Negen uitingen van overtreffende Liefde

30/6 Hormuz op scherp: Iran, Israel, Europe, profetie en de Kerk - O Crux Ave

Aanvulling op de franstalige uitzending

Volgens de gepensioneerde Amerikaanse kolonel en militair analist Douglas Macgregor zal de toekomstige kaart van Oekraïne er drastisch anders uitzien, waarbij het land grote delen van zijn grondgebied definitief verliest aan Rusland of zelfs volledig van de kaart kan verdwijnen.

Macgregor, voormalig Pentagon-adviseur onder Donald Trump, staat bekend om zijn controversiële, pro-Russische analyses waarin hij stelt dat Oekraïne de oorlog militair al lang heeft verloren. Hoewel hij geen officiële fysieke landkaart heeft gepubliceerd, schetst hij in zijn publieke optredens (zoals op YouTube-kanalen en internationale media) een specifiek scenario voor de opdeling van Oekraïne:

De hypothetische kaart volgens Macgregor

Russische annexatie van de gehele Dnjepr-oostoever: Rusland zal volgens hem permanent alle gebieden ten oosten van de rivier de Dnjepr inlijven. Dit omvat naast de reeds geannexeerde regio's (Donetsk, Loehansk, Zaporizja en Cherson) ook strategische steden zoals Charkiv en Poltava.

Verlies van de volledige zuidkust: Macgregor voorspelt dat de Russische troepen zullen doorstoten naar het westen om de havenstad Odesa in te nemen. Hierdoor wordt Oekraïne een volledig door land ingesloten staat (landlocked country) zonder toegang tot de Zwarte Zee.

Rompstaat in het westen: Wat er overblijft van Oekraïne zal volgens hem worden gereduceerd tot een neutrale, gedemilitariseerde rompstaat rondom Kyiv en Centraal-Oekraïne.

Poolse of Europese absorptie: In zijn meest extreme scenario's oppert hij dat West-Oekraïense gebieden (zoals rond Lviv) mogelijk geabsorbeerd of gecontroleerd zullen worden door buurlanden zoals Polen.

Context en kritiek

Zijn visie op de kaart wijkt fundamenteel af van de actuele frontlijnen op de kaart, waar Rusland momenteel ongeveer een vijfde (20%) van het Oekraïense grondgebied bezet. Sinds het begin van de invasie in 2022 heeft Macgregor herhaaldelijk snelle, totale Russische overwinningen voorspeld die niet zijn uitgekomen. Militaire experts van westerse denktanks bestempelen zijn voorspellingen en kaarten daarom vaak als onrealistisch en beschouwen ze eerder als een weerspiegeling van het narratief van het Kremlin.

Huidige oorlogssituatie op de kaart

 

De zwarte zone is gebied dat Rusland in bezit had voor de oorlog

Het front is momenteel ruim 1250 kilometer lang. De bezette gebieden en gevechten concentreren zich hoofdzakelijk in het oosten en zuiden:

Bezettingspercentage: Rusland houdt momenteel ongeveer 20 procent van Oekraïne bezet (inclusief de Krim en delen van de Donbas).

Het oostelijke front: In de regio's Donetsk en Loehansk is er sprake van een felle uitputtingsoorlog. Het front verschuift hier heel langzaam per vierkante meter.

Het zuidelijke front: De frontlinie in Zaporizja en Cherson is relatief stabieler qua grondgebied, maar blijft het doelwit van zware artillerie- en drone-aanvallen.

Noordelijke bufferzones: In de regio rond Charkiv probeert het Russische leger lokale bufferzones te behouden of te creëren.

* Er was een succesvolle aanval op een Russische fabriek met microchips, die praktisch is vernietigd en dat heeft Vladimir Poetin extreem boos gemaakt. Daarom heeft hij besloten dat Rusland nu in oorlog is met de NAVO, omdat hij de Britten ervan beschuldigt alle GPS-ondersteuning te hebben gegeven voor deze succesvolle aanval op zo'n goed bewaard gebleven en door grond-lucht-raketafweer omringde raketafweer te zijn geweest. Alleen een geavanceerd GPS-systeem had deze vloot Oekraïense drones naar hun doelwit kunnen leiden. Wat we op Franse media hebben gehoord is het volgende, en dit is zeer ernstig, namelijk dat de openlijke oppositie in Moskou Vladimir Poetin verwijt dat hij op dit moment niet de voldoende middelen gebruikt om de Oekraïners voor eens en voor altijd uit te roeien.

De oppositie van Vladimir Poetin is het gebruik van tactische kernwapens, die ongeveer iets meer dan 1,5 keer zo krachtig zijn als de Nagasaki en Hiroshima. Ze willen minstens twee tot drie tactische wapens inzetten, één ervan in een verlaten gebied in centraal Oekraïne om hun macht te tonen, en als de Oekraïners niet reageren, sturen ze er nog twee, één in bevolkte gebieden, bij voorkeur aan de rand van grote steden. Vladimir Poetin is volledig tegen dit idee. Hij wil afrekenen met de Oekraïners, maar niet ten koste van een conventionele of, laat staan, een nucleaire confrontatie met de NAVO-landen van Europa.

Nu, en dit is de kracht van de Russische vastberadenheid. Er was een interview twee jaar geleden met Vladimir Poetin, afgenomen door een Franse journalist. Daarin werd gezegd: "President, als er inderdaad een NAVO-aanval zou plaatsvinden om de Oekraïense bondgenoten van de Europeanen te verdedigen, en als zij reageren met tactische nucleaire wapens, alleen, zou u dan reageren met nucleaire vergelding, ook al zou dat een intercontinentale raketuitwisseling tussen u en het hele Westen kunnen betekenen?" Vladimir Poetin antwoordde zonder aarzelen, ja. Het zou ongetwijfeld de vernietiging van de wereld betekenen, maar ik kan me geen toekomst voor de wereld zonder Rusland voorstellen.

Met andere woorden, Rusland beweert dat als ze tot het einde moeten gaan, ze dit zullen doen om te voorkomen dat ze zich moeten overgeven en dan zullen ze de rest van de wereld met zich meeslepen. En dat is de volledige maatstaf van de Russische vastberadenheid. Dus we weten nu, of we het nu leuk vinden of niet, dat Rusland op dit moment de conventionele oorlog op de grond wint, en in de lucht tot op zekere hoogte. De fabricage van drones, en van zeer geavanceerde drones, wordt ook door de Russen uitgevoerd. Ze produceren aanzienlijk meer dan de Oekraïners. Hoewel de Oekraïners opmerkelijk genoeg de grootste producent van drones op het hele Europese continent zijn.

Dus ik ga zo een korte update geven over de wereldgebeurtenissen. Maar het komt erop neer dat wij als katholieken oprecht moeten bidden dat de oppositie van Vladimir Poetin niet aan de macht komt. De oppositie van Vladimir Poetin wil Oekraïne en mogelijk een aanval op elke industrie of fabriek die wapens, inlichtingen of militaire hulp levert van welke aard dan ook aan de Oekraïners. Dat zal onvermijdelijk leiden tot de Derde Wereldoorlog.

* Over de ontmoeting van de VS en Rusland in Anchorage

Er is geen formele overeenkomst of bindend akkoord gesloten tussen Rusland en de Verenigde Staten tijdens hun topontmoeting in Anchorage. Hoewel het Kremlin lange tijd via propaganda claimde dat er afspraken waren gemaakt, heeft de Russische president Vladimir Poetin onlangs zelf toegegeven dat er in Alaska nooit een deal is gesloten.

Wat is er gebeurd in Anchorage?

Op 15 augustus 2025 ontmoetten de Amerikaanse president Donald Trump en Vladimir Poetin elkaar op een militaire basis in Anchorage (Alaska) om te praten over het beëindigen van de oorlog in Oekraïne.

De Amerikaanse inzet: De VS legden een verkennend compromisvoorstel op tafel om tot een staakt-het-vuren te komen.

De Russische interpretatie: Rusland claimde na de top dat de partijen een informeel akkoord hadden bereikt—door Moskou de "geest van Anchorage" of de "Anchorage-formule" genoemd. Volgens de Russen hield dit in dat de VS ermee akkoord gingen dat Rusland de volledige controle over de Donbas-regio zou krijgen in ruil voor het bevriezen van de frontlinie.

