Naar de inhoud

Levend_geloof

akke.beakke.be

Berichten van Stefan Burns

26/6 Twee dagen nadat de historische dubbele aardbeving Venezuela verwoestte (M7.2 & M7.5), trof een aardbeving met een magnitude van 7.2 Japan (volgens JMA, USGS meldt M6.9), en een aardbeving met een magnitude van 5.6 Californië tussen Willits en Ukiah, heeft zich opnieuw een krachtige aardbeving voorgedaan - ditmaal een met een magnitude van 6.5 in het zuiden van de Filipijnen - als onderdeel van een aanhoudende aardbevingszwerm die werd veroorzaakt door de aardbeving met een magnitude van 7.8 op 8 juni 2026. Is al deze aardbevingsactiviteit normaal, en welke gebieden zouden de volgende kunnen zijn die getroffen worden door een zware aardbeving?


1/7 De zon is opnieuw actief geworden met krachtige zonnevlammen, direct nadat een komeet vlak langs de zon vloog en verdampte voor de vier grote zonnevlekken die naar de aarde gericht zijn. Zojuist is een krachtige X-vlam van 1,1 ontploft en daarvoor een M-vlam van 5,8. Tussen deze twee gebeurtenissen vond een aardbeving met een magnitude van 6,0 plaats in de Golf van Californië (Baja California, Mexico), wat er mogelijk op wijst dat seismische energie zich vanuit Venezuela naar het noorden, richting Californië, verspreidt. Op dezelfde dag als de rampzalige aardbevingen in Venezuela (M7,2 en M7,5 op 24 juni 2026) werd Californië getroffen door een historische aardbeving met een magnitude van 5.6 nabij Willits. Alles lijkt samen te komen in de richting van een grote aardbeving die Californië binnenkort zal treffen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 00:49 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

30/6 OLVrouw openbaart een geheime gebedspositie die weinigen gebruiken - Uniquely Mystic


30/6 OLVrouw openbaart een geheime gebedspositie die weinigen gebruiken - Uniquely Mystic

Ik wil graag een geheime gebedshouding met jullie delen die de Heilige Maagd Maria aan de eerbiedwaardige Maria van Agreda heeft geopenbaard. Zij bracht zelf in de praktijk wat zij leerde en inprentte door zich voor de Allerhoogste neer te werpen (in kruisvorm) en zich te vernederen, terwijl zij uitbarstte in lofzangen en verheffingen. Deze plichten vervulde zij met zo'n volle overgave dat zij voor geen enkele bekeerling ooit verzuimde dank te zeggen en vurige gebeden tot de Eeuwige Vader op te dragen. Al deze gebeden bleven duidelijk in haar gedachten. Er wordt herhaaldelijk beschreven dat zij zich op de grond neerwierp, vanwege de manier waarop zij bad en de vurigheid waarmee zij bad. In andere passages wordt vermeld dat er maar heel weinig mensen naar de hel gingen, en dat er zoveel bekeringen waren dankzij haar gebeden.

Die geheime manier van bidden is alleen geheim omdat niemand er ooit over praat. Wij kennen deze neerwerphouding. Nu kunnen we staand, zittend of knielend bidden. We kunnen bidden met ons voorhoofd op de grond, omdat de engel van Fatima de kinderen leerde om zo te bidden. Zo zouden christenen dus moeten bidden. Maar dit is, zou je kunnen zeggen, de meest oeroude manier van bidden, een totale vernedering, omdat het je volledig vernedert en je in zekere zin verenigt met wat je bent: stof. Dus wanneer je je op deze manier aan God onderwerpt, heeft je lichaamshouding betekenis. Het heeft betekenis voor God, omdat het een offer is om op deze manier te bidden. Laat me nu de woorden die ze sprak met je verbinden, want die zijn nauw verbonden met hoe zij bidt. Ze zegt dit om haar goddelijke zoon aan zich te binden.

Nu wil ze mensen bekeren om te voorkomen dat ze naar de hel gaan. Mijn Heer en leven van mijn ziel! Volgens uw wil en welbehagen ben ik teruggekeerd naar de wereld om moeder te zijn van uw kinderen, mijn broeders en zusters, en de trouwe zonen van de Kerk. Laat mijn hart niet verscheurd worden door het zien van de vrucht van uw kostbaar Bloed die ontbreekt bij een van hen die mijn voorspraak zoeken, en laat hen geen ongeluk oogsten doordat zij zich tot mij, de onbeduidende worm van de aarde, hebben gewend om uw genade te verkrijgen. Neem hen op, mijn Zoon, in de kring van uw vrienden, voorbestemd tot uw heerlijkheid.

(Ze zegt dit omdat Jezus haar vroeg en haar meenam naar de hemel en zei: "Wil je hier blijven?" en zij zei: "Nee, ik wil terugkeren naar de aarde om de kerk te dienen in uw afwezigheid.")

Merk op dat ze intiem met Hem spreekt. Ze brengt Hem enkele van de offers die ze heeft gebracht. Ze smeekt om medelijden namens Hem, in wezen zeggend: "Laat mijn hart alstublieft niet verscheurd worden." Met andere woorden, we moeten altijd intiem met Jezus spreken. Altijd nederig zijn in onze woorden, smekend. Je kunt zien hoe ze herhaaldelijk smeekt. Ze klopt. Ze blijft kloppen totdat ze krijgt waar ze om vraagt. Als ze op die manier bidt, zet ze een voorbeeld. We moeten op die manier bidden. We moeten ons van tijd tot tijd neerbuigen, ons vernederen door wat we tegen de Heer zeggen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 00:46 Reageer op dit bericht

Juli - maand van het Kostbaar Bloed

2710850-0cb731dfbefff4592c67eee2038b9829.jpg

ALLEEN HET BLOED VAN JEZUS!

Wij overwinnen Satan door persoonlijk te getuigen wat Gods Woord zegt dt het Bloed van Jezus voor ons doet. (Op 12:11)

Door het Bloed van Jezus ben ik verlost uit de handen van de duivel. (Ef 1:7)

Door het Bloed van Jezus zijn al mijn zonden vergeven. Door het Bloed van Jezus wordt ik voortdurend gereinigd van alle zonde. (1 Joh 1:7)

Door het Bloed van Jezus ben ik tot een rechtvaardige gemaakt, alsof ik nooit had gezondigd. (Rom 5:9)

Door het Bloed van Jezus ben ik heilig gemaakt, apart gezet voor God. (Hebr 13:12)

Door het Bloed van Jezus heb ik vrijmoedigheid om in de aanwezigheid van God te komen. (Hebr 10:19)

Het Bloed van Jezus pleit voortdurend voor mij tot God in de Hemel. (Hebr 12:24)

Mijn lichaam is een tempel voor de H. Geest, verlost, gereinigd en geheiligd door het Bloed van Jezus. (1 Kor 6:19)

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door claudia om 00:18 Reageer op dit bericht

Profetieën van Eerwaarde Bartholomew Holzhauser (1613–1658)

Profetieën van Eerwaarde Bartholomew Holzhauser (1613–1658)

De profetieën van de legendarische Duitse priester en mysticus Eerwaarde Bartholomew Holzhauser (1613–1658) zijn grotendeels vastgelegd in zijn beroemde, onvoltooide commentaar op het Bijbelboek Openbaring: de Interpretatio Apolalypsis. Zijn visie is fundamenteel opgebouwd rond de Zeven Tijdperken van de Kerk, waarin hij de volledige geschiedenis en de toekomst van het christendom voorspelde. [

Hieronder volgt een overzicht van de zeven opeenvolgende tijdperken en zijn specifieke, opmerkelijke profetieën.

De Zeven Tijdperken van de Kerk (Status Ecclesiae)

Holzhauser stelde dat de kerkgeschiedenis parallel loopt met de zeven scheppingsdagen, de zeven gaven van de Heilige Geest en de zeven brieven uit de Openbaring:

1 Status Seminativus (Het Zaaizaad / Apostolische Tijdperk)

Periode: Van Jezus Christus en de Apostelen tot aan paus Linus en keizer Nero.

Kenmerk: De eerste verspreiding van het geloof en de fundamenten van de Kerk.

2 Status Irrigativus (Het Waterrijke Tijdperk / Tijdperk van de Martelaren)

Periode: De Romeinse christenvervolgingen tot aan paus Sylvester I.

Kenmerk: Het geloof wordt "bewaterd" door het bloed van de martelaren.

3 Status Illuminativus (Het Verlichte Tijdperk)

Periode: Van de bekering van keizer Constantijn tot aan de kroning van Karel de Grote (paus Leo III).

Kenmerk: De bloei van de kerkvaders, grote concilies en de theologische verlichting.

4 Status Pacificus (Het Vredige Tijdperk / Christendom)

Periode: Van Karel de Grote tot aan paus Leo X (de start van de Reformatie).

Kenmerk: De dominantie en politieke stabiliteit van de Katholieke Kerk in Europa (de Middeleeuwen).

5 Status Afflictionis et Purgativus (Het Tijdperk van Beproeving en Zuivering)

Periode: Vanaf de Protestantse Reformatie (1517) tot aan de komst van de "Grote Monarch" en de "Heilige Paus". Volgens katholieke commentatoren bevindt de mensheid zich momenteel nog in dit tijdperk.

Kenmerk: Een tijd van geloofsafval, ketterij, bloedige oorlogen, revoluties en de morele achteruitgang van de mensheid. 

6 Status Consolationis (Het Tijdperk van Troost en Vrede)

Periode: De toekomstige periode na een grote wereldwijde tuchtiging tot aan de geboorte van de Antichrist.

Kenmerk: Een herstel van het geloof en een wereldwijde gouden eeuw voor het christendom.

7 Status Desolationis (Het Tijdperk van Verwording / Het Einde der Tijden)

Periode: Van de opkomst van de Antichrist tot aan het Laatste Oordeel en het einde van de wereld.

Kenmerk: De ultieme misleiding, de zwaarste vervolging uit de geschiedenis, gevolgd door de wederkomst van Christus.

Specifieke en Beroemde Profetieën

Naast deze macro-geschiedenis deed Holzhauser een aantal zeer concrete voorspellingen die destijds veel indruk maakten:

De Executie van Koning Karel I van Engeland: In een manuscript uit 1646 voorspelde hij accuraat de onthoofding van de Engelse koning (die in 1649 plaatsvond) en de tijdelijke totale ondergang van het katholicisme in Engeland.

De 120 jaar van Engeland: Hij profeteerde dat nadat het Heilige Misoffer (de katholieke mis) gedurende 120 jaar officieel zou zijn verboden in Engeland, het land zou terugkeren naar het katholieke geloof en na die bekering meer voor de Kerk zou betekenen dan ooit tevoren.

De Grote Monarch en de Heilige Paus: Holzhauser is een van de belangrijkste bronnen voor de bekende katholieke eindtijdprofetie over de Grote Monarch (een machtige Franse of Duitse vorst) en een Heilige Paus. Samen zullen zij het vijfde tijdperk beëindigen door alle ketterijen (waaronder de islam en het protestantisme) te vernietigen, alle republieken te ontbinden en het Romeinse Rijk in absolute glorie te herstellen.

Duitse Oorlogen en Jozefisme: Hij voorspelde de opkomst van het Jozefisme (staatsinmenging in de Kerk) in Duitsland, de straf hiervoor in de vorm van verwoestende oorlogen (het latere Eerste Franse Keizerrijk onder Napoleon) en het lot van paus Pius VII.

In vergelijking met de kerken in het Boek Openbaring

Volgens de Interpretatio Apocalypsis van Holzhauser weerspiegelt de volgorde van de zeven brieven exact de chronologische ontwikkeling en de spirituele staat van de Katholieke Kerk door de geschiedenis heen.

 

Tijdperk van Holzhauser

Latijnse Naam

Brief aan de Kerk in...

Historische Periode / Status

1

Zaaizaad / Apostolisch

Status Seminativus

Efeze

De start van de Kerk; verloor haar "eerste liefde" door opkomende dwaalleer.

2

Martelaren

Status Irrigativus

Smyrna

De Romeinse vervolgingen; de Kerk bleef trouw tot in de dood.

3

Verlichting / Kerkvaders

Status Illuminativus

Pergamus

Vanaf Constantijn de Grote; de strijd tegen vroege ketterijen (zoals het Arianisme).

4

Vrede / Middeleeuwen

Status Pacificus

Thyatira

Bloeiperiode van het christendom; vrede, maar ook intern moreel verval (Jezebel).

5

Beproeving & Zuivering

Status Afflictionis

Sardis

Vanaf de Reformatie tot nu; een tijd van geestelijke dood en revoluties ("u leeft, maar bent dood").

6

Troost & Wereldvrede

Status Consolationis

Filadelfia

De komende gouden eeuw met de Grote Monarch; de geopende deur naar wereldwijde bekering.

7

Verwording / Antichrist

Status Desolationis

Laodicea

Het einde der tijden; extreme lauwigheid, geloofsafval en de uiteindelijke misleiding.

Belangrijkste parallelle kenmerken per tijdperk

Efeze & Het Zaaizaad: Net zoals Efeze werd geprezen om haar harde werk maar berispt omdat ze haar eerste liefde verliet, zo zaaide de Apostolische Kerk het geloof, maar moest zij direct vechten tegen de eerste interne scheuringen.

Smyrna & De Martelaren: De brief aan Smyrna voorspelt "een verdrukking van tien dagen". Holzhauser koppelde dit direct aan de tien grote golven van Romeinse christenvervolgingen onder de keizers.

Pergamus & De Verlichting: Pergamus lag waar "de troon van Satan" is. Dit sloeg volgens Holzhauser op het heidense Rome dat door de vroege kerkvaders en grote concilies theologisch werd overwonnen.

Thyatira & De Vrede: Deze kerk werd geprezen om haar liefde en geloof, maar gedoogde de valse profetes Jezebel. Dit linkte Holzhauser aan de uiterlijke pracht van de Middeleeuwse Kerk, die echter intern verleid werd door rijkdom en macht.

Sardis & De Zuivering: De harde woorden "u hebt de naam dat u leeft, maar u bent dood" passen volgens de mysticus perfect bij de periode vanaf de Reformatie (1517). Dit is de huidige tijd van secularisatie, atheïsme en het koud worden van het geloof.

Filadelfia & De Troost: Filadelfia krijgt als enige kerk géén berisping. Zij krijgt een "geopende deur die niemand sluiten kan". Dit symboliseert de universele restauratie van het katholicisme onder de Heilige Paus en de Grote Monarch.

Laodicea & De Antichrist: De ultieme eindtijdkerk is "lauw, niet koud en niet heet". Dit staat voor de totale onverschilligheid van de mensheid vlak voor de wederkomst van Christus, wanneer de Antichrist regeert en het ware geloof bijna onvindbaar is op aarde.

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door claudia om 00:15 Reageer op dit bericht

30/6 Hormuz en de situatie in de Kerk - 2

Paus Leo XIV en Aartsbisschop Paglia over de synodale Kerk

Paus Leo XIV en Aartsbisschop (vaak aangeduid als kardinaal) Vincenzo Paglia benaderen de synodale Kerk vanuit hun eigen bestuurlijke en theologische rol binnen het Vaticaan, waarbij zij reageren op de erfenis van de hervormingen van paus Franciscus. Het debat rondom synodaliteit raakt rechtstreeks aan de eerdere profetische discussie over de "twee kerken": voorstanders zien het als een noodzakelijke spirituele vernieuwing, terwijl traditionalistische critici er de vorming van een gemoderniseerde, menselijke "valse kerk" in vrezen.

Hun recente standpunten en verklaringen over de synodale Kerk laten zich als volgt samenvatten:

Paus Leo XIV: "Synodaliteit is een spirituele weg, geen parlement"

Paus Leo XIV heeft de synodale koers van zijn voorganger overgenomen, maar probeert de theologische betekenis ervan strikt te bewaken en te zuiveren van puur politieke invloeden.

Geen democratisch instituut: Tijdens het buitengewone consistorie benadrukte de paus dat de synodale Kerk "geen parlement of congres is waar meningen of belangen prevaleren, maar een ervaring van communie in dienst van de missie". Hij reageert hiermee op de angst dat synodaliteit de Kerk verandert in een democratie waarin geloofswaarheden bij meerderheid van stemmen kunnen worden gewijzigd.

Gemeenschappelijke bewaking van het geloof: Paus Leo verduidelijkte dat synodaliteit niet draait om de vraag "wie de macht heeft om te beslissen", maar om "hoe we samen het geschenk beschermen dat aan de Kerk is toevertrouwd".

Dialoog als getuigenis: Volgens de paus is de synodale methode van luisteren en dialoog in een diep gepolariseerde wereld een essentieel onderdeel van de evangelisatie. Hij paste deze methode recentelijk ook toe door het consistorie van kardinalen in synodale werkgroepen te laten vergaderen.

Aartsbisschop Vincenzo Paglia: De focus op de pastorale praktijk en het gezin

Vincenzo Paglia (voormalig president van de Pontificale Academie voor het Leven en de Pauselijke Raad voor het Gezin) is altijd een uitgesproken voorstander geweest van het synodale proces. Hij bekijkt de synodale Kerk vooral door een pastorale en maatschappelijke bril:

De Kerk als Ark van Noach: Paglia omschreef de synodale benadering van de Kerk (met name rondom gezinssynodes) als een "Ark van Noach om gezinnen te redden in een onrustige wereld". Voor hem moet een synodale Kerk de realiteit van het moderne leven durven ontmoeten in plaats van zich in een ivoren toren op te sluiten.

Transformatie van de gemeenschap: In zijn commentaren op synodale documenten (zoals Amoris Laetitia) stelt Paglia dat de synodale Kerk de relatie tussen de hiërarchie en de gelovigen fundamenteel moet veranderen. De Kerk kan haar missie niet volbrengen zonder de actieve stem en de concrete ervaringen van gezinnen en leken te integreren.

Gehoorzaamheid aan de pauselijke koers: Paglia heeft herhaaldelijk opgeroepen om met "grote wijsheid, intelligentie en moed" achter de pauselijke visie van een open, luisterende Kerk te gaan staan, ook wanneer dit binnenkerkelijke spanningen oproept.

De verbinding met de "Twee Kerken"

In het licht van de eschatologische profetieën weerspiegelt de discussie rondom Paus Leo en Paglia de diepe interne verdeeldheid van de huidige Kerk. Terwijl zij synodaliteit presenteren als een instrument voor eenheid en broederschap, zien critici (zoals de traditionalistische Priesterbroederschap St Pius X (SSPX), die zich momenteel in een kritieke breukfase met Paus Leo bevindt) de synodale structuur juist als het bewijs van de "gemoderniseerde imitatie-kerk" waar mystici voor waarschuwden.

Ondanks alles kiest Paus Leo XIV nog steeds voor de synodale weg

Paus Leo XIV kiest ondanks felle kritiek en eschatologische zorgen nadrukkelijk voor de synodale weg, omdat hij het beschouwt als een onmisbaar theogisch medicijn tegen de wereldwijde polarisatie en bureaucratische stilstand binnen de Kerk. Tijdens het buitengewone consistorie van juni 2026 heeft hij zijn visie hierop verder aangescherpt.

Waar traditionalistische critici in de synodale weg de contouren zien van een democratische "valse kerk", ziet paus Leo XIV juist een herstel van de oer-christelijke broederschap. De fundamentele redenen waarom hij aan deze koers vasthoudt, zijn:

1. Een tegengif voor polarisatie en ideologie

Volgens paus Leo XIV lijdt de moderne wereld aan diepe ideologische verdeeldheid. In interviews benadrukt hij dat synodaliteit — het wezenlijk luisteren naar elkaar onder leiding van de Heilige Geest — fungeert als het ultieme antidote tegen maatschappelijke en kerkelijke polarisatie. Het voorkomt dat de Kerk vervalt in een "Toren van Babel" waarin groepen alleen nog tegenover elkaar staan.

2. Synodaliteit koppelen aan hiërarchische collegialiteit

In tegenstelling tot eerdere fasen van het synodale proces, waarin critici vreesden dat lekenraden de doctrines zouden gaan bepalen, herdefinieert paus Leo XIV het concept. Hij kiest voor de synodale weg door het rechtstreeks te verbinden met de bisschoppelijke collegialiteit.

Tijdens het Consistorie van juni 2026 liet hij de kardinalen in synodale werkgroepen overleggen.

Hiermee wil hij aantonen dat synodaliteit niet het gezag van de herders ondermijnt, maar juist de eenheid tussen de paus en zijn bisschoppen versterkt.

3. "Een luisterende primaat" in plaats van een bevelende dictator

Paus Leo XIV gelooft dat de geloofwaardigheid van de Kerk valt of staat met de manier waarop gezag wordt uitgeoefend. Hij verklaarde onlangs aan de kardinalen: "In het helpen van mij bij deze taak, vindt u in mij iemand die vraagt, niet beveelt". Voor hem hoort de pauselijke autoriteit toe aan degene die eerst luistert en pas daarna leidt, geheel in lijn met het evangelie.

4. Het afbakenen van de "Rode Lijnen"

Paus Leo XIV kiest wel voor de synodale methode, maar niet voor de radicale modernisering waarvoor mystici waarschuwden. Dit bewees hij door hard op te treden tegen de uitwassen van de Duitse Synodale Weg, die de kerkstructuren wilden democratiseren. Door zelf de regie over de synodale weg te behouden, probeert hij de Kerk te hervormen zonder de doctrinale continuïteit te verbreken.

Hij erkent openlijk dat deze weg "geduld vereist en vragen oproept", maar handhaaft zijn overtuiging dat dit de enige manier is om als één "Volk van God" naar de toekomst te pelgrimeren.

Fundamenteel verschil tussen de traditionele weg en de synodale weg

Het fundamentele verschil tussen de Traditionele Weg (de klassieke, hiërarchische structuur van de Kerk) en de Synodale Weg (de vernieuwende, dialogische methode) zit in hoe besluiten worden genomen en hoe gezag wordt ervaren.

