespreken met ons. Omdat vele mensen de leden van ons oudercomité niet kennen, zullen we hun namen hieronder vermelden :

-Familie Emiel Dons – Maria Lamberts.

-Familie Germaine Annaerts – Christiane Van Medegael

-Familie Frans Keulemans – Agnes Leys

-Louis Vloebergh

-Paula Bradt

-Agnes Piessens.

P.S. : Wij weten dat vele ouders er een andere mening op nahouden maar we konden

moeilijk alle  ouders gaan intervieuwen.

Redactie : de aspimeisjes van Leest. 

1978 – Zaterdag 2 december : Sint Niklaasbal

            van KWB Leest in de parochiezaal Kouter Leest.

            Orkest : The Nightstars. Inkom : 60 fr. Deuren : 20 uur met uitdeling van

            versnaperingen door Sint Niklaas himself.

1978 – Zondag 3 december : Grote “Ontdek de Ster” wedstrijd

            van K.L.J. Leest in ons Parochiehuis. Begin : 19 uur.

            Winnaar van deze eerste editie van de KLJ werd Raoul Lebeer voor

            Sonja Cornelis.

            Als gastoptreden had de KLJ de plaatselijke groep “De Keten” uitgenodigd.

            In de jury zetelden : Jan Van den heuvel (foto), Hilda Silverans, Guido Hellemans

            en Ward Van Doren (BRT).

1978 – 3 december : Kampioenendag van het Zesverbond

            1978 was geen al te best duivenseizoen. Veel Noord-Westenwind met lage

            temperaturen. Vele jonge duiven gingen verloren.

            Op de kampioenendag, met uiteraard de viering van de kampioenen, waren de

            beste duiven van het zesverbond te bezichtigen.

            Locatie : Zaal St.-Cecilia bij Mille Van Steen.

            Quievrain:

            1. Algemeen Kampioen : Vloeberghen Eugeen (foto)

            2. Algemeen Kampioen : De Smedt Jan

            3. Algemeen Kampioen : Verschuren Frans

            Noyon :

            1. Algemeen Kampioen : Simons Frans

            2. Algemeen Kampioen : Van Steen Danny

            3. Algemeen Kampioen : Vloeberghen Eugeen

            In de snelle vlucht waren dat :

            Quievrain Oude : Teughels A.

            Quievrain Jaarse : Theo De Prins en Albert De Prins

            Quievrain Jonge : Verbeeck Frans.

            (DB)

1978 – Zondag 24 december : Kerstfeest Chiro.

1978 – Zondag 31 december : “…geen Chiro vandaag, maar wel zullen wij dan met de

             groteren, naar traditie, een bezoekje brengen aan enkele oudere mensen die de

             komende Feestdagen niet zo uitbundig kunnen vieren als wij.”  

             (Chiro-verlag DB, december 1978)

1978 – Dat jaar verscheen in ‘De Band’ naar aanleiding van het ‘Jaar van het Dorp’ :

Hulde aan een overledene ? Wonen en beplanting.

“Een dorp is niet een verzameling stenen en huizen. Een dorp heeft een hart. Want er wonen mensen. Er leven mensen. Met een hart. Mensen die vreugde ervaren en blijheid, pijn of verdriet. Die zich alleen voelen of opgenomen in een kleine gemeenschap. Een dorp moet zijn als een huis. Het moet in zekere mate geborgenheid bieden, de blijde rust van ‘thuis’ te zijn, bij mensen die we kennen, bij vrienden. Een dorp met een hart, dat moeten we van ons dorp maken, elk voor zich. Samen met de anderen.

Velen zijn wellicht de mening toegedaan, dat wij met dit ‘Jaar van het Dorp’, zowat op de romantische en folkloristische toer zijn gegaan, dorpsfeesten-wandelingen-foto-opstel-wedstrijden enz.

Inderdaad als het enkel bij deze lovenswaardige initiatieven zou blijven, hebben we denkelijk niet de hoofdvogel  afgeschoten. Jaar van het dorp is meer dan dat, of zou meer moeten betekenen. Trouwens in één jaar kan men zo maar niet aan dorpsherstel en dorpsbehoud doen. Dit groeiproces duurt zelfs meerdere jaren en dit gespreid over verschillende terreinen, o.a. landbouw en platteland, ruimtelijke ordening, dorps- en gemeenschapsleven, nodige voorzieningen. Wellicht zijn dit voor de gewone mens uit de straat allemaal mooie woorden, en men stelt daarbij de vraag wat kan een enkeling daaraan nu doen of veranderen ? Nochtans ons leefpatroon maken we voor een groot stuk zelf, denken we maar aan beplanting en inplanting woonhuis, al is het maar via het dorpsleven dat je uw steentje bijdraagt !

Een huis inplanten vergt meer dan een voorafgemaakt plan en een grond, groot genoeg om dat plan uit te werken. Om tot een eenheid en een harmonie te kunnen groeien met de omgeving, om als plant te kunnen gedijen moet het bouwsel eerst en vooral in een grond terechtkomen die daar geschikt voor is. Niet alle planten schieten wortel in alle grond. Niet alle vormen en grootten van huizen passen op alle bouwgronden of gronden.

Wat zien wij !! Ook in Leest :

-landhuizen, om gezien te worden – om het prestige,

-gebruik van sterk opzichtige bouwstenen

-uitrukken van bestaande beplanting

-hoog in het landschap verheven spookvilla’s op een schoteltje te pronk

-geen streekeigen beplanting maar sierbomen en stijve coniferen

-oprichten van draadversperringen en betonnen muren

-sluikstortingen, enz.

Hieraan kunnen we zelf een en ander veranderen, al is het maar met de beplanting.

Wanneer het groen op zijn imgeving ingesteld is en de bewoners aanspreekt zal het gebruikt en gewaardeerd worden.

Tussen de ontspanning van de huidige plattelandbewoners die het verenigingsleven en gezelligheid zoekt en de stedeling die vrij buiten in de natuur wil dwalen is er een groot verschil, wat beplanting betreft.

Nu het terug planttijd is voor bomen en struiken, is het zeker belangrijk te weten dat men dient rekening te houden met :

-grondsoort of grondwaterstand

-soort planten – groeihoogte – vorm

-klimaat

-licht

-wettelijke bepalingen inzake afstand.
Hierbij dient aangestipt te worden dat coniferen minder en minder worden aangewend omdat deze een te strenge pyramidevorm en een te stugge bebladering hebben. Ook behoren zij niet, voor wat hun karakter en levenseisen betreft – en gebondenheid aan zandige bodem- thuis in onze streek. Verder staan zij niet in harmonie met de voorkomende loofhoutgewassen, wat niet wil zeggen dat bepaalde soorten niet mogen worden gebruikt.

Meer en meer worden dus streekeigen planten gebruikt, die in ons landschap passen, o.a. beuk, eik, berk, wilg, verder in mindere mate kastanje, linde, esdoorn, hulst.

Verder dient men te streven naar zo weinig mogelijk contrasten tussen huis – tuin en omgeving. Alles moet als het ware zachtjes overlopen in elkaar.

Wil je dat met eigen ogen eens bekijken, ga dan eens naar Bokrijk waar wat beplanting betreft men een en ander kan opsteken. Wat struikvorm betreft vindt men daar vooral :

Beukehaag, vlier, ligustrum, rozen, hortensia, aralia, enz. De moeite om het eens van naderbij te bekijken.

Zo, dit was het dan, dat stukske ‘Jaar van het Dorp’ dat we zelf mee kunnen maken, en denk er aan, hou van je dorp, maak er geen stad van. Woon je in de stad, maak dan van je straat – wijk – building, een dorp in de stad.

    L.J.”   

Foto’s :

-Jan Van den Heuvel op deze foto als oefenmeester van SK Rapid Leest.

-Een jonge Eugeen Vloeberghen.

1978 – 21 november – Het Laatste Nieuws :

            Rudi Van Hoof, Racings nuttigste werkpaard

            Geen schoonheidsprijs voor man uit Leest.

 “Rudi Van Hoof is een van de regelmatigste en efficiëntste voetballers van  Racing Mechelen.

Hij praat weinig maar hij werkt veel in de huidige Racingploeg, de sterke Rudi Van Hoof, verdediger of defensieve half uit Leest.

Dat de man uit Leest zo weinig in het nieuws komt heeft te maken met zijn speelstijl die niet bepaald esthetisch aandoet. Wie evenwel met trainer Peeters, libero Roelandt of keeper Mesmaekers praat, weet hoezeer de tactische discipline van Rudi wordt gewaardeerd bij groenwit, de ploeg van de dag in Tweede.

Van Hoof, vierentwintig en RTT-bediende, zit dus goed bij een club die stoelt op een jonge generatie die laat onderstellen dat de sportieve bloei opwaarts zal evolueren.

Spelers als Ronny Claes, Danny Caes en dra ook Luc Leys zijn echte beloften die nog ver van hun plafond staan.

De financiële toestand van de vereniging is gezond, het beleid uitstekend en ook de trainer prima.