De nasleep en de opheldering

De Verenigde Staten hebben het bestaan van een dergelijke deal altijd resoluut ontkend. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio verklaarde dat er louter voorstellen zijn uitgewisseld, maar dat er nooit sprake was van een akkoord.

Eind juni 2026 gaf Poetin uiteindelijk officieel toe dat de "Anchorage-overeenkomst" een mythe was. Hij bevestigde dat er geen documenten zijn ondertekend en dat de besproken punten slechts Amerikaanse voorstellen waren die Rusland destijds weliswaar wilde overwegen, maar die nooit tot een definitieve overeenkomst hebben geleid.

* De Russen profiteren dus van deze verklaring over de terugtrekking van de Amerikanen uit de overeenkomsten die ze in Anchorage met de Russen hebben gesloten. En nu verklaart Vladimir Poetin dat hij zelfs na de val van Donbas en de onderhandelingen met Rusland met Oekraïne niet zal accepteren dat uiteindelijk ook Odessa wordt ingenomen. Odessa is de laatste grote haven van Oekraïne. Het is de haven die hen toegang geeft tot de Zwarte Zee. Als de Oekraïners Odessa verliezen, zal de Zwarte Zee weer in Russische handen vallen en zullen de Oekraïners volledig geïsoleerd zijn zonder enige echte toegang tot de zee. Dit zal voor hen een catastrofe zijn.

Vandaag is er op het Franse nieuws gemeld dat een vloot Iraanse speedboten en een belangrijke vloot in de Straat van Hormuz zijn gesignaleerd en zelfs gezien zijn terwijl ze een groot aantal onderwatermijnen hebben losgelaten. Iraniërs hebben verklaard dat ze enkele belangrijke tankerschepen zullen blijven doorlaten, maar dat er verder geen onderhandelingen zullen plaatsvinden. De Iraniërs beschuldigen de Amerikanen ervan, hun memorandum van overeenstemming te hebben geschonden door de Israëliërs toe te staan ​​door te gaan met het bombarderen van Zuid-Libanon. En in de overeenkomst, in het memorandum van overeenstemming, stond volgens de Iraniërs duidelijk vermeld dat het staakt-het-het gehele regionale conflict zou omvatten, inclusief de bondgenoten van Iran in Libanon en Israël, door onmiddellijk het vuur te staken.

Er is nog geen staakt-het-vuren afgekondigd in Libanon. Volgens het Franse nieuws, ik weet niet of dat waar is, maar de Amerikaanse reservewapens en kruisraketten zijn ernstig uitgeput en de Amerikanen proberen met man en macht de verliezen van de afgelopen paar maanden in de bombardementen op Iran goed te maken. Iran heeft helaas, volgens zelfs het Pentagon, ongeveer 24, 23% van hun totale ballistische arsenalen verloren. Dat betekent als we dat in cijfers zouden vertalen, hebben ze nog ruim twee, bijna 3000 raketten in hun reserves en ontvangen ze continu een vloot van zware transportschepen uit China, voornamelijk uit China en in mindere mate uit Rusland, om hun voorraden aan wapens, munitie en materialen aan te vullen om het niveau van ballistische wapens van vóór de bombardementen campagne weer op te bouwen.

De situatie is dus helemaal niet vaststaand en hoewel de vijandelijkheden voorlopig zijn gestaakt, is dat om slechts één reden. De geallieerden zijn niet in staat om door te gaan tussen Oekraïne, dat sinds 2022 miljoenen tonnen munitie en wapens van de NAVO heeft verbruikt, en de situatie met Iran, die een ernstige oorzaak was van de uitputting, met name van de Amerikaanse wapenarsenalen. De Amerikanen merken dat ze, hoewel machtig en sterk, toch een beetje buiten adem zijn wat raketten betreft.

* De profetieën van de Rwandese ziener Emmanuel Segatashya (die in 1994 tijdens de genocide omkwam) richten zich sterk op de eindtijd, de morele crisis van de mensheid en de uiteindelijke wederkomst van Jezus Christus. Hoewel hij geen specifieke jaartallen noemde, schetsen zijn visioenen een profetisch beeld dat volgens gelovigen naadloos aansluit op de huidige wereldwijde periode van onrust. Zijn boodschappen, die hij tussen 1982 en 1994 overbracht na zijn ontmoetingen met Jezus, bevatten concrete waarschuwingen over de staat van de wereld vlak voor het einde:

1. Wereldwijde natuurrampen en schaarste

Segatashya waarschuwde dat de aarde in de laatste periode geteisterd zou worden door extreme ecologische en klimatologische crisissen.

De wereld zal gedomineerd worden door hevige droogtes, extreme overstromingen, zware aardbevingen en hongersnoden.

De materiële en ecologische ellende die de mensheid treft, is volgens zijn boodschap niet louter toeval, maar het directe spirituele gevolg van de morele achteruitgang en de zonden van de mensheid.

2. De opkomst van de antichrist en misleiding

Een van de meest specifieke waarschuwingen van Segatashya voor de eindtijdfase betreft grootschalige spirituele en technologische misleiding:

Satan zal zich in tijden van grote wereldwijde crisis aandienen als een valse redder (de antichrist) om de geteisterde mensheid te misleiden.

Deze misleider zal de schijn ophouden de hongerigen te kunnen voeden en de zieken te kunnen genezen. Hij zal indrukwekkende wonderen verrichten en hiermee pronken om grote massa's achter zich te krijgen.

Jezus waarschuwde Segatashya uitdrukkelijk dat mensen in deze periode alert moeten blijven, niet achter deze valse beloftes aan moeten lopen, en hun noden uitsluitend in gebed tot God moeten richten.

3. De spirituele crisis: harten die verharden

Segatashya benadrukte dat de overgangsperiode naar het einde gekenmerkt wordt door een acute tijdnood om tot inkeer te komen.

Mensen zullen hun harten steeds verder verharden, waardoor het op een gegeven moment te laat zal zijn om nog te veranderen.

De boodschap luidt dat de mensheid nu moet handelen: "De dag komt dat de dingen echt zwaar zullen worden voor de mensheid. Je moet je hart veranderen nu er nog tijd is."

4. Het "einde van EEN wereld", niet het einde van DE wereld

Toen theologen en onderzoekers destijds aan de zieners van Kibeho vroegen of deze apocalyptische visioenen het definitieve einde van de planeet betekenden, gaven zij een belangrijk nuanceverschil aan:

Het gaat niet zozeer om de totale vernietiging van de fysieke aardbol, maar om het einde van de wereld zoals de mens die heeft opgebouwd (een wereld gebouwd op materialisme, egoïsme en goddeloosheid).

De huidige periode van chaos is de overgangsfase (de barensweeën) waarin God de structuren van de menselijke hoogmoed afbreekt om plaats te maken voor Zijn koninkrijk en Zijn terugkeer.

Samenvatting van de kernboodschap

De profetieën van Segatashya voor onze tijd zijn niet bedoeld om angst aan te jagen, maar dienen als een dringende oproep tot spirituele waakzaamheid. Volgens zijn getuigenis bevindt de huidige wereld zich in de kritieke zone waarin natuurrampen, misleiding en verharding toenemen, en waarin persoonlijk gebed en morele bekering de enige veilige schuilplaats vormen.

Jezus aan Emmanuel: In de laatste dagen zal de zon zeer heet zijn en zullen talloze mensen sterven van honger en door andere rampen die op deze schaarste zullen volgen. Er zullen in deze tijd veel verleidingen van de duivel zijn, omdat de aarde het grootste lijden zal doormaken dat ze ooit heeft gezien groter dan alles wat ooit eerder is gebeurd. Wanneer je oorlogen ziet uitbreken tussen verschillende religies in de wereld, weet je dat mijn terugkomst nabij is. Wanneer je religieuze oorlogen ziet, weet je dat ik onderweg ben. Als religieuze oorlogen eenmaal beginnen, zal niets ze stoppen. Tegen het einde zullen er oorlogen zijn en naties zullen zich tegen elkaar keren en religies tegen elkaar, maar ook de families zullen onderling vechten. De vaders zullen zich tegen hun kinderen keren en zonen en dochters zullen tegen hun tegen elkaar vechten. Er zal veel ellende zijn omdat de wereld zal blijven weigeren zich te bekeren.