Hieronder vindt u de belangrijkste verschillen overzichtelijk in schema:

Kenmerk

De Traditionele Weg

De Synodale Weg

Kerndefinitie

De Kerk als een door God ingestelde, strakke hiërarchie.

De Kerk als een pelgrimerend en luisterend "Volk van God".

Richting van Gezag

Top-down: De paus en bisschoppen doceren; de leken luisteren en gehoorzamen.

Circulair/Bottom-up: Iedereen luistert naar elkaar; de hiërarchie filtert dit daarna.

Rol van de Leken

Ontvangers van de leer, gericht op persoonlijke heiliging en gehoorzaamheid.

Actieve participanten wier ervaringen en stemmen essentieel zijn voor de missie.

Besluitvorming

Gebaseerd op vaste dogma's, kerkelijk recht en historische traditie.

Gebaseerd op gezamenlijke onderscheiding (discernment) onder leiding van de Heilige Geest.

Ideale Structuur

Een piramide met de paus aan de top als absolute monarchale autoriteit.

Een cirkel of omgekeerde piramide waarin de paus dient als 'luisterend primaat'.

Omgang met de Wereld

De wereld moet gecorrigeerd en bekeerd worden tot de onveranderlijke waarheid.

De Kerk moet de realiteit van de moderne wereld ontmoeten en ermee in dialoog gaan.

Grootste Prioriteit

Het zuiver bewaren van de geloofsschat (Depositum Fidei) tegen dwalingen.

Het versterken van de gemeenschap (communio) en inclusie om polarisatie tegen te gaan.

Kritiek van de Tegenpartij

Wordt door modernisten gezien als star, autoritair en losgezongen van de realiteit.

Wordt door traditionalisten gezien als een risico op democratisering en verwatering van het geloof.

De synthese onder Paus Leo XIV

Zoals de huidige pauselijke koers laat zien, sluiten deze twee wegen elkaar in theorie niet uit. Paus Leo XIV probeert de Synodale Weg te gebruiken als methode (samen luisteren, werkgroepen), terwijl hij de Traditionele Weg handhaaft als fundament (de paus behoudt het uiteindelijke beslissingsrecht en de doctrines veranderen niet).

Synodale Kerk

De Synodale Kerk wil de traditionele geloofsleer (dogma's) niet inhoudelijk veranderen, maar beoogt een fundamentele hervorming van de structuur en de besluitvorming van het traditionele leergezag.

In plaats van de doctrine zelf te wijzigen, verandert de synodale benadering de manier waarop het gezag in de Kerk functioneert. De effectieve wijzigingen en voorstellen uit het officiële synodale slotdocument richten zich op de volgende domeinen:

1. Inperking van het alleenrecht op besluitvorming (Kerkelijk Recht)

Aanpassing van de adviesstatus: Traditioneel hebben parochieraden en diocesane adviesraden "slechts een raadgevende stem". Het synodale proces eist een hervorming van het Canoniek Recht waarbij bisschoppen en pastoors de conclusies van deze participatieve organen niet zomaar meer mogen negeren.

Verplichte transparantie: Kerkelijke autoriteiten moeten voortaan verantwoording afleggen over hoe zij besluiten nemen. Het uitoefenen van gezag mag geen geïsoleerde actie meer zijn.

2. Decentralisatie van het leergezag

Macht naar bisschoppenconferenties: Het Vaticaan verlegt bevoegdheden naar lokale en continentale bisschoppenconferenties. Lokale kerken krijgen meer ruimte om het geloof te "incultureren" (aanpassen aan de lokale cultuur en context).

Pastorale uitzonderingen: In plaats van universele, starre wetten vanuit Rome, stimuleert de synodale weg een theologie waarin lokale bisschoppen "pastorale uitzonderingen" kunnen toepassen op basis van de lokale noden.

3. Actieve integratie van de Sensus Fidelium (Het geloofsgevoel van de leken)

Mede-onderscheiding: Het traditionele leergezag werkt top-down: de hiërarchie doceert, de leken luisteren. De synodale Kerk eist dat de stem van de leken (inclusief gemarginaliseerde groepen en vrouwen) een actief onderdeel wordt van het theologische onderscheidingsproces.

Vrouwen in leidinggevende rollen: Er wordt effectief ruimte gemaakt voor de uitbreiding van leiderschapsrollen voor vrouwen in kerkelijke rechtbanken, academies en bestuursorganen, zonder dat hiervoor de priesterwijding noodzakelijk is.

4. Een nieuwe status voor synodale documenten

Directe opname in het Magisterium: Paus Franciscus schreef geschiedenis door het slotdocument van de synode direct te bekrachtigen zonder een eigen pauselijke exhortatie te schrijven. Hij verklaarde dat het synodale slotdocument deel uitmaakt van het gewone pauselijk leergezag. Hiermee krijgt een gezamenlijk overlegd document direct theologische autoriteit.

Waarom traditionalisten dit zien als een breuk

Hoewel de synodale synode benadrukt dat de moraalwetten en dogma's intact blijven, waarschuwen critici (zoals de traditionalistische kardinalen) voor een "langetermijnstrategie". Zij stellen dat wanneer je de structuur van het gezag democratiseert en decentraliseert, de doctrine op termijn onvermijdelijk per regio zal gaan verwateren.

Beslissingsmacht

Het schema laat duidelijk zien wie de beslissing neemt, wat de theologische status van het onderwerp is (dogma of discipline), en wat de actuele stand van zaken is binnen de synodale Kerk onder de huidige pauselijke koers.

Onderwerp

Wie beslist?

Status van de regel

Actuele stand van zaken / Synodale koers

Vrouwelijk Priesterschap

Uitsluitend de Paus

Onveranderlijk Dogma (Gesloten kwestie)

Definitief uitgesloten. Het Vaticaan handhaaft het standpunt dat de Kerk de volmacht niet heeft gekregen om vrouwen te wijden. Vrouwen krijgen wel meer leiderschapsrollen zonder wijding.

Homohuwelijk & LGBT+

De Paus (via Dicasterie voor de Geloofsleer)

Onveranderlijk Dogma (Moraalwet)

Sacramenteel huwelijk is onmogelijk. Wel is er pastorale ruimte voor spontane, niet-liturgische zegeningen voor personen (Fiducia Supplicans), mits dit absoluut niet op een huwelijk lijkt.

Liturgische Veranderingen

De Paus (via Dicasterie voor de Goddelijke Eredienst)

Kerkelijke Wet / Traditie

Centrale controle door Rome. Lokale bisschoppenconferenties mogen voorstellen doen voor cultuuraanpassingen (inculturatie), maar Rome behoudt altijd het veto- en goedkeuringsrecht.

Doorgedreven Oecumenisme

De Paus (via Dicasterie voor de Christelijke Eenheid)

Pastorale Richtlijn / Missie

Actieve dialoog, maar met strikte grenzen. De synodale weg stimuleert samenwerking met orthodoxen en protestanten, maar dogmatische kernpunten (zoals de eucharistie en het pauselijk gezag) zijn niet onderhandelbaar.

Priestercelibaat

Uitsluitend de Paus

Kerkelijke Discipline (Geen onveranderlijk dogma)

De verplichting blijft gehandhaafd. Hoewel de synode aandrong op versoepeling (getrouwde mannen wegens priestertekort), heeft de paus de regel voor de westerse Latijnse Kerk stevig herbevestigd.

Belangrijkste conclusie uit het schema

De Synodale Weg functioneert uitsluitend als een wereldwijd adviesorgaan dat standpunten en verlangens in kaart brengt. Zoals het schema laat zien, ligt de wetgevende en doctrinale macht in alle gevallen exclusief bij de Paus. De structuur van de Kerk blijft daarmee hiërarchisch, zelfs wanneer de methode van overleg democratischer oogt. 

Het contrast tussen de manier waarop Paus Leo XIV omgaat met SSPX en de vrouwelijke leider van de Anglicaanse kerk

Het contrast tussen de manier waarop Paus Leo XIV omgaat met de traditionalistische Priesterbroederschap Sint Pius X (SSPX) en de vrouwelijke Anglicaanse aartsbisschop Sarah Mullally (de eerste vrouwelijke leider van de Church of England), legt de kernbloot van de huidige Vaticaanse diplomatie.

Dit verschil in benadering is geen kwestie van persoonlijke voorkeur, maar heeft te maken met het cruciale onderscheid tussen oecumenisme (dialoog met andere kerken) en interne kerkelijke hiërarchie (het gezag binnen de Katholieke Kerk zelf).

Het Vaticaan hanteert om de volgende redenen twee verschillende maatstaven:

1. Oecumenisme versus Interne Gehoorzaamheid

Met de Anglicaanse aartsbisschop (Oecumenisme): Paus Leo XIV ontving aartsbisschop Sarah Mullally in april 2026 in het Vaticaan voor een historisch gezamenlijk gebed. Hoewel de Katholieke Kerk haar priester- en bisschopswijding dogmatisch niet als geldig erkent, is zij de officiële, legitieme leider van een andere christelijke denominatie. Dialoog met haar valt onder het oecumenisme: het streven naar vrede en samenwerking tussen verschillende kerken, zonder dat zij verantwoording schuldig is aan de pauselijk hiërarchie.

Met de SSPX (Interne wetgeving): De SSPX claimt daarentegen expliciet katholiek te zijn en onder het gezag van de paus te vallen. Omdat zij zich binnen de muren van de Katholieke Kerk bevinden, weegt de wet van de gehoorzaamheid hier zwaar. Wanneer de SSPX besluiten neemt die ingaan tegen het rechtstreekse gezag van de paus, wordt dit niet gezien als een "theologisch meningsverschil met een andere kerk", maar als interne rebellie.

2. De acute crisis rondom de illegale bisschopswijdingen

De directe reden waarom de dialoog met de SSPX momenteel volledig is vastgelopen, is de acute crisis rondom hun plannen om op 1 juli 2026 vier nieuwe bisschoppen te wijden zonder pauselijk mandaat.

Paus Leo XIV heeft de overste van de SSPX, Davide Pagliarani, herhaaldelijk gesmeekt om deze stap niet te zetten.

Het Vaticaan heeft in februari 2026 nog een hernieuwd aanbod gedaan voor structurele theologische dialoog, maar dit werd door de SSPX afgewezen.

Omdat de SSPX vasthoudt aan de wijdingen (wat volgens het kerkelijk recht een expliciet schismatische daad is die leidt tot automatische excommunicatie), heeft de paus verdere persoonlijke ontmoetingen geweigerd. Voor Leo XIV kan er geen sprake zijn van een "vriendschappelijk gesprek" zolang een groepering op het punt staat het kleed van de Kerk formeel te scheuren.

3. Dialoog over de basis of over de details?

Met de Anglicanen: De dialoog met de Anglicaanse Kerk is er een van kleine stappen. Men zoekt naar common ground op het gebied van maatschappelijke vrede, klimaat en de basis van het christelijk geloof (zoals de Geloofsbelijdenis van Nicea), ondanks de onoverbrugbare verschillen over vrouwelijke priesters.

Met de SSPX: De SSPX eist dat de dialoog met het Vaticaan gaat over de fundamenten van de katholieke doctrine. Zij eisen in feite dat het Vaticaan de hervormingen van het Tweede Vaticaans Concilie (zoals godsdienstvrijheid en oecumenisme) herroept. Voor Paus Leo XIV is dat een onmogelijke eis: hij kan niet onderhandelen over het leergezag van een officieel oecumenisch concilie van de Katholieke Kerk.

Kort samengevat

Paus Leo XIV spreekt met de vrouwelijke Anglicaanse bisschop omdat zij een externe partner is in de oecumenische dialoog naar vrede. Hij weigert op dit moment de dialoog met de SSPX omdat zij als interne katholieke groepering het gezag van de paus weigeren te erkennen en op het punt staan een formeel schisma te voltrekken door eigenmachtig bisschoppen te wijden.

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 23:35 Reageer op dit bericht

Negen uitingen van overtreffende Liefde

Negen uitingen van overtreffende Liefde - Luisa Piccarreta

Negen uitingen van overtreffende Liefde van Jezus in de moederschoot van Maria zijn intensieve, mystieke liefdesuitbarstingen die Luisa Piccarreta beschreef in haar Kerstnoveen. Deze uitingen van overtreffende liefde tonen Jezus' vrijwillige vernietiging, lijden en het brandende verlangen om de mensheid te redden, wat Hij openbaarde in het Boek van de Hemel. Deze liefde begint met Zijn gehoorzaamheid aan de Vader, gevolgd door Zijn nederige verkleining in Maria's schoot. Jezus ervaart een intense, duistere eenzaamheid, maar neemt de mensheid in Zich op. Hij lijdt geestelijk door de aanstaande zonden, raakt vastgeketend door Zijn eigen liefde, en smeekt om de harten van de schepselen. Tot slot bedelt Hij in Zijn zwakheid als een kind om liefde, en sterft bijna door het verlangen om te verlossen.

1 DE TRINITAIRE LIEFDE

De wederzijdse, perfecte liefde tussen de Vader, de Zoon en de Heilige Geest die zich uitstrekt naar de mens.

Deze liefde richt zich op Jezus' vrijwillige overgang van goddelijke glorie naar de beperkingen van de menselijke natuur in Maria's schoot. Het benadrukt Zijn nederigheid en brandende liefde voor de mensheid, en roept de ziel op om dit offer te erkennen en te beantwoorden.

Luisa ziet in een visioen hoe de Hemelse Vader de Zoon naar de aarde stuurt. Op het moment van de ontvangenis in de moederschoot van Maria wordt Jezus overspoeld door een immense zee van vuur en liefde. In dit vuur ziet Hij alle menselijke zielen van het verleden, heden en de toekomst. Hoewel de mensheid Hem de rug heeft toegekeerd, reikt Jezus met een onuitputtelijke liefde naar hen uit om hen te redden en te herstellen.

Betekenis en essentie

De onvoorwaardelijke Initiatiefnemer: De mens vraagt niet om redding, maar God neemt zelf de eerste stap. Het toont een liefde die groter is dan de menselijke ondankbaarheid.

De keerzijde van de Medaille: Vanaf de allereerste seconde in de schoot van Maria begint Jezus' innerlijke lijden. De 'buitensporigheid' zit erin dat Zijn liefde Hem dwingt de zware last van onze zonden onmiddellijk op Zich te nemen.

Oproep aan de ziel

De ziel wordt uitgenodigd om niet onverschillig te blijven. Het doel is om in de Goddelijke Wil te treden, Jezus in die zee van vuur gezelschap te houden en Zijn liefde te beantwoorden met eigen liefde en dankbaarheid.

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

Heer Jezus, ik aanbid U in Uw allereerste gevangenschap. U ruilde Uw oneindige, goddelijke glorie in voor de extreme inperking van de menselijke natuur. Ik bied U de liefde van heel de hemel aan om de minachting en trots van de mensheid te herstellen, die Uw grote vernedering niet wil inzien. 

2 DE INGESLOTEN LIEFDE

De liefde die Jezus dwong om Zijn Hemelse glorie te verlaten en Zich te 'verkleinen' tot de menselijke natuur.

Deze liefde beschrijft Jezus' vrijwillige en fysieke vernedering door Zich negen maanden lang op te sluiten in de moederschoot van Maria. Deze extreme inperking symboliseert de onmetelijke God die Zich beperkt tot totale immobiliteit, wat verwijst naar Zijn later lijden en de Eucharistie. Volgens de meditatie van Luisa Piccarreta smeekt Jezus de ziel om ruimte in het hart, om zo vrijheid te vinden in de menselijke ziel.

Luisa ziet in haar visioen hoe de oneindige God, die de hele schepping vult en regeert, Zichzelf uit pure liefde extreem klein maakt. Hij sluit Zichzelf vrijwillig op in de donkere en nauwe ruimte van de moederschoot van Maria. Jezus openbaart aan Luisa hoe pijnlijk deze abrupte overgang voor Hem is: van de absolute, grenzeloze vrijheid in de Hemel naar de totale opsluiting en onbeweeglijkheid als embryo.

Betekenis en essentie

Vrijwillige vernedering (Kenosis): De 'buitensporigheid' zit in de onvoorstelbare contrasten. De Onmetelijke laat Zich meten; de Alomtegenwoordige laat Zich opsluiten. Dit doet Hij om de mens te bevrijden uit de kerker van de eigen wil en zonde.

Herstel van de menselijke gevangenschap: Door Zich op te sluiten, herstelt Jezus de schade die de mens heeft aangericht door misbruik te maken van zijn vrijheid. Hij neemt onze spirituele gevangenschap op Zich om ons de vrijheid van de kinderen Gods terug te geven.

Oproep aan de ziel

Jezus vraagt de ziel om Hem niet alleen te laten in deze donkere, nauwe gevangenis. De gelovige wordt uitgenodigd om Hem in de Goddelijke Wil gezelschap te houden, Zijn liefde te troosten en Hem een 'woning' aan te bieden in het eigen hart.

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

O goddelijk Kind, U koos ervoor om Zich negen maanden lang volledig onbeweeglijk op te sluiten in de schoot van Maria. Ik bied U de volmaakte vrijheid van Uw eigen Wil aan als eerherstel voor alle keren dat de mens Uw aanwezigheid in zijn hart opsluit, verstikt of weigert U de ruimte te geven die U verdient. 

3 DE VERTERENDE LIEFDE

Een intense, vurige liefde die alle zonden en tekortkomingen van de mensheid wil verteren en opnemen.

Deze liefde is als een allesverzengende vlam in de schoot van Maria. Deze onblusbare liefde streeft ernaar de menselijke onverschilligheid te overwinnen en de ziel te zuiveren.

Jezus toont Luisa een nog intensere fase van Zijn verblijf in de schoot van Maria. De zee van vuur uit de eerste uiting van overtreffende liefde verandert hier in een verslindend vuur dat Hem volledig verteert. Jezus ziet hoe de mensheid de stroom van Zijn liefde beantwoordt met enorme ondankbaarheid en zonde. In plaats van Zijn liefde te dimmen, reageert Jezus door de intensiteit van Zijn vuur juist op te voeren. Hij laat Zichzelf door dit vuur van liefde symbolisch levend verteren voor de redding van zielen.

Betekenis en essentie

Liefde die onverschilligheid overwint: De overtreffende liefde zit in het feit dat Jezus' liefde niet afkoelt wanneer Hij met menselijke kilheid en zonde wordt geconfronteerd. Zijn liefde reageert paradoxaal: hoe meer ondankbaarheid Hij ziet, hoe heviger het vuur in Hem oplaait om die kilheid weg te branden.

De innerlijke Kruisiging: Deze overtreffende liefde laat zien dat Jezus' Lijden en Kruisiging niet pas op Goede Vrijdag is begonnen. Het verterende vuur in de moederschoot was reeds een diepe, innerlijke Kruisiging van liefde vanaf het allereerste begin.

Oproep aan de ziel

Jezus smeekt de ziel om Hem een beetje verfrissing te brengen in dit verzengende vuur. De ziel beantwoordt deze oproep door in de Goddelijke Wil te treden, Jezus' liefde te beantwoorden met eigen liefde, en Hem te troosten voor de zielen die Zijn vuur weigeren.

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, kilheid en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

Mijn Jezus, in de schoot van Uw Moeder werd U verteerd en spiritueel verstikt door een allesbrandend vuur van liefde. Als eerherstel voor de ijzige kou, de traagheid en de onverschilligheid van onze harten, bied ik U de brandende liefdesvlammen van het Onbevlekt Hart van Maria aan om U te verkwikken. 

4 DE WERKZAME OF EERHERSTELLENDE LIEFDE

Liefde die niet stilzit, maar actief de verlossing van de mens voorbereidt en vormgeeft.

Jezus openbaart dat Zijn Lijden reeds bij de conceptie begon, waarbij Hij de zonden en zwakheden van de mensheid op Zich nam, wat resulteerde in een spiritueel Lijden in de moederschoot. Deze intensieve, verborgen marteling was een daad van pure liefde, bedoeld als genoegdoening aan de Vader.

Jezus toont Luisa hoe Hij in de moederschoot naar de menselijke wil kijkt. Hij ziet hoe de mens, door zijn eigen wil te verkiezen boven de Goddelijke Wil, zichzelf in de spirituele modder en slavernij heeft gestort. Uit pure welwillendheid besluit Jezus om de plaats van de mens in te nemen. Hij biedt Zich aan de Hemelse Vader aan als de drager van alle menselijke misstappen en zonden. Vanaf dat moment rust de loodzware druk van het goddelijke rechtvaardigheidsgevoel op Zijn kleine, onschuldige mensheid in de schoot van Maria.

Betekenis en essentie

De grote ruil: De overtreffende liefde ligt in de totale omkering van rollen. De allerhoogste Koning neemt de gedaante, de schuld en de straf van een slaaf op Zich. Dit doet Hij om de mens Zijn goddelijke waardigheid en de verloren gegane Goddelijke Wil terug te schenken.

Eerherstel vanaf de oorsprong: Jezus begint onmiddellijk met eerherstel aan de Vader. Zijn eer was aangetast door de menselijke ongehoorzaamheid. Zijn verblijf in de moederschoot is daarmee een voortdurende, stille akte van eerherstel.

Oproep aan de ziel

Jezus vraagt de ziel om Zijn zware last te verlichten. Dit doet de gelovige door de eigen wil op te offeren, de Goddelijke Wil te omarmen en Jezus te danken voor de onvoorstelbare ruil die Hij heeft gemaakt om ons te redden.

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

Heer, vanaf de allereerste seconde van Uw conceptie nam U alle zonden en zwakheden van de mensheid op U. U leed toen al een verborgen, bittere passie. Ik bied U mijn diepe berouw en de lofprijzing van alle engelen aan voor de ontelbare keren dat de mensheid Uw vroege, bittere lijden vergeet en negeert. 

5 DE EENZAME LIEFDE

Het verdriet en de eenzaamheid van Jezus in de schoot van Maria, omdat Zijn grote liefde door de mensheid nog niet begrepen of beantwoord werd.

