Mijmeringen

Een vogeltje op zoek naar heimwee en dromen

Ik zit helemaal alleen op mijn ongezellige soldatenkamer en heb opnieuw zo'n dag waarop de heimwee me overvalt wanneer ik terugdenk aan mijn dorp en mijn ouderlijk huis.
Dromerig tuur ik door het venster. De schemering valt en in de huizen rondom mij worden één voor één de lichten aangestoken, totdat ze samen een lange ketting van licht vormen. Een bijna feeëriek schouwspel.
Het maakt me nieuwsgierig. Wie wonen er in die huizen? Hoe leven die mensen? Ik stel me voor dat ik een vogeltje ben en zomaar naar al die huizen kan vliegen om er een kijkje te nemen.
Wat ik te zien krijg, zijn de gewone, dagelijkse bezigheden. Moeder staat aan het fornuis, de kinderen maken hun huiswerk, zitten te lezen of verdrijven de tijd met een of ander spelletje terwijl ze wachten tot vader thuiskomt van zijn werk.
Hoewel de huizen er aan de buitenkant min of meer hetzelfde uitzien, blijkt hun interieur een heel andere wereld te verbergen. Het valt me op hoe sterk die werelden van elkaar verschillen.
Een vredige of juist grimmige sfeer, weelde of armoede: alle facetten van het dagelijkse leven die voor de buitenwereld meestal verborgen blijven.
Ik besef dat dit niet mijn wereld is en dat ik hier eigenlijk niet thuishoor.
Ik verlang naar mijn dorp, mijn familie en mijn vrienden. Naar het ouderlijk huis met zijn witgekalkte muren, begroeid met druivelaars, en naar de bloeiende boomgaarden. Ik vlieg over het landschap, waar je kilometers ver kunt kijken zonder ook maar één huis tegen te komen. Hoogbouw is in ons dorp onbestaande en kinderen kunnen er nog onbezorgd op straat ravotten.
Ook verlang ik ernaar mijn vroegere school nog eens te bezoeken, waaraan ik zoveel mooie herinneringen heb overgehouden. Vooral mijn leraar Duits, de heer Polfliet, staat me nog helder voor de geest. Met grote bewondering kon hij vertellen over de Duitse cultuur. Hij liet de donkere bladzijden uit de Duitse geschiedenis niet zomaar vergeten, maar wilde ons vooral ook laten kennismaken met alles wat dit land op cultureel vlak te bieden had.
Zo vertelde hij vol bewondering over Duitse componisten als Bach, Beethoven en Wagner, maar ook over Weimar en zijn grote dichters Schiller en Goethe. Dat laatste sprak mij bijzonder aan, want ik droomde er immers van om later zelf een gewaardeerd schrijver en dichter te worden.
Vooral over het gedicht ‘Die Glocke’ van Schiller raakte hij niet uitgepraat.
Misschien kan ik als vogeltje wel een van mijn dromen waarmaken en Weimar bezoeken, gelegen in de toenmalige Duitse Democratische Republiek.
Ik vlieg over West-Duitsland en stel vast dat men er volop bezig is met de wederopbouw van de steden die tijdens de oorlog werden verwoest. Wat me daarbij vooral opvalt, is de positieve ingesteldheid van de bevolking en de vastberadenheid waarmee men aan een nieuw en hoopvoller hoofdstuk wil beginnen.
Heel anders wordt het wanneer ik de grens met de DDR oversteek. De landschappen en steden laten een desolate indruk na. Ik voel dat de bevolking onder grote druk staat en dat vooral de angst overheerst: de angst om iets verkeerds te zeggen of te doen.
Dit is absoluut niet het Weimar dat ik me had voorgesteld.
Intussen zijn mijn kamergenoten teruggekeerd. Meteen is er geen plaats meer voor heimwee of dromerijen. En al bij al ben ik toch tevreden dat ik me opnieuw in mijn vertrouwde omgeving bevind.