Dinsdag 29 november 2005

Nacht...

Als ik verdwalend in de nacht
            mijn armen naar je strek
                  en niets omvat dan 't wit der lakens
                                                      weet ik het weer
                                                                je bent er niet...

Geschreven door troubadour om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 27 november 2005

Weerzien...

Ik herkende je meteen
al kwam je uit een ver verleden
waarin ik jou 't voldaan zijn leerde
en alles wat een man een vrouw kon geven.

Je mond behield die volle lippen
je stempelde mijn lichaam vol
met onderhuids genot en lust
ijskoude droom nu jij hem gulzig kust.

Je schudt je hoofd, je haren deinen
een waaier van vertrouwd satijn
weer voel ik z' over mijn lichaam glijden
zijn warrelende hand laat striemen op mijn lijf.

Je stapt zelfzeker, je lenden soepel
langzaam verdwijnend uit mijn troebel zicht
mijn ogen tranen tot de laatste druppel
't verleden spat uiteen en dooft het licht.

Geschreven door troubadour om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 26 november 2005

Laat mij...

Laat mij...   je lichaam raken
                   je lijn der vormen maken
                   de gulzigheid in ons ontwaken...

Laat mij...   je lippen kraken
                   je passie smaken
                   de hartstocht kleven op ons kaken...

Laat mij...   je buik bevaren
                   je storm bedaren
                   de zwaarte van ons geheim bewaren...

Geschreven door troubadour om 18:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 24 november 2005

Nu je gaat...

Sierlijk is niet de zwaan
maar het water
waarin de zwaan zich eindeloos in weerspiegeld waant...

                               Het warmst is niet jouw blik
                               maar de mijne
                               omdat jouw blik als harde marmer glanzen gaat...

Het zachtst zijn niet jouw armen
maar de mijne
omdat jouw armen mij als versteend alleen doen staan...

                             Teder zijn niet jouw woorden
                             maar de mijne
                             omdat jouw woorden in mij onhoorbaar wonden slaan...

Verdriet is niet de traan
maar de kilte
die ik als sjaal eeuwig omheen mijn schouders draag...

En toch...

Naast alles wat niet bleef, bleef jij mij over.
Want alles gaat voorbij, maar niets gaat over.

Geschreven door troubadour om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van Kroniek van een minnaar