Deze liefde beschrijft de diepe spirituele eenzaamheid die Jezus ervoer in de schoot van Maria. Ondanks dat Hij alle zielen in Zich droeg en hen wilde beminnen, werd Hij geconfronteerd met onverschilligheid en ondankbaarheid van de mensheid, wat leidde tot groot lijden.

Jezus toont Luisa Zijn diepe, innerlijke eenzaamheid in de moederschoot. Terwijl Hij daar in de dichte duisternis verblijft, hunkert Zijn menselijk hart naar het gezelschap en de reactie van de wezens die Hij zojuist heeft geschapen. Jezus kijkt vooruit in de tijd en ziet hoe de mensheid Hem links laat liggen, negeert en vergeet. Deze bittere onverschilligheid van de mens creëert een spirituele eenzaamheid die voor Jezus nog vele malen donkerder en pijnlijker is dan de fysieke duisternis van de schoot van Maria.

Betekenis en essentie

De eenzaamheid van de Schepper: De 'buitensporigheid' zit in de pijnlijke paradox dat de Schepper, die de bron is van alle gemeenschap en liefde, Zichzelf vrijwillig overlevert aan een totale isolatie. Hij doet dit om de existentiële eenzaamheid en de leegte te genezen die de mens ervaart wanneer hij los van God leeft.

Hunkering naar wederkerigheid: Jezus heeft geen behoefte aan materiële zaken; Hij dorst puur en alleen naar de liefde en de aandacht van de menselijke ziel. Het feit dat Zijn oneindige liefde beantwoord wordt met totale vergetelheid, is Zijn grootste innerlijke kruis.

Oproep aan de ziel

Jezus roept de ziel op om Zijn eenzaamheid te doorbreken. De gelovige beantwoordt dit door in de Goddelijke Wil te treden, Hem in gedachten onafgebroken gezelschap te houden in de schoot van Maria, en tegen Hem te fluisteren: "Ik bemin U, ik ben hier bij U en ik laat U nooit meer alleen."

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

Liefdevol Kind Jezus, U droeg alle zielen in U, maar werd beantwoord met een vreselijke, spirituele eenzaamheid. Ik ween met U om Uw bittere tranen. Ik beloof U dat ik U nooit alleen zal laten; ik bied U mijn hart en de harten van alle heiligen aan als een voortdurend en liefdevol gezelschap in de eenzame moederschoot. 

6 DE GEVANGEN LIEFDE

De liefde waarmee Jezus Zich vrijwillig negen maanden lang liet opsluiten in de duisternis van de moederschoot om de mens spirituele vrijheid te geven.

Deze liefde beschrijft de extreme fysieke en spirituele gevangenschap die Jezus ervoer tijdens Zijn negen maanden in de moederschoot. Jezus toont hoe Hij, ondanks Zijn alwetendheid, bewust de beklemmende duisternis en totale immobiliteit van de moederschoot beleefde om de mensheid te redden. Zijn oneindige liefde werd beperkt door de duisternis van menselijke zonden, waarbij Hij slechts troost vond in de liefde van Maria.

Jezus toont Luisa hoe Zijn vrijwillige opsluiting in de moederschoot overgaat in een totale, verstikkende gevangenschap. Negen maanden lang kan Hij geen hand of voet bewegen, geen woord spreken en Zijn ogen niet openen. Jezus openbaart dat deze absolute onbeweeglijkheid een rechtstreeks gevolg is van de zonde van de mens. Hij laat Zichzelf volledig vastketenen door de liefde voor ons, terwijl Hij toeziet hoe de mens zijn door God gegeven vrijheid misbruikt om misdaden te begaan en zich in nesten van de zonde te werken.

Betekenis en essentie

De geketende Almoedigheid: De overtreffende liefde ligt in het feit dat de God die het universum regeert en alle beweging creëert, Zich reduceert tot een hulpeloze, onbeweeglijke gevangene. Hij doet dit om de ketenen van onze zonden te verbreken.

Herstel van misbruikte vrijheid: De mens gebruikt zijn vrije wil vaak om zich los te scheuren van God, wat leidt tot spirituele slavernij. Jezus neemt deze onbeweeglijkheid op Zich om de menselijke vrijheid te genezen en de ziel weer te laten functioneren in de heilige vrijheid van de Goddelijke Wil.

Oproep aan de ziel

Jezus roept de ziel op om Zijn bittere gevangenschap te verlichten. De gelovige doet dit door de eigen wil vast te ketenen aan de Goddelijke Wil, zodat de menselijke wil nooit meer vrij kan ronddwalen in de zonde. De ziel troost Hem door te zeggen: "Mijn Jezus, Uw liefde heeft U vastgeketend, laat mijn liefde U nu omarmen en bevrijden."

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

O Alwetend Licht, U onderwierp Zich aan de beklemmende duisternis en immobiliteit van de moederschoot om ons te redden uit de duisternis van zonde. Als eerherstel voor alle zonden van blindheid, misleiding en rebellie tegen Uw waarheid, bied ik U het stralende, zuivere licht van Uw eigen Goddelijke Wil aan. 

7 DE ONBEANTWOORDE LIEFDE

De pijn van de liefde die geconfronteerd wordt met de onverschilligheid en de weigering van de mens om Gods liefde te accepteren.

Jezus smeekt de ziel om Hem niet alleen te laten in de sombere gevangenis van de moederschoot, waar Hij Zijn goddelijke vreugde ruilde voor de ellende van de mensheid. De grootste pijn voor het Kind Jezus is de diepe ondankbaarheid en het verraad van de mens, die Zijn liefde beantwoordt met trouweloosheid.

Jezus toont Luisa dat Zijn liefde in de moederschoot overgaat in een onophoudelijke, hartverscheurende smeekbede. Vanaf het allereerste moment van Zijn menswording begint Hij intens te smeken. Hij strekt Zijn innerlijke handjes uit naar elke individuele ziel en bedelt om hun hart. Jezus openbaart aan Luisa dat Hij liever heeft dat de mens Hem Zijn leven ontneemt, dan dat de mens Hem Zijn liefde weigert. Zijn hele wezen in de moederschoot is één grote, smekende kreet gericht aan de mensheid.

Betekenis en essentie

De bedelende God: De overtreffende liefde zit in de radicale rolomkering. De Schepper, die de eigenaar is van alles en aan wie alles toebehoort, vernedert Zichzelf tot een bedelaar voor de poort van het menselijk hart. Hij smeekt om iets wat Hij Zelf heeft gemaakt: onze liefde.

De waarde van de vrije wil: God dwingt de mens nooit om van Hem te houden. Omdat liefde vrijwillig moet zijn, kiest Jezus ervoor om te smeken in plaats van te eisen. Dit laat zien hoe oneindig veel waarde Hij hecht aan de vrije respons van de menselijke ziel.

Oproep aan de ziel

Jezus vraagt de ziel om Zijn smeken niet langer te negeren en Zijn bedelende hand te vullen. De gelovige beantwoordt dit door in de Goddelijke Wil te treden en te zeggen: "Mijn Jezus, stop met smeken, hier is mijn hart en mijn volledige liefde voor U."

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, kilheid en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

Mijn Jezus, U ontdeed U van Uw goddelijke vreugde en ruilde deze voor onze menselijke ellende. Toch werd U beantwoord met trouweloosheid en verraad. Ik smeek U om vergeving voor alle ontrouw van de mensheid en bied U de onvoorwaardelijke trouw en troost van Uw Heilige Moeder aan. 

8 DE SMEKENDE EN VERZUCHTENDE LIEFDE

Liefde die zich zo diep vernedert dat God de mens zélf smeekt om gered te willen worden en Zijn liefde te beantwoorden.

Jezus smeekt als een bedelaar vanuit de schoot van Maria om harten en zielen. Vanwege menselijke onverschilligheid en ondankbaarheid zucht het Kind Jezus en vraagt Hij de ziel om Hem niet alleen te laten.

Waar Jezus in de vorige overtreffende liefde nog smeekte, barst Hij nu in de moederschoot in tranen en verzuchtingen uit. Luisa ziet hoe Jezus ontroostbaar huilt en diepe verzuchtingen slaakt. Hij hoort de bittere kreten en het gehuil van pasgeboren baby's en kinderen op aarde, die huilen van kou, honger of pijn. Uit pure liefde absorbeert Jezus al hun tranen in Zijn eigen ogen en sluit Hij Zijn eigen verzuchtingen aan bij de hunne. Hij huilt om de hardheid van de volwassen harten die onverschillig blijven voor Zijn liefde.

Betekenis en essentie

De huilende God: De overtreffende liefde ligt in de kwetsbaarheid van God. De Almachtige, die de bron is van alle vreugde en troost, onderwerpt Zichzelf aan het menselijke verdriet. Hij stort tranen om de spirituele blindheid en de ijskoudheid van de mensheid te smelten.

Heiliging van het menselijk lijden: Door Zich te verenigen met de tranen en verzuchtingen van de mens, heiligt Jezus elk menselijk verdriet vanaf de vroegste kindertijd. Zijn tranen worden een bron van genade die de ziel wast en voorbereidt op de terugkeer naar het Vaderhuis.

Oproep aan de ziel

Jezus vraagt de ziel om Zijn tranen te drogen en Zijn verzuchtingen te verlichten. De gelovige doet dit door in de Goddelijke Wil te treden, elke traan van Jezus op te vangen met een daad van liefde, en Hem te troosten door te zeggen: "Mijn Jezus, laat mijn liefde Uw tranen drogen en laat mijn adem zich mengen met Uw zuchten om U te verkwikken."

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

O allerliefst Kind Jezus, U zucht en bedelt vanuit de schoot van Maria om onze harten en zielen. Vergeef ons dat wij zo vaak doof zijn voor Uw zachte stem. Ziehier, ik geef U mijn hele hart, mijn wil en mijn leven. Ik bedel met U mee, zodat alle zielen zich aan Uw liefde zullen overgeven. 

9 DE ZEGEVIERENDE LIEFDE IN DOODSSTRIJD

Het hoogtepunt van de overtreffende liefde, waarbij de liefde zo intens groot is dat het Jezus een voortdurende spirituele doodstrijd bezorgt uit diep verlangen naar de zielen van de mensen.

Jezus verkeert in een voortdurenden, overweldigende doodsstrijd van liefde voor de mensheid. Deze onuitputtelijke liefde triomfeert over menselijke zonden en koppigheid, wat de weg vrijmaakt voor de vestiging van het Koninkrijk van de Goddelijke Wil op aarde.

Op de laatste dag van de noveen, vlak voor Zijn geboorte in Bethlehem, bereikt Jezus' liefde in de moederschoot haar absolute kookpunt: de gekwelde en triomferende liefde. Luisa ziet hoe Jezus in een hevige doodsstrijd van liefde verkeert. Het vuur in Zijn binnenste brandt zo heftig dat Zijn mensheid het bijna begeeft. Jezus ziet in één oogopslag alle zielen die zich definitief van Hem zullen afkeren en verloren gaan, ondanks al Zijn lijden. Dit breekt Zijn Hart. Tegelijkertijd triomfeert Zijn liefde, omdat Hij de doodsstrijd overwint om geboren te worden en de poort naar de Goddelijke Wil definitief voor de mens te openen.

Betekenis en essentie

De doodsstrijd om de verloren zielen: De overtreffende liefde zit in de bittere paradox van deze laatste uren. Jezus staat op het punt om als baby vreugde te brengen aan de wereld, maar innerlijk beleeft Hij al de doodsstrijd van Getsemane. De grootste pijn is niet de fysieke geboorte, maar het besef dat Zijn liefde door velen geweigerd zal worden.

De triomf van de liefde: Ondanks de afwijzing weigert Jezus op te geven. Zijn liefde triomfeert over de doodsstrijd en de menselijke boosheid. Hij kiest er bewust voor om door te zetten, geboren te worden en Zichzelf volledig aan de mensheid te schenken.

Oproep aan de ziel

Jezus smeekt de ziel om Zijn doodsstrijd van liefde niet onbeantwoord te laten. De gelovige wordt uitgenodigd om Hem te ontvangen in de Goddelijke Wil, Zijn pijnen te verzachten met een warm welkom en het eigen hart in te richten als een nieuwe kribbe vol liefde, aanbidding en dankbaarheid.

Gebed van eerherstel in de Goddelijke Wil

O Jezus, mijn Goddelijke Verlosser, ik dompel mij onder in Uw Goddelijke Wil en kom tot U in de schoot van Uw Allerheiligste Moeder Maria. Bezield met de liefde van Uw eigen Goddelijke Hart, bied ik U dit gebed aan als eerherstel voor alle menselijke ondankbaarheid, koude en onverschilligheid jegens Uw onmetelijke liefde.

Mijn Verlosser, Uw liefde bracht U in een voortdurende, overweldigende doodsstrijd, maar Uw liefde triomfeerde over onze koppigheid. Ik dank U voor deze uiteindelijke overwinning. Ik bied U de volledige overgave van mijn wil aan, en bid dat Uw Goddelijke Wil mag heersen op aarde zoals in de Hemel, als de ultieme bekroning van Uw zegevierende liefde.

Hemelse Vader, aanvaard dit eerherstel dat ik vlecht rond de negen vormen van overtreffende liefde van Uw Zoon. Laat Zijn liefde niet langer onbeantwoord blijven, maar laat Zijn Koninkrijk spoedig aanbreken. Amen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 22:56 Reageer op dit bericht

30/6 Hormuz op scherp: Iran, Israël, Europe, profetie en de Kerk - O Crux Ave

30/6 Hormuz op scherp: Iran, Israel, Europe, profetie en de Kerk - O Crux Ave

Aanvulling op de franstalige uitzending

Volgens de gepensioneerde Amerikaanse kolonel en militair analist Douglas Macgregor zal de toekomstige kaart van Oekraïne er drastisch anders uitzien, waarbij het land grote delen van zijn grondgebied definitief verliest aan Rusland of zelfs volledig van de kaart kan verdwijnen.

Macgregor, voormalig Pentagon-adviseur onder Donald Trump, staat bekend om zijn controversiële, pro-Russische analyses waarin hij stelt dat Oekraïne de oorlog militair al lang heeft verloren. Hoewel hij geen officiële fysieke landkaart heeft gepubliceerd, schetst hij in zijn publieke optredens (zoals op YouTube-kanalen en internationale media) een specifiek scenario voor de opdeling van Oekraïne:

De hypothetische kaart volgens Macgregor

Russische annexatie van de gehele Dnjepr-oostoever: Rusland zal volgens hem permanent alle gebieden ten oosten van de rivier de Dnjepr inlijven. Dit omvat naast de reeds geannexeerde regio's (Donetsk, Loehansk, Zaporizja en Cherson) ook strategische steden zoals Charkiv en Poltava.

Verlies van de volledige zuidkust: Macgregor voorspelt dat de Russische troepen zullen doorstoten naar het westen om de havenstad Odesa in te nemen. Hierdoor wordt Oekraïne een volledig door land ingesloten staat (landlocked country) zonder toegang tot de Zwarte Zee.

Rompstaat in het westen: Wat er overblijft van Oekraïne zal volgens hem worden gereduceerd tot een neutrale, gedemilitariseerde rompstaat rondom Kyiv en Centraal-Oekraïne.

Poolse of Europese absorptie: In zijn meest extreme scenario's oppert hij dat West-Oekraïense gebieden (zoals rond Lviv) mogelijk geabsorbeerd of gecontroleerd zullen worden door buurlanden zoals Polen.

Context en kritiek

Zijn visie op de kaart wijkt fundamenteel af van de actuele frontlijnen op de kaart, waar Rusland momenteel ongeveer een vijfde (20%) van het Oekraïense grondgebied bezet. Sinds het begin van de invasie in 2022 heeft Macgregor herhaaldelijk snelle, totale Russische overwinningen voorspeld die niet zijn uitgekomen. Militaire experts van westerse denktanks bestempelen zijn voorspellingen en kaarten daarom vaak als onrealistisch en beschouwen ze eerder als een weerspiegeling van het narratief van het Kremlin.

Huidige oorlogssituatie op de kaart

 2710827-69a0a080701b042ce491410c0a9b9cbb.jpg

De zwarte zone is gebied dat Rusland in bezit had voor de oorlog

Het front is momenteel ruim 1250 kilometer lang. De bezette gebieden en gevechten concentreren zich hoofdzakelijk in het oosten en zuiden:

Bezettingspercentage: Rusland houdt momenteel ongeveer 20 procent van Oekraïne bezet (inclusief de Krim en delen van de Donbas).

Het oostelijke front: In de regio's Donetsk en Loehansk is er sprake van een felle uitputtingsoorlog. Het front verschuift hier heel langzaam per vierkante meter.

Het zuidelijke front: De frontlinie in Zaporizja en Cherson is relatief stabieler qua grondgebied, maar blijft het doelwit van zware artillerie- en drone-aanvallen.

Noordelijke bufferzones: In de regio rond Charkiv probeert het Russische leger lokale bufferzones te behouden of te creëren.

* Er was een succesvolle aanval op een Russische fabriek met microchips, die praktisch is vernietigd en dat heeft Vladimir Poetin extreem boos gemaakt. Daarom heeft hij besloten dat Rusland nu in oorlog is met de NAVO, omdat hij de Britten ervan beschuldigt alle GPS-ondersteuning te hebben gegeven voor deze succesvolle aanval op zo'n goed bewaard gebleven en door grond-lucht-raketafweer omringde raketafweer te zijn geweest. Alleen een geavanceerd GPS-systeem had deze vloot Oekraïense drones naar hun doelwit kunnen leiden. Wat we op Franse media hebben gehoord is het volgende, en dit is zeer ernstig, namelijk dat de openlijke oppositie in Moskou Vladimir Poetin verwijt dat hij op dit moment niet de voldoende middelen gebruikt om de Oekraïners voor eens en voor altijd uit te roeien.

De oppositie van Vladimir Poetin is het gebruik van tactische kernwapens, die ongeveer iets meer dan 1,5 keer zo krachtig zijn als de Nagasaki en Hiroshima. Ze willen minstens twee tot drie tactische wapens inzetten, één ervan in een verlaten gebied in centraal Oekraïne om hun macht te tonen, en als de Oekraïners niet reageren, sturen ze er nog twee, één in bevolkte gebieden, bij voorkeur aan de rand van grote steden. Vladimir Poetin is volledig tegen dit idee. Hij wil afrekenen met de Oekraïners, maar niet ten koste van een conventionele of, laat staan, een nucleaire confrontatie met de NAVO-landen van Europa.

Nu, en dit is de kracht van de Russische vastberadenheid. Er was een interview twee jaar geleden met Vladimir Poetin, afgenomen door een Franse journalist. Daarin werd gezegd: "President, als er inderdaad een NAVO-aanval zou plaatsvinden om de Oekraïense bondgenoten van de Europeanen te verdedigen, en als zij reageren met tactische nucleaire wapens, alleen, zou u dan reageren met nucleaire vergelding, ook al zou dat een intercontinentale raketuitwisseling tussen u en het hele Westen kunnen betekenen?" Vladimir Poetin antwoordde zonder aarzelen, ja. Het zou ongetwijfeld de vernietiging van de wereld betekenen, maar ik kan me geen toekomst voor de wereld zonder Rusland voorstellen.

Met andere woorden, Rusland beweert dat als ze tot het einde moeten gaan, ze dit zullen doen om te voorkomen dat ze zich moeten overgeven en dan zullen ze de rest van de wereld met zich meeslepen. En dat is de volledige maatstaf van de Russische vastberadenheid. Dus we weten nu, of we het nu leuk vinden of niet, dat Rusland op dit moment de conventionele oorlog op de grond wint, en in de lucht tot op zekere hoogte. De fabricage van drones, en van zeer geavanceerde drones, wordt ook door de Russen uitgevoerd. Ze produceren aanzienlijk meer dan de Oekraïners. Hoewel de Oekraïners opmerkelijk genoeg de grootste producent van drones op het hele Europese continent zijn.

Dus ik ga zo een korte update geven over de wereldgebeurtenissen. Maar het komt erop neer dat wij als katholieken oprecht moeten bidden dat de oppositie van Vladimir Poetin niet aan de macht komt. De oppositie van Vladimir Poetin wil Oekraïne en mogelijk een aanval op elke industrie of fabriek die wapens, inlichtingen of militaire hulp levert van welke aard dan ook aan de Oekraïners. Dat zal onvermijdelijk leiden tot de Derde Wereldoorlog.

* Over de ontmoeting van de VS en Rusland in Anchorage

Er is geen formele overeenkomst of bindend akkoord gesloten tussen Rusland en de Verenigde Staten tijdens hun topontmoeting in Anchorage. Hoewel het Kremlin lange tijd via propaganda claimde dat er afspraken waren gemaakt, heeft de Russische president Vladimir Poetin onlangs zelf toegegeven dat er in Alaska nooit een deal is gesloten.

Wat is er gebeurd in Anchorage?

Op 15 augustus 2025 ontmoetten de Amerikaanse president Donald Trump en Vladimir Poetin elkaar op een militaire basis in Anchorage (Alaska) om te praten over het beëindigen van de oorlog in Oekraïne.

De Amerikaanse inzet: De VS legden een verkennend compromisvoorstel op tafel om tot een staakt-het-vuren te komen.

De Russische interpretatie: Rusland claimde na de top dat de partijen een informeel akkoord hadden bereikt—door Moskou de "geest van Anchorage" of de "Anchorage-formule" genoemd. Volgens de Russen hield dit in dat de VS ermee akkoord gingen dat Rusland de volledige controle over de Donbas-regio zou krijgen in ruil voor het bevriezen van de frontlinie.

De nasleep en de opheldering

De Verenigde Staten hebben het bestaan van een dergelijke deal altijd resoluut ontkend. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio verklaarde dat er louter voorstellen zijn uitgewisseld, maar dat er nooit sprake was van een akkoord.