                    Willy Romain”

Rudi Van Hoof (°19/7/1956) is een zoon van veldwachter Victor en Maria Leonore Mees uit de Scheerstraat (nu Ten Moortele). Niet te verwarren met zijn neef en naamgenoot, de wielrenner van de gelijknamige Renault garage uit de Dorpstraat.

Rudi Van Hoof had een prachtige voetbalcarriëre bij Racing Mechelen, dat toen in de Eerste en de Tweede Voetbalklasse acteerde.

Rudi was een echt Racing-product, reeds van zijn tiende speelde hij voor deze Mechelse

club : dat had meer na- dan voordelen, vooral bij contractonderhandelingen, “geen sant in eigen land” was hier zeer toepasselijk.

Zijn debuut in het eerste elftal vond plaats in 1975 onder trainer Kunnecke.
In ’76 kreeg hij van trainer Martens de gelegenheid om te bevestigen en het jaar  nadien werd hij onder trainer Peeters een vaste waarde.

Hij droeg ook lang de kapiteinsarmband.

In het seizoen 1979-1980 kreeg hij de Bronzen Schoen als verdienstelijkste Racing-speler en in november ’84 werd hij door Racing Mechelen in de bloemetjes gezet naar aanleiding van zijn 250^ste wedstrijd in de eerste ploeg.     

Rudi was een echte clubspeler en maakte vooral naam als mandekker.

Zijn onvoorwaardelijke inzet, karakter en fysieke conditie waren legendarisch.

Rudi heeft nooit een profstatuut gehad, hij cumuleerde zijn voetbalcarriëre met zijn beroep als bediende bij de toenmalige RTT (het latere Belgacom).

In ’86 speelde hij voor V.V.Leest waar hij in 1989 adjunct-trainer werd onder Johnny De Fre.

Later zou hij er een tijdje de jeugd trainen.

Rudi Van Hoof is gehuwd met Liliane Doms uit Nieuwenrode die hem twee kinderen schonk : Kim en Nick. Bij de geboorte van zijn oudste kreeg hij van trainer Peeters, in het begin van de tweede helft in de thuismatch tegen Aalst, een applausvervanging en mocht hij zijn echtgenote vervoegen in de kraamkliniek. De stand was toen 2-0 voor Racing en het publiek scandeerde luidkeels ‘papa Van Hoof, papa Van Hoof…’

Na zijn huwelijk vestigde hij zich te Mechelen waar hij thans nog steeds woonachtig is.

Met Van Hoof geen wandeling voor Rensenbrink

“Men herinnert zich hoe na de heenmatch Racing Mechelen- Anderlecht (1-2), de Nederlandse bondscoach Knobel verklaarde zich geen idee te kunnen vormen over Rensenbrinks mogelijkheden op dat ogenblik, wegens de zwakte van de tegenstander, de Spaanse junior Nortes van de Maneblussers. Voor de terugwedstrijd staat het al vast dat Rensenbrink een zwaardere brok te verorberen krijgt. De titularis als rechtsachter is Rudi Van Hoof, een eigen kweek uit Leest van éénentwintig lenten en met amper een tweetal maanden ervaring van de topklasse. Toch is die Van Hoof in een korte tijd een stevige zelfs harde maar vooralsnog altijd sportieve back geworden. Zodat Rensenbrink zich geenszins aan een nieuwe wandeling mag verwachten. De mentaliteit van trainer Kunnecke ten opzichte van deze ontmoeting liegt er trouwens niet om : ‘Iedereen praat reeds als over een bij voorbaat verloren partij. Dat is een verkeerde opvatting, die ik mijn spelers uit het hoofd aan het praten ben. Beringen weerstond in het Astridpark tot de voorlaatste minuut. Waarom zouden wij met een beetje geluk geen verrassing kunnen bewerken, indien de overgave er bij is, spijts het ontbreken van een zieke Van Vaerenbergh en de geel geschorste Struyf ?’

W.Rn.”  (Het Laatste Nieuws)

Trainer Kunnecke was iets te optimistich in zijn vooruitblik. Racing ging de boot in met 4-0, drie doelpunten van Rensenbrink. Rudi speelde nochtans een verdienstelijke partij en kreeg een warm applaus van het Anderlecht-publiek omwille van zijn faire speelstijl.

Die Rensenbrink was niet de eerste de beste. In 1973 werd hij topschutter in de Belgische competitie en drie jaar later won hij de Gouden Schoen. Deze Nederlandse linksbuiten viel vooral op door zijn onnavolgbare dribbels en snelheid. Dat leverde hem destijds de bijnaam ‘het slangenmens’ op. Als speler van Anderlecht veroverde hij onder meer de Europacup II en de Uefa Super Cup. In zowel 1974 als in 1978 bereikte hij met Oranje de finale van het Wereldkampioenschap.

Foto’s :

-Rudi Van Hoof.

-Bovenaan als derde van links in het fanionelftal van Racing Mechelen.

-Bikkelend met de Boomse aanvaller Herrera.

-Achteraan zijn teammaat en vriend Hans Schöning, vooraan Kasprzak.

-Op de foto verlaat hij het terrein van Anderlecht in het gezelschap van één van ’s werelds beste voetballers : ‘slangenmens’ Robbie Rensenbrink.

1978 – 8 november : “Kinderturnen” – Bond van Grote en Jonge Gezinnen

            Op 8 november startte de B.G.J.G.met een lessenreeks “kinderturnen”.

            De lessen werden gegeven in de turnzaal van de gemeentelijke jongensschool

            en dit iedere woensdag.

            Voor de grootsten van 14 tot 15 uur en voor de kleinsten van 15 tot 16 uur.

            Lucia Leemans, licentiate in de lichamelijke opvoeding nam deze taak op zich.

1978 – Zondag 12 november : Chiro Familiefeest

            Thema : “Holder de Bolder op Chirozolder”.

            De parochiezaal was tot in de uiterste hoekjes gevuld. (250 mensen  op de

            koffietafel en zo’n 200 chiroleden die de hele namiddag voor spektakel

            zorgden.)

            Twee oud-chiroleden hadden op zolder gerommeld en vonden daar heel wat

            herinneringen aan chiro-dagen.

            Oud-leiding keek terug op 30 jaar jongens- en 15 jaar meisjeschiro.

            Onder begeleiding van Hilda Silverans met accordeon en lied werd een

            prachtige namiddag en vooravond afgesloten.

            Als blijvende herinnering kreeg elke aanwezige chirofamilie een “Kölner-

            Stanger-glas”, waarop het vignet van het jubeljaar was aangebracht.

De Chirofamilie in feest

“Op 12 november werd het jaarlijks chiro-familiefeest gevierd, met als hoofdpunt : het besluiten van een zeer actief Jubileumjaar.

Voor deze gelegenheid was ook Vevoc uitgenodigd, als blijk van dank voor de degelijke samenwerking bij de Jubileumvieringen.

Dit feest werd voorafgegaan en ingezet op zaterdagavond met een Eucharistieviering, waarin de jonge leiding haar belofte van trouw kwam uitspreken.

Zoals bij de Eucharistieviering was ook de parochiezaal volzet, met 250 mensen aan de koffietafel en bovendien 200 chiroleden die de ganse namiddag voor spektakel zorgden.

Om 14.40 u. kon gestart worden met ‘Kolder-debolder op chirozolder’. Het geheel van deze viering stond voornamelijk in het teken van de voorbije chirojaren en chirowerking.

Dit kwam zeer goed tot uitdrukking ‘op de zolder’, met een gewaardeerde bindtekst. Werd bovendien goed en sterk tot uiting gebracht door de Aspi-jongens met ‘God schiep de chiro’.

De Toppers brachten met ‘de Paus-keure’ en voornamelijk met een kwis heel wat gelach in de zaal. Chironieuws en vroegere chiro-wetenswaardigheden waren opgediept uit ‘De Band’ van vroeger jaren, en dus even ten gehore gebracht.

De Kwiks brachten in een kleurrijk geheel verschillende personages…

Zelfgemaakte liedjes, uit vroeger jaren en bivakleven, weerklonken door Tippersstemmen.

Choreografie en belichting werd genietbaar uitgebeeld door de Tiptiens. Maar ook de hedendaagse chiro leefde : doorheen de uitbeelding van het jaarthema ‘Daar gaat de vlieger op’ met het bijbehorend liedje en het typisch chirolied der aspirantenmeisjes Leest.

Dat chiro typische ‘spel-beweging’ voor de jeugd is, werd door de Speelclub jongens uit hun knutselen aan de ‘kalanouchie’ onderlijnd. Speelclubmeisjes beleefden hun droomwereld door de uitbeelding van het sprookje ‘Prins Valentijn’.

De allerkleinsten van de jongens, de Sloebers, kwamen zich even voorstellen bij hun grote sprongen. Een dik gevuld programma en zodoende wat overtijd geraakt, bracht ons bij de koffie omstreeks 17 u. 

De ‘kous’ werd door onze genodigden behoorlijk gevuld om de kosten van koeken, broodjes, enz. voor de 450 monden te helpen dekken.

En vooruit moesten wij, want het streefuur van 18 zou wellicht overschreden worden. De Kerels hadden inspiratie gevonden bij een schimmenspel dat het verloop van een dag op een appartement trachtte weer te geven, met natuurlijk de komische effecten van licht en schaduw. Het toneelstuk van ‘St.Antonius’ werd met een beeld ten val gebracht, en over de kosten werd smakelijk door de Rakkers geredetwist.