Jezus aan Emmanuel: Er zullen veel aardbevingen zijn in alle hoeken van de wereld. Op sommige plaatsen zal de hitte van de zon zo meedogenloos zijn dat het land zal verdrogen en de gewassen jaar na jaar zullen sterven. Winden zullen over het land razen en eindeloze regen zal grote overstromingen veroorzaken. Hongersnood zal zich over vele landen verspreiden. Velen zullen met elkaar vechten om voedsel en menigten zullen van de honger omkomen. Volgens het rapport zal deze extreme hitte deel uitmaken van een periode die gekenmerkt wordt door droogte, hongersnood, overstromingen, oorlogen en diepe beproevingen voor de mensheid. Tegelijkertijd houdt Jezus vol dat deze gebeurtenissen niet leiden tot wanhoop, maar tot bekering, gebed en vertrouwen in God.

* Verschijningen in Jacarei op 28/6/2026: naak je klaar voor de komende Parousia. Voor de terugkeer van mijn zoon Jezus moet de aarde erg heet zijn, zoveel aardbevingen in minder dan 24 uur. De afgelopen dagen is Gods stem die zegt dat hij niet goedkeurt wat we doen.

De afgelopen week (eind juni 2026) was seismisch gezien uitzonderlijk actief, met name rond woensdag 24 juni en donderdag 25 juni 2026, toen een reeks zware aardbevingen de wereld opschrikte.

De belangrijkste en meest impactvolle aardbevingen van magnitude 5.0 of hoger (5M+) van de afgelopen week zijn:

De meest verwoestende: Tweelingbevingen in Venezuela (M 7.5 & M 7.2)

De absolute hoofdgebeurtenis van de afgelopen week vond plaats in Venezuela. Binnen één minuut tijd werd de noordkust getroffen door twee zware opeenvolgende schokken:

M 7.5 & M 7.2 nabij Yumare / La Guaira (Venezuela): Deze ondiepe bevingen veroorzaakten enorme schade in onder andere Caracas en La Guaira. Volgens officiële rapporten van deze week zijn er meer dan 58.000 gebouwen beschadigd of ingestort. Het dodental is inmiddels opgelopen tot boven de 1.700 slachtoffers.

Andere zware mondiale bevingen (6M+)

M 7.2 aan de noordkust van Japan: Vrijwel gelijktijdig met de ramp in Venezuela werd de regio Aomori (nabij Hachinohe/Noda) getroffen door een zware schok. Hoewel er materiële schade was, bleef de impact hier relatief beperkt dankzij de strikte Japanse bouwvoorschriften. 

M 6.5 in Sarangani, Filipijnen (26 juni): Een krachtige beving op relatief geringe diepte (42 km) die flinke trillingen veroorzaakte in de regio Mindanao.

M 6.1 in Jurm, Afghanistan (27 juni): Deze diepe aardbeving (bijna 200 km diep) werd gevoeld in een groot deel van Centraal- en Zuid-Azië.

Recente opvallende bevingen rond de 5M (Afgelopen dagen)

Sinds het heftige weekend zijn er wereldwijd tientallen bevingen rond de 5-magnitude geregistreerd. De meest opmerkelijke van de afgelopen dagen zijn:

M 5.5 voor de kust van Oregon, VS (29 juni): Een beving op de oceaanbodem, ongeveer 218 kilometer ten westen van Bandon. Er was geen tsunami-dreiging.

M 5.4 in Kimbe, Papoea-Nieuw-Guinea (30 juni): Vrij recent geregistreerd in de Stille Oceaan.

M 5.3 nabij Cordova, Alaska (28 juni).

M 5.2 in Changning, China (28 juni): Vond plaats op een geringe diepte van 10 kilometer.

M 5.2 in Sarangani, Filipijnen (28 juni): Een krachtige naschok na de eerdere grotere beving.

M 5.1 in de buurt van de South Sandwich Eilanden (29 juni): Geregistreerd in de buurt van Antarctica.

M 5.0 nabij Catuday, Filipijnen (28 juni).

M 5.0 voor de kust van Foxton Beach, Nieuw-Zeeland (28 juni).

Wetenschappers van de USGS hebben nadrukkelijk laten weten dat hoewel deze bevingen (zoals in Californië (M5.6), Japan en Venezuela) zeer kort na elkaar plaatsvonden, ze seismisch gezien niet met elkaar in verband staan en dat de timing puur toeval was.

* Pr Michel Rodrigue zei ooit: Als je wilt begrijpen wat er in de wereld gebeurt, kijk dan naar wat er in de Kerk gebeurt. De wereld en de Kerk lopen hand in hand. Wanneer er iets in de wereld schudt, schudt er meestal ook iets in de Kerk. En wanneer verwarring ontstaat onder de naties, ontstaat er ook verwarring onder de zielen. Wanneer oorlog dreigt In de wereld woedt er vaak tegelijkertijd een geestelijke oorlog binnen de Kerk. Wanneer de wereld beeft, zouden zielen naar de Kerk moeten kunnen kijken voor duidelijkheid, leer, genade, moed en waarheid. 

Maar wat gebeurt er als de Kerk zelf gewond lijkt, verdeeld, verward en dreigt de indruk te wekken dat er twee verschillende kerken ontstaan? En dat is wat we nu zien. De traditionalisten en de modernisten.

Profetieën en commentaar over de twee kerken volgens Marie Julie Jahenny, Anna Katarina Emmerich, Moeder Mariana van Quito, Agnes Sasagawa van Akita en Catharina van Siena

Binnen de katholieke mystiek en eschatologie (de leer van de eindtijd) verwijst het concept van de "twee kerken" naar een profetische splitsing binnen het christendom. Enerzijds is er de ware, standvastige, maar vervolgde Kerk van Christus (de overblijfsel-Kerk). Anderzijds ontstaat er een valse, gemoderniseerde, door mensen ontworpen imitatie-Kerk (de "Kerk van de duisternis" of de "valse kerk").

De door u genoemde vijf mystici vullen elkaar op dit vlak aan. Ze schetsen een chronologisch beeld dat begint met moreel verval van de clerus (Catharina van Siena), overgaat in structurele infiltratie en afvalligheid (Emmerich, Mariana, Jahenny), en culmineert in een wereldwijde crisis en uiteindelijke zuivering (Sasagawa van Akita).

1. Anna Katarina Emmerich (1774–1824) – De "Duistere Kerk" en de twee Pausen

Zij gaf de meest letterlijke en gedetailleerde beschrijving van de twee kerken. Haar visioenen worden door traditionalistische katholieken vaak gezien als een blauwdruk voor de moderne tijd.

De Valse Kerk: Zij zag de opkomst van een “valse, excentrieke kerk”. Deze namaakkerk werd gebouwd op puur menselijke plannen, zonder goddelijke tussenkomst. Ze zag dat protestanten, ketters en vrijmetselaars meebouwden aan deze kerk om tradities af te breken.

De Twee Pausen: Emmerich zag een periode waarin twee pausen gelijktijdig leefden. De ene was een lijdende, zwakke paus in ballingschap. De andere was een paus die de vijanden van de Kerk faciliteerde.

Het contrast: Terwijl de grote, hippe namaakkerk vol stroomde met lauwe christenen, bleef de ware Kerk klein, arm en ondergronds, maar spiritueel onoverwinnelijk.

2. Marie-Julie Jahenny (1850–1941) – De "Nieuwe Mis" en de ontluistering

De Bretonse stigmatiste Jahenny ontving zeer specifieke openbaringen over hoe de valse kerk de sacramenten zou uithollen.

De Liturgische breuk: Zij profeteerde decennia van tevoren dat er een “nieuwe liturgie” zou komen (door critici gelinkt aan de overgang van de Latijnse Mis naar de Novus Ordo). Jezus waarschuwde haar dat deze nieuwe vieringen in de ogen van God minder welgevallig zouden zijn en zouden leiden tot een verlies van geloof in de H. Eucharistie.

De rode revolutie en de ondergang: Jahenny zag dat de clerus massaal zou bezwijken onder modernisme en politieke druk. De ware gelovigen zouden worden vervolgd en moeten vluchten, waarna de wereld gezuiverd zou worden door de beruchte Drie Dagen van Duisternis.

3. Moeder Mariana de Jesús Torres (Quito, 1563–1635) – Infiltratie vanaf de 20e eeuw

Via de verschijningen van OLVrouw van Welslagen kreeg Moeder Mariana profetieën die specifiek gericht waren op de periode vanaf het midden van de 20e eeuw.