Eind juni 2026 gaf Poetin uiteindelijk officieel toe dat de "Anchorage-overeenkomst" een mythe was. Hij bevestigde dat er geen documenten zijn ondertekend en dat de besproken punten slechts Amerikaanse voorstellen waren die Rusland destijds weliswaar wilde overwegen, maar die nooit tot een definitieve overeenkomst hebben geleid.

* De Russen profiteren dus van deze verklaring over de terugtrekking van de Amerikanen uit de overeenkomsten die ze in Anchorage met de Russen hebben gesloten. En nu verklaart Vladimir Poetin dat hij zelfs na de val van Donbas en de onderhandelingen met Rusland met Oekraïne niet zal accepteren dat uiteindelijk ook Odessa wordt ingenomen. Odessa is de laatste grote haven van Oekraïne. Het is de haven die hen toegang geeft tot de Zwarte Zee. Als de Oekraïners Odessa verliezen, zal de Zwarte Zee weer in Russische handen vallen en zullen de Oekraïners volledig geïsoleerd zijn zonder enige echte toegang tot de zee. Dit zal voor hen een catastrofe zijn.

Vandaag is er op het Franse nieuws gemeld dat een vloot Iraanse speedboten en een belangrijke vloot in de Straat van Hormuz zijn gesignaleerd en zelfs gezien zijn terwijl ze een groot aantal onderwatermijnen hebben losgelaten. Iraniërs hebben verklaard dat ze enkele belangrijke tankerschepen zullen blijven doorlaten, maar dat er verder geen onderhandelingen zullen plaatsvinden. De Iraniërs beschuldigen de Amerikanen ervan, hun memorandum van overeenstemming te hebben geschonden door de Israëliërs toe te staan ​​door te gaan met het bombarderen van Zuid-Libanon. En in de overeenkomst, in het memorandum van overeenstemming, stond volgens de Iraniërs duidelijk vermeld dat het staakt-het-het gehele regionale conflict zou omvatten, inclusief de bondgenoten van Iran in Libanon en Israël, door onmiddellijk het vuur te staken.

Er is nog geen staakt-het-vuren afgekondigd in Libanon. Volgens het Franse nieuws, ik weet niet of dat waar is, maar de Amerikaanse reservewapens en kruisraketten zijn ernstig uitgeput en de Amerikanen proberen met man en macht de verliezen van de afgelopen paar maanden in de bombardementen op Iran goed te maken. Iran heeft helaas, volgens zelfs het Pentagon, ongeveer 24, 23% van hun totale ballistische arsenalen verloren. Dat betekent als we dat in cijfers zouden vertalen, hebben ze nog ruim twee, bijna 3000 raketten in hun reserves en ontvangen ze continu een vloot van zware transportschepen uit China, voornamelijk uit China en in mindere mate uit Rusland, om hun voorraden aan wapens, munitie en materialen aan te vullen om het niveau van ballistische wapens van vóór de bombardementen campagne weer op te bouwen.

De situatie is dus helemaal niet vaststaand en hoewel de vijandelijkheden voorlopig zijn gestaakt, is dat om slechts één reden. De geallieerden zijn niet in staat om door te gaan tussen Oekraïne, dat sinds 2022 miljoenen tonnen munitie en wapens van de NAVO heeft verbruikt, en de situatie met Iran, die een ernstige oorzaak was van de uitputting, met name van de Amerikaanse wapenarsenalen. De Amerikanen merken dat ze, hoewel machtig en sterk, toch een beetje buiten adem zijn wat raketten betreft.

* De profetieën van de Rwandese ziener Emmanuel Segatashya (die in 1994 tijdens de genocide omkwam) richten zich sterk op de eindtijd, de morele crisis van de mensheid en de uiteindelijke wederkomst van Jezus Christus. Hoewel hij geen specifieke jaartallen noemde, schetsen zijn visioenen een profetisch beeld dat volgens gelovigen naadloos aansluit op de huidige wereldwijde periode van onrust. Zijn boodschappen, die hij tussen 1982 en 1994 overbracht na zijn ontmoetingen met Jezus, bevatten concrete waarschuwingen over de staat van de wereld vlak voor het einde:

1. Wereldwijde natuurrampen en schaarste

Segatashya waarschuwde dat de aarde in de laatste periode geteisterd zou worden door extreme ecologische en klimatologische crisissen.

De wereld zal gedomineerd worden door hevige droogtes, extreme overstromingen, zware aardbevingen en hongersnoden.

De materiële en ecologische ellende die de mensheid treft, is volgens zijn boodschap niet louter toeval, maar het directe spirituele gevolg van de morele achteruitgang en de zonden van de mensheid.

2. De opkomst van de antichrist en misleiding

Een van de meest specifieke waarschuwingen van Segatashya voor de eindtijdfase betreft grootschalige spirituele en technologische misleiding:

Satan zal zich in tijden van grote wereldwijde crisis aandienen als een valse redder (de antichrist) om de geteisterde mensheid te misleiden.

Deze misleider zal de schijn ophouden de hongerigen te kunnen voeden en de zieken te kunnen genezen. Hij zal indrukwekkende wonderen verrichten en hiermee pronken om grote massa's achter zich te krijgen.

Jezus waarschuwde Segatashya uitdrukkelijk dat mensen in deze periode alert moeten blijven, niet achter deze valse beloftes aan moeten lopen, en hun noden uitsluitend in gebed tot God moeten richten.

3. De spirituele crisis: harten die verharden

Segatashya benadrukte dat de overgangsperiode naar het einde gekenmerkt wordt door een acute tijdnood om tot inkeer te komen.

Mensen zullen hun harten steeds verder verharden, waardoor het op een gegeven moment te laat zal zijn om nog te veranderen.

De boodschap luidt dat de mensheid nu moet handelen: "De dag komt dat de dingen echt zwaar zullen worden voor de mensheid. Je moet je hart veranderen nu er nog tijd is."

4. Het "einde van EEN wereld", niet het einde van DE wereld

Toen theologen en onderzoekers destijds aan de zieners van Kibeho vroegen of deze apocalyptische visioenen het definitieve einde van de planeet betekenden, gaven zij een belangrijk nuanceverschil aan:

Het gaat niet zozeer om de totale vernietiging van de fysieke aardbol, maar om het einde van de wereld zoals de mens die heeft opgebouwd (een wereld gebouwd op materialisme, egoïsme en goddeloosheid).

De huidige periode van chaos is de overgangsfase (de barensweeën) waarin God de structuren van de menselijke hoogmoed afbreekt om plaats te maken voor Zijn koninkrijk en Zijn terugkeer.

Samenvatting van de kernboodschap

De profetieën van Segatashya voor onze tijd zijn niet bedoeld om angst aan te jagen, maar dienen als een dringende oproep tot spirituele waakzaamheid. Volgens zijn getuigenis bevindt de huidige wereld zich in de kritieke zone waarin natuurrampen, misleiding en verharding toenemen, en waarin persoonlijk gebed en morele bekering de enige veilige schuilplaats vormen.

Jezus aan Emmanuel: In de laatste dagen zal de zon zeer heet zijn en zullen talloze mensen sterven van honger en door andere rampen die op deze schaarste zullen volgen. Er zullen in deze tijd veel verleidingen van de duivel zijn, omdat de aarde het grootste lijden zal doormaken dat ze ooit heeft gezien groter dan alles wat ooit eerder is gebeurd. Wanneer je oorlogen ziet uitbreken tussen verschillende religies in de wereld, weet je dat mijn terugkomst nabij is. Wanneer je religieuze oorlogen ziet, weet je dat ik onderweg ben. Als religieuze oorlogen eenmaal beginnen, zal niets ze stoppen. Tegen het einde zullen er oorlogen zijn en naties zullen zich tegen elkaar keren en religies tegen elkaar, maar ook de families zullen onderling vechten. De vaders zullen zich tegen hun kinderen keren en zonen en dochters zullen tegen hun tegen elkaar vechten. Er zal veel ellende zijn omdat de wereld zal blijven weigeren zich te bekeren.

Jezus aan Emmanuel: Er zullen veel aardbevingen zijn in alle hoeken van de wereld. Op sommige plaatsen zal de hitte van de zon zo meedogenloos zijn dat het land zal verdrogen en de gewassen jaar na jaar zullen sterven. Winden zullen over het land razen en eindeloze regen zal grote overstromingen veroorzaken. Hongersnood zal zich over vele landen verspreiden. Velen zullen met elkaar vechten om voedsel en menigten zullen van de honger omkomen. Volgens het rapport zal deze extreme hitte deel uitmaken van een periode die gekenmerkt wordt door droogte, hongersnood, overstromingen, oorlogen en diepe beproevingen voor de mensheid. Tegelijkertijd houdt Jezus vol dat deze gebeurtenissen niet leiden tot wanhoop, maar tot bekering, gebed en vertrouwen in God.

* Verschijningen in Jacarei op 28/6/2026: naak je klaar voor de komende Parousia. Voor de terugkeer van mijn zoon Jezus moet de aarde erg heet zijn, zoveel aardbevingen in minder dan 24 uur. De afgelopen dagen is Gods stem die zegt dat hij niet goedkeurt wat we doen.

De afgelopen week (eind juni 2026) was seismisch gezien uitzonderlijk actief, met name rond woensdag 24 juni en donderdag 25 juni 2026, toen een reeks zware aardbevingen de wereld opschrikte.

De belangrijkste en meest impactvolle aardbevingen van magnitude 5.0 of hoger (5M+) van de afgelopen week zijn:

De meest verwoestende: Tweelingbevingen in Venezuela (M 7.5 & M 7.2)

De absolute hoofdgebeurtenis van de afgelopen week vond plaats in Venezuela. Binnen één minuut tijd werd de noordkust getroffen door twee zware opeenvolgende schokken:

M 7.5 & M 7.2 nabij Yumare / La Guaira (Venezuela): Deze ondiepe bevingen veroorzaakten enorme schade in onder andere Caracas en La Guaira. Volgens officiële rapporten van deze week zijn er meer dan 58.000 gebouwen beschadigd of ingestort. Het dodental is inmiddels opgelopen tot boven de 1.700 slachtoffers.

Andere zware mondiale bevingen (6M+)

M 7.2 aan de noordkust van Japan: Vrijwel gelijktijdig met de ramp in Venezuela werd de regio Aomori (nabij Hachinohe/Noda) getroffen door een zware schok. Hoewel er materiële schade was, bleef de impact hier relatief beperkt dankzij de strikte Japanse bouwvoorschriften. 

M 6.5 in Sarangani, Filipijnen (26 juni): Een krachtige beving op relatief geringe diepte (42 km) die flinke trillingen veroorzaakte in de regio Mindanao.

M 6.1 in Jurm, Afghanistan (27 juni): Deze diepe aardbeving (bijna 200 km diep) werd gevoeld in een groot deel van Centraal- en Zuid-Azië.

Recente opvallende bevingen rond de 5M (Afgelopen dagen)

Sinds het heftige weekend zijn er wereldwijd tientallen bevingen rond de 5-magnitude geregistreerd. De meest opmerkelijke van de afgelopen dagen zijn:

M 5.5 voor de kust van Oregon, VS (29 juni): Een beving op de oceaanbodem, ongeveer 218 kilometer ten westen van Bandon. Er was geen tsunami-dreiging.

M 5.4 in Kimbe, Papoea-Nieuw-Guinea (30 juni): Vrij recent geregistreerd in de Stille Oceaan.

M 5.3 nabij Cordova, Alaska (28 juni).

M 5.2 in Changning, China (28 juni): Vond plaats op een geringe diepte van 10 kilometer.

M 5.2 in Sarangani, Filipijnen (28 juni): Een krachtige naschok na de eerdere grotere beving.

M 5.1 in de buurt van de South Sandwich Eilanden (29 juni): Geregistreerd in de buurt van Antarctica.

M 5.0 nabij Catuday, Filipijnen (28 juni).

M 5.0 voor de kust van Foxton Beach, Nieuw-Zeeland (28 juni).

Wetenschappers van de USGS hebben nadrukkelijk laten weten dat hoewel deze bevingen (zoals in Californië (M5.6), Japan en Venezuela) zeer kort na elkaar plaatsvonden, ze seismisch gezien niet met elkaar in verband staan en dat de timing puur toeval was.

* Pr Michel Rodrigue zei ooit: Als je wilt begrijpen wat er in de wereld gebeurt, kijk dan naar wat er in de Kerk gebeurt. De wereld en de Kerk lopen hand in hand. Wanneer er iets in de wereld schudt, schudt er meestal ook iets in de Kerk. En wanneer verwarring ontstaat onder de naties, ontstaat er ook verwarring onder de zielen. Wanneer oorlog dreigt In de wereld woedt er vaak tegelijkertijd een geestelijke oorlog binnen de Kerk. Wanneer de wereld beeft, zouden zielen naar de Kerk moeten kunnen kijken voor duidelijkheid, leer, genade, moed en waarheid. 

Maar wat gebeurt er als de Kerk zelf gewond lijkt, verdeeld, verward en dreigt de indruk te wekken dat er twee verschillende kerken ontstaan? En dat is wat we nu zien. De traditionalisten en de modernisten.

Profetieën en commentaar over de twee kerken volgens Marie Julie Jahenny, Anna Katarina Emmerich, Moeder Mariana van Quito, Agnes Sasagawa van Akita en Catharina van Siena

Binnen de katholieke mystiek en eschatologie (de leer van de eindtijd) verwijst het concept van de "twee kerken" naar een profetische splitsing binnen het christendom. Enerzijds is er de ware, standvastige, maar vervolgde Kerk van Christus (de overblijfsel-Kerk). Anderzijds ontstaat er een valse, gemoderniseerde, door mensen ontworpen imitatie-Kerk (de "Kerk van de duisternis" of de "valse kerk").

De door u genoemde vijf mystici vullen elkaar op dit vlak aan. Ze schetsen een chronologisch beeld dat begint met moreel verval van de clerus (Catharina van Siena), overgaat in structurele infiltratie en afvalligheid (Emmerich, Mariana, Jahenny), en culmineert in een wereldwijde crisis en uiteindelijke zuivering (Sasagawa van Akita).

1. Anna Katarina Emmerich (1774–1824) – De "Duistere Kerk" en de twee Pausen

Zij gaf de meest letterlijke en gedetailleerde beschrijving van de twee kerken. Haar visioenen worden door traditionalistische katholieken vaak gezien als een blauwdruk voor de moderne tijd.

De Valse Kerk: Zij zag de opkomst van een “valse, excentrieke kerk”. Deze namaakkerk werd gebouwd op puur menselijke plannen, zonder goddelijke tussenkomst. Ze zag dat protestanten, ketters en vrijmetselaars meebouwden aan deze kerk om tradities af te breken.

De Twee Pausen: Emmerich zag een periode waarin twee pausen gelijktijdig leefden. De ene was een lijdende, zwakke paus in ballingschap. De andere was een paus die de vijanden van de Kerk faciliteerde.

Het contrast: Terwijl de grote, hippe namaakkerk vol stroomde met lauwe christenen, bleef de ware Kerk klein, arm en ondergronds, maar spiritueel onoverwinnelijk.

2. Marie-Julie Jahenny (1850–1941) – De "Nieuwe Mis" en de ontluistering

De Bretonse stigmatiste Jahenny ontving zeer specifieke openbaringen over hoe de valse kerk de sacramenten zou uithollen.

De Liturgische breuk: Zij profeteerde decennia van tevoren dat er een “nieuwe liturgie” zou komen (door critici gelinkt aan de overgang van de Latijnse Mis naar de Novus Ordo). Jezus waarschuwde haar dat deze nieuwe vieringen in de ogen van God minder welgevallig zouden zijn en zouden leiden tot een verlies van geloof in de H. Eucharistie.

De rode revolutie en de ondergang: Jahenny zag dat de clerus massaal zou bezwijken onder modernisme en politieke druk. De ware gelovigen zouden worden vervolgd en moeten vluchten, waarna de wereld gezuiverd zou worden door de beruchte Drie Dagen van Duisternis.

3. Moeder Mariana de Jesús Torres (Quito, 1563–1635) – Infiltratie vanaf de 20e eeuw

Via de verschijningen van OLVrouw van Welslagen kreeg Moeder Mariana profetieën die specifiek gericht waren op de periode vanaf het midden van de 20e eeuw.

De morele ineenstorting: Maria vertelde haar dat in deze periode de sacramenten (zoals het huwelijk en de priesterwijding) intens zouden worden aangevallen.

Geheime genootschappen: De profetie stelt dat de "secten" (vrijmetselarij) erin zouden slagen door te dringen tot in de top van de katholieke hiërarchie. De valse kerk zou zich manifesteren als een instituut dat de zonde normaliseert, waardoor de ware Kerk als een klein, lijdend overblijfsel in de marge moet opereren.

4. Agnes Sasagawa (Akita, Japan, 1973) – Kardinaal tegen kardinaal

De verschijningen van OLVrouw van Akita aan zuster Agnes Sasagawa (door de lokale bisschop erkend als bovennatuurlijk) beschrijven de interne splitsing binnen de muren van het Vaticaan.

De interne schisma: De beroemdste boodschap van Akita (13 oktober 1973) luidt: “Het werk van de duivel zal zelfs in de Kerk infiltreren, op zo'n manier dat men kardinalen tegenover kardinalen zal zien staan, en bisschoppen tegenover bisschoppen.”

De splitsing in actie: Dit is de ultieme definitie van de twee kerken op bestuurlijk niveau. De priesters die trouw blijven aan de traditie zullen worden gemarginaliseerd en tegengewerkt door hun eigen progressieve of liberale ambtsbroeders.

5. Catharina van Siena (1347–1380) – De wortel van het schisma

Hoewel de Heilige Catharina van Siena (Kerklerares) eeuwen vóór de andere mystici leefde, legde zij in haar boek De Dialoog de spirituele en morele basis bloot voor het ontstaan van de twee kerken.

Corruptie van de herders: Catharina klaagde in haar mystieke gesprekken met God de Vader vurig de zonden van de geestelijkheid aan (zoals homoseksualiteit onder de clerus, gulzigheid en corruptie).

De Valse Bruid: Zij stelde dat wanneer priesters de wetten van God verlaten, zij de Kerk transformeren van de "Bruid van Christus" naar een "plek van corruptie". Haar commentaar dient als de theologische waarschuwing: de splitsing in de Kerk begint altijd bij het verlies van persoonlijke heiligheid van de herders, waardoor de kudde uiteenvalt in een trouw deel en een dwalend deel.

Samenvattend commentaar

Wanneer men deze vijf profetische bronnen naast elkaar legt, ontstaat er een eenduidig eschatologisch scenario:

De Kerk raakt intern diep verdeeld door een morele en doctrinale crisis (Catharina van Siena, Akita).

Er ontstaat een schijnbare "fusie" tussen het christendom en de seculiere, globalistische wereld, wat resulteert in een populaire, maar lege "Duistere Kerk" (Emmerich, Mariana).

De traditionele liturgie en sacramenten worden gemarginaliseerd (Jahenny).

De ware Kerk wordt gereduceerd tot een vervolgde minderheid, waarna een goddelijke ingreep de scheiding tussen de twee kerken definitief beslecht

* Ik hoor sommigen al zeggen: "Je zaait verdeeldheid. Je zegt dat we ons van Rome moeten afscheiden." Helemaal niet. Want als we ons van Rome afscheiden, als iedereen vlucht, wie gaat dan het schip herbouwen? Nee. Wij blijven en wij laten onze stem horen en wij bidden voor hen die dwalen, dat God hun het onderscheidingsvermogen, de kennis, het inzicht, de raad en al het andere zal geven om te strijden voor de ware Kerk. Al een tijdje spreekt OLVrouw niet alleen over het leergezag van de Katholieke Kerk. Ze voegt er het bijvoeglijk naamwoord 'waar leergezag' aan toe. Kijk maar eens naar sommige boodschappen van verschillende mystici. Ze voegt er nu 'waar leergezag' aan toe. De Hemel erkent dat we het leergezag op dit moment aan het veranderen zijn. Er worden dus twee vormen van leergezag naar voren gebracht.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 22:44 Reageer op dit bericht

19/6 Een hart voor jou geschapen - Daughters of the Lamb

19/6 Een hart voor jou geschapen - Daughters of the Lamb

Psalm 51:10: Schep, o God, een zuiver hart in mij, vernieuw mijn geest,...

Laten we beginnen met een 'Ik hou van U' en een 'Onze Vader'...

Vandaag zullen we het over het hart hebben. Het hart heeft vier kamers – twee kamers bovenin en twee onderin. Ze hebben allemaal een functie en bevatten weefsel en spieren die nodig zijn voor de werking van het hart en die het leven van de ziel in zich dragen, doordat het bloed circuleert.

Het woord hart komt van het Latijnse woord 'cor' en staat voor het innerlijke wezen – zoals iemands ziel – en is een orgaan in het menselijk lichaam. Het hart dat God geschapen heeft, is voor ieder van jullie om in te leven en te ademen als mens, en het geeft je ook geestelijk leven.

Veel van Mijn kinderen hebben een verhard hart, waardoor ze geen emotie tonen, geen liefde voor wie of wat dan ook, vanwege hun gebrek aan geloof in een levende God. Het hart is een belangrijk fysiek orgaan in het lichaam, want elk levend wezen heeft een hart om te leven en te ademen. Zonder hart kan een wezen niet leven. Je lichaam heeft een kloppend hart nodig om te functioneren, en alles werkt dankzij je levende hart.

God de Vader, de Schepper, heeft je een hart gegeven om je leven te schenken. Het hart heeft ook een speciale plaats in het midden van je borstkas, en daar komt alles van God binnen. Ja, de stem van God in de stilte van je hart stelt God in staat tot Zijn geliefden te spreken, want jullie zijn Mijn geliefde kinderen.

Ik plaats Mijzelf in het hart van de ziel, waar Ik kan spreken en Mijn Geest woont. Het is in het hart waar Mijn Geest verblijft om de ziel te helpen in al haar daden. Dit bijzondere orgaan is alles wat de ziel nodig heeft om in harmonie te zijn met haar Drie-eenige God. De Heilige Geest schenkt de genade in het hart van de ziel, en wanneer het hart rein is van zonde, verkrijgt het een zuiver hart, want onze harten worden één.