Al bij al komt er door de vele spelen en chiro-activiteiten ook heel wat souvenirs en rommel op de zolder, maar de chiro moet vandaag leven. Daarom zorgden de kleinsten van de meisjes, de Prutskes, voor een speelse opruiming op het ritme van een lied.

Dia’s, gekozen uit voorgaande jaren en activiteiten, werden levensgroot op de muur van de zaal geprojecteerd.

Onder begeleiding van Hilda Silverans met accordeon en lied kon een schone namiddag en vooravond als slot van het Jubileumjaar beëindigd worden.

Als blijvende herinnering aan dit gevierd chirojaar, mocht elke aanwezige chirofamilie een ‘Kölner-Stanger-glas’, waarop het vignet van het Jubeljaar, in ontvangst nemen. Het was reeds 18.45 u. geworden.

Nabeschouwingen, bedenkingen en wensen konden gelezen worden op kleurige kaarten, daartoe bestemd, en door aanwezige ouders genoteerd. Aanmoedigend waren de woorden : zeer genietbaar, fijn, proficiat. Welgekomen aanwijzigingen zoals : de dienst aan tafel, en andere kleine bemerkingen worden ter harte genomen, zelfs de bemerking van de moedige maar dorstige vaders.”

(DB, december 1978)

1978 - 19 november : Rust Roest bracht : ‘Bloemen van Dorothy’.

            Een blijspel van Mark Belloy. Locatie : parochiezaal Leest.

             Inkom : 60 frank.

            Dit stuk werd herhaald op 26 november.

Vervolg Nuytkens-Van de Vondel

Jan Van Rompaey uit de Juniorslaan wist ons te melden dat Fons Nuytkens ook bromfietsen verkocht, meer bepaald van het merk Flandria.

Vooraleer Fons zijn atelier had in het dorp woonde het gezin aan het kapelletje van de Boerinnengilde op de hoek Juniorslaan-Wagenmakersstraat.

Daar beschikte hij alleen over een garage waarin hij uitsluitend fietsen herstelde.
Na zijn verhuis naar het dorp begon hij ook met de verkoop van bromfietsen.

Met ‘Posse Leest’ had hij een zeer verzorgde fietsenstand tussen de andere standhouders

(foto).

Jan was, bij zijn weten, de enige die bij Fons een Flandria King (foto) aankocht. Dat was in 1960. De sportbrommers van Flandria werden in Mechelen massaal verkocht maar in Leest waren er geen liefhebbers voor.
(met dank aan Jan Van Rompaey)

1978 – 28 oktober : Grote Kaartwedstrijd “Wiezen” – KWB Leest

            In de parochiezaal Kouter Leest. Voor 10.000 fr aan prijzen.

            Deelnameprijs : 50 frank.

            Er werden 116 inschrijvingen genoteerd en 13 verenigingen lieten zich

            vertegenwoordigen.

            Het plakket voor de best vertegenwoordigde vereniging ging naar

            KWB-Hombeek met 17 deelnemers.

            Frans Thomas won het dagklassement met 137 punten.

1978 – 5 november : Vergadering KVLV

“Op deze startvergadering mocht onthaalwijk de Kouter een 75-tal leden welkom heten.

Als inzet was er een korte bezinning aansluitend bij het thema ‘hebben is niet alles’.

Dan trachtte de proost ons meer inzicht te brengen aangaande bestuursvormen in verschillende afdelingen. Na een korte tussenpauze kregen we onze voordrachtgeefster Maria Van Beerzel aan het woord, zij wilde ons duidelijk maken dat hebben niet alles is. Men mag de mens niet beoordelen volgens zijn bezit maar voor wat hij waard is als mens en drie zinnen werden in vraag gesteld, namelijk : hoe sober leven wij ? Vindt ge soberheid belangrijk en waarom ? Hoe kan je op een sobere manier feesten ?  Eenieder was het eens dat sober leven niet altijd gierig leven is, voortdurend worden we gestimuleerd om ons bezit op te drijven en dan weer klakkeloos te verbruiken, laten we matig zijn in het gebruik van de materiële goederen, dan zullen we stelselmatig ook gezonder leven, ten slotte wij leven niet van brood alleen, laten we ons bewust worden van andere levensvoorwaarden als goedheid, dankbaarheid, dienstvaardigheid, en zo meer, en hoe we op een sobere manier gezellig kunnen feesten dat heeft de onthaalwijk te meer bewezen en iedereen zei : ‘dat het goed gezegd was’.

Als ontspanning nog een dans en een sketch alles sober opgevat en toch heeft de opvoering van ‘Jefke is dood’ ons achtereenvolgens tranen doen lachen en wenen.

Zo werd het stilaan laat en vlug nog enkele mededelingen vanwege de schrijfster en ook de nieuwe voorzitster Roza De Smet had nog een goed woordje voor ons allemaal en met een samenzang van het “ ’s avonds is het goed”, konden we een streep zetten achter onze eerste vergadering van een nieuw werkjaar.

    ADP”.

(DB, december 1978) 

Foto’s :

-‘’Posse Leest” 1954 : uiterst links Fons Nuytkens met twee van zijn zonen bij zijn fietsenstand.

-De “Flandria King” van Jan Van Rompaey. (foto : Jan Van Rompaey)

1978 – 28 oktober : Gouden Huwelijksjubileum Fons Nuytkens – Alfonsine Van de Vondel  

‘Fons’ en ‘Fine’ 50 jaar getrouwd

“Wie in Leest en aanpalende gemeenten, vooral Hombeek en Zemst kent Fons Nuytkens

niet ? De man die zowat ’n goeie 30 jaar alle straten en wegeltjes doorkruiste van de genoemde gemeenten toen hij nog per fiets ‘Gazet van Mechelen’ en ‘Zondagsvriend’ (nu : ‘Zie’) bestelde.

Men vergete hierbij niet dat in de jaren voor als tijdens en ook nog enkele jaren na de oorlog de dagbladen ALLE dagen moesten besteld worden. Alle dagen, dus ook op zon- en feestdagen. Alleen op tweede Nieuwjaarsdag hadden de ‘gazettemannen’ vrijaf, konden ze eens uitslapen en hun dag indelen zoals ze wilden.

Fons, met zijn pak gazetten vooraan als achteraan op de stevige fiets, was een vertrouwd beeld geworden voor de mensen uit de streek. Steeds bedachtzaam en kalm peddelde hij straat in straat uit hier en daar een klein praatje slaande of een paar minuutjes rustend. Alle dagen door weer en wind met de zwaar beladen fiets die hem af en toe wel eens in de steek liet. Maar daar wist Fons steeds wel een mouw aan te passen want fietsen herstellen was voor hem een kleinigheid.

Eigenlijk startte Fons als meubelmaker maar door de crisis van de dertiger jaren viel ook hij zonder job. Zo kwam het dan dat hij krantenbesteller werd van de ‘Gazet van Mechelen’. En dat ging hem goed af want hij hield het toch meer dan 30 jaar uit. De laatste jaren echter toen de leeftijd wat begon door te wegen ging het niet zo best meer en moest hij voor zijn eigenlijke pensioenleeftijd afhaken.

In Blaasveld vond Fons destijds de vrouw die met hem door het leven wilde gaan : Josephine Van de Vondel. Werd Fons op 11 oktober ll. 72 jaar, dan is zijn wederhelft er 71 geworden in januari ll.  Te vermelden valt hierbij dat de moeder van Josephine nog in leven is en bijna 94 jaar telt. In het trouwboekje van het gouden bruilofpaar staan 7 kinderen ingeschreven die op hun beurt een gezin stichtten en voor een nakomenschap zorgden van 18 kleinkinderen en reeds twee achterkleinkinderen. Is het vijdag a.s. juist 50 jaar geleden dat hun huwelijksbootje van wal stak dan zal echter de viering zaterdag plaats grijpen. Na een dankmis om 10 u. in de parochiekerk zal de ganse nakomelingschap aanzitten aan een gouden feestdis in het chalet van de Leestse voetbalploeg.”  (GvM)

Frans Alfons ‘Fons’ Nuytkens was te Leest geboren op 11 oktober 1906 en hij overleed er op 12 december 1991. Uit zijn huwelijk met Alphonsina Van de Vondel werden zeven kinderen geboren, twee meisjes en vijf jongens.

Alphonsina ‘Fine’ Van de Vondel was te Blaasveld geboren op 27 januari 1907 en overleed te Mechelen op 21 oktober 1992.

Gedurende ongeveer dertig jaar was Fons in Leest maar ook in gedeelten van Tisselt, Kapelle, Hombeek, Zemst en Battel krantenventer en alzo een bij velen bekend figuur.

Buiten krantenbedeler was hij ook “velomaker” en verdeler van de fietsen Pavic, Norta, Superia, Oxford,  roestvrije aluminium fietsen Kettler  en de Hollandse fietsen “De Gouden Leeuw”.

Fons had zijn zaak in de Dorpstraat naast de woning van dokter Stuyck.