De morele ineenstorting: Maria vertelde haar dat in deze periode de sacramenten (zoals het huwelijk en de priesterwijding) intens zouden worden aangevallen.

Geheime genootschappen: De profetie stelt dat de "secten" (vrijmetselarij) erin zouden slagen door te dringen tot in de top van de katholieke hiërarchie. De valse kerk zou zich manifesteren als een instituut dat de zonde normaliseert, waardoor de ware Kerk als een klein, lijdend overblijfsel in de marge moet opereren.

4. Agnes Sasagawa (Akita, Japan, 1973) – Kardinaal tegen kardinaal

De verschijningen van OLVrouw van Akita aan zuster Agnes Sasagawa (door de lokale bisschop erkend als bovennatuurlijk) beschrijven de interne splitsing binnen de muren van het Vaticaan.

De interne schisma: De beroemdste boodschap van Akita (13 oktober 1973) luidt: “Het werk van de duivel zal zelfs in de Kerk infiltreren, op zo'n manier dat men kardinalen tegenover kardinalen zal zien staan, en bisschoppen tegenover bisschoppen.”

De splitsing in actie: Dit is de ultieme definitie van de twee kerken op bestuurlijk niveau. De priesters die trouw blijven aan de traditie zullen worden gemarginaliseerd en tegengewerkt door hun eigen progressieve of liberale ambtsbroeders.

5. Catharina van Siena (1347–1380) – De wortel van het schisma

Hoewel de Heilige Catharina van Siena (Kerklerares) eeuwen vóór de andere mystici leefde, legde zij in haar boek De Dialoog de spirituele en morele basis bloot voor het ontstaan van de twee kerken.

Corruptie van de herders: Catharina klaagde in haar mystieke gesprekken met God de Vader vurig de zonden van de geestelijkheid aan (zoals homoseksualiteit onder de clerus, gulzigheid en corruptie).

De Valse Bruid: Zij stelde dat wanneer priesters de wetten van God verlaten, zij de Kerk transformeren van de "Bruid van Christus" naar een "plek van corruptie". Haar commentaar dient als de theologische waarschuwing: de splitsing in de Kerk begint altijd bij het verlies van persoonlijke heiligheid van de herders, waardoor de kudde uiteenvalt in een trouw deel en een dwalend deel.

Samenvattend commentaar

Wanneer men deze vijf profetische bronnen naast elkaar legt, ontstaat er een eenduidig eschatologisch scenario:

De Kerk raakt intern diep verdeeld door een morele en doctrinale crisis (Catharina van Siena, Akita).

Er ontstaat een schijnbare "fusie" tussen het christendom en de seculiere, globalistische wereld, wat resulteert in een populaire, maar lege "Duistere Kerk" (Emmerich, Mariana).

De traditionele liturgie en sacramenten worden gemarginaliseerd (Jahenny).

De ware Kerk wordt gereduceerd tot een vervolgde minderheid, waarna een goddelijke ingreep de scheiding tussen de twee kerken definitief beslecht

* Ik hoor sommigen al zeggen: "Je zaait verdeeldheid. Je zegt dat we ons van Rome moeten afscheiden." Helemaal niet. Want als we ons van Rome afscheiden, als iedereen vlucht, wie gaat dan het schip herbouwen? Nee. Wij blijven en wij laten onze stem horen en wij bidden voor hen die dwalen, dat God hun het onderscheidingsvermogen, de kennis, het inzicht, de raad en al het andere zal geven om te strijden voor de ware Kerk. Al een tijdje spreekt OLVrouw niet alleen over het leergezag van de Katholieke Kerk. Ze voegt er het bijvoeglijk naamwoord 'waar leergezag' aan toe. Kijk maar eens naar sommige boodschappen van verschillende mystici. Ze voegt er nu 'waar leergezag' aan toe. De Hemel erkent dat we het leergezag op dit moment aan het veranderen zijn. Er worden dus twee vormen van leergezag naar voren gebracht.

19/6 Een hart voor jou geschapen - Daughters of the Lamb

Psalm 51:10: Schep, o God, een zuiver hart in mij, vernieuw mijn geest,...

Laten we beginnen met een 'Ik hou van U' en een 'Onze Vader'...

Vandaag zullen we het over het hart hebben. Het hart heeft vier kamers – twee kamers bovenin en twee onderin. Ze hebben allemaal een functie en bevatten weefsel en spieren die nodig zijn voor de werking van het hart en die het leven van de ziel in zich dragen, doordat het bloed circuleert.

Het woord hart komt van het Latijnse woord 'cor' en staat voor het innerlijke wezen – zoals iemands ziel – en is een orgaan in het menselijk lichaam. Het hart dat God geschapen heeft, is voor ieder van jullie om in te leven en te ademen als mens, en het geeft je ook geestelijk leven.

Veel van Mijn kinderen hebben een verhard hart, waardoor ze geen emotie tonen, geen liefde voor wie of wat dan ook, vanwege hun gebrek aan geloof in een levende God. Het hart is een belangrijk fysiek orgaan in het lichaam, want elk levend wezen heeft een hart om te leven en te ademen. Zonder hart kan een wezen niet leven. Je lichaam heeft een kloppend hart nodig om te functioneren, en alles werkt dankzij je levende hart.

God de Vader, de Schepper, heeft je een hart gegeven om je leven te schenken. Het hart heeft ook een speciale plaats in het midden van je borstkas, en daar komt alles van God binnen. Ja, de stem van God in de stilte van je hart stelt God in staat tot Zijn geliefden te spreken, want jullie zijn Mijn geliefde kinderen.

Ik plaats Mijzelf in het hart van de ziel, waar Ik kan spreken en Mijn Geest woont. Het is in het hart waar Mijn Geest verblijft om de ziel te helpen in al haar daden. Dit bijzondere orgaan is alles wat de ziel nodig heeft om in harmonie te zijn met haar Drie-eenige God. De Heilige Geest schenkt de genade in het hart van de ziel, en wanneer het hart rein is van zonde, verkrijgt het een zuiver hart, want onze harten worden één.

Mijn kinderen, begrijpen jullie het belang van een zuiver hart? Want dit is de essentie van Mijn liefde die ik jullie heb gegeven. Ga alsjeblieft verder met jullie wandel met Mij in een zuiver hart, door de tijd te nemen voor een weloverwogen biecht – dat wil zeggen, bereid je voor op je ontmoeting met de priester door te bidden en te vasten, en vraag de Heilige Geest om je zondigheid te openbaren en je te helpen je fouten te herkennen.

Een goed voorbereide biecht zal je helpen een zuiver hart te bereiken. Ik wil dat iedereen Mijn overvloedige genade ontvangt, want in het hart woon ik. Denk er altijd aan: maak je hart gelijk aan het Mijne. Ik ben altijd met je.

Jezus, je Gekruisigde Koning

BRIEF VAN PAUS LEO XIV

AAN DE OVERSTE-GENERAAL

VAN DE PRIESTERLIJKE BROEDERSCHAP VAN DE HEILIGE PIUS X

Aan Eerwaarde

Davide Pagliarani

Overste-Generaal

van de Priesterlijke Broederschap van de Heilige Pius X 

Met een vaderlijk hart, en mij bewust van de verantwoordelijkheid die de Heer mij als opvolger van de apostel Petrus heeft toevertrouwd, richt ik mij tot u en, via u, tot de bisschoppen, priesters, seminaristen en gelovigen die verbonden zijn aan de Priesterlijke Broederschap van de Heilige Pius X. 

De Kerk erkent de toewijding aan het liturgisch leven, de inzet voor de priesteropleiding, de apostolische ijver en het verlangen naar trouw aan de Traditie die vele mensen en gemeenschappen die verbonden zijn aan uw Broederschap kenmerken. Dit heeft de aandachtige en genereuze houding die mijn voorgangers u altijd hebben getoond, gemotiveerd. 

In deze geest, en vervuld van christelijke liefde, smeek ik u en vraag ik u met heel mijn hart: keer alstublieft terug! Ik dring er bij u op aan om zorgvuldig het geestelijk welzijn van de gelovigen te overwegen, want de schismatische daad die u op het punt staat te ondernemen, zou hen de rechtmatige en in sommige gevallen zelfs geldige ontvangst van de sacramenten ontnemen, die zij liefhebben en zoeken voor hun heiliging. 

De Kerk staat open voor een weg van dialoog en begrip die de Heilige Geest mogelijk en vruchtbaar kan maken. 