Mijn kinderen, begrijpen jullie het belang van een zuiver hart? Want dit is de essentie van Mijn liefde die ik jullie heb gegeven. Ga alsjeblieft verder met jullie wandel met Mij in een zuiver hart, door de tijd te nemen voor een weloverwogen biecht – dat wil zeggen, bereid je voor op je ontmoeting met de priester door te bidden en te vasten, en vraag de Heilige Geest om je zondigheid te openbaren en je te helpen je fouten te herkennen.

Een goed voorbereide biecht zal je helpen een zuiver hart te bereiken. Ik wil dat iedereen Mijn overvloedige genade ontvangt, want in het hart woon ik. Denk er altijd aan: maak je hart gelijk aan het Mijne. Ik ben altijd met je.

Jezus, je Gekruisigde Koning

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 21:11 Reageer op dit bericht

Reactie van Paus Leo XIV aan het Broederschap van Paus Pius X

BRIEF VAN PAUS LEO XIV

AAN DE OVERSTE-GENERAAL

VAN DE PRIESTERLIJKE BROEDERSCHAP VAN DE HEILIGE PIUS X

Aan Eerwaarde

Davide Pagliarani

Overste-Generaal

van de Priesterlijke Broederschap van de Heilige Pius X 

Met een vaderlijk hart, en mij bewust van de verantwoordelijkheid die de Heer mij als opvolger van de apostel Petrus heeft toevertrouwd, richt ik mij tot u en, via u, tot de bisschoppen, priesters, seminaristen en gelovigen die verbonden zijn aan de Priesterlijke Broederschap van de Heilige Pius X. 

De Kerk erkent de toewijding aan het liturgisch leven, de inzet voor de priesteropleiding, de apostolische ijver en het verlangen naar trouw aan de Traditie die vele mensen en gemeenschappen die verbonden zijn aan uw Broederschap kenmerken. Dit heeft de aandachtige en genereuze houding die mijn voorgangers u altijd hebben getoond, gemotiveerd. 

In deze geest, en vervuld van christelijke liefde, smeek ik u en vraag ik u met heel mijn hart: keer alstublieft terug! Ik dring er bij u op aan om zorgvuldig het geestelijk welzijn van de gelovigen te overwegen, want de schismatische daad die u op het punt staat te ondernemen, zou hen de rechtmatige en in sommige gevallen zelfs geldige ontvangst van de sacramenten ontnemen, die zij liefhebben en zoeken voor hun heiliging. 

De Kerk staat open voor een weg van dialoog en begrip die de Heilige Geest mogelijk en vruchtbaar kan maken. 

Ik bid voor u, want het scheuren van het naadloze gewaad van Christus is een zonde van de grootste ernst. Moge de Heer uw geweten verlichten en uw harten wakker maken. Met een bedroefd maar hoopvol hart voel ik het als mijn plicht, door de autoriteit die ik van Christus heb ontvangen, u te vragen af ​​te zien van uw voorgenomen daad. Ik vertrouw deze intenties toe aan het Onbevlekte Hart van Maria, Moeder van Goede Raad. 

Vanuit het Vaticaan, 29 juni 2026 

Hoogfeest van de Heilige Apostelen Petrus en Paulus

Leo PP XIV

 

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 21:09 Reageer op dit bericht

29/6 NAVO en Rusland staan op het punt om de ultieme miscalculatie te begaan - Niburu

29/6 NAVO en Rusland staan op het punt om de ultieme miscalculatie te begaan - Niburu

In de geopolitiek is het gevaarlijkste wapen niet een hypersonische raket of een nucleaire onderzeeër. Het is een verkeerd begrepen signaal.
Een situatie waarin de één probeert te remmen, terwijl de ander denkt dat er gas wordt gegeven.

Volgens de Noorse politicoloog Glenn Diesen stevent de wereld af op een directe confrontatie met de grootste nucleaire grootmacht ter wereld.

De reden hiervoor ligt niet per se in een bewuste wens voor een Derde Wereldoorlog, maar in een fundamentele, psychologische kortsluiting in de communicatie tussen het Westen en het Kremlin.

We bevinden ons in een 'conflict van interpretatie' – en dat is meer dan levensgevaarlijk.

De logica van het Kremlin: Afschrikking herstellen

Om te begrijpen hoe dicht we bij de afgrond staan, moeten we kijken naar de dynamiek van de zogenaamde escalatieladder. Vanuit het Russische perspectief is de directe betrokkenheid van NAVO-landen bij aanvallen op Russisch grondgebied al over een absolute rode lijn gegaan.

In de logica van Moskou is een militaire tegenreactie op NAVO-doelen (zoals logistieke knooppunten, satellieten of westerse bases) geen daad van blinde agressie of de start van een wereldverovering. Het is bedoeld als een harde, strategische correctie. Het doel is * deterrence*—afschrikking.

De boodschap die Rusland wil afgeven is: “Tot hier en niet verder, want de kosten voor jullie worden nu te hoog.”

De westerse lens: Wanhoop in plaats van strategie

Het levensgrote risico ontstaat door de manier waarop deze boodschap in het Westen zal worden ontvangen. De westerse politieke elite en de media kijken door een heel andere bril naar het conflict.

Wanneer Rusland overgaat tot vergelding, zal dit in de westerse media direct worden geframed als de 'wanhoopsdaad van een falende president'. Het narratief zal zijn dat het Russische leger aan het instorten is, dat de sancties werken en dat Poetin in paniek om zich heen slaat.

Westerse leiders bekijken de situatie niet vanuit strategisch realisme, maar vanuit een moreel en politiek narratief: agressie mag niet lonen, en zwakte aan de kant van de tegenstander betekent dat je moet doorzetten.

De escalatiespiraal: Waarom niemand afremt

Dit is het punt waar de situatie switcht van gevaarlijk naar catastrofaal.

Wanneer Rusland een waarschuwingsschot lost om het Westen te dwingen een stap terug te doen, maar het Westen dat waarschuwingsschot interpreteert als een teken van zwakte, zal de westerse conclusie niet zijn om te de-escaleren.

Integendeel. De politieke druk in Washington, Brussel en Londen zal toenemen om de aanvallen op Rusland juist te intensiveren om de 'wankelende' tegenstander de genadeklap te geven.

Dit is de klassieke miscalculatie waar historici voor waarschuwen:

Partij A (Rusland) escaleert om een grens aan te geven en de boel te stoppen. 

Partij B (NAVO) ziet die escalatie als zwakte en escaleert nóg harder terug om te winnen. 

De weg naar Totale Oorlog

Als deze dynamiek zich doorzet, vallen alle traditionele diplomatieke vangnetten weg. De escalatieladder heeft dan geen treden meer die naar beneden leiden, alleen nog maar omhoog. Wat begint als een lokaal conflict via bondgenoten (een proxy-oorlog), transformeert dan in een direct, openlijk militair treffen tussen kernmachten.

In een wereld waarin beide zijden elkaars signalen zo radicaal verkeerd interpreteren, verdwijnt de ruimte voor rationele diplomatie.

De waarschuwing van analisten zoals Diesen is dan ook geen bangmakerij, maar een nuchtere, ijzingwekkende analyse van hoe de mensheid al vaker slaapwandelend een catastrofe is binnengestapt.

Alleen zijn de belangen, en de wapens, dit keer vele malen groter.

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 21:01 Reageer op dit bericht

29/6 Israël erkent Armeense genocide officieel te midden van hooggelopen spanningen met Turkije - Niburu

29/6 Israël erkent Armeense genocide officieel te midden van hooggelopen spanningen met Turkije - Niburu

Het erkennen van de Armeense genocide is een strategisch slimme zet van Israël en Turkije is er dan ook niet blij mee.
En zoals bij alles op deze wereld zijn er meerdere versies van wat er destijds werkelijk gebeurde, waarbij bij één versie de Rothschild familie een belangrijke rol speelde.


De Armeense genocide verwijst naar de systematische uitroeiing en deportatie van naar schatting 1,5 miljoen Armeniërs door het Ottomaanse Rijk (het huidige Turkije) tijdens en vlak na de Eerste Wereldoorlog. Deze gebeurtenissen begonnen in 1915 en worden door historici gezien als een van de eerste moderne genocides.
Armeniërs werden door de Ottomaanse regering weggezet als binnenlandse vijanden en een bedreiging voor het Turkse nationalisme.

Honderdduizenden mannen werden standrechtelijk geëxecuteerd, terwijl vrouwen, kinderen en ouderen werden gedwongen tot zware 'dodenmarsen' door de Syrische woestijn. Velen stierven onderweg door honger, uitputting of geweld. 
De overheid van het moderne Turkije erkent de massamoord nog altijd niet als 'genocide'. Zij stellen dat de doden het gevolg waren van oorlogsomstandigheden, ziekten en hongersnood.

Dan verschijnt er nu het volgende bericht bij de mainstream media.

De Israëlische regering heeft de massamoord op de Armeense bevolkingsgroep in het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog officieel erkend als genocide (volkerenmoord). Het besluit, een initiatief van minister van Buitenlandse Zaken Gideon Sa'ar, markeert een historische verschuiving in het Israëlische buitenlandbeleid en zet de reeds zwaar bekoelde relatie met Turkije verder onder druk.

Hoewel premier Benjamin Netanyahu de Armeense genocide in het verleden al eens in persoonlijke bewoordingen heeft erkend, is het voor het eerst dat de staat Israël de kwestie via een officieel regeringsbesluit bekrachtigt.

De timing van de erkenning kan niet los worden gezien van de diepe diplomatieke crisis waarin Israël en Turkije verkeren. Sinds de escalatie van het conflict in de Gazastrook vliegen de beschuldigingen over en weer tussen beide regeringsleiders.

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan beschuldigde Israël de afgelopen tijd herhaaldelijk van het plegen van genocide in Gaza. Premier Netanyahu sloeg op zijn beurt terug door Erdogan publiekelijk te betichten van volkerenmoord op de Koerdische bevolking. De officiële erkenning van de Armeense genocide door de Israëlische regering wordt door analisten dan ook gezien als een directe diplomatische vergelding.
Tot zover de mainstream berichten.

Diezelfde mainstream weet ook het volgende te vertellen.

De Jonge Turken (Young Turks) speelden de hoofdrol als de directe daders en organisatoren van de Armeense genocide. Deze politieke en militaire beweging had destijds de absolute macht in het Ottomaanse Rijk en gaf direct bevel tot de deportaties en massamoorden.
Hun betrokkenheid en motivatie uitten zich op de volgende manieren:

De beweging begon aanvankelijk in 1908 als een hervormingsgroep die streefde naar modernisering en gelijke rechten. Na opeenvolgende territoriale verliezen in de Balkanoorlogen (1912-1913) radicaliseerden ze echter snel. Ze stapten over op een agressief 'Turkisme'. Hun doel veranderde in het creëren van een homogene, islamitisch-Turkse staat in Anatolië, waarin christelijke minderheden zoals de Armeniërs als een obstakel en gevaar werden gezien.

Vanaf een staatsgreep in 1913 werd het rijk feitelijk geregeerd door een dictatoriaal driemanschap van de Jonge Turken. Dit zogeheten triumviraat nam alle beslissingen omtrent de genocide.
De Ottomaanse autoriteiten voerden de Armeense genocide uit (vanaf 1915) vanuit een streven naar een etnisch en religieus homogeen Turks rijk, gecombineerd met de angst dat de christelijke Armeniërs tijdens de Eerste Wereldoorlog de kant van de vijand (Rusland) zouden kiezen.

Maar, zoals bij alles op deze wereld is er ook een andere kant van het verhaal. 
En dat verhaal wordt uitvoerig beschreven door de Joodse onderzoeker die inmiddels is bekeerd tot christen en als Brother Nathanael door het leven gaat.
Hij is recht voor zijn raap duidelijk als het gaat om wat hij vindt dat de werkelijke daders zijn en heeft er een uitgebreid artikel aan gewijd.

Zo staat er onder andere het volgende in het bovengenoemde artikel:

De werkelijke achtergrond van het verhaal heeft alles te maken met de Rothschild familie en oliebelangen. Rond het begin van de twintigste eeuw had deze familie aanzienlijke belangen in de regio’s rond de Zwarte en de Kaspische Zee en ze waren dan ook de trotse eigenaren van Baku Oil.

Echter, tussen de olievelden in Azerbeidzjan en de Westerse wereld lag het christelijke Armenië, dat bekend stond als een eigenzinnig en onrustig gebied. En wat de Rothschilds nodig hadden voor hun kostbare oliehandel was stabiliteit in een regio, waar het minste of geringste voor enorme problemen kan zorgen. In de ogen van de Rothschild waren de christelijke Armeniërs een uiterst instabiele factor en dus besloten ze er wat aan te doen.

Daarom werd eind negentiende eeuw door hen een nationalistische Zionistische beweging in het leven geroepen in Turkije onder de naam "Comité voor Eenheid en Vooruitgang", beter bekend als de Jonge Turken.

De Joodse leiders van deze nieuwe club werden door hen zorgvuldig geselecteerd en waren afkomstig uit de stad Thessaloniki, waar het grootste deel van de bevolking destijds uit Joden bestond. Tegenwoordig is het de tweede stad van Griekenland, maar ten tijde van het Ottomaanse Rijk was ook dat allemaal Turks.

Zij kregen de opdracht om ervoor te zorgen dat het “Armeense probleem” voor de Rothschild zou worden opgelost.

Daarnaast was het de bedoeling dat ze ervoor zouden zorgen dat het Ottomaanse Rijk uit elkaar zou vallen, zodat de Rothschild de beschikking zou kunnen krijgen over Palestina en dat wanneer ze een door Joden gecontroleerd Turkije zouden hebben zij hiermee zouden kunnen samenwerken om zo controle te krijgen over het gehele Midden Oosten.

De leiders van de Jonge Turken waren leden van wat men noemt de Donmeh, een sekte die is ontstaan vanuit de volgelingen van Sabbatai Zevi, waarover wij eerder onder anderen het volgende schreven:

In 1666 woonde er in Turkije een dergelijke Chazaar, de rabbijn Sabbatai Zevi, in de toenmalige stad Smyrna (nu Izmir) in Turkije. Deze man had zichzelf uitgeroepen tot de nieuwe Messias en trok veel volgelingen. Hij werd echter uitgekotst door zijn collega rabbijnen en ook de toenmalige Turkse sultan van het Ottomaanse Rijk had niet veel op met deze nieuwe Messias. Dus, stelde hij Zevi voor de keus om zich of te bekeren tot de islam of te sterven. Aangezien Zevi een Chazaar/Jood was, had hij hier geen enkele moeite mee omdat ze gewend zijn zich aan te passen aan nieuwe omgevingen en een andere identiteit aannemen terwijl ze gewoon blijven wat ze altijd zijn geweest.

In werkelijkheid bleef hij vasthouden aan zijn eigen geloof, hetgeen een aparte (satanische) versie was van het kabbalis
me. Volgens een specialist op dit gebied, rabbijn Antelman, geloven aanhangers van Zevi dat er twee manieren zijn om te zorgen dat de Messias weer snel op aarde zal terugkeren. De eerste is om te zorgen dat alle mensen goed worden of de tweede optie, dat alle mensen slecht worden. De aanhangers van Zevi die Sabbateans worden genoemd, hebben gekozen voor het laatste en zien het begaan van zonden dan ook als een heilig iets en hangen de filosofie aan dat omdat ze niet allemaal heiligen kunnen zijn, ze beter allemaal dan maar zondaars kunnen zijn.

Het voorbeeld van Zevi is door meer dan een miljoen Chazaren gevolgd, waaronder bankiers zoals de Rothschild. Ze zijn van alles geworden zoals Joden, christenen of moslims, maar ze zijn in werkelijkheid gewoon Sabbateans gebleven.

De Sabbateans zijn dus niets anders dan een satanische sekte die erop uit is om te zorgen dat er zoveel mogelijk kwaad op de wereld wordt gedaan en dat uiteindelijk iedereen corrupt is zodat hun Messias dan terug zal keren.

Ogenschijnlijk lijken de leden van de jonge Turken dan ook moslims, terwijl het in werkelijkheid Joden/Chazaren zijn en men noemt dit Cryptojoden.

Aangezien de Rothschild bakken met geld in de hele operatie kieperde, duurde het ook niet al te lang voordat ze de macht in Turkije in handen kregen. 

De Armeense genocide, twee verschillende verhalen.
Het is dan ook aan de lezer zelf om te bepalen welke versie de waarheid is.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 20:56 Reageer op dit bericht

30/6 De mythe van de 'Spaanse Griep' - Niburu

30/6 De mythe van de 'Spaanse Griep' - Niburu

Ongetwijfeld zullen wij een dezer dagen opnieuw worden opgezadeld met een pandemie en daarom goed om te weten hoe de wereld in 1918 werd bedonderd. 
Waarbij dankzij een door de Rockefeller ontwikkelde pandemie er tussen de 50 en 100 miljoen mensen stierven.

In 1918 was de wereld al in de greep van de Eerste Wereldoorlog – loopgraven, gifgas en miljoenen doden – toen een mysterieuze ziekte zich over de wereld begon te verspreiden.

Deze ziekte eiste uiteindelijk meer slachtoffers dan de oorlog zelf: naar schatting tussen de 50 en 100 miljoen mensen, tegenover ongeveer 16 miljoen doden tijdens de Eerste Wereldoorlog.

De Verenigde Staten noemden het de 'Spaanse Griep', en dit is waarom:

Spanje was niet de plek waar de uitbraak begon. Spanje was het enige land dat destijds openlijk over de ziekte berichtte.

Dit omdat De Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland berichtgeving censureerden om het moreel tijdens de oorlog hoog te houden, waarna zij bewust het verhaal zouden hebben verspreid dat de ziekte uit Spanje afkomstig was.

De eerste geregistreerde gevallen verschenen in maart 1918 in Fort Riley in Kansas, een Amerikaanse militaire basis.

Soldaten die kort daarvoor een experimenteel bacterieel vaccin tegen meningitis hadden gekregen, ontwikkeld door het Rockefeller Institute for Medical Research, begonnen binnen enkele dagen te overlijden. Koorts. Hoesten. Bloedig slijm.

Binnen enkele dagen was de basis overspoeld; binnen enkele weken waren alle Amerikaanse militaire kampen besmet; en binnen enkele maanden verspreidde de ziekte zich over de hele wereld nadat Amerikaanse troepenschepen haar naar de verschillende oorlogsfronten brachten – Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië, Duitsland – en verder.

In januari 1918, twee maanden vóór de uitbraak op Fort Riley, diende het Rockefeller Institute experimentele bacteriële vaccins toe aan soldaten in Camp Funston, het trainingskamp van Fort Riley.

Dit vaccin was primitief en gevaarlijk:

Gekweekt in paarden.

Bevatte meerdere levende bacteriestammen.

Werd toegediend aan jonge mannen die vervolgens naar Europa werden gestuurd.

Dr. Frederick L. Gates (geen familie van Bill Gates) schreef het officiële rapport over het experiment van het Rockefeller Institute in 1919.

Daarin zou zijn vastgelegd dat soldaten binnen enkele dagen na vaccinatie griepachtige klachten ontwikkelden – dezelfde symptomen die kenmerkend zouden zijn geweest voor de pandemie.

Het World Economic Forum (WEF) herhaalt tot op de dag van vandaag dat het om een griepvirus ging.

Maar deze ziekte gedroeg zich niet als een gewone griep. Waar seizoensgriep vooral ouderen en jonge kinderen treft, richtte deze ziekte zich vooral op gezonde volwassenen tussen de 20 en 40 jaar.

Het ging dan ook om een bacteriële infectie die werd versterkt door een vaccin dat het immuunsysteem ertoe aanzette het eigen longweefsel aan te vallen. Het gevolg was een zogenaamde cytokinestorm: een extreme immuunreactie die gezonde lichamen van binnenuit vernietigde.

In 2008 publiceerde het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID), onder leiding van Anthony Fauci, een invloedrijk artikel waarin longweefsel van slachtoffers uit 1918 werd onderzocht.

Volgens de tekst bleek daaruit dat ongeveer 95% van de sterfgevallen werd veroorzaakt door secundaire bacteriële longontsteking, gebaseerd op meer dan 8.000 autopsies. Hierbij ging het om hetzelfde type bacteriën als in het Rockefeller-vaccin.

Fauci wist, ruim tien jaar vóór COVID-19, dat de 'Spaanse Griep' een bacteriële en geen virale ziekte was.

Hij heeft dit nooit publiekelijk in verband gebracht met het Rockefeller-experiment.

Daarnaast heeft Fauci de Amerikaanse inlichtingendiensten misleid over de oorsprong van het coronavirus en heeft tegen het Congres gelogen om vermeend wangedrag binnen zijn organisatie te verbergen.

En dan te bedenken dat ze mensen hadden kunnen genezen van de Spaanse griep met een eenvoudige fles colloïdaal zilver.

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 20:46 Reageer op dit bericht

Luz de Maria 28/6

28/6 Jezus: Mijn kinderen, Ik zegen ieder van jullie, Mijn geliefde kinderen. Ik zegen jullie opdat jullie je voor Mij openstellen en ophouden je te verzetten tegen het feit dat jullie Mijn kinderen zijn. In plaats van steeds hetzelfde pad te blijven bewandelen, besluit je je te bekeren! 

Mijn Huis heeft jullie tot gebed geroepen, opdat zij die gebed beschouwen als slechts een herhaling van waardeloze woorden, van hun dwaling worden ontdaan en de ware kracht van het gebed zullen inzien. 

Ik bad voortdurend tot Mijn Vader, en in Getsemane vroeg Ik Hem die beker van Mij weg te nemen, maar dat niet Mijn wil, maar de wil van Mijn Vader zou geschieden. 

De mensheid zegt dat Mijn kinderen bidden door woorden te herhalen zonder iets te voelen. De dag zal komen dat zij onbewust zullen bidden, ondanks alles wat de mensheid overkomt. 

Gebed is de overgave van de schepping aan haar Heer; het is het verlangen om in Mij te leven. 

Gebed gaat niet over het willen opleggen van de menselijke wil aan Mijn wil, maar over het willen liefhebben van Mijn wil en het vinden van vreugde in het gebed, zoals wanneer Mijn kinderen een schat vinden. 

Gebed is de ontmoeting met je Heer en je God; het is de nederigheid van de ziel die ernaar verlangt de vreugde te ervaren en te delen van een kind dat tegen zijn Heer zegt: "Dank U, Uw wil geschiede, niet de mijne!" 

In deze tijd waarin je leeft, is het noodzakelijk dat ieder van jullie te allen tijde bidden en Mijn Huis aanroept. Je moet beseffen dat je niet alleen bent en dat jullie Mijn kinderen zijn. 

De natuur openbaart zich steeds opnieuw, met de wens de mensheid te wekken. Je zult de aarde blijven zien beven, zoals Ik heb voorspeld in enkele van de Oproepen vanuit Mijn Huis, waarin Ik je waarschuwde dat de Ring van Vuur zo hevig zou schudden dat sommige landen geen tijd zouden hebben om anderen te helpen. 

Ik heb je gewaarschuwd voor de invloed van de zon op de aarde en de reactie op sterke zonnevlammen die de communicatie, elektriciteit en andere systemen beïnvloeden. 

Bid, Mijn kinderen, bid, want de aarde blijft beven op elk continent. 

Bid, Mijn kinderen, bid voordat het oorlogsgeweld losbreekt, dat nog niet is gestopt, maar in andere landen oplaait. 

Bid, Mijn kinderen, Argentinië zal een zware aardbeving meemaken; dit land, dat niet weet van een bevende bodem, zal een zware aardbeving ondergaan. Mannen gedreven door woede zullen ernstige daden tegen elkaar begaan in machtsposities. 

Bid, Mijn kinderen, bid voor Mexico, de Verenigde Staten en Indonesië. 

Bid, Mijn kinderen, bid voor de bekering van Mijn kinderen, zodat zij hun ziel kunnen redden. 

Ik roep jullie op om met jullie hart te bidden, in eenheid, en elkaar te helpen. 

Deze oproepen van Mij zijn bedoeld om bekering te bewerkstelligen bij ieder van Mijn kinderen, voordat hetgeen het Huis heeft voorspeld, werkelijkheid wordt. 

Bereid jullie geestelijk voor: wie met wrok en woede leeft, vraag Mijn Heilige Geest om je de gave van bekering te schenken en zo je ziel te redden voor het Eeuwige Leven. 

Mijn kinderen, bereid je materieel voor zoals ieder van jullie kan, en als jullie je niet kunnen voorbereiden, heb dan zo'n geloof dat jullie Mijn hulp zullen aanvaarden. 

Bid, Mijn kinderen, bid tot Mijn Moeder, opdat Haar liefde jullie zal beschermen en voor jullie allen zal bemiddelen. 

Mijn geliefde kinderen: 

Ik wil niet dat jullie angst voelen; integendeel, heb geloof, wees vriendelijke mensen die het goede voor jullie broeders en zusters wensen. 

De Grote Verduistering nadert… 

De Waarschuwing is een daad van Mijn Barmhartigheid jegens jullie. Ieder van jullie zal terugkijken op zijn of haar leven met zijn of haar successen en mislukkingen, met zijn of haar goede daden en werken, en met zijn of haar slechte daden en werken; jullie zullen niet alleen kijken, maar ook de pijn van de begane zonde ervaren, de geestelijke pijn en de schade die jullie jezelf hebben toegebracht. 

Ik roep jullie op je voor te bereiden op deze daad van Mijn Barmhartigheid; ik nodig jullie uit om snel verzoening te zoeken en Mij te ontvangen. Tijdens de Waarschuwing zullen jullie de pijn van jullie zonden en misstappen ervaren; als jullie ze hebben beleden en oprecht berouw hebben getoond, zal de pijn minder zijn. 

Mijn lieve kinderen, Ik houd van jullie, Ik zegen jullie, wees snel barmhartig en doe Mijn wil. 

Ik zegen jullie, Ik houd van jullie. 

Jullie Jezus 

3 X WEES GEGROET ONBEVLEKTE MARIA, ZONDER ZONDE ONTVANGEN

Luz de Maria 

Broeders en zusters: 

Vandaag doet de Heer een krachtige oproep aan ons om onze ziel te wekken en zelfs te beroeren. Hij roept ons op om met ons hart te bidden, niet met loze woorden. Daarom moeten we ons afvragen: bidden we met onze ziel of niet? 

De mensheid blijft, net als vroeger, afgeleid en gelooft pas wanneer wat het Huis van de Vader voorspelde, daadwerkelijk gebeurt. 

Wat er gebeurt, is geen toeval, maar een oproep aan ons om te zien dat de tekenen niet dramatischer hoeven te zijn, maar dat wij als mensheid moeten verwachten dat de omstandigheden voor iedereen moeilijker zullen worden. 

Laten we niet vergeten dat de mensheid gewend is veel te praten, maar niet te luisteren. 

Broeders en zusters, er zijn velen die niet willen veranderen en niet bereid zijn het moment van genade onder ogen te zien, waarop ieder zijn leven zal zien zoals het werkelijk is, zonder excuses. 

Broeders en zusters, onze Heer spreekt tot ons, niet om ons bang te maken, maar om ons te redden. 

Amen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 19:11 Reageer op dit bericht

Boodschap aan Pedro Regis (29/6)

29/6 OLVrouw, Koningin van de Vrede: Mijn lieve kinderen, verdedig Jezus en Zijn ware Kerk. Jullie gaan een toekomst tegemoet waarin het Huis van God zwaar zal worden aangevallen. Twee mannen zullen het slachtoffer worden van een moordaanslag: de een op zoek naar God, de ander op zoek naar wereldse macht. Zie, de tijden die Ik jullie in het verleden heb voorspeld, naderen. De mensheid zal de angst van een veroordeelde ervaren, en Mijn arme kinderen zullen ronddwalen als blinden die andere blinden leiden. Trek je niet terug. Geef het beste van jezelf en je zult rijkelijk beloond worden.

Heb vertrouwen, geloof en hoop. Vertel iedereen dat de Waarheid alleen in de Katholieke Kerk intact bewaard blijft. Wat er ook gebeurt, wijk niet af van de ene ware Kerk van Jezus. Ik ken jullie behoeften en Ik zal tot Mijn Jezus voor jullie bidden. Er zullen moeilijke tijden komen, maar wees niet bang. Ik houd van jullie en Ik zal altijd aan jullie zijde staan. Op dit moment laat Ik een buitengewone regen van genade uit de Hemel op jullie neerdalen. Ga voorwaarts in liefde en in de verdediging van de Waarheid!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 18:55 Reageer op dit bericht

28/6 Verenig jullie en wees kostbare bloemen van vrede, bloemen van God de Hemelse Vader - Angelica

28/6 Verenig jullie en wees kostbare bloemen van vrede, bloemen van God de Hemelse Vader - Angelica

Maria: Mijn kinderen, volkeren van de aarde, zien jullie wat er op deze aarde gebeurt? Eindeloze conflicten – Iran en Amerika bombarderen elkaar opnieuw, om nog maar te zwijgen van het geteisterde Oekraïne, dat Mij zo dierbaar is!

Ik kom jullie opnieuw vertellen dat jullie je moeten verenigen; verenigt je en wees kostbare bloemen op deze aarde – bijzondere bloemen, bloemen van vrede, bloemen van God de Hemelse Vader.

Help de oorlogsstokers te begrijpen wat liefde en vrede zijn; help hen te beseffen dat er meer in het leven is dan alleen geld en macht. Jullie kunnen eenvoudig op deze aarde leven, zonder alle franje, biddend tot God de Vader om jullie te leiden, en – allen verenigd – deze aardse tocht, deze kostbare tocht, op de best mogelijke manier beleven.

Kom op, Mijn kinderen, dit is het moment om te luisteren naar de Koningin-Ziel; laat haar jullie raad geven; laat haar de pijn in jullie harten verzachten om wat er met jullie broeders en zusters gebeurt in deze conflicten. Kinderen, wees voorzichtig, maar houd vast aan die pijn!

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door claudia om 18:53 Reageer op dit bericht

13/6 Feestdag van het Onbevlekt Hart - Ik ben de Ark van Vrede, Liefde en Verlossing. - Gisella Cardia

13/6 Feestdag van het Onbevlekt Hart - Ik ben de Ark van Vrede, Liefde en Verlossing. - Gisella Cardia

OLVrouw van de Rozenkrans: Mijn kinderen,

dank je wel dat jullie verenigd zijn in gebed, en dank jullie wel dat jullie Mijn oproep in jullie harten hebben gehoord.

Mijn dochter, kijk naar Mijn Hart, omringd door doornen en speren die ondankbare mensen er elke dag in drijven.

De beproeving van Golgotha ​​gaat ook vandaag nog door, en Ik bid tot de Vader voor jou en vraag om genade en vergeving. Ik zeg jullie, ondankbare mensen: met jullie boosaardigheid blijven jullie Mijn Jezus beledigen met godslasteringen.

Kinderen, zelfs Mijn tranen van bloed hebben jullie harten niet veranderd of verzacht; in plaats daarvan hebben jullie gezocht naar wat de wetenschap zegt. Jullie hebben toegestaan ​​dat Mijn tranen onderwerp van spot en laster zijn geworden, waardoor jullie goddeloze harten verhard zijn. Toch zijn sommigen van jullie door Mij gezegend.

Mijn kinderen, in deze tijd ben Ik de Ark van vrede, liefde en verlossing. Ik vraag hen die er werkelijk naar verlangen om het Koninkrijk van God binnen te gaan en erin te leven.

Nu geef ik jullie Mijn Moederlijke Zegen, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Overweging

Op de feestdag van het Onbevlekte Hart van Maria vertrouwt OLVrouw ons allen Haar verdriet toe als Moeder van de mensheid.

Ze werd bespot toen Ze reeds in 2016 om gebeden voor Rusland vroeg, terwijl niemand geloofde dat een conflict – dat inmiddels langer duurt dan de Eerste Wereldoorlog – mogelijk was. Ze werd bespot toen Ze de vele onschuldige slachtoffers van deze oorlog voorspelde (tot nu toe wordt het dodental geschat op tienduizenden); Ze werd bespot toen Ze ons vroeg om voor het Midden-Oosten te bidden, lang voordat de vijandelijkheden begonnen; Ze werd bespot toen mensen probeerden Haar bloedgeween rationeel te verklaren, ondanks de genezingen en bekeringen die OLVrouw zelf teweegbracht.

Niettemin vraagt ​​zij iedereen zich tot haar te wenden, tot de Ark van de Verlossing, opdat wij gered mogen worden van de vloedgolf van onze zonden, godslasteringen, ondankbaarheid en laster.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 18:50 Reageer op dit bericht

16/2 Het Tweede Vaticaans Concilie: schuldig? - Fraternité Saint-Pie X – FSSPX.Actualités

16/2 Het Tweede Vaticaans Concilie: schuldig? - Fraternité Saint-Pie X – FSSPX.Actualités

Rome. Vaticaanstad. 1959. De nieuwgekozen paus Johannes XXIII informeert een geestelijke over zijn voornemen om een ​​oecumenisch concilie bijeen te roepen. Een concilie is een zeer belangrijke en zeldzame gebeurtenis voor de Kerk, die slechts ongeveer eens in de eeuw plaatsvindt en bisschoppen van over de hele wereld samenbrengt. De verbaasde geestelijke vraagt ​​de paus wat hij van zo'n bijeenkomst verwacht. Johannes XXIII loopt naar een raam, opent het wijd en antwoordt: "Frisse lucht voor de Kerk." Datzelfde jaar kondigt de paus de bijeenroeping van het Tweede Vaticaans Concilie aan.

Eén sleutelwoord keert meerdere malen terug in de toespraak van Johannes XXIII: "aggiornamento", wat "actualisering" betekent. Het concilie moet een actualisering van de Kerk in de moderne wereld zijn. Het is nu noodzakelijk om aandacht te besteden aan de "tekenen des tijds", een van de kenmerkende uitdrukkingen van het nieuwe concilie. We bevinden ons in de naoorlogse jaren en optimisme hangt in de lucht: "Temidden van de dikke duisternis zien we vele tekenen die betere tijden voor de Kerk lijken aan te kondigen," verklaart de paus. "Nadat zij nieuwe energie [van de Heilige Geest] heeft ontvangen, zal [de Kerk] onbevreesd de toekomst tegemoet zien."

In het verleden probeerden concilies leerstellige dwalingen te veroordelen. Maar Johannes XXIII verwerpt deze praktijk. "Vandaag de dag geeft de Bruid van Christus er de voorkeur aan haar toevlucht te nemen tot het middel van barmhartigheid, in plaats van de wapens van strengheid te hanteren. […] Zeker, er is geen gebrek aan valse doctrines en meningen, […] maar dit alles is zo overduidelijk in strijd met de principes van eerlijkheid en draagt ​​zulke bittere vruchten, dat mensen het vandaag de dag schijnbaar uit eigen beweging beginnen te veroordelen." Intern klonken er schuchtere stemmen die wezen op de gevaren die een dergelijke gebeurtenis met zich mee zou kunnen brengen, maar de paus verwierp deze "doemprofeten die altijd rampen aankondigen", zoals hij ze noemde.

Het Concilie werd geopend in 1962. Johannes XXIII stierf het jaar daarop; Paulus VI volgde hem op en handhaafde dezelfde koers. Hij prees zijn voorganger omdat die "het wantrouwen had verdreven dat door sommigen onnodig was aangewakkerd". Voor Paulus VI was het Concilie er "om nieuwe wegen voor de Kerk te openen, om de lente-ontwaking te zijn van immense geestelijke en morele energieën". Het "zal werken aan het bouwen van een brug naar de hedendaagse wereld", "om in dialoog te treden [...] met de wereld". Het Concilie was "een venster dat openstond voor de wereld". Het Concilie werd in december 1965 afgesloten met een belangrijke toespraak van Paulus VI, die de hele geest ervan samenvatte: "De religie van God die mens werd, ontmoette de religie (want het is inderdaad een religie) van de mens die zichzelf tot God maakt.

Wat gebeurde er? Een botsing, een strijd, een veroordeling? Het had kunnen gebeuren, maar het gebeurde niet. [...] Een grenzeloze sympathie voor de mensheid doordrong het hele Concilie. [...] Erken deze verdienste tenminste, moderne humanisten, die de transcendentie van de hoogste dingen verwerpen, en erken ons nieuwe humanisme: ook wij hebben, meer dan wie ook, een toewijding aan de mensheid." Vier jaar later, in 1969, werd de nieuwe Mis, bekend als de Mis van Paulus VI, afgekondigd in overeenstemming met het Concilie. De paus en vele bisschoppen vestigden hun hoop op een vernieuwing van het katholicisme in deze Mis. De woorden "Gaudium et spes", "Vreugde en Hoop", waarmee een van de laatste en belangrijkste teksten van het Concilie wordt ingeleid, lijken een stralend tijdperk aan te kondigen… (Vervagen naar wit, dan zwart. Donder.)

Maar direct na de woorden "Gaudium et spes" volgen "luctus et angor": "verdriet en angst". "De Kerk bevindt zich in een onrustig uur van zelfkritiek, of liever gezegd, zelfvernietiging," [zei ​​de paus eind 1968]. "Het is als een abrupte ommekeer […] die niemand na het Concilie had verwacht. De Kerk deelt, om zo te zeggen, klappen uit aan zichzelf." In 1972 vervolgde Paulus VI deze observatie: "Men dacht dat na het Concilie een zonnige dag zou aanbreken voor de geschiedenis van de Kerk. Integendeel, het is een dag van wolken, stormen, duisternis, zoeken en onzekerheid die is aangebroken." […] Gezien de huidige situatie van de Kerk, voelen wij dat door een of andere scheur de rook van Satan het volk van God is binnengedrongen.

De gedeelde constatering van een ernstige crisis. Deze constatering van paus Paulus VI na het Tweede Vaticaans Concilie was verre van een op zichzelf staande opmerking. Veel andere auteurs, die nauwelijks verdacht werden van traditionalisme, merkten deze crisis ook op. De filosoof Jacques Maritain bijvoorbeeld, wiens gedachtegoed het Concilie beïnvloedde, betreurde in 1965 "de algemene verwarring die een ernstige crisis vormt" en hekelde het jaar daarop "de zeer besmettelijke neomodernistische koorts, [...] vergeleken waarmee het modernisme van de tijd van Pius X slechts een milde vorm van hooikoorts was", waarbij hij waarschuwde dat "de betekenis van de waarheid zelf wordt bedreigd; en de betekenis van het heilige, van de transcendentie van God en van de realiteit van het Kruis eveneens wordt bedreigd."

Kardinaal de Lubac, die desondanks door paus Pius XII was veroordeeld voor zijn moderniseringsthesen, stelde in 1967 dat “onder de naam van de Nieuwe Kerk, de post-conciliaire Kerk, vaak een poging wordt gedaan om een ​​Kerk te bouwen die anders is dan die van Jezus Christus, een antropocentrische samenleving, een samenleving die wordt bedreigd door dreigende afvalligheid.” Dit antropocentrisme doet vreemd genoeg denken aan de “mensencultus” die door Paulus VI werd verkondigd.

Kardinaal Poletti, de vicaris van de paus voor de stad Rome – iemand die desalniettemin de hervormingen van het Concilie had gesteund en geprezen – vertelt ons in 1984 dat “in de jaren na het Concilie een grote hoeveelheid leerstellige en pastorale verwarring ontstond in de Katholieke Kerk, wat ertoe leidde dat een onberispelijke geleerde als Karl Rahner sprak van ‘cryptoheresie’.” Karl Rahner was een van de belangrijkste theologen van het Concilie, progressief en zeer invloedrijk.

We moeten in het bijzonder kardinaal Ratzinger noemen, die later paus Benedictus XVI werd en in 1985 een ernstig beeld schetste: "Het is onmiskenbaar dat de afgelopen tien jaar beslist ongunstig zijn geweest voor de Katholieke Kerk." "De resultaten die volgden op het Concilie," zei hij, "lijken wreed in strijd met ieders verwachtingen, te beginnen met die van paus Johannes XXIII en vervolgens Paulus VI… (Iedereen) verwachtte een nieuwe Katholieke eenheid en integendeel, we zijn afgezakt naar een verdeeldheid die… lijkt te zijn gegaan van zelfkritiek naar zelfvernietiging (p. 30)… We verwachtten een sprong voorwaarts en integendeel, we zijn geconfronteerd met een progressief proces van decadentie."

Zoals opgemerkt in een artikel van de Universiteit van Leuven in de jaren tachtig, waren er al talloze publicaties over de crisis in de Kerk. Het aantal boeken over het onderwerp is ontelbaar. En we zullen deze litanie van citaten, die nog wel even door zou kunnen gaan, niet voortzetten. Maar over wat voor crisis hebben we het hier eigenlijk? We moeten deze crisis karakteriseren. We zullen zien dat het een crisis is van de Katholieke religieuze praktijk, een crisis van de geestelijkheid, en bovenal een geloofscrisis. Ontkerstening in Frankrijk: In Frankrijk was de religieuze praktijk in de jaren vóór het Concilie over het algemeen stabiel, maar vanaf 1966 werd een dramatische daling van de praktijk waargenomen. In Lille bijvoorbeeld, waar enquêtes uit 1949 en 1957 concludeerden dat de praktijk stabiel was, of zelfs licht toenam, stortte deze in de tweede helft van de jaren zestig in, waarbij sommige parochies jaarlijks 10% van hun gelovigen verloren.

In Tourcoing verloor de Notre-Dame de la Consolation-kerk in slechts vier jaar tijd, tussen 1966 en 1970, een derde van haar parochianen. De bisschop overwoog de kerk te slopen, maar deze werd op het laatste moment gered door een parochianenvereniging. In Parijs verloor het bisdom tussen 1962 en 1969 35 tot 40% van zijn parochianen – bijna de helft van het hele bisdom Parijs. De Sacré-Cœur-parochie in Colombe bijvoorbeeld hield vroeger zes zondagsmissen voor 1400 bezoekers. In 1974 waren er nog maar drie missen over, voor een totaal van 300 mensen (waarvan 200 oudere vrouwen). Dat is een daling van 80%. In Normandië registreerden de bisdommen Bayeux, Coutances en Sées in 1960 een zondagsmisbezoek van 40%, maar in 1987 slechts 9,5%, een daling van 75% in minder dan vier decennia.

Wat betreft de doop, terwijl 93% van de kinderen in het land in 1965 binnen drie maanden werd gedoopt, werd in 2020 slechts 30% binnen zeven jaar gedoopt, een daling van twee derde landelijk en een aanzienlijke verlenging van de doopperiode. Zelfs onder praktiserende Katholieken is een afname van de vurigheid merkbaar. De biecht wordt steeds minder frequent. Tussen 1952 en 1983 ging driekwart van degenen die regelmatig biechtten verloren, terwijl de groep die nooit biechtte bijna verdubbelde. En deze crisis beperkt zich zeker niet tot Frankrijk. In Engeland kende het Katholicisme meer dan een eeuw lang een sterke bloei, met een verdubbeling sinds 1900, terwijl het protestantisme in verval raakte. Maar deze steeds stijgende trend keerde abrupt om in een schijnbaar eindeloze neerwaartse spiraal rond de eeuwwisseling van de jaren zeventig. Het aantal huwelijken en het kerkbezoek kelderden des te abrupter omdat ze gestaag waren toegenomen. Ook het aantal dopen kende een vergelijkbare daling.