Alfonsine baatte een ‘lijnwaadzaak’  ‘Op ’t Hoekske’ uit.

De geburenkring bleef niet bij de pakken zitten, getuige hierna hun geschreven communicatie (met dank aan R. Selleslagh) voor de bewoners van de Dorpstraat :  

“Geachte gebuur,

Op 28 oktober 1978 vieren onze geburen de Heer en Mevrouw Alf. Nuyrkens – Van de Vondel, Dorpstraat 51 Leest, hun gouden huwelijksjubileum.

Als geburen kunnen wij deze gelegenheid niet ongezien laten voorbij gaan.

Om deze viering enige luister bij te brengen en een passend geschenk aan de gevierden te kunnen aanbieden, hopen wij op uwe welwillende medewerking en milde geldelijke steun.

Wij rekenen op U, en zullen kortelings tot actie overgaan.
Bij voorbaat dank, en tot ziens.

      De initiatiefnemers.”

“Geachte gebuur,

Zoals voorheen gemeld vieren onze geburen de Heer en Mevrouw Nuytkens – Van de Vondel hun gouden huwelijksjubileum aanstaande zaterdag. De geburenkring dankt van harte al de milde schenkers van de Dorpsstraat. De opbrengst bedroeg 8.680 frank. Mede dank zij U zijn wij er in geslaagd de jubilarissen de gepaste geschenken aan te bieden. Deze zullen getoond worden tijdens n’n drink die de jubilarissen ons korte tijd na hun viering als dank aanbieden

(mededeling volgt).

Mogen we nog vragen aan de mensen van de Dorpsstraat op zaterdag 28 dezer hun huizen te bevlaggen. Wij danken eveneens onze trouwe medewerkers van de geburenkring voor hun werkzaamheden en hulpmiddelen allerhande.

Een speciale dank aan het bestuur van V.V. Leest, voor het bereidwillig ter beschikking stellen van hun chalet voor onze werkzaamheden.

Ook danken wij de feestcomité’s van andere jubelvieringen die ons met tal van kleinigheden grote diensten bewezen en zij die ons gratis al de dennenbomen ter versiering hebben aangeboden.
Hopende met dit alles, onze pogingen goed te kunnen beeindigen groeten wij zeer hartelijk.

    De geburenkring.“ 

Foto’s :

-Gouden paar Fons Nuytkens en Alfonsine Van de Vondel.

-Advertentie in ‘De Band’

-De woning van de familie Nuytkens begin jaren ’80.

  Vervolg Dorpsraad.         

En in  “De Band” :

KOUTERWIJK een WOONERF ?

“Het ‘Jaar van het Dorp’ loopt stillekensaan op z’n laatste benen. Wandelwegen werden uitgestippeld, men werkt nu aan een plan voor de verfraaiing van de Dorpsplaats. Op de laatste vergadering brachten Leefmilieu Leest, Chiro en Frans Teughels hun eigen ideeën in plan. Daaruit zullen dan uitgewerkte plans op schaal gemaakt worden en misschien ook maquetten. Dit alles zal dan nadien bekend gemaakt worden aan de dorpsgenoten, die dan nog hun eigen zeg zullen krijgen. Ideeën en voorstellen zijn nog altijd welkom !

Op 27 oktober wordt iedereen uitgenodigd om deel te nemen aan de vergadering tot oprichting van een dorpsraad.

Die is broodnodig om Leest als landelijk dorp niet te laten verkwijnen.

Nu gaan er ook stemmen op in de Kouterwijk ‘een woonerf’ op te richten. Het woord ‘woonerf’ zegt het zelf. Het is in de eerste plaats een ruimte om te wonen, te leven en te spelen, waar de mensen voorrang krijgen op het verkeer. Het moderne verkeer heeft de mens teruggedrongen op het voetpad van amper een meter breed. Hindernissen zoals riooldeksels, parkeermeters en verkeerspalen zijn stilaan op weg om ook daar de mensen te verdringen.

Een woonerf wil op de eerste plaats de mens op gelijke voet plaatsen met auto’s : spelende kinderen, taterende dames, voetgangers tellen ook mee en moeten zich veilig voelen op straat. Het is geen verkeersvrije straat, maar de auto’s mogen maar 20 km per uur rijden en moeten voorrang geven aan de mensen die er wonen. In een woonerf kan dus alles gebeuren, maar op voet van gelijkheid. Dat er in de  ‘Kouterwijk’ een woonerf zal komen valt nog te betwijfelen. Het zullen de bewoners uit de wijk zelf zijn die dit zullen beslissen. Vast staat dat Mechelen op dit ogenblik op zoek is naar woonwijken en straten die ideaal zijn voor het oprichten van woonerven. Hun oog is gevallen op de Kouterwijk. Opmetingen zijn reeds gedaan en plannen zijn getekend. Ook in de vergaderingen ‘Jaar van het Dorp’ kwam het onderwerp te bespreking. Maar de belangrijkste voorwaarde om een woonerf op te  richten blijft het akkoord en de hulp van de wijkbewoners om daar verandering door te voeren.

Bij gebrek aan eensgezindheid is het woonerf, zoals vele zaken trouwens, een doodgeboren kind.

    ‘Jaar van het Dorp’.

En ook ‘De Distel’ had zich dat jaar geroerd in dezelfde periodiek :

LEEST WORDT DE BUITENWIJK VAN MECHELEN en andere verhalen…

“Langs de Kerkenblokweg kun je ’s zomers , hoe ongelooflijk het ook is, kikkers lustig de vijver zien induiken. Wij hopen dat de vorsen dit nog lang mogen doen. Voor de mens zijn ze immers niet veilig. Op een boogscheut van hun leefmilieu zitten nl. te Mechelen watertandende mensen, die zich gastronomen noemen, te wachten op gebraden kikkerbilletjes. Geruststellend antwoorden deze kikkereters dat het hier gekweekte of buitenlandse kikkers betreft. Er zal wel iets van waar zijn want waar vindt men nog kikkers bij ons, om niet te spreken van salamanders en hagedissen.

Wat doen we met de wet van 12 juli 1973 over het natuurbehoud waarin bij art. 3 staat ‘met het oog op de vrijwaring van de soorten behorende tot de inheemse fauna neemt de koning maatregelen  tot bescherming van de in het wild levende dieren.

Aan de overkant van de Kerkenblokweg vindt je nog een stuk groene Zennevallei met vloeibeemden en beken. We hopen dat dit landschap er nog lang mag blijven.

Voor de mens is er immers niets veilig. Op een boogscheut aafstand zitten handenwrijvende mensen, die zich sociaal noemen, te wachten  tot de bouwgronden in Leest als gouden appeltjes in hun handen vallen. Grote bouwmaatschappijen werden uitgestuurd in de Vinkstraat, in de Scheerstraat, op de Kouter. Ze hebben al lang alles opgekocht, terwijl ze elders de huizen laten verkrotten. Leest wordt de buitenwijk van Mechelen.

Ga eens kijken lans de Kerkenblokweg, de eerste tekenen zijn er. De riolen liggen er – morgen bouwt men tot tegen de Zenne ! En had het gewestplan van 1977 de bestemming van deze grond niet van bouwgrond in landschappelijk waardevol bosgebied veranderd ?

Tja, de mensen liggen er niet wakker van, maar toch gaat het hier om niet helemaal onbelangrijke dingen. Het gaat hier immers over de verhouden mens – natuur – dier – en de kikker is hierbij maar een illustratie.”

“Verslag van de werkvergadering Jaar van het Dorp – Dorpsraad Leest.”

Aanwezig : 17 personen.

In het begin van de vergadering werd even gepolst naar de reactie van de dorpsbewoners op de voorstellen van de dorpsraad. Deze reactie was tot nu toe vrij onverschillig. Als oorzaken daarvoor werden aangehaald : het tekort aan serieuze informatie omtrent een milieuraad.

Ook de gevolgen van de vroegere gemeentepolitiek, de invloed van de politieke partijen, de apolitieke opstelling van de werkgroep en de houding t.o.v. de inwijkelingen zijn oorzakelijk verbonden met de onverschillige houding van de mensen.

Omtrent de informatie bestond tot dan het probleem dat de werking en het werkterrein  van een dorpsraad moeten bepaald worden door de inwoners zelf. Vooraf informatie geven is dus moeilijk omdat er moet vertrokken worden van theoretische modellen daar er slechts weinige praktische voorbeelden zijn. Daarom zijn we vertrokken van de inventarismap ‘Jaar van het Dorp’ en de brochure ‘Hoe werken aan de basis’, beiden uitgegeven door het Ministerie van Nederlandse Cultuur.

De methodiek van werken : zes sectoren van het dorpsleven werden voorgesteld, nl. :

1. Ruimtelijke Ordening en Leefmilieu.

2.Arbeid en Economie.

3. Cultuur, recreatie en ontmoeting.

4.Onderwijs.

5. Gezondheid en maatschappelijk welzijn.

6. Distributie en diensten.

Voor elk van deze sectoren en deelaspecten ervan werd vooreerst een probleemstelling geformuleerd. Deze probleemstelling wordt beoordeeld en oplossingsmogelijkheden worden geformuleerd. In de derde fase wordt een oplossingsmogelijkheid gekozen en uitgevoerd.