Ik bid voor u, want het scheuren van het naadloze gewaad van Christus is een zonde van de grootste ernst. Moge de Heer uw geweten verlichten en uw harten wakker maken. Met een bedroefd maar hoopvol hart voel ik het als mijn plicht, door de autoriteit die ik van Christus heb ontvangen, u te vragen af ​​te zien van uw voorgenomen daad. Ik vertrouw deze intenties toe aan het Onbevlekte Hart van Maria, Moeder van Goede Raad. 

Vanuit het Vaticaan, 29 juni 2026 

Hoogfeest van de Heilige Apostelen Petrus en Paulus

Leo PP XIV

 

 

29/6 NAVO en Rusland staan op het punt om de ultieme miscalculatie te begaan - Niburu

In de geopolitiek is het gevaarlijkste wapen niet een hypersonische raket of een nucleaire onderzeeër. Het is een verkeerd begrepen signaal.
Een situatie waarin de één probeert te remmen, terwijl de ander denkt dat er gas wordt gegeven.

Volgens de Noorse politicoloog Glenn Diesen stevent de wereld af op een directe confrontatie met de grootste nucleaire grootmacht ter wereld.

De reden hiervoor ligt niet per se in een bewuste wens voor een Derde Wereldoorlog, maar in een fundamentele, psychologische kortsluiting in de communicatie tussen het Westen en het Kremlin.

We bevinden ons in een 'conflict van interpretatie' – en dat is meer dan levensgevaarlijk.

De logica van het Kremlin: Afschrikking herstellen

Om te begrijpen hoe dicht we bij de afgrond staan, moeten we kijken naar de dynamiek van de zogenaamde escalatieladder. Vanuit het Russische perspectief is de directe betrokkenheid van NAVO-landen bij aanvallen op Russisch grondgebied al over een absolute rode lijn gegaan.

In de logica van Moskou is een militaire tegenreactie op NAVO-doelen (zoals logistieke knooppunten, satellieten of westerse bases) geen daad van blinde agressie of de start van een wereldverovering. Het is bedoeld als een harde, strategische correctie. Het doel is * deterrence*—afschrikking.

De boodschap die Rusland wil afgeven is: “Tot hier en niet verder, want de kosten voor jullie worden nu te hoog.”

De westerse lens: Wanhoop in plaats van strategie

Het levensgrote risico ontstaat door de manier waarop deze boodschap in het Westen zal worden ontvangen. De westerse politieke elite en de media kijken door een heel andere bril naar het conflict.

Wanneer Rusland overgaat tot vergelding, zal dit in de westerse media direct worden geframed als de 'wanhoopsdaad van een falende president'. Het narratief zal zijn dat het Russische leger aan het instorten is, dat de sancties werken en dat Poetin in paniek om zich heen slaat.

Westerse leiders bekijken de situatie niet vanuit strategisch realisme, maar vanuit een moreel en politiek narratief: agressie mag niet lonen, en zwakte aan de kant van de tegenstander betekent dat je moet doorzetten.

De escalatiespiraal: Waarom niemand afremt

Dit is het punt waar de situatie switcht van gevaarlijk naar catastrofaal.

Wanneer Rusland een waarschuwingsschot lost om het Westen te dwingen een stap terug te doen, maar het Westen dat waarschuwingsschot interpreteert als een teken van zwakte, zal de westerse conclusie niet zijn om te de-escaleren.

Integendeel. De politieke druk in Washington, Brussel en Londen zal toenemen om de aanvallen op Rusland juist te intensiveren om de 'wankelende' tegenstander de genadeklap te geven.

Dit is de klassieke miscalculatie waar historici voor waarschuwen:

Partij A (Rusland) escaleert om een grens aan te geven en de boel te stoppen. 

Partij B (NAVO) ziet die escalatie als zwakte en escaleert nóg harder terug om te winnen. 

De weg naar Totale Oorlog

Als deze dynamiek zich doorzet, vallen alle traditionele diplomatieke vangnetten weg. De escalatieladder heeft dan geen treden meer die naar beneden leiden, alleen nog maar omhoog. Wat begint als een lokaal conflict via bondgenoten (een proxy-oorlog), transformeert dan in een direct, openlijk militair treffen tussen kernmachten.

In een wereld waarin beide zijden elkaars signalen zo radicaal verkeerd interpreteren, verdwijnt de ruimte voor rationele diplomatie.

De waarschuwing van analisten zoals Diesen is dan ook geen bangmakerij, maar een nuchtere, ijzingwekkende analyse van hoe de mensheid al vaker slaapwandelend een catastrofe is binnengestapt.

Alleen zijn de belangen, en de wapens, dit keer vele malen groter.

 

29/6 Israël erkent Armeense genocide officieel te midden van hooggelopen spanningen met Turkije - Niburu

Het erkennen van de Armeense genocide is een strategisch slimme zet van Israël en Turkije is er dan ook niet blij mee.
En zoals bij alles op deze wereld zijn er meerdere versies van wat er destijds werkelijk gebeurde, waarbij bij één versie de Rothschild familie een belangrijke rol speelde.

De Armeense genocide verwijst naar de systematische uitroeiing en deportatie van naar schatting 1,5 miljoen Armeniërs door het Ottomaanse Rijk (het huidige Turkije) tijdens en vlak na de Eerste Wereldoorlog. Deze gebeurtenissen begonnen in 1915 en worden door historici gezien als een van de eerste moderne genocides.
Armeniërs werden door de Ottomaanse regering weggezet als binnenlandse vijanden en een bedreiging voor het Turkse nationalisme.

Honderdduizenden mannen werden standrechtelijk geëxecuteerd, terwijl vrouwen, kinderen en ouderen werden gedwongen tot zware 'dodenmarsen' door de Syrische woestijn. Velen stierven onderweg door honger, uitputting of geweld. 
De overheid van het moderne Turkije erkent de massamoord nog altijd niet als 'genocide'. Zij stellen dat de doden het gevolg waren van oorlogsomstandigheden, ziekten en hongersnood.

Dan verschijnt er nu het volgende bericht bij de mainstream media.

De Israëlische regering heeft de massamoord op de Armeense bevolkingsgroep in het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog officieel erkend als genocide (volkerenmoord). Het besluit, een initiatief van minister van Buitenlandse Zaken Gideon Sa'ar, markeert een historische verschuiving in het Israëlische buitenlandbeleid en zet de reeds zwaar bekoelde relatie met Turkije verder onder druk.

Hoewel premier Benjamin Netanyahu de Armeense genocide in het verleden al eens in persoonlijke bewoordingen heeft erkend, is het voor het eerst dat de staat Israël de kwestie via een officieel regeringsbesluit bekrachtigt.

De timing van de erkenning kan niet los worden gezien van de diepe diplomatieke crisis waarin Israël en Turkije verkeren. Sinds de escalatie van het conflict in de Gazastrook vliegen de beschuldigingen over en weer tussen beide regeringsleiders.

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan beschuldigde Israël de afgelopen tijd herhaaldelijk van het plegen van genocide in Gaza. Premier Netanyahu sloeg op zijn beurt terug door Erdogan publiekelijk te betichten van volkerenmoord op de Koerdische bevolking. De officiële erkenning van de Armeense genocide door de Israëlische regering wordt door analisten dan ook gezien als een directe diplomatische vergelding.
Tot zover de mainstream berichten.

Diezelfde mainstream weet ook het volgende te vertellen.

De Jonge Turken (Young Turks) speelden de hoofdrol als de directe daders en organisatoren van de Armeense genocide. Deze politieke en militaire beweging had destijds de absolute macht in het Ottomaanse Rijk en gaf direct bevel tot de deportaties en massamoorden.
Hun betrokkenheid en motivatie uitten zich op de volgende manieren:

De beweging begon aanvankelijk in 1908 als een hervormingsgroep die streefde naar modernisering en gelijke rechten. Na opeenvolgende territoriale verliezen in de Balkanoorlogen (1912-1913) radicaliseerden ze echter snel. Ze stapten over op een agressief 'Turkisme'. Hun doel veranderde in het creëren van een homogene, islamitisch-Turkse staat in Anatolië, waarin christelijke minderheden zoals de Armeniërs als een obstakel en gevaar werden gezien.