In Duitsland daalde het aantal dopen en het zondagsmisbezoek direct na de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie op vergelijkbare wijze. Het is belangrijk te bedenken dat de wereldbevolking in die tijd aanzienlijk toenam. Om een ​​stabiele verhouding te behouden, moesten de cijfers dus in lijn met de bevolkingsgroei stijgen.

Ook Latijns-Amerika bleef niet gespaard. In Brazilië, dat eeuwenlang overwegend Katholiek was gebleven, begon de bevolking in de jaren zeventig te krimpen door het protestantisme. Terwijl Katholieken in 1960 nog 93% van de bevolking uitmaakten, was dat percentage in 2022 gedaald tot slechts 56%, een verlies van bijna de helft van de bevolking van dit land met meer dan 200 miljoen inwoners. De situatie is vergelijkbaar in veel Latijns-Amerikaanse landen, zoals Chili en Guatemala.

Daarbij komt nog een ernstige crisis in de werving van priesters, en een nog ernstiger crisis in de werving van monniken en nonnen. In Spanje viel het aantal seminaristen samen met de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie. In de meeste Katholieke landen in Europa daalde het aantal priesterwijdingen tussen 1964 en 1968, een daling die zich daarna aanzienlijk voortzette. In Engeland kelderde het totale aantal priesters precies vanaf 1966. Dit betekende niet alleen dat er minder nieuwe priesters werden gewijd, maar ook dat priesters hun priesterschap verlieten in strijd met hun geloften – een andere bittere realiteit die nog nooit eerder op deze schaal in de hele geschiedenis van de Kerk was voorgekomen. In Frankrijk verviervoudigde het aantal priesters dat het priesterschap verliet in slechts enkele jaren.

Professor Romano Amerio, auteur van een omvangrijke en opmerkelijke studie over de veranderingen die de Kerk na het Tweede Vaticaans Concilie onderging, merkt op dat statistieken van het Vaticaan aantonen dat tussen 1969 en 1976 het aantal priesters wereldwijd daalde van 413.000 naar 343.000, een afname van 70.000 priesters in die zeven jaar, terwijl het aantal religieuzen daalde van 208.000 naar 165.000, een afname van 43.000. Dit omvat natuurlijk sterfgevallen, maar die verklaren dit cijfer geenszins deze daling, die voornamelijk te wijten is aan het verlaten van het priesterschap en de snelle afname van roepingen. Het was hierover dat Paulus VI zei: "De statistieken overweldigen ons." En Johannes Paulus II had over deze afvalligheid gesproken als een "tegenteken, een ongunstig getuigenis, die tot de redenen behoorden waarom de hoop die door het Concilie was gewekt, vervloog." Rome ontsloeg vervolgens een groot aantal voormalige priesters van hun celibaat, zoals nooit tevoren. De grote religieuze ordes werden nog harder getroffen.

De jezuïeten, franciscanen en dominicanen zagen hun aantal sterk stijgen, maar daalden vervolgens sterk aan het einde van het Tweede Vaticaans Concilie. Sindsdien is het aantal religieuzen wereldwijd gestaag afgenomen. Er heeft zich een wereldwijde ineenstorting van het religieuze leven voorgedaan, wat kardinaal Daniélou ertoe bracht te zeggen dat men niet moet spreken van een "vernieuwing" van het religieuze leven, maar eerder van "verval". Een geloofscrisis onder Katholieken. Dieper dan de praktijk wordt het geloof zelf aangetast. Traditioneel is geloof de gehechtheid van het intellect aan een door God geopenbaarde waarheid. Dit impliceert een cruciale consequentie: het verwerpen van één enkel dogma, zoals Leo XIII opmerkte.

Het betekent dat men zichzelf opwerpt als rechter over de goddelijke waarheid, de eigen rede boven Gods gezag stelt – en daardoor het geloof verliest. Geloof is geen supermarkt waar je pakt wat je lekker vindt en de rest laat staan. Toch laten peilingen jaar na jaar – hoewel ze met een korreltje zout genomen moeten worden – een afname van het geloof zien, zelfs onder praktiserende Katholieken. In Frankrijk bleek uit een peiling van de CSA uit 2004 dat slechts 23% van de praktiserende Katholieken in het bestaan ​​van de hel geloofde (wat echter een dogma is). 34% van deze praktiserende Katholieken gelooft "absoluut" dat Mohammed een profeet is, wat veelzeggend is. Slechts 7% van de Franse Katholieken gelooft dat het Katholicisme de enige ware religie is.

Socioloog Yves Lambert merkte destijds op dat "de omvang van de verandering duidelijk is als je bedenkt dat de helft van alle katholieken in 1952 geloofde dat er maar één ware religie was." Een onderzoek uit 2008 van het Center for Applied Research in the Apostolate (Georgetown University) heeft als voordeel dat de resultaten worden onderscheiden naar de generatie van de respondenten. Het laat duidelijk zien dat Katholieken van de generatie vóór het Tweede Vaticaans Concilie veel vaker in de Werkelijke Aanwezigheid geloven dan de generaties van het Tweede Vaticaans Concilie en de generaties erna. Nieuwere generaties hebben minder vaak deelgenomen aan de eucharistische aanbidding. En katholieken van de generatie van het Tweede Vaticaans Concilie twijfelen vaker dan hun voorgangers aan het feit dat "God de Vader de schepper van hemel en aarde is", of dat er "slechts één God is, Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest", wat een basisleer van de catechismus is.

Een recent Amerikaans onderzoek suggereert dat slechts 28% van de katholieken in de Verenigde Staten het dogma van de Werkelijke Aanwezigheid kent en werkelijk aanhangt. Maar deze geloofscrisis beperkt zich niet alleen tot de gelovigen. Het betreft in de eerste plaats de kerkelijke autoriteiten: de geestelijkheid. Het zou moeilijk zijn om een ​​volledig beeld te schetsen van de onbeschrijfelijke wanorde die heerst in Katholieke instellingen in de nasleep van het Concilie. Overal nemen priesters angstaanjagende vrijheden met de moraal, de kerkleer en de liturgie. Sommige parochiepriesters prijzen de deugden van valse religies, sommigen weigeren religieuze voorwerpen te zegenen omdat ze dat bijgeloof noemen, verschillende dwingen gelovigen om staand de communie te ontvangen door hen te schoppen, velen ontkennen de verplichting van de zondagsmis, enzovoort.

Een priester van een grote parochie in Noord-Frankrijk legt kalm uit dat een jong, niet-praktiserend Katholiek echtpaar hem dringend verzocht hen in de kerk te trouwen, maar hij gaf er de voorkeur aan het paar alleen in de kerk te zegenen zonder een religieuze ceremonie te verrichten. Dus zegende hij een samenwonend stel... [verslag "De Nieuwe Kerk van Frankrijk" "Ik voelde dat ze absoluut vastbesloten waren dat dit gebaar in de kerk moest plaatsvinden. Waarom nemen we geen gezamenlijke beslissing? Ik stel iets voor: jullie kunnen na jullie burgerlijk huwelijk komen... Dus ik opende het huwelijksregister niet, ik verrichtte geen sacrament, ik ontving het jonge paar gewoon... Ik las een korte passage uit de Schrift voor, waarin ik uitlegde wat het voor mij betekende, en ik bad voor hen tot God..."] Maar dit is slechts één voorbeeld van vele, aangezien dit soort praktijken na het Concilie wijdverbreid raakte, zonder dat de bisschoppen ertegen reageerden.

Bovendien kondigde zijn bisschop, de bisschop van Lille, tegelijkertijd trots aan dat hij een kloosterkapel ter beschikking stelde om te dienen als moskee voor de moslims van Roubaix. Bisschoppen hebben hetzelfde gedaan in heel Frankrijk, onder andere in Amiens, Montpellier, Clermont-Ferrand, Nice, Nantes, Dijon, Autun, Pontoise en Bordeaux.

In de seminaries heerst decadentie, zoals blijkt uit dit verslag van het grootseminarie in Lille: [Verslag "Priester, waarvoor?" 1:55] Vroeger was de discipline strikt: iedereen stond op en ging op hetzelfde tijdstip naar bed, gezamenlijke gebeden en de mis waren praktisch verplicht, stilte op de gangen werd afgedwongen en uitstapjes waren verboden. Daar is nu niets meer van over; ik kan om middernacht uitgaan en om 4 uur 's ochtends thuiskomen als ik wil. "We worden bekritiseerd omdat we niet meer bidden. Naar mijn mening is het goed dat gemeenschappelijke gebeden en oude gewoonten zoals het uitspreken van de dankzegging voor de maaltijd zijn afgeschaft. [...] We vieren de Mis niet meer in de hoofdkapel; die is te groot, we voelen ons er opgesloten. Al die franjes, al die religieuze onzin vind ik afschuwelijk.

De Mis zou overal gevierd moeten kunnen worden. Dus houden we hem in een oud klaslokaal." Tijdens een conferentie aan de Arlington University in de Verenigde Staten klaagden Katholieken bij kardinaal Oddi, hoofd van de Congregatie voor de Geestelijkheid, die de afwijkende geestelijkheid in toom moest houden, dat dogma's zoals de goddelijkheid van Christus, de maagdelijkheid van de Moeder Gods, de erfzonde, de Werkelijke Aanwezigheid in de Eucharistie, de absolute aard van het morele imperatief, de hel en het primaat van de heilige Petrus openlijk werden verworpen vanaf de preekstoelen van kerken en universiteiten door theologen en bisschoppen. De kardinaal werd vervolgens gevraagd waarom er geen reactie kwam tegen deze zaaiers van verdeeldheid, zoals pater Curran, die zich openlijk verzette tegen de leer van de Kerk over anticonceptie en homoseksualiteit.

De kardinaal erkent dat "de Kerk geen straffen meer oplegt, maar hoopt degenen die zijn afgedwaald te kunnen bekeren [...] misschien uit angst voor een nog ernstiger schandaal van ongehoorzaamheid." Na het concilie stuurde kardinaal Ottaviani, een man met traditionele opvattingen die aan het hoofd stond van het Heilig Officie, dat wil zeggen het orgaan dat verantwoordelijk is voor geloofszaken, een brief aan de bisschoppen van de wereld. Daarin uitte hij zijn diepe bezorgdheid over de "toenemende misstanden" en "vreemde meningen" die het leven van de Kerk opschudden. Hij vroeg de bisschoppen deze dwalingen te "beteugelen" of "voorkomen" en hem verslag uit te brengen over de situatie. 

De meest opvallende reactie kwam van het Nederlandse episcopaat, onder leiding van kardinaal Alfrink, een zeer invloedrijke figuur tijdens het Concilie. In hun reactie op Ottaviani beweerden de Nederlandse bisschoppen hun eigen gezag, zich beroepend op het Tweede Vaticaans Concilie, en verzetten zich rechtstreeks tegen de kardinaal-prefect van het Heilig Officie. Ze betoogden dat het veroordelen van dwalingen ongepast was, omdat dit ertoe zou leiden dat ze "de ziel van de waarheid die in elke dwaling verborgen ligt, uit het oog zouden verliezen", die "de gelovigen fascineert" en hen "een authentieker geloof" geeft. Ze citeerden de toespraak van paus Johannes XXIII aan het begin van het Concilie ter ondersteuning van hun argument en betreurden dat dit oordeel, "ondersteund door het Concilie", volgens hen "niet weerspiegeld" werd in de brief van kardinaal Ottaviani (die ze afdeden als behorend tot de oude school).

Nog ernstiger was hun bewering dat dogmatische formules niet definitief waren. Ze trokken de maagdelijke ontvangenis van Jezus in twijfel, verwierpen het idee van een "lichamelijke verandering" in de Heilige Eucharistie, verwierpen de noodzaak van individuele biecht, betwistten de realiteit van de erfzonde, negeerden de recente herinneringen van paus Pius XII aan het bestaan ​​van Adam en Eva, en verwierpen de "statische opvatting" van het natuurrecht. Al in oktober 1966 publiceerden ze, pal onder de neus van kardinaal Ottaviani en kort na zijn brief, de beruchte Nederlandse catechismus, die een wereldwijde bestseller werd, zo niet een leerstellig succes. Deze catechismus vatte alle reeds genoemde fouten en onnauwkeurigheden samen, terwijl de rol van de paus werd geminimaliseerd en het bestaan ​​van engelen volledig werd weggelaten. Ten slotte belegden de Nederlandse bisschoppen van 1968 tot 1970 een nationale pastorale raad.

De vergadering stemde voor de afschaffing van het priestercelibaat, de wijding van vrouwen en de deelname van leken aan het kerkbestuur. Als reactie hierop riep Paulus VI een commissie van kardinalen bijeen om de situatie te onderzoeken. Kardinaal Journet, lid van de commissie, verzocht de paus dringend om de fouten in naam van zijn onfeilbaarheid duidelijk te veroordelen. Maar de paus lijkt zelfs niet op kardinaal Journet te hebben gereageerd. Hij onthield zich van het uitoefenen van enig gezag en deed slechts een geloofsbelijdenis zonder iets of iemand te veroordelen. Paulus VI zou uiteindelijk eind 1969 een brief sturen waarin hij de bisschoppen van Nederland vraagt: "Ons besef van onze verantwoordelijkheid als herders van de universele Kerk dwingt ons u openhartig te vragen: wat denkt u dat we kunnen doen om u te helpen, om uw gezag te versterken?"

Het is het gezag van de Kerk dat door deze bisschoppen wordt betwist, en toch stelt de paus voor om hun gezag te versterken. Ga er maar aan staan… Deze zaak is dus spectaculair, maar verre van uniek. Verschillende bisschoppenconferenties hebben zich openlijk verzet tegen Paulus VI's encycliek Humanae Vitae over geboortebeperking. Men zou ook de beruchte catechismus "Levende Stenen" van de Franse bisschoppen kunnen noemen, of het geval van de theoloog Hans Küng, die lange tijd ongestraft katholieke dogma's ter discussie stelde, tot een vage, late sanctie in 1979. Maar de Roomse autoriteiten blijven niet altijd passief in het aangezicht van wanorde. Ze hebben de voortdurende revolutie soms begeleid – of zelfs aangemoedigd – bijvoorbeeld door gebrekkige vertalingen goed te keuren. Het emblematische geval van de Geloofsbelijdenis is welbekend: de term 'consubstantieel' werd 'van dezelfde aard' in de Franse vertaling.

Een ernstige fout voor iedereen die bekend is met de Katholieke theologie, maar een die door Rome werd goedgekeurd en vervolgens gecorrigeerd... pas in 2021. Een ander voorbeeld: de vertaling van Palmzondag. De traditionele versie zegt dat Christus 'gelijkwaardigheid met God niet als een verarming beschouwde' – een duidelijke bevestiging van zijn goddelijkheid. Maar de gebrekkige Franse vertaling, ook goedgekeurd door Rome, laat Christus zeggen dat hij 'niet wilde beweren gelijk aan God te zijn', wat neerkomt op het ontkennen van Christus' goddelijkheid. En dit zijn geen geïsoleerde gevallen: andere talen hebben soortgelijke afwijkingen gekend.

Zelfs op het hoogste niveau van de Curie gaan sommige kardinaal-prefecten van grote congregaties onzorgvuldig om met Katholiek dogma. In 1968 verklaarde kardinaal Garrone, prefect van de Congregatie voor Katholiek Onderwijs, tijdens een congres van theologen in Florence: "In de vorige eeuw werden theologen ertoe gebracht te beweren dat de menselijke rede het bestaan ​​van God kon bewijzen. [...] We moeten erkennen dat we ons vergist hebben, want we vroegen de filosofie om iets wat ze niet kon bieden." Het probleem is dat wat kardinaal Garrone ontkent niet slechts de mening van een paar theologen is, maar een dogma van het geloof dat duidelijk en plechtig werd verkondigd door het Eerste Vaticaans Concilie in 1870, en uitdrukkelijk bevestigd door de Heilige Schrift (Romeinen 1:20, Wijsheid 13). En in de editie van 7 december 1984 van L'Osservatore Romano, de officiële krant van het Vaticaan, verklaart kardinaal Gantin, prefect van de Congregatie voor de Bisschoppen, dat "we niet geroepen zijn om te geloven op grond van Christus' vermogen om wonderen te verrichten, maar het is het geloof in Hem [...] dat ons in staat stelt ook in Zijn wonderen te geloven."

Een tweede probleem: ook hier beweert de kardinaal-prefect het tegenovergestelde van een dogma dat werd afgekondigd op het Eerste Vaticaans Concilie. Veel meer verbazingwekkende dingen zijn te vinden in L'Osservatore Romano. En voorlopig laten we de kwestie van het pausdom zelf even buiten beschouwing. Diagnose: Het Concilie verontschuldigen of de schuld geven? We zijn bewust in de verleden tijd gebleven, maar vandaag de dag zien we ongeveer dezelfde problemen. De meeste trends zijn helaas niet omgekeerd, maar hebben hun neerwaartse spiraal voortgezet, die op zijn best is vertraagd. Sommige problemen zijn afgenomen, terwijl andere aanzienlijk zijn verergerd, vooral op het gebied van de moraal. Op dit punt zouden we niet langer simpelweg van een crisis moeten spreken, maar van een eindeloze depressie. Laten we dus de balans opmaken. Als we deze depressie willen stoppen, moeten we de oorzaak ervan achterhalen. Wat is het aandeel van het Tweede Vaticaans Concilie in dit alles?

Er zijn veel hypotheses geopperd om het Concilie te proberen te verontschuldigen. Sommigen hebben erop gewezen dat niet alles verloren is, dat er uitzonderingen zijn zoals Azië, Afrika of Polen. Er is ook opgemerkt dat de crisis niet altijd perfect samenvalt met de conciliaire kalender: de priestercrisis in Frankrijk begon bijvoorbeeld al in de jaren 50. Anderen verwijzen naar mei '68, de secularisatie, of de encycliek Humanae Vitae van Paulus VI over geboortebeperking, of zelfs de opkomst van het protestantisme in Latijns-Amerika: gebeurtenissen die zeker een rol hebben gespeeld. De werkelijkheid kent niet één enkele oorzaak: het is een samenspel van factoren die elkaar kruisen, tegenwerken of versterken. Het protestantisme kon Latijns-Amerika des te gemakkelijker binnendringen omdat het Tweede Vaticaans Concilie zijn deuren wijd had geopend.

Afrika en Polen profiteerden van specifieke contexten die, althans tijdelijk, in hun voordeel hebben gewerkt. Door de geschiedenis heen heeft de Kerk vele gunstige stromingen ervaren, net zoals ze vele stormen heeft doorstaan. Desalniettemin hebben sommige oorzaken een overheersende impact, terwijl andere verwaarloosbaar zijn. Niet alle oorzaken zijn even geloofwaardig om de crisis te verklaren. Het nogal verbazingwekkende antwoord van kardinaal Léger, waarin hij stelt dat "als de religieuze praktijk afneemt, dit geen teken is dat we ons geloof verliezen, want naar mijn bescheiden mening hebben we het in de eerste plaats nooit gehad — ik bedoel persoonlijk geloof", behoort nauwelijks tot de meest geloofwaardige argumenten. We hebben ook tot in den treure gehoord van progressieven die beweren dat de crisis erger zou zijn geweest zonder het Tweede Vaticaans Concilie, of dat deze verzacht zou zijn geweest als we moediger waren geweest in ons progressivisme.

De bisschoppen van Nederland hadden al de dreiging geuit dat velen de Kerk zouden verlaten als hun heterodoxe catechismus zou worden aangetast. Deze ongegronde bewering is altijd gemakkelijk te maken, omdat ze gebaseerd is op een hypothetische gebeurtenis die per definitie niet heeft plaatsgevonden; het riekt naar een wanhopige poging om de aandacht af te leiden. Dit argument wordt volledig ondermijnd wanneer we, niet verrassend, vaststellen dat de crisis in Nederland veel ernstiger was. Het Katholieke kerkbezoek daalde daar van 65% in 1966 naar 46% in 1970: het hele land verloor een derde van zijn praktiserende Katholieken in vier jaar tijd. Het is ook bekend dat onder protestanten de meest progressieve stromingen het snelst instortten.

De mening van specialisten: Als we dit tot op de bodem willen uitzoeken, laten we ons dan wenden tot specialisten die de kwestie onpartijdig hebben bestudeerd. Onlangs publiceerde Guillaume Cuchet, hoogleraar hedendaagse geschiedenis aan de Sorbonne, in Frankrijk een zeer grondige studie over de crisis, gebaseerd op zeer nauwkeurige onderzoeken naar religieuze praktijken uitgevoerd door kanunnik Fernand Boulard. Hierdoor kon hij een gedetailleerde chronologie vaststellen en de breuk precies situeren in het midden van de jaren zestig, meer specifiek in 1966, dus direct na de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie en vóór de gebeurtenissen van mei 1968 en de encycliek Humanae Vitae.

Hij vulde zijn werk aan met onderzoek naar de invloed van Vaticanum II op de prediking en de perceptie van de gelovigen, en concludeerde dat "Vaticanum II uiteindelijk de hervorming lijkt te zijn geweest [...] die de revolutie teweegbracht die het beweerde te willen voorkomen, net als de Staten-Generaal in het Frankrijk van eind 18e eeuw." Rafael Ruiz Andrés, onderzoeker aan het Instituut voor Religiewetenschappen in Madrid, die de Spaanse casus bestudeerde, merkt op dat de crisis "ook voortkomt uit de diepgaande bevraging van de Kerk van haar eigen religieuze structuren en kaders in de periode na het concilie, in naam van de vraag naar een 'authentieker' christendom, beter aangepast aan de seculiere samenleving. Vanuit dit perspectief vertegenwoordigt het concilie een breuk met het voorgaande Katholieke model."

Sterker nog, onlangs werd een grootschalig statistisch onderzoek uitgevoerd door drie onderzoekers van het National Bureau of Economic Research, een van 's werelds meest prestigieuze economische onderzoeksinstituten, verbonden aan Harvard, waartoe 41 Nobelprijswinnaars en 14 voorzitters van de Economische Raad van de Amerikaanse president behoren. Het onderzoek werd geleid door Robert Barro, een van 's werelds meest invloedrijke economen. Het doel was om de statistische impact van bepaalde factoren, zoals de val van de Sovjet-Unie of het Tweede Vaticaans Concilie, op de specifiek Katholieke religieuze praktijk te onderzoeken. Er werden statistieken uit 66 landen gebruikt en werden onder de loep genomen aan de hand van 200.000 enquêteantwoorden; de helft van deze landen maakte deel uit van de "subglobale" regio: Latijns-Amerika, Afrika en enkele Aziatische landen. 

De conclusie is ondubbelzinnig: "Het Tweede Vaticaans Concilie [...] leidde tot een wereldwijde afname van de Katholieke religieuze praktijk in vergelijking met die van andere denominaties." Een aantal punten verdient aandacht: — de afname is significant en begon direct na Vaticanum II — het treft geen protestanten, maar is specifiek voor het Katholicisme, wat erop wijst dat het verband houdt met een specifiek Katholieke gebeurtenis — de afname zette zich voort in de decennia die volgden, zonder dat er een ommekeer plaatsvond. Een verkeerd geïnterpreteerd Concilie? Laten we het dus toegeven: wat de crisis in wezen verklaart, is het Concilie. Maar zijn aanhangers hebben nog één laatste argument om hem te verdedigen: in feite is niet het echte Concilie verantwoordelijk, maar een "para-Concilie" waarvan het mediabeeld zo dominant is geworden dat het het echte Concilie heeft vervangen. Dit idee is al uiteengezet in de beroemde toespraak van Paulus VI over de "rook van Satan".

Paulus VI erkent de crisis, maar schrijft deze toe aan krachten die erop uit zijn "de vruchten van het Oecumenisch Concilie te smoren en te voorkomen dat de Kerk uitbarst in jubelzangen." Het Concilie is niet begrepen en niet echt uitgevoerd. De vruchten ervan moeten daarom nog komen. Zoals de abt van de abdij van Bec-Hellouin hier zegt: [Documentaire De Nieuwe Kerk in Frankrijk. Abt van Bec-Hellouin (Dom Grammont): "Op dit moment is de aandacht natuurlijk vooral gericht op de onrust, op het stof dat opwaait door alles wat valt, alles wat afbrokkelt, en we zien nog niet voldoende de grote contouren van de structuren die geleidelijk ontstaan ​​en die een echte bron van vreugde en vertrouwen voor de toekomst zijn."] Het is een moeilijk moment om door te komen; maak je geen zorgen, het gaat voorbij. “Ik geloof zelfs dat de ware tijd van het Tweede Vaticaans Concilie nog niet is aangebroken en dat we het nog niet authentiek zijn gaan aanvaarden,” zei kardinaal Ratzinger in 1984.

Meer dan vijftig jaar na het Concilie herhaalde paus Franciscus dezelfde retoriek: “We kunnen zeggen dat het laatste oecumenische concilie nog niet volledig is begrepen, beleefd en toegepast.” Ten tijde van het Concilie hadden de Vaders erop aangedrongen dat het in eenvoudige taal, begrijpelijk voor iedereen, zou worden geformuleerd. Paulus VI zei dat het Concilie “door alle mensen gehoord en begrepen wilde worden”; dat “het ernaar streefde zich ook in de stijl van een gewoon gesprek uit te drukken.” En nu, na het mislukken ervan, is dit gemakkelijk te begrijpen Concilie een spook geworden, een ongrijpbare entiteit. Dit stelt groepen met zeer uiteenlopende meningen in staat om, tegen elkaar in, te beweren dat zij de ware interpretatie van het Concilie bezitten. Het Concilie, dat een vertolker van het geloof zou moeten zijn, wordt gereduceerd tot een louter object van interpretatie. De sterkste uitdrukking van dit idee van een para-concilie is te vinden in de toespraak van Benedictus XVI in februari 2013.

De paus, die toen aftrad, schetste een beeld van een dubbel concilie: enerzijds het ware concilie – het Concilie van de Vaders – en anderzijds een para-concilie – het Concilie van de Media. “Het concilie dat direct effect sorteerde en dat tot het volk kwam, was dat van de media, niet dat van de Vaders. [...] Het veroorzaakte zoveel rampspoed, zoveel problemen, werkelijk zoveel ellende: seminaries sloten, kloosters sloten, de liturgie werd trivialiseerd… en het ware concilie had moeite om vorm te krijgen en zichzelf te verwezenlijken.” “Net zoals de hogepriester van het Oude Testament alle zonden van het volk op een zondebok legde voordat hij hem naar de woestijn verbande om zich van al zijn zonden te ontdoen, is het doel hier om alle verantwoordelijkheid voor de crisis te leggen bij een zogenaamd door de media aangewakkerd para-concilie om het echte concilie te ontzien.

Wat moeten we van dit argument denken? Dat het niet de media waren die het Tweede Vaticaans Concilie in de bisdommen implementeerden: het waren de bisschoppen, diezelfde bisschoppen die deelnamen aan het concilie en die ze op dit revolutionaire pad leidden. Het waren niet de media die overal revolutie predikten.” De parochies; noch de media die de Nederlandse catechismus of de Levende Petrus-catechismus schreven; het waren niet alleen de media die de katholieke leer tegenspraken, maar ook theologen en kardinalen zelf. De media schreven niet dat “het volwassen geloof van vandaag zonder dogma's kan”, maar dat was het wetenschappelijke tijdschrift van de Franse jezuïeten. En het was niet zomaar een mediakanaal dat schreef dat de stichters van religies, inclusief valse religies, allemaal "boodschappers van God" zijn, maar L'Osservatore Romano, de officiële krant van het Vaticaan. Natuurlijk zullen sommigen reageren dat dit slechts misbruik is: de teksten van het Concilie zeggen dat niet.

Ongetwijfeld zegt het Concilie niet alles letterlijk, maar het Concilie heeft een principe vastgesteld dat hiertoe leidt. In de woorden van kardinaal Ratzinger zelf: het Concilie "had de macht om opvattingen te ontwrichten die eeuwenlang vastzaten." Toen het Concilie in zijn teksten eerdere leerstellingen tegensprak, raakte het het principe van de stabiliteit van het geloof aan: het gaf aan dat vroegere waarheden, die werden geloofd en krachtig bevestigd, plotseling konden worden verdrongen. Wanneer deuren worden geopend, kan men niet verrast worden door de uitgangen. Het waren dus niet de media die schreven dat de Katholieke Kerk "bestaat in" de Kerk van Christus, waarmee de traditionele identificatie tussen de twee uitdrukkingen werd doorbroken, maar veeleer de constitutie Lumen Gentium van het Tweede Vaticaans Concilie. Het waren niet de media die een religieuze vrijheid of een verwoestend oecumenisme verkondigden dat eerder was veroordeeld, maar veeleer de teksten van het Concilie, die we zullen zien in de volgende video's.

Geconfronteerd met al deze elementen, komt een ander standpunt naar voren: dat van een prelaat die getuige was van de conciliaire revolutie en de daaropvolgende achteruitgang, en die er de voorkeur aan gaf de objectieve realiteit te erkennen zoals die zich ontvouwde, in plaats van zijn toevlucht te zoeken in een abstracte en voluntaristische interpretatie van de feiten. In reactie op de reeds geciteerde brief van kardinaal Ottaviani, in 1966, in de nasleep van het Concilie, antwoordde aartsbisschop Lefebvre dat “toen het Concilie vernieuwingen doorvoerde, schudde het de zekerheid van de waarheden die door het authentieke leergezag van de Kerk als definitief behorend tot de schatkamer van de Traditie werden onderwezen. [...] We zijn getuige geweest van het huwelijk van de Kerk met liberale ideeën.”

Het zou zijn om het voor de hand liggende te ontkennen, om de ogen te sluiten, , en niet om moedig te bevestigen dat het Concilie degenen die de door de pausen veroordeelde dwalingen en tendensen belijden [...] legitiem liet geloven dat hun doctrines nu goedgekeurd waren. [...] We moeten daarom, in het nauw gedreven door de feiten, concluderen dat het Concilie de verspreiding van liberale dwalingen op een onvoorstelbare manier heeft bevorderd. Moeten we dus zeggen: "Ik verontschuldig het Concilie" of "Ik beschuldig het Concilie"? Onze Heer Jezus Christus geeft ons een maatstaf voor het oordeel: "Elke goede boom draagt ​​goede vruchten, maar een slechte boom draagt ​​slechte vruchten." Een boom wordt gekend aan zijn vruchten.

Noot Claudia: In het artikel wordt niet verwezen naar de rol van de Kerkvrijmetselarij. Kardinaal Suenens bijvoorbeeld was lid van de beruchte P2 loge. Daarom is het beeld van paus Paulus VI dat de rook van Satan de Kerk is binnengedrongen een understatement. Ook de infiltratie van communistische elementen in het Vaticaan is onmiskenbaar. Daarom kan men niet volledig de schuld bij het Tweede Vaticaans Concilie leggen, maar door agenda die gevoerd werd achter de schermen. Ook de invloed van de top van de Jezuietenorde, allen 33e graadsvrijmetselaars, die bijvoorbeeld de St Pietersbasiliek hebben toegewijd aan Satan zoals Malachi Martin vermelde in zijn boek The windswept House, hebben zeker niet bijgedragen aan de instandhouding van de traditionele Katholieke Kerk. Bovendien was er geen vraag om een Tweede Vaticaans Concilie bijeen te roepen van de kant van de gelovigen. Daarom is het eerder een satanische agenda te noemen waarbij Vaticanum II als middel werd gebruikt om de Katholieke Kerk een klap toe te brengen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door claudia om 17:31 Reageer op dit bericht

26/6 Over de vergeten zielen in het Vagevuur - Uniquely Mary

26/6 Over de vergeten zielen in het Vagevuur - Uniquely Mary

Dennis Bond de heilige Maria Goretti iets zo dringends onthulde dat zelfs deze tachtigjarige man, die om privacy had gesmeekt, zich gedwongen voelde om te spreken. In deze ontmoeting, gefilmd in Ierland, deelt Dennis wat de heilige Maria Goretti hem liet horen: een klaagzang die opsteeg uit de diepten van het vagevuur – de roep van vergeten zielen, voorouders van generaties terug, die wanhopig verlangen naar één enkel gebed. Dennis onthult ook de buitengewone genade die de heilige Maria Goretti schenkt aan iedereen die haar verhaal hoort – een klein wit lelietje geplant in het hart van elke luisteraar, dat ons oproept om elke priester die we tegenkomen in stilte aan haar zorg toe te vertrouwen. Als u voorouders hebt wier namen in de loop der tijd verloren zijn gegaan, is deze video een goddelijke aansporing – want de Mis, de Rozenkrans en het Rozenkransgebed van de Goddelijke Barmhartigheid zijn de levenslijnen waarop zij rekenen.

Boodschap van Maria: Ik ben de Moeder van de Eucharistie. Wees heilig, mijn kleintjes, wanneer jullie de levende vrucht van mijn onbevlekte schoot naderen. Omarm het vleesgeworden Woord. Mijn kleintjes, zonder mijn zoon zijn jullie armzalig. Met hem bezitten jullie alles.

Ik keek naar de monstrans en toen keek ik naar Jezus en dat kleine meisje bij Hem. Hij keek naar haar neer en glimlachte, en zij glimlachte naar Hem. Ze droeg een lang blauw gewaad tot aan haar voeten, zelfs tot aan haar wreef. Het leek alsof ze samen speelden, weet je, zo zag het eruit. Je kon de liefde tussen hen beiden zien en voelen. Toen keek Hij naar mij en zei: "Zie Maria. Zie Maria Goretti. Zie mijn kleine martelaar van zuiverheid." En toen Hij die woorden sprak, keek ze weer naar Hem. En toen zag ik beneden haar verschillende priesters, zeven of acht priesters van verschillende ordes, Franciscanen, Benedictijnen. En toen ik naar hen keek, zag ik dat ze haar handje opstak, ongeveer op de plaats waar Jezus' Hart zou zitten. En ze pakte een heel kleine lelietjes.

Ze gaf er een aan elk van de priesters en ze gingen allemaal weg. Toen keek ze me aan en glimlachte naar me, er zaten kleine lelies om haar hand heen en ze gooide ze naar me toe. En ze vielen overal neer als sneeuwvlokjes. Toen verdween ze. Jezus bleef echter om me de symboliek ervan uit te leggen. Jezus zei dat elke lelie een genade vertegenwoordigt die Hij vanuit de Hemel zendt. Het is een genade. En Hij vertelde me hoe ik op die genade moest reageren, want we ontvangen voortdurend genade. Misschien reageer ik er soms niet genoeg op. Maar hoe je op de genade van de kleine witte lelie moet reageren, zei Hij, is door elke keer dat je dat verhaal vertelt, en vertel het zo vaak mogelijk, bij elke gelegenheid die je krijgt.

Als ik bijvoorbeeld een lezing geef, vertel dat verhaal dan. En als je het verhaal vertelt, zal er voor elke luisteraar een kleine witte lelie uit de Hemel neerdalen en in hun hart gegrift worden. En het vertegenwoordigt een genade. En om op die genade te reageren, hoef je alleen maar, als je een priester op het altaar ziet, op straat, in een café, in een hotel, die priester in stilte toe te vertrouwen aan de zorg van de heilige Maria Goretti, en zij zal ernaar streven die priester heilig te houden. Je zou kunnen zeggen dat ze de kracht van de heilige Maria Goretti om voor priesters te bemiddelen zal vergroten. Omdat we nu haar instrumenten worden. Ze is gewoon een lief kleine Heilige.

Ik hoorde ook het gehuil van vergeten zielen in het vagevuur. Ze schreeuwen het nu uit. Het gehuil is zo verdrietig en het is alsof het geluid van heel ver terug in de tijd komt. Van degenen die vergeten zijn en daar al heel lang zijn. We denken dat we misschien missen en gebeden kunnen laten opdragen voor degenen die gestorven zijn, terwijl we zelf hier op aarde leven. Maar er is nog veel meer te zeggen. Gebeden voor onze voorouders in de verre toekomst. Het trieste eraan is dat sommige van mijn voorouders deel uitmaken van dat gehuil. Ik voelde me zo verdrietig toen de Heilige Maria daar was en ze me vertelde dat ik het gehuil zou horen. Ik kan het gewoon niet beschrijven, maar het is zo verdrietig, zo verdrietig. Ik zei: "God, ik moet veel meer doen, veel meer missen laten opdragen voor mensen.

De mis is zo krachtig om iemand dichter bij God te brengen. Gebeden brengen ze dichterbij, maar de mis brengt ze zo snel, zoveel dichterbij, zoveel dichterbij." Het is ook belangrijk te bidden voor die zielen, dat is de belangrijkste taak. Ik wil gewoon nogmaals zeggen: één van de dingen is de rozenkrans, de rozenkrans. Het goddelijke gebed, de rozenkrans. Maar bid voor hen tijdens de mis. Vooral tijdens de mis. Bid voor hen. Jezus luistert naar ons gebed tijdens de mis, Hij is heel dicht bij de mensen. Dus vergeet ze niet. Dat is het belangrijkste. En je gebed hoeft niet lang te zijn, weet je, bid gewoon voor de zielen. Iets wat mensen misschien dagelijks kunnen doen, en iedereen kan het zelf bepalen.

Een rozenkrans van de Goddelijke Barmhartigheid kan bijvoorbeeld tien minuten of minder duren. Maar het is iets wat iedereen kan bidden, bijvoorbeeld tijdens een wandeling, of aan het begin van de dag om drie uur 's middags. Het kan een dagelijkse gewoonte zijn, en als je het elke dag doet, kan het heel krachtig zijn.Vooral als je het samen met anderen bidt en anderen aanmoedigt om het ook te doen. En het kost maar een klein beetje tijd.

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 02:45 Reageer op dit bericht

Boodschappen van Dochters van het Lam (5 en 12/6)

Boodschappen van Dochters van het Lam

5/6 De cel

Openbaring 2:10: Wees niet bang voor wat jullie zullen moeten lijden. De duivel zal sommigen van jullie in de gevangenis gooien, in de hoop dat jullie je geloof zullen opgeven. Tien dagen lang zullen jullie worden verdrukt. Blijf trouw aan Mij, zelfs als je dat je leven zal kosten. Dan zal Ik jullie de levenskroon geven.

Laten we beginnen met een 'Ik hou van U' en een 'Onze Vader'...

Dochter, ik laat je een visioen zien van jouw Jezus die in een gevangeniscel zit, want Ik wil je vertellen hoe belangrijk het is om de waarheid te spreken en wat de gevolgen daarvan zijn voor een volgeling van Christus.

Deze morgen, Mijn dochter, zal Ik spreken over het belang om een WARE CHRISTEN te zijn en wat het betekent om Mijn waarheid te spreken. Ik begin door je te vertellen dat de meeste mensen niet de waarheid spreken, want de meeste mensen kunnen geen dingen zeggen die waar zijn. Ze zeggen alleen wat hen bevalt, wat hen gelijk geeft, en onderwerpen zich niet aan Mijn waarheid. Want dit zijn de mensen die zichzelf volgen en niet God.

Het is van groot belang om de waarheid te spreken, en je moet eerlijk zijn als je een volgeling van Christus wilt zijn. Ik heb de mensheid de Heilige Geest gegeven om altijd actief te zijn – Mijn Geest stroomt in de ziel en de Heilige Geest zal alles in Christus initiëren, jouw inspiratie, gedachten en daden, waardoor Ik levend word in de ziel.

Als je met Mij wandelt, heb je de Heilige Geest in je – maar als een ziel afvalt en zich niet bekeert, zwijgt de Heilige Geest en is Hij afstandelijk in Zijn handelen met die ziel. Wanneer je je bekeert, je zonden belijdt en terugkeert naar je liefdevolle relatie met Mij, wordt de Heilige Geest opnieuw ontstoken en woont Hij weer levend in de ziel.

De cel verwijst naar de WARE CHRISTEN en hun geloofsgetuigenis. Jij als christen die in de waarheid wandelt, zult beproefd worden als vuur, maar vrees niet wat je te wachten staat – je zult vervolgd en gevangengezet worden omwille van Mij, maar zij die volharden, zullen door Mijn waarheid bevrijd worden.

Vrees niets, want alles zal je gegeven worden om je te ondersteunen en je leven te geven. Ik zal Mijn Geest over je uitstorten, want Ik ben het die door jou zal spreken en Ik zal met je zijn wanneer je beproefd wordt. Niets zal je schaden, maar wie zichzelf en de wereld heeft gekozen, zal de beproevingen niet doorstaan. Wees waakzaam en stel jezelf altijd in Mijn Wil, en alles zal je dienovereenkomstig gegeven worden.

Deze momenten waarover Ik spreek, liggen voor velen in het verschiet, maar eerst, Mijn kinderen, zal Mijn waarschuwing: de verlichting van de ziel komen.

Wees altijd voorbereid, houd je ziel wakker door in staat van genade te verkeren en leer anderen dat Ik leef in de ziel die in Mij gelooft en die Mijn geboden werkelijk volgt. Kinderen, bedenk de dagen die jullie leven, want de tijd is kort voor de hele mensheid. Ik ben altijd met jullie.

Je Gekruisigde Jezus

12/6 Het Congres

Romeinen 13:1: Iedereen moet de autoriteit van het bevoegd gezag erkennen, want er is geen gezag dat niet van God komt; ook het huidige gezag is door God ingesteld. 

Laten we beginnen met een 'Ik hou van U' en een 'Onze Vader'...

Ik wil een congres van Mijn liefde instellen, niet alleen van wetten. Wat is een congres? Een groep mensen, ingesteld door overheidsfunctionarissen, die een functionerend congres vormen dat vrijheid en rechtvaardigheid vestigt door middel van wetten in je land, gebaseerd op God.

Dat was het oorspronkelijke doel, maar dat is nu niet meer zo. Alleen omkoping, verzonnen leugens en manipulatie belemmeren de waarheid en dwarsbomen de rechtsstaat. Dit zal veranderen, want Ik zal een nieuw congres instellen dat zal worden uitgevoerd met liefde voor God en een vernieuwd verbond met Mijn volk van de VS. Je zult het verschil merken, want het zal uit het Hart van God komen.

Ja, uit Mijn Heilig Hart, want Ik heb Amerika een deel van Mijn Hart gegeven bij deze inwijding. Vandaag, op het feest van Mijn Heilig Hart, zul je rijkelijk gezegend worden voor je hernieuwde toewijding aan Mij. Ik zal Mijn zegeningen uitstorten over allen die Mijn wetten eren en respecteren en hun leven aan Mij hebben gegeven; genade zal worden geschonken.

Romeinen 13:2 Wie dus ongehoorzaam is aan een gezag, verzet zich tegen Gods gebod; en rebellen moeten de veroordeling verwachten die ze verdienen.

Ik zal dit land herbouwen, maar eerst moet Ik het kwaad dat erin is ingesleten, omverwerpen en uitroeien. Dit geldt ook voor het Congres, dat zijn tirannieke wetten heeft ingevoerd en het land met het kwaad heeft besmet.

Allen die zich schuldig hebben gemaakt aan immorele daden zullen ten val worden gebracht. Als ze Mij om genade vragen, zal genade worden verleend, en zo niet, dan zal gerechtigheid zegevieren. Bid voor je Amerika, "waar de zonde overvloedig is, daar is de genade nog veel overvloediger" (Romeinen 5:20), en Ik zal Mijn genade over jullie uitstorten.

Vandaag zijn de wielen van de gerechtigheid in beweging gezet en spoedig zal het kwaad worden uitgeroeid. Bid alstublieft een Weesgegroet voor elk van je Congresleden, zodat Mijn genade zal worden geschonken. Er moet veel reiniging plaatsvinden. Ik ben altijd met jullie.

Je Gekruisigde Jezus

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 02:27 Reageer op dit bericht

Meer van Levend_geloof

↑ Terug naar de berichten