Dit is de basisstructuur voor de werking van de dorpsraad. Tegelijkertijd is er ook een taakafbakening gebeurd binnen deze sectoren.

…

In ‘De Band’ van december ‘78 publiceerde T.V. :

DORPSRAAD JA ?   DORPSRAAD NEEN ?

1978 ‘Jaar van het Dorp’. Ieder van ons is van deze slogan verzadigd. Na de bittere pil van de fusies der gemeenten stelde de overheid het jaar 1978 in het teken van ht behoud van het eigen karakter van onze dorpen. De kankeraars en de pessimisten beweerden dat dit gebeurde om de pil te vergulden. En dat zal wel ergens waar geweest zijn. Bloemen op de begrafenis van de gemeenten die ophielden te bestaan. In elk van de vroegere gemeenten, en dat was ook te Leest het geval, werd, gestimuleerd door de centrumgemeente (Mechelen), een werkgroep ‘Jaar van het Dorp’ opgericht. 

De start van deze werkgroep werd gegeven op het einde van vorig jaar met een stichtingsvergadering, die plaats vond in de lokalen van onze jongensschool. De Schepen van Cultuur, Van de Sande, hield als verantwoordelijke Schepen een korte inleidende toespraak. Ook de Schepen van Landbouw, Fons Van Stappen, was daar aanwezig en spoorde ons aan om er iets mooi’s van te maken.

Alle plaatselijke verenigingen waren op deze vergadering aanwezig en beloofden actief te zullen meewerken. Zo werd de plaatselijke werkgroep gesticht met vertegenwoordigers van alle verenigingen. Naast deze plaatselijke werkgroep, zoals er ook één in de vier andere fusiegemeenten werd opgericht, werd ook om alles te ordenen een ‘coördinatiecomité’ uit de grond gestampt, dat bestond uit twee afgevaardigden per fusiegemeente. Dit comité had tot taak de diverse acties van de vijf bestaande werkgroepen te coördineren en te steunen.

Elke maand werd er vergaderd onder het voorzitterschap van een Schepen van Mechelen. Voor de werkgroep van Leest werden Frans Teughels  en Jeroom Verbruggen naar dit coördinatiecomité afgevaardigd. Ziedaar een korte historiek voor diegenen die zich afvragen wat men onder ‘Werkgroep jaar van het dorp’ moet verstaan.

De plaatselijke werkgroep heeft getracht enkele interessante initiatieven uit te werken.  Er werd een brochure uitgegeven met daarin enige door de verenigingen ontworpen wandelwegen doorheen ons dorp (noot : de Kapellekenswandeling, de Hoevewandeling en de Groene Wandeling). Er werd deelgenomen aan de fietsenrally der fusiegemeenten en ook de teken- en opstelwedstrijd werd een succes. Verder was er ook te Mechelen een zeer opgemerkte stand op de Hemo-Jaarbeurs, waar Leet uitpakte met de maquette ‘het dorpsplein van Leest ten jare 1900’, die gerealiseerd werd onder leiding van Frans Teughels met medewerking van o.a. aalmoezenier Herregods en Stefaan De Laet.

Ondanks het feit dat de plaatselijke werkgroep met het verloop der maanden flink uitdunde, bleven enkele dapperen naarstig voortdoen. Een laatste initiatief werd dan ook de uitwerking van een project tot verfraaiing van ons dorpsplein. Hiervoor werden reeds verschillende voorstellen op papier uitgetekend, die ter bespreking en hopelijk ook ter goedkeuring op de volgende vergadering aan de aanwezigen zullen voorgelegd worden.

Zondag 21 januari (noot : 1979) e.k. wordt het ‘Jaar van het Dorp’ officieel beëindigd met een academische zitting en prijsuitreiking van de reeds vermelde teken- en opstelwedstrijd.

Is dit dan definitief het einde voor de ideeën die dit jaar worden naar voor gebracht ? Neen, de werkgroep heeft unaniem gemeend, dat wat dit jaar werd begonnen, verder moet kunnen uitgewerkt worden. De verdere uitwerking van al de ideeën en plannen zou het best kunnen gebeuren bij middel van een ‘Dorpsraad’ : dit is een verzameling van mensen, zowel enkelingen als vertegenwoordigers van de verenigingen, die samen aan tafel gaan zitten, om de problemen die wij hier te Leest hebben uit te praten en indien nodig, als groep door te spelen aan het stadsbestuur. Deze werkgroep (=dorpsraad) kan met alle belangstellenden de handen uit de mouwen steken, om ons dorp-van-morgen meer leefbaar te maken of te houden. Wij denken hier aan  bv. de verfraaiing van het dorpsplein, de landelijke gebouwen, de zorg voor het eigen karakter van ons dorp, de dorpswinkels, de dorpsschool, de groene ruimten, het landschap en niet in het minst de landbouw. Boeren let op uw zaak ! Anders moogt ge binnen enkele jaren misschien nog enkel mesten en ‘beren’ op bepaalde uren.

Er werden reeds twee inleidende vergaderingen gehouden, waar over de oprichting van een dorpsraad werd gesproken, nl. op 27 oktober en 17 november. Aangezien op 17 november niet alle verenigingen, wegens andere activiteiten, konden aanwezig zijn, werd er beslist de definitieve oprichting uit te stellen tot de volgende vergadering.

Deze vergadering gaat door op 8 december e.k. in de refter van de jongensschool te 20 uur stipt. Wie wordt daar verwacht ? Elke Leestenaar die er belangstelling voor heeft en zich voor de goede zaak wil inzetten, alsook de verenigingen.”

1978 – 22 september : Poëzieavond Davidsfonds “Stemmen uit het dorp”.

            In het parochiehuis. Begin 20 uur.

            Leden : 75 frank, niet-leden : 100 frank.

“…dat poëzie en vertelling kunnen boeien hebben zij die aanwezig waren kunnen ervaren. Dank zij de uitstekende vertolking van de voordragers en de sfeervolle ingerichte zaal werd het een onvergetelijke avond.

Het eerste deel was vooral spannend door de afwisseling tussen tedere en harde teksten begeleid door uiterst stemmige muziek. In het tweede deel was het vooral de boer van een halve eeuw terug die werd belicht maar die voor de meesten van ons zeer goed herkenbaar was.

Een fijne avond voor al wie nog gevoelig is voor schoonheid in taal.

Het Davidsfonds denkt ook aan de kinderen. Voor al wie van sprookjes en vertellingen houdt komt op 22 november e.k. de befaamde sprookjesvertelster‘Amarillis’.

Ze bestudeerde sprookjes in gans de wereld en ze heeft ook vertelhuizen waar kinderen op regelmatige tijden naar haar kunnen komen luisteren.

Op die woensdagnamiddag 22 november komt deze dame dus naar Leest. Alle kinderen worden verwacht om te luisteren. De kleinsten om 2 uur, de groteren om half vier.”

(DB) 

1978 – Zondag 1 oktober : 6^de Chiro-Vevoc Jeugdcross

“Ondanks de slechte weersomstandigheden waren er toch 750 deelnemers bij onze jaarlijkse jeugdcross. Dit was merkelijk minder dan vorig jaar (1100 deelnemers) maar dat was te wijten aan de slechte weersomstandigheden op het ogenblik dat de massa ging komen.

Vooral in de jeugdreeksen was dit merkelijk voelbaar. Maar niet getreurd, wie thuis bleef had ongelijk. Tijdens de wedstrijden kwam zelfs de zon eventjes door de donkere wolken priemen.

Het parcours was ook niet zo modderig als andere jaren. Bij de aankomst waren de deelnemers dan ook nog duidelijk herkenbaar, terwijl dat vorig jaar onmogelijk was.

In de parochiezaal stonden alle prijzen netjes opgesteld en rond 18 uur was er prijsuitreiking na nog enkele woordjes van de burgemeester en de schepen van sport van de stad Mechelen.

Wij denken dat alle deelnemers tevreden naar huis gingen. Tot volgend jaar !

Langs deze weg willen wij alle helpers van voor, na en tijdens de cross hartelijk danken. Hartelijk dank aan alle prijzenschenkers.

Namens Vevoc Lieve Vlemincx.” (DB, november 1978)

Uitslagen.

Pupillen meisjes                                            Pupillen jongens

1. Abeloss Veerle                                           1. Augustijnen Patrick

2. Van Winghe Diane                                    2. Van Eynde Gert

3. Van Netelbos Kristel                                 3. Van Winghe Freddy

Groepsklassement : Chiro Leest                    Groepskl. : Chiro Leest

Miniemen meisjes                                         Miniemen jongens

1. Van Baelen Rose                                       1. Varemans Dirk

2. Van Winghe Sonja                                     2. Goovaerts Johan

3. Laurens Conny                                           3. Moens Roland

Groepskl. : Chiro Houtem                              Groepskl. : Chiro Houtem

Kadetten meisjes                                           Kadetten jongens

1. Aelenbergh Kristin                                     1. Houtekiete Leo

2. De Brandt Kristin                                       2. Breugelmans Peter

3. Van Parijs Marleen                                   3. Cuykens Patrick

Groepsklass. : AVA  Niel                                Groepskl. : Chiro Leest          

Scholieren meisjes                                        Scholieren jongens

1. De Wijngaart Greta                                   1. De Muyter Jean-Pierre

2. De Ridder Gerda                                       2. Houtekiet Bruno

3. Houtekiet Nicole                                        3. Engels Jan

Groepsklassem. : Chiro Hombeek                 Groepskl. : Borgerstein

Juniores-Seniores Dames                              Veteranen

1. De Brandt An                                             1. De Schoenmaecker Victoria

2. Aerts Rita                                                   2. Gijsemans Maria

3. Broothaerts Anne-Mie                              3. De Brandt M.-Louise

Groepsklassement : geen

Juniors –Seniores jongens     

1. Van Waeyhenberghe René

2. Van Win Aimé

3. Nauwelaerts Kris

Groepsklassement : Borgerstein

Veteranen mannen                                       Veteranen (1938 en ouder)

1. Van Win Willy                                            1. Goovaerts Frans

2. De Borger Robert                                      2. Van Winghe Achiel

3. Ceulemans Jozef                                        3. Houtekiet Maurice

Groepsklassement : geen.         
       

1978 – September :  Eerste ‘Ontdek de Ster-wedstrijd van KLJ.

De K.L.J. van Leest oogstte een groot succes met haar eerste ‘Ontdek de Ster’-wedstrijd.

Er waren 10 kandidaten opgekomen, hierna de uitslag :

1.      Lebeer Raoul              79 pt

2.      Cernelis Sonja            75 pt

3.      ‘Par Hasard’               74 pt

4.      De Smet Els                74 pt

5.      De Meyer                   73 pt

6.      Van Nobelen              65 pt

7.      De Wachter                65 pt

8.      Francois                      62 pt

9.      Naegels Patrick          60 pt

10.  Jimmy                         55 pt.

Als gastoptreden had de k.L.J. een muziekgroep uitgenodigd van eigen bodem : de Keten.

Deze groep die nog maar 7 maanden geleden gestart is, heeft reeds enkele succesvolle optredens achter de rug.

De deelnemers aan de wedstrijd werden muzikaal begeleid door mevrouw Van Saet – Jacobs.
De jury was samengesteld door : Jan Van den Heuvel (voorzitter), Ward Van Doren (BRT), Griet Degryse (pianiste), Hilda Silverans (accordeoniste) en Guido Hellemans (regisseur van de plaatselijke toneelgroep Rust Roest).

Samen met deze mensen werden de bestuursleden van de KLJ Rita De Smet, Ingrid Casteels en Sigrid Van Nobelen nog feestelijk in de bloemetjes gezet voor hun volle inzet die deze avond tot een succes deed uitgroeien.

     R.I.L.”

(DB)

1978 – Van 21 tot 31 juli : Bivak Chiro-jongens te Loppem (bij Brugge)

            De meisjes gebruikten dezelfde locatie maar van 31/7 tot 10/8.

In ‘De Band’ van augustus 1978 beschreven twee ‘aspirant-kookmoeders’ hun eerste ervaringen op het bivak van de meisjes in Loppem :  

Bivakmoeders

“Na ongeveer 15 bivakken als Chiromeisje en/of als leidster was het een prettige ervaring er nog eens te mogen bij zijn als kookmoeder.

Samen met Liza en Jeanne vormden we een prachtig team.  Alhoewel ‘kookmoeder’ een grote benaming is voor wat wij, als groentjes, in Loppem presteerden, hebben wij toch getracht ons mannetje te staan. Kortom wij hebben een gratis cursus koken van 10 dagen gevolgd en er nog wat bij geleerd ook ! Een kop koffie maken kan iedereen maar dit geestrijke vocht drinkbaar maken voor een bende van 80 is al een andere zaak.

Het was fabelachtig hoe Liza en Jeanne de kunst verstonden alle spijzen op smaak te brengen en lekker warm op tafel te toveren, wat soms een hele karwei was.

Onze dag vullen was nagenoeg geen probleem. ’s Morgens werden de tafels gedekt met toespijzen zoals : confituur, speculoos, peperkoek, Hollandse kaas, smeerkaas, hespenworst, saucis en niet te vergeten de choco. De choco was het meest geliefde en gevraagde leggertje tussen de boterham. Soms was het wel eens zoeken naar de boterham. Maar, kom, ge zijt op bivak om eens iets te doen wat thuis niet mag. Nadat wij de tafels gedekt hadden trokken wij naar de keuken waar Liza en Jeanne reeds bezig waren met het schoonmaken van de soepgroenten. Wij hielpen dan in de keuken met allerlei karweitjes zoals aardappelen schillen voor de soep, de afwas, enz. Ondertussen waren Jeanne en Liza reeds duchtig in de ene of andere kastrol aan het roeren. Het waren gedurende die 10  dagen verschillende gerechten waaraan voor het bivak gedokterd was met de leiding. Een ganse avond werd in beslag genomen met de vraag : ‘zullen ze het mogen ?’

Na het middageten was het dringend nodig de berg keukenafwas aan te pakken. Ongelooflijk maar waar, je kon bijna geen plaats meer vinden om te staan. Verder moest je uitkijken om niet ten val te komen op de glibberige vloer. Na deze karwei dweilden we de keuken.

In de namiddag gingen we meestal inkopen doen en vlees en brood bestellen voor ’s anderendaags. Dit laatste waren we wel eens vergeten. Maar dan was het de Pater die het zaakje weer op z’n pootjes hielp zonder dat onze magen  en maagjes hiervan last ondervonden.

Na deze inkopen was het weer eens tijd voor het vieruurtje dat om half vijf verorberd werd. En als slot van de dagtaak het avondeten dat bestond uit pap en/of opgewarmd eten en/of specialiteiteke. Omstreeks 10 u. werd er leidsterskring gehouden waarop ook wij tegenwoordig waren.

Na deze 10 dagen hebben wij niet alleen ontdekt dat onze broek of rok nauwer om het middel zat maar tevens dat het een enorme inzet vraagt van de Pater, leiding en leden om er 10 dagen te vullen met spel, sport en samenhang.

Van de groentjes Chris en Linda.”

1978 – Zaterdag 12 en zondag 13 augustus : DORPSFEEST

Parochiehuis Leest – ten voordele van onze missionarissen : René De Laet, Jeanne De Boeck, Marie Verbruggen en Melanie De Laet.

Programma :

Zaterdag : openluchtmis om 19u30 opgedragen door René De Laet.
Nadien : ontmoetingsgelegenheid voor groot en klein met spijs en drank en vlooienmarkt.

Zondag : Vlooienmarkt – Kunstkraam met plaatselijke en Afrikaanse kunstwerkjes – Snack-Bar – Café – Bodega – Koffiebar en in de namiddag Ballonnenwedstrijd en allerlei attracties.

Organisatie : alle verenigingen van Leest.

(Folder)

1978 – 1 september : Kon. Fanfare St.-Cecilia op Mechels stadhuis ontvangen. (foto)

             Omwille van de prestatie op de Wereld Muziek Concours in het Nederlandse

             Kerkrade, werd de Leestse fanfare op het Mechelse stadhuis ontvangen en door

             het Schepencollege gehuldigd.

1978 – Zondag 10 september : Dorpsspel

            In het kader van het drievoudige chiro-jubileum organiseerde Vevoc een

            dorpsspel.

1978 – Zondag 10 september : Troubadour-Avond Vevoc.

             Met het optreden van Miels Cools en de ‘Leestse Kleinkunstgroep’.

             Locatie : Parochiehuis. Deuren 19u30. Inkom : 80 frank.

             Vermindering aan Chirogroepen vanaf 10 personen. (Advertentie)

Foto :

-Jan-Piet Leveugle dirigeert St.-Cecilia op de Grote Markt te Mechelen.

Van l. naar r. : Rik Lauwens, Luc Verschueren, Luc Vertommen, Christa Polspoel, Hendrik Verschueren, Edward De maeyer, Juul Vloeberghen en uiterst rechts erevoorzitter Pol Piessens. (Foto : Leest in Feest)

-Advertentie van de Troubadour-Avond.

1978 – Juni-nummer De Band : Een boek over Leest in wording.

            “De werkzaamheden vorderen.

            Elke dinsdagavond van acht tot tien komt men wekelijks samen in het klooster.

            Iedereen is er welkom en kan er zijn steentje bijbrengen !

            Wie nog oude familiefoto’s bezit van voor de jaren ’20 mag ze nog steeds

            binnenbrengen in het klooster op dinsdagavond of bij aalmoezenier Herregods,

            Kouter 6.”

1978 – zondag 4 juni : Ceciliafeesten van de Kon.Fanfare St.Cecilia :

                         Belgische Kampioenschap voor harmonieën en fanfares

Dit werd in samenwerking met het Kon. Muziekverbond van België georgeniseerd.

In de ere-afdeling werd de Kon. Fanfare ‘St.-Cecilia’ Londerzeel Belgisch kampioen voor de Société Royale ‘Les Fanfares Reunies’ Dolhain-Limbourg. In de afdeling uitmuntendheid werd de Kon. Fanfare ‘De Onafhankeljkheid’ Wiekevorst kampioen en in de lagere afdeling was dat de Socialistische Fanfare ‘De Werker’ uit Kapelle-op-den-Bos.

“Vanaf 1978 had het fanfarebestuur  (zie foto) jaarlijks de handen vol mt de organisatie van vooral de Ceciliafeesten en de internationale muziekwedstrijd. Het secretariaat werd datzelfde jaar opgesplitst. Stan Gobien zorgde voor het fanfaretijdschrift ‘Toeters en Trompetten’ dat in dat jaar voor het eerst verscheen, voor alle correspondentie met muziekverenigingen of met officiële instanties en meestal schreef hij ook de toespraken. Johan Vandeputte nam de ledenadministratie voor zijn rekening en zorgde voor de correspondentie met de muziekbonden.

Vanaf datzelfde jaar waren er eveneens twee penningmeesters : Albert Robijns en Jef Vloeberghen. Die waren er beslist nodig want er waren toen jaarlijks veel inkomsten omwille van de Ceciliafeesten. Daarnaast waren er ook hoge uitgaven.”

(Stan Gobien : ‘Leest in Feest’.)

1978 – 4 juni : Vijfde Volleybaltornooi Vevoc

Sinds september 1977 was Vevoc ook actief in het volleybal in de KWB Falos competitie.

In ‘De Band’ deed een vereniging een oproep om elke zondag om 10 uur in de meisjesschool te komen supporteren. Er was immers altijd een ploeg die thuis speelde, t.t.z. ofwel Vevoc ofwel de KWB.

Inschrijven voor het tornooi dat plaatshad in de parochiezaal kon bij Erik Solie of Paul Clymans.

Het vijfde volleybaltornooi vond plaats op de speelpleinen van de meisjesschool. Old Amigos Heffen speelde de finale tegen Vevoc I en trok aan het langste eind.

Na de smoutebollen volgde de prijsuitreiking in tegenwoordigheid van schepen Van de Sande.

Einduitslag :

1. Old Amigos Heffen

2. Vevoc I

3. KWB Kapelle o/d Bos

4. KWB Leest

5. Hanswijk

6. Bochel Battel

7. Milac Kapelle o/d Bos

8. Vevoc II.

1978 – 19 juni : Vergadering stedelijke cultuurraad over nieuwe straatnamen.

In het ‘Jaar van het Dorp’ wilde de stad Mechelen enkele Leestse straatnamen wijzigen.

De voorstellen waren voor de Bist : Aland, voor de Lindelaan : Appellaan, voor de

Dorpsplaats : Leestse Plein en voor de Scheerstraat : Wolscheerdersstraat.

Afgevaardigden van Leest dienden hun eigen voorstel in :

Lindelaan : voorstel : Augustijneweg of Bosweg of Kloosterhoeveweg.

Bist : Aland goedgekeurd.

Scheerstraat : voorstel : Koeistraat of Pastoor De Heuckstraat.

Dorpplaats :  voorstel : de naam behouden, anders Leest Dorp.

(DB)
 

1978 – 2 juli : Kon.Fanfare St.-Cecilia Wereldkampioen

Van 23 juni tot 16 juli werd het Wereld Muziek Concours in het Nederlandse Kerkrade georganiseerd. Een wedstrijd voor amateurmuziekkorpsen die om de vier jaar werd ingericht. In 1978 namen er muziekverenigingen uit 26 landen aan deel, o.a. de beste uit Japan, de USA, Canada, de Scandinavische landen, Indonesië, de Oostbloklanden e.a.

300 korpsen met een totaal van 12.500 muzikanten waren ingeschreven voor de verschillende disciplines, docht slechts 228 raakten door de ultramoeilijke voorselecties.

België werd vertegenwoordigd door 19 korpsen, waarvan er 7 optraden in de afdeling harmonie en fanfare.

In de fanfare – afdeling uitmuntendheid werd ons land vertegenwoordigd door de Kon.Fanf. St.-Cecilia uit Leest. Het korps behaalde 311 op 360 punten in de afdeling. Dit bracht hen de eerste prijs en de gouden medaille op.

Aangezien het 4-jaarlijkse wereldkampoenschappen betrof, was de Leestse fanfare gemachtigd de volgende 4 jaar “wereldkampioen fanfareafdeling uitmuntendheid” als titel te dragen.

De internationale jury had woorden van lof voor de fanfare uit Leest, voor het klankgehalte, de algemene muzikale uitvoering, het samenspel, de ritmiek en in het bijzonder voor de muzikale opvatting.

Dit resultaat was vooral te danken aan het werk van dirigent J.P. Leveugle die sinds hij de Kon.Fanf. St.-Cecilia dirigeerde  elk jaar een titel wist te behalen :  in 1976 provinciaal kampioen 3^de afdeling, in 1977 provinciaal kampioen 2^de afdeling en dit jaar in één klap wereldkampioen uitmuntendheid.

Voor het opgelegde werk, de Salzburg Suite van F. Wright, kreeg St.-Cecilia Leest 156,5/180 punten. Het werk werd uitgevoerd in perfecte Mozart-stijl.

Als uit te voeren vrij werk koos de jury Indian Summer van Eric Ball. Hiervoor werden 154,5 op 180 punten toegekend. Naast een zeer verzorgd algemeen geheel werden de solo’s voor tuba en cornet onberispelijk uitgevoerd. 

Dirigent J.P.Leveugle en ondervoorzitter Gust Lauwers waren niet weinig fier uit handen van de Nederlandse premier Van Agt het diploma en de gouden medaille te mogen ontvangen.

De voorzitter van de fanfare Vic Verschueren (zie foto), moest verstek laten gaan, aangezien 6 van zijn zoons meedongen naar de wereldtitel en hij thuis niet gemist kon worden.   

Foto ‘s :

-Het bestuur van de Kon.Fanfare St.-Cecilia in ’78 bij een voorbereiding van de Ceciliafeesten.

Bovenaan van links naar rechts :  verslaggever Jef Lauwers, Rik Lauwens, Jan Moons, Marcel Van Loo, secretaris Stan Gobien, materiaalbeheerder Antoon Lauwens, Louis Schillemans en Hubert De Borger.

Onderaan van links naar rechts : penningmeester Jef Vloeberghen, ere-voorzitter Leopold Piessens, voorzitter Vic Verschueren, ondervoorzitter-feestleider August Lauwers en penningmeester Albert Robijns.

-De voorzitter van de Kon. Fanfare St.-Cecilia Vic Verschueren met zes van zijn zeven muzikale zonen. Van links naar rechts : Emiel, Hans, Kamiel, vader Vic, Luc, Hendrik en Jan. (foto : ‘Leest in Feest’)

1978 – 29 mei : Met o.a. 6.515 fr afkomstig van een dia-vertoning, vertrok zuster Jeanne De

             Boeck opnieuw naar Chili na een welverdiend verlof in haar geboorteland.

            Gazet van Mechelen : 

            Groeten van overzee : Jeanne De Boeck

            “Enkele uren voor ze opnieuw (na een korte vacantie thuis) naar haar missiepost

            in Chili Conception vertrok, schreef zuster Jeanne De Boeck (Ursuline van O.L.

            Vrouw Waver) ons een kaartje dat o.m. het volgende vermeldt :

            “Ik vertrok op 19 december 1953 voor de eerste maal naar Kongo en verbleef er

            tot juli 1962. Door de omstandigheden werd ik genoodzaakt terug te keren.

            Sedert 1 maart 1969 werk ik in Chili in een Chileens werk “Hogar de Christo”,

            een werk dat reeds wereldberoemd is daar het vanuit Chili is uitgezaaid in een

            zestal landen van Zuid-Amerika en acht landen in Azië.

            Ik ben zeer blij om het initiatief dat de Gazet van Mechelen nam om ons werk

            kenbaar te maken, niet om de eer voor ons zelf maar om de positieve weerslag

            die dat op onze Vlaamse mensen mag hebben.

            Er is steeds zoveel droevig nieuws te melden dat de mensen de smaak van

            schoonheid en goedheid verliezen.

            Ik schrijf deze woorden voor mijn afscheid en mijn vertrek naar Chili, een land

            en een volk waar het aangenaam is en de moeite waard om voor te werken

            ondanks alle ongunstige berichtgeving daarover.

            Blij weer in dienst te mogen staan van de armen der armen, van de daklozen,

            de zieken en de oudjes groet ik u allenlijk.

                         Zuster Jeanne De Boeck.”

“Geboren in de Winkelstraat trad Jeanne in bij de zusters ursulinen van O.L.Vrouw-Waver (1947) en werd er regentes wiskunde-wetenschappen (1948). Twee jaar later volgde haar professie als zuster Aleydis.

Ze studeerde verder en behaalde het ‘Diploma Tropische Geneeskunde’ aan het Tropisch Instituut te Antwerpen (1952) en dat van ‘koloniaal verpleegster’ te Leuven (1953). In hetzelfde jaar vertrok ze naar de missies, i.c. naar Belgisch Congo (Democratische Republiek Congo).

In de oostprovincie in de Uele te Titule werkte ze bij de melaatsen : in de ziekenzorg (van 1953 tot 1960) en na de onafhankelijkheid (tot 1962) als leerkracht. Die twee jaren waren bijzonder moeilijk en ze kwam naar België.

Terwijl ze in Mechelen onderwees (ursulineninstituut, 1962-1965) leerde ze Spaans aan het COPAL (Collegium pro America Latina) te Leuven. Ze specialiseerde zich verder te Duffel en behaalde een A1-diploma verpleegkunde voor de centrale jury (1967). Daarop  verwierf ze een getuigschrift van de Dienst voor Ontwikkelingssamenwerking te Brussel (1968).

Het jaar nadien vertrok ze naar het Chileense Concepcion. Daar werkte ze in de Hogar de Cristo als madre Juanita in het opvangtehuis, de polykliniek, het ouderlingengesticht of de ‘hogar de ancianos’ en in de huizen voor verlaten meisjes.

Ze leerde er met de computer werken en werd meer dan eens voor haar inzet en werk

geëerd : zo ontving ze in Chili diploma’s voor jeugdzorg, drugbestrijding, gedragsverandering, bestrijding van HIV en vooral werd ze ereburger van Concepcion (1984) ; bij ons ridder in de Orde van Leopold II.

In 1962, 1976, 1978, 1980, 1982 en 1984 was ze op verlof in België.

Na haar opruststelling kwam ze voorgoed naar ons land terug (eind 1992) maar zat er evenmin stil. Een hele tijd (tot 2000) hielp ze nog in de school in de Mechelse Hoogstraat en werd hulparchivaris van de congregatie in O.L.Vrouw-Waver. Ook was ze (van 1992 tot 2003) één dag in de week te vinden als ‘verkoopster’ in de ‘Trefzaal’ van het ‘Pastoraal Centrum’ te Mechelen.

(Wilfried Hellemans : “De Sint-Niklaasparochie in Leest”,  2009)

Jeanne De Boeck was te Leest geboren op 3 maart 1928 als dochter van Alfons en Henriette De Prins (een zus van burgemeester Pieter De Prins).

Met ‘De Band’ onderhield ze een intensieve briefwisseling en de meeste van haar brieven, die ze steevast ondertekende met Juanita De Boeck,  verschenen in het ‘heimatblad’. Over haar werk in Hogar de Christo schreef ‘De Band :

“In Hogar de Christo waar zuster Juanita werkt is er vooreerst een ‘tehuis’ waar de mensen zonder dak kunnen komen slapen. Ze betalen er een kleinigheid opdat ze de indruk niet zouden hebben dat ze alles voor niets krijgen.

Dan is er de Polykliniek waar iedereen kan verzorgd worden. Er wordt hen niet gevraagd : ‘Waar woont gij ?’ De mensen kunnen er terecht voor algemene geneeskunde, kinderziekten, vrouwenziekten en tandheelkunde. Zuster Juanita doet de consultatie in de voormiddag, terwijl studenten in de geneeskunde ’s middags komen inspringen. Van daar uit kunnen de mensen doorgestuurd worden naar het groot hospitaal of naar een oogarts (die zijn zeer zeldzaam). Er is ook reeds een klein laboratorium ter beschikking.

Verder is er nog een Ouderlingentehuis  ‘Hogar de Ancianos’ voor de oudjes die van de straat worden opgeraapt en ook nog een wijkkapel  (La Capilla El Carmen) die afhankelijk is van de grote parochie : elke zondag komt de kapelaan, een Chileense Jezuiet, er de mis opdragen.

Met 7 catechisten bereid zuster Juanita de mensen voor op de eerste communie, het vormsel, het huwelijk en het doopsel. De zondagsmis wordt speciaal verzorgd met zang, gitaar en castagnetten en er ook een zangkoor actief.” 

Foto’s :

-1946 : Jeanne De Boeck (18 jaar) nam afscheid van haar familie en vertrok naar het klooster.

Van links naar rechts :  tante Julie Brion-De Prins (een zus van haar moeder), vader Fons De Boeck, Pastoor Coosemans, Jeanne, burgemeester De Prins, moeder Henriette (Jette) De Prins,  grootnonkel Karel De Boeck (een ongehuwde oom van haar  vader die deel uitmaakte van het gezin) en tante Marie De Prins, een andere zus van haar moeder.

-Jeanne De Boeck in Kongo.

-‘Madre Juanita’ in Chili.

1978 – 7 mei : Hoevewandeling

            De derde Leestse wandelroute n.a.v het “jaar van het dorp” werd samengesteld

            door de Landelijke Gilde van Leest en kreeg de benaming “Hoevewandeling”

            mee.

            Ze werd ingewandeld op zondag 7 mei en nam een aanvang in de Bist.

            Met deze route wou de Landelijke Gilde waardering en begrip inwinnen voor het

            landelijke.

            De totale afstand bedroeg ongeveer 5 km.

            De deelnemers konden zich, voor 10 frank, een speciale ontworpen brochure

            aanschaffen, waarin naast onderrichtingen en situatieschetsen ook

            bezienswaardigheden werden beschreven. 

“Om de wandeling aan te vangen vertrekken we in de Bist. Deze is gelegen op de verbindingsweg Leest-Kapelle-op-den-Bos. Teneinde U een richtlijn te geven stellen we voor de serren langs de baan als vertrekplaats te beschouwen. Even verder vinden we een parkeerplaats, zodat diegene die per wagen komen deze hier kunnen achterlaten.

We vangen onze wandeling aan en volgen de betonbaan richting Leest. Voorbij het huis nr. 25 verlaten we de betonbaan en gaan rechtsaf op ‘De Renderbeekhoeve’. Hier steken we de binnenkoer over en gaan rechts de lange veldweg op. Aan de enkele bomen die er achterbleven herkennen we de mooie dreef die hier was en die deze hoeve verbond met het in de verte zichtbare ‘Hof ten Olsen’. De brede beek die we oversteken is plaatselijk best bekend als Molenbeek of Aa-beek. We volgen het kleine stromende veldbeekje tot we even verder aan de spoorlijn komen Mechelen-St.Niklaas.

We kijken even langs de spoorlijn en zien heel ver de brug van het kanaal te Willebroek.

Voor ons krijgen we een mooi panorama van het dorp Leest, met links de Heide en verderop de watertoren. Verborgen kunnen we de kerktoren van Leest bemerken. Om onze wandeling verder te zetten gan we nog even langs de spoorlijn en stappen erover aan de onbewaakte overweg, rechts is een kronkelende asfaltweg die we zullen volgen tot even op Hombeek.

Wanneer we terug over de spoorweg de asfaltbaan volgen, komen we even voor de andere spoorlijn aan de ‘Withoeve’. Deze spoorlijn mogen we in geen geval oversteken. We zullen een vijftigtal meter ervoor rechts afslaan en de veldweg om de Withoeve volgen tot het einde. Dan gaan we linksaf, terug naar de spoorweg en volgen de weg tot aan de historische waardevolle Stenenmolenhoeve. Nu is het opletten geblazen ! We slaan de veldweg rechts in, docht onmiddellijk achter de hoeve zullen we links de weg tussen de weide nemen.

We stappen recht op het ‘Kasteel de Mot’ af.

Onderweg ondervinden we wel wat moeilijkheden want de veldweg is plots verdwenen. Met wat goede wil bereiken we echter de meer links gelegen weg en komen zo naast een hoeve op de betonbaan, die we even links opgaan. De eerste weg rechts leidt naar het kasteel. Hebben we geen schrik van prikkeldraad, dan kunnen we links om het kasteel gaan en vinden we langs de achterzijde nog een mooi stukje natuur. We raden anderen aan om vanaf het kasteel de betonbaan rechts te volgen tot de plaats vanwaar we vertrokken.”  

1978 – Zondag 21 mei : Chiro-bedevaart en Chiro-familiereis.

1978 – Zondag 28 mei : ‘Vierde Grote Fietszoektocht Vevoc

             Inschrijvingen en vertrek : parochiezaal Leest van 11 tot 14 uur.

             Deelneming en prijzen : individueel vanaf 10 jaar en per gezin (min. 3 personen)

             Afstand : 20 km.

             Deelname : 50 fr. per persoon, 100 fr. per gezin.

             Prijzen in natura ter waarde van 12.000 fr.

             Voor de eetlustigen : pannenkoeken. Voor dorstigen : drank (ook op controleposten)    

In totaal namen er 31 gezinnen deel en 151 losse deelnemers.

In familieverband was Jeroom Verbruggen met de zijnen onklopbaar. Tweede werd de familie van Frans Standaert, voor de familie Potoms-Verschueren, familie Bertha Verbruggen en familie Tuyaerts.

Individueel trok Machteld Verbruggen aan het langste eind. Voor respectievelijk Jan Van den Heuvel, Koen Verbruggen, Jeroom Verbruggen, Marc Muysoms, Robert Verbruggen, Lilian Van den Heuvel, Mia Lamberts, Tony Verbeeck en Geert Robijns die tiende eindigde.

Bijgevoegd :

-Plannetje van de Hoevewandeling.

-De Rendelbeekhoeve.

-Hof ten Holse (1981).

- De mooiste prijzen gingen naar afgevaardigden van de vijf eerste families.