Vanaf een staatsgreep in 1913 werd het rijk feitelijk geregeerd door een dictatoriaal driemanschap van de Jonge Turken. Dit zogeheten triumviraat nam alle beslissingen omtrent de genocide.
De Ottomaanse autoriteiten voerden de Armeense genocide uit (vanaf 1915) vanuit een streven naar een etnisch en religieus homogeen Turks rijk, gecombineerd met de angst dat de christelijke Armeniërs tijdens de Eerste Wereldoorlog de kant van de vijand (Rusland) zouden kiezen.

Maar, zoals bij alles op deze wereld is er ook een andere kant van het verhaal. 
En dat verhaal wordt uitvoerig beschreven door de Joodse onderzoeker die inmiddels is bekeerd tot christen en als Brother Nathanael door het leven gaat.
Hij is recht voor zijn raap duidelijk als het gaat om wat hij vindt dat de werkelijke daders zijn en heeft er een uitgebreid artikel aan gewijd.

Zo staat er onder andere het volgende in het bovengenoemde artikel:

De werkelijke achtergrond van het verhaal heeft alles te maken met de Rothschild familie en oliebelangen. Rond het begin van de twintigste eeuw had deze familie aanzienlijke belangen in de regio’s rond de Zwarte en de Kaspische Zee en ze waren dan ook de trotse eigenaren van Baku Oil.

Echter, tussen de olievelden in Azerbeidzjan en de Westerse wereld lag het christelijke Armenië, dat bekend stond als een eigenzinnig en onrustig gebied. En wat de Rothschilds nodig hadden voor hun kostbare oliehandel was stabiliteit in een regio, waar het minste of geringste voor enorme problemen kan zorgen. In de ogen van de Rothschild waren de christelijke Armeniërs een uiterst instabiele factor en dus besloten ze er wat aan te doen.

Daarom werd eind negentiende eeuw door hen een nationalistische Zionistische beweging in het leven geroepen in Turkije onder de naam "Comité voor Eenheid en Vooruitgang", beter bekend als de Jonge Turken.

De Joodse leiders van deze nieuwe club werden door hen zorgvuldig geselecteerd en waren afkomstig uit de stad Thessaloniki, waar het grootste deel van de bevolking destijds uit Joden bestond. Tegenwoordig is het de tweede stad van Griekenland, maar ten tijde van het Ottomaanse Rijk was ook dat allemaal Turks.

Zij kregen de opdracht om ervoor te zorgen dat het “Armeense probleem” voor de Rothschild zou worden opgelost.

Daarnaast was het de bedoeling dat ze ervoor zouden zorgen dat het Ottomaanse Rijk uit elkaar zou vallen, zodat de Rothschild de beschikking zou kunnen krijgen over Palestina en dat wanneer ze een door Joden gecontroleerd Turkije zouden hebben zij hiermee zouden kunnen samenwerken om zo controle te krijgen over het gehele Midden Oosten.

De leiders van de Jonge Turken waren leden van wat men noemt de Donmeh, een sekte die is ontstaan vanuit de volgelingen van Sabbatai Zevi, waarover wij eerder onder anderen het volgende schreven:

In 1666 woonde er in Turkije een dergelijke Chazaar, de rabbijn Sabbatai Zevi, in de toenmalige stad Smyrna (nu Izmir) in Turkije. Deze man had zichzelf uitgeroepen tot de nieuwe Messias en trok veel volgelingen. Hij werd echter uitgekotst door zijn collega rabbijnen en ook de toenmalige Turkse sultan van het Ottomaanse Rijk had niet veel op met deze nieuwe Messias. Dus, stelde hij Zevi voor de keus om zich of te bekeren tot de islam of te sterven. Aangezien Zevi een Chazaar/Jood was, had hij hier geen enkele moeite mee omdat ze gewend zijn zich aan te passen aan nieuwe omgevingen en een andere identiteit aannemen terwijl ze gewoon blijven wat ze altijd zijn geweest.

In werkelijkheid bleef hij vasthouden aan zijn eigen geloof, hetgeen een aparte (satanische) versie was van het kabbalisme. Volgens een specialist op dit gebied, rabbijn Antelman, geloven aanhangers van Zevi dat er twee manieren zijn om te zorgen dat de Messias weer snel op aarde zal terugkeren. De eerste is om te zorgen dat alle mensen goed worden of de tweede optie, dat alle mensen slecht worden. De aanhangers van Zevi die Sabbateans worden genoemd, hebben gekozen voor het laatste en zien het begaan van zonden dan ook als een heilig iets en hangen de filosofie aan dat omdat ze niet allemaal heiligen kunnen zijn, ze beter allemaal dan maar zondaars kunnen zijn.

Het voorbeeld van Zevi is door meer dan een miljoen Chazaren gevolgd, waaronder bankiers zoals de Rothschild. Ze zijn van alles geworden zoals Joden, christenen of moslims, maar ze zijn in werkelijkheid gewoon Sabbateans gebleven.

De Sabbateans zijn dus niets anders dan een satanische sekte die erop uit is om te zorgen dat er zoveel mogelijk kwaad op de wereld wordt gedaan en dat uiteindelijk iedereen corrupt is zodat hun Messias dan terug zal keren.

Ogenschijnlijk lijken de leden van de jonge Turken dan ook moslims, terwijl het in werkelijkheid Joden/Chazaren zijn en men noemt dit Cryptojoden.

Aangezien de Rothschild bakken met geld in de hele operatie kieperde, duurde het ook niet al te lang voordat ze de macht in Turkije in handen kregen. 

De Armeense genocide, twee verschillende verhalen.
Het is dan ook aan de lezer zelf om te bepalen welke versie de waarheid is.

30/6 De mythe van de 'Spaanse Griep' - Niburu

Ongetwijfeld zullen wij een dezer dagen opnieuw worden opgezadeld met een pandemie en daarom goed om te weten hoe de wereld in 1918 werd bedonderd. 
Waarbij dankzij een door de Rockefeller ontwikkelde pandemie er tussen de 50 en 100 miljoen mensen stierven.

In 1918 was de wereld al in de greep van de Eerste Wereldoorlog – loopgraven, gifgas en miljoenen doden – toen een mysterieuze ziekte zich over de wereld begon te verspreiden.

Deze ziekte eiste uiteindelijk meer slachtoffers dan de oorlog zelf: naar schatting tussen de 50 en 100 miljoen mensen, tegenover ongeveer 16 miljoen doden tijdens de Eerste Wereldoorlog.

De Verenigde Staten noemden het de 'Spaanse Griep', en dit is waarom:

Spanje was niet de plek waar de uitbraak begon. Spanje was het enige land dat destijds openlijk over de ziekte berichtte.

Dit omdat De Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland berichtgeving censureerden om het moreel tijdens de oorlog hoog te houden, waarna zij bewust het verhaal zouden hebben verspreid dat de ziekte uit Spanje afkomstig was.

De eerste geregistreerde gevallen verschenen in maart 1918 in Fort Riley in Kansas, een Amerikaanse militaire basis.

Soldaten die kort daarvoor een experimenteel bacterieel vaccin tegen meningitis hadden gekregen, ontwikkeld door het Rockefeller Institute for Medical Research, begonnen binnen enkele dagen te overlijden. Koorts. Hoesten. Bloedig slijm.

Binnen enkele dagen was de basis overspoeld; binnen enkele weken waren alle Amerikaanse militaire kampen besmet; en binnen enkele maanden verspreidde de ziekte zich over de hele wereld nadat Amerikaanse troepenschepen haar naar de verschillende oorlogsfronten brachten – Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië, Duitsland – en verder.

In januari 1918, twee maanden vóór de uitbraak op Fort Riley, diende het Rockefeller Institute experimentele bacteriële vaccins toe aan soldaten in Camp Funston, het trainingskamp van Fort Riley.

Dit vaccin was primitief en gevaarlijk:

Gekweekt in paarden.

Bevatte meerdere levende bacteriestammen.

Werd toegediend aan jonge mannen die vervolgens naar Europa werden gestuurd.

Dr. Frederick L. Gates (geen familie van Bill Gates) schreef het officiële rapport over het experiment van het Rockefeller Institute in 1919.

Daarin zou zijn vastgelegd dat soldaten binnen enkele dagen na vaccinatie griepachtige klachten ontwikkelden – dezelfde symptomen die kenmerkend zouden zijn geweest voor de pandemie.

Het World Economic Forum (WEF) herhaalt tot op de dag van vandaag dat het om een griepvirus ging.

Maar deze ziekte gedroeg zich niet als een gewone griep. Waar seizoensgriep vooral ouderen en jonge kinderen treft, richtte deze ziekte zich vooral op gezonde volwassenen tussen de 20 en 40 jaar.

Het ging dan ook om een bacteriële infectie die werd versterkt door een vaccin dat het immuunsysteem ertoe aanzette het eigen longweefsel aan te vallen. Het gevolg was een zogenaamde cytokinestorm: een extreme immuunreactie die gezonde lichamen van binnenuit vernietigde.

In 2008 publiceerde het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID), onder leiding van Anthony Fauci, een invloedrijk artikel waarin longweefsel van slachtoffers uit 1918 werd onderzocht.

Volgens de tekst bleek daaruit dat ongeveer 95% van de sterfgevallen werd veroorzaakt door secundaire bacteriële longontsteking, gebaseerd op meer dan 8.000 autopsies. Hierbij ging het om hetzelfde type bacteriën als in het Rockefeller-vaccin.

Fauci wist, ruim tien jaar vóór COVID-19, dat de 'Spaanse Griep' een bacteriële en geen virale ziekte was.

Hij heeft dit nooit publiekelijk in verband gebracht met het Rockefeller-experiment.

Daarnaast heeft Fauci de Amerikaanse inlichtingendiensten misleid over de oorsprong van het coronavirus en heeft tegen het Congres gelogen om vermeend wangedrag binnen zijn organisatie te verbergen.

En dan te bedenken dat ze mensen hadden kunnen genezen van de Spaanse griep met een eenvoudige fles colloïdaal zilver.

 

28/6 Jezus: Mijn kinderen, Ik zegen ieder van jullie, Mijn geliefde kinderen. Ik zegen jullie opdat jullie je voor Mij openstellen en ophouden je te verzetten tegen het feit dat jullie Mijn kinderen zijn. In plaats van steeds hetzelfde pad te blijven bewandelen, besluit je je te bekeren! 

Mijn Huis heeft jullie tot gebed geroepen, opdat zij die gebed beschouwen als slechts een herhaling van waardeloze woorden, van hun dwaling worden ontdaan en de ware kracht van het gebed zullen inzien. 

Ik bad voortdurend tot Mijn Vader, en in Getsemane vroeg Ik Hem die beker van Mij weg te nemen, maar dat niet Mijn wil, maar de wil van Mijn Vader zou geschieden. 

De mensheid zegt dat Mijn kinderen bidden door woorden te herhalen zonder iets te voelen. De dag zal komen dat zij onbewust zullen bidden, ondanks alles wat de mensheid overkomt. 

Gebed is de overgave van de schepping aan haar Heer; het is het verlangen om in Mij te leven. 

Gebed gaat niet over het willen opleggen van de menselijke wil aan Mijn wil, maar over het willen liefhebben van Mijn wil en het vinden van vreugde in het gebed, zoals wanneer Mijn kinderen een schat vinden. 

Gebed is de ontmoeting met je Heer en je God; het is de nederigheid van de ziel die ernaar verlangt de vreugde te ervaren en te delen van een kind dat tegen zijn Heer zegt: "Dank U, Uw wil geschiede, niet de mijne!" 

In deze tijd waarin je leeft, is het noodzakelijk dat ieder van jullie te allen tijde bidden en Mijn Huis aanroept. Je moet beseffen dat je niet alleen bent en dat jullie Mijn kinderen zijn. 

De natuur openbaart zich steeds opnieuw, met de wens de mensheid te wekken. Je zult de aarde blijven zien beven, zoals Ik heb voorspeld in enkele van de Oproepen vanuit Mijn Huis, waarin Ik je waarschuwde dat de Ring van Vuur zo hevig zou schudden dat sommige landen geen tijd zouden hebben om anderen te helpen. 

Ik heb je gewaarschuwd voor de invloed van de zon op de aarde en de reactie op sterke zonnevlammen die de communicatie, elektriciteit en andere systemen beïnvloeden. 

Bid, Mijn kinderen, bid, want de aarde blijft beven op elk continent. 

Bid, Mijn kinderen, bid voordat het oorlogsgeweld losbreekt, dat nog niet is gestopt, maar in andere landen oplaait. 

Bid, Mijn kinderen, Argentinië zal een zware aardbeving meemaken; dit land, dat niet weet van een bevende bodem, zal een zware aardbeving ondergaan. Mannen gedreven door woede zullen ernstige daden tegen elkaar begaan in machtsposities. 

Bid, Mijn kinderen, bid voor Mexico, de Verenigde Staten en Indonesië. 

Bid, Mijn kinderen, bid voor de bekering van Mijn kinderen, zodat zij hun ziel kunnen redden. 

Ik roep jullie op om met jullie hart te bidden, in eenheid, en elkaar te helpen. 

Deze oproepen van Mij zijn bedoeld om bekering te bewerkstelligen bij ieder van Mijn kinderen, voordat hetgeen het Huis heeft voorspeld, werkelijkheid wordt. 

Bereid jullie geestelijk voor: wie met wrok en woede leeft, vraag Mijn Heilige Geest om je de gave van bekering te schenken en zo je ziel te redden voor het Eeuwige Leven. 

Mijn kinderen, bereid je materieel voor zoals ieder van jullie kan, en als jullie je niet kunnen voorbereiden, heb dan zo'n geloof dat jullie Mijn hulp zullen aanvaarden. 

Bid, Mijn kinderen, bid tot Mijn Moeder, opdat Haar liefde jullie zal beschermen en voor jullie allen zal bemiddelen. 

Mijn geliefde kinderen: 

Ik wil niet dat jullie angst voelen; integendeel, heb geloof, wees vriendelijke mensen die het goede voor jullie broeders en zusters wensen. 

De Grote Verduistering nadert… 

De Waarschuwing is een daad van Mijn Barmhartigheid jegens jullie. Ieder van jullie zal terugkijken op zijn of haar leven met zijn of haar successen en mislukkingen, met zijn of haar goede daden en werken, en met zijn of haar slechte daden en werken; jullie zullen niet alleen kijken, maar ook de pijn van de begane zonde ervaren, de geestelijke pijn en de schade die jullie jezelf hebben toegebracht. 

Ik roep jullie op je voor te bereiden op deze daad van Mijn Barmhartigheid; ik nodig jullie uit om snel verzoening te zoeken en Mij te ontvangen. Tijdens de Waarschuwing zullen jullie de pijn van jullie zonden en misstappen ervaren; als jullie ze hebben beleden en oprecht berouw hebben getoond, zal de pijn minder zijn. 

Mijn lieve kinderen, Ik houd van jullie, Ik zegen jullie, wees snel barmhartig en doe Mijn wil. 

Ik zegen jullie, Ik houd van jullie. 

Jullie Jezus 

3 X WEES GEGROET ONBEVLEKTE MARIA, ZONDER ZONDE ONTVANGEN

Luz de Maria 

Broeders en zusters: 

Vandaag doet de Heer een krachtige oproep aan ons om onze ziel te wekken en zelfs te beroeren. Hij roept ons op om met ons hart te bidden, niet met loze woorden. Daarom moeten we ons afvragen: bidden we met onze ziel of niet? 

De mensheid blijft, net als vroeger, afgeleid en gelooft pas wanneer wat het Huis van de Vader voorspelde, daadwerkelijk gebeurt. 

Wat er gebeurt, is geen toeval, maar een oproep aan ons om te zien dat de tekenen niet dramatischer hoeven te zijn, maar dat wij als mensheid moeten verwachten dat de omstandigheden voor iedereen moeilijker zullen worden. 

Laten we niet vergeten dat de mensheid gewend is veel te praten, maar niet te luisteren. 

Broeders en zusters, er zijn velen die niet willen veranderen en niet bereid zijn het moment van genade onder ogen te zien, waarop ieder zijn leven zal zien zoals het werkelijk is, zonder excuses. 

Broeders en zusters, onze Heer spreekt tot ons, niet om ons bang te maken, maar om ons te redden. 

Amen.

29/6 OLVrouw, Koningin van de Vrede: Mijn lieve kinderen, verdedig Jezus en Zijn ware Kerk. Jullie gaan een toekomst tegemoet waarin het Huis van God zwaar zal worden aangevallen. Twee mannen zullen het slachtoffer worden van een moordaanslag: de een op zoek naar God, de ander op zoek naar wereldse macht. Zie, de tijden die Ik jullie in het verleden heb voorspeld, naderen. De mensheid zal de angst van een veroordeelde ervaren, en Mijn arme kinderen zullen ronddwalen als blinden die andere blinden leiden. Trek je niet terug. Geef het beste van jezelf en je zult rijkelijk beloond worden.

Heb vertrouwen, geloof en hoop. Vertel iedereen dat de Waarheid alleen in de Katholieke Kerk intact bewaard blijft. Wat er ook gebeurt, wijk niet af van de ene ware Kerk van Jezus. Ik ken jullie behoeften en Ik zal tot Mijn Jezus voor jullie bidden. Er zullen moeilijke tijden komen, maar wees niet bang. Ik houd van jullie en Ik zal altijd aan jullie zijde staan. Op dit moment laat Ik een buitengewone regen van genade uit de Hemel op jullie neerdalen. Ga voorwaarts in liefde en in de verdediging van de Waarheid!

28/6 Verenig jullie en wees kostbare bloemen van vrede, bloemen van God de Hemelse Vader - Angelica

Maria: Mijn kinderen, volkeren van de aarde, zien jullie wat er op deze aarde gebeurt? Eindeloze conflicten – Iran en Amerika bombarderen elkaar opnieuw, om nog maar te zwijgen van het geteisterde Oekraïne, dat Mij zo dierbaar is!

Ik kom jullie opnieuw vertellen dat jullie je moeten verenigen; verenigt je en wees kostbare bloemen op deze aarde – bijzondere bloemen, bloemen van vrede, bloemen van God de Hemelse Vader.

Help de oorlogsstokers te begrijpen wat liefde en vrede zijn; help hen te beseffen dat er meer in het leven is dan alleen geld en macht. Jullie kunnen eenvoudig op deze aarde leven, zonder alle franje, biddend tot God de Vader om jullie te leiden, en – allen verenigd – deze aardse tocht, deze kostbare tocht, op de best mogelijke manier beleven.

Kom op, Mijn kinderen, dit is het moment om te luisteren naar de Koningin-Ziel; laat haar jullie raad geven; laat haar de pijn in jullie harten verzachten om wat er met jullie broeders en zusters gebeurt in deze conflicten. Kinderen, wees voorzichtig, maar houd vast aan die pijn!

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

13/6 Feestdag van het Onbevlekt Hart - Ik ben de Ark van Vrede, Liefde en Verlossing. - Gisella Cardia

OLVrouw van de Rozenkrans: Mijn kinderen,

dank je wel dat jullie verenigd zijn in gebed, en dank jullie wel dat jullie Mijn oproep in jullie harten hebben gehoord.

Mijn dochter, kijk naar Mijn Hart, omringd door doornen en speren die ondankbare mensen er elke dag in drijven.

De beproeving van Golgotha ​​gaat ook vandaag nog door, en Ik bid tot de Vader voor jou en vraag om genade en vergeving. Ik zeg jullie, ondankbare mensen: met jullie boosaardigheid blijven jullie Mijn Jezus beledigen met godslasteringen.

Kinderen, zelfs Mijn tranen van bloed hebben jullie harten niet veranderd of verzacht; in plaats daarvan hebben jullie gezocht naar wat de wetenschap zegt. Jullie hebben toegestaan ​​dat Mijn tranen onderwerp van spot en laster zijn geworden, waardoor jullie goddeloze harten verhard zijn. Toch zijn sommigen van jullie door Mij gezegend.

Mijn kinderen, in deze tijd ben Ik de Ark van vrede, liefde en verlossing. Ik vraag hen die er werkelijk naar verlangen om het Koninkrijk van God binnen te gaan en erin te leven.

Nu geef ik jullie Mijn Moederlijke Zegen, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Overweging

Op de feestdag van het Onbevlekte Hart van Maria vertrouwt OLVrouw ons allen Haar verdriet toe als Moeder van de mensheid.

Ze werd bespot toen Ze reeds in 2016 om gebeden voor Rusland vroeg, terwijl niemand geloofde dat een conflict – dat inmiddels langer duurt dan de Eerste Wereldoorlog – mogelijk was. Ze werd bespot toen Ze de vele onschuldige slachtoffers van deze oorlog voorspelde (tot nu toe wordt het dodental geschat op tienduizenden); Ze werd bespot toen Ze ons vroeg om voor het Midden-Oosten te bidden, lang voordat de vijandelijkheden begonnen; Ze werd bespot toen mensen probeerden Haar bloedgeween rationeel te verklaren, ondanks de genezingen en bekeringen die OLVrouw zelf teweegbracht.

Niettemin vraagt ​​zij iedereen zich tot haar te wenden, tot de Ark van de Verlossing, opdat wij gered mogen worden van de vloedgolf van onze zonden, godslasteringen, ondankbaarheid en laster.

16/2 Het Tweede Vaticaans Concilie: schuldig? - Fraternité Saint-Pie X – FSSPX.Actualités

Rome. Vaticaanstad. 1959. De nieuwgekozen paus Johannes XXIII informeert een geestelijke over zijn voornemen om een ​​oecumenisch concilie bijeen te roepen. Een concilie is een zeer belangrijke en zeldzame gebeurtenis voor de Kerk, die slechts ongeveer eens in de eeuw plaatsvindt en bisschoppen van over de hele wereld samenbrengt. De verbaasde geestelijke vraagt ​​de paus wat hij van zo'n bijeenkomst verwacht. Johannes XXIII loopt naar een raam, opent het wijd en antwoordt: "Frisse lucht voor de Kerk." Datzelfde jaar kondigt de paus de bijeenroeping van het Tweede Vaticaans Concilie aan.

Eén sleutelwoord keert meerdere malen terug in de toespraak van Johannes XXIII: "aggiornamento", wat "actualisering" betekent. Het concilie moet een actualisering van de Kerk in de moderne wereld zijn. Het is nu noodzakelijk om aandacht te besteden aan de "tekenen des tijds", een van de kenmerkende uitdrukkingen van het nieuwe concilie. We bevinden ons in de naoorlogse jaren en optimisme hangt in de lucht: "Temidden van de dikke duisternis zien we vele tekenen die betere tijden voor de Kerk lijken aan te kondigen," verklaart de paus. "Nadat zij nieuwe energie [van de Heilige Geest] heeft ontvangen, zal [de Kerk] onbevreesd de toekomst tegemoet zien."

In het verleden probeerden concilies leerstellige dwalingen te veroordelen. Maar Johannes XXIII verwerpt deze praktijk. "Vandaag de dag geeft de Bruid van Christus er de voorkeur aan haar toevlucht te nemen tot het middel van barmhartigheid, in plaats van de wapens van strengheid te hanteren. […] Zeker, er is geen gebrek aan valse doctrines en meningen, […] maar dit alles is zo overduidelijk in strijd met de principes van eerlijkheid en draagt ​​zulke bittere vruchten, dat mensen het vandaag de dag schijnbaar uit eigen beweging beginnen te veroordelen." Intern klonken er schuchtere stemmen die wezen op de gevaren die een dergelijke gebeurtenis met zich mee zou kunnen brengen, maar de paus verwierp deze "doemprofeten die altijd rampen aankondigen", zoals hij ze noemde.

Het Concilie werd geopend in 1962. Johannes XXIII stierf het jaar daarop; Paulus VI volgde hem op en handhaafde dezelfde koers. Hij prees zijn voorganger omdat die "het wantrouwen had verdreven dat door sommigen onnodig was aangewakkerd". Voor Paulus VI was het Concilie er "om nieuwe wegen voor de Kerk te openen, om de lente-ontwaking te zijn van immense geestelijke en morele energieën". Het "zal werken aan het bouwen van een brug naar de hedendaagse wereld", "om in dialoog te treden [...] met de wereld". Het Concilie was "een venster dat openstond voor de wereld". Het Concilie werd in december 1965 afgesloten met een belangrijke toespraak van Paulus VI, die de hele geest ervan samenvatte: "De religie van God die mens werd, ontmoette de religie (want het is inderdaad een religie) van de mens die zichzelf tot God maakt.

Wat gebeurde er? Een botsing, een strijd, een veroordeling? Het had kunnen gebeuren, maar het gebeurde niet. [...] Een grenzeloze sympathie voor de mensheid doordrong het hele Concilie. [...] Erken deze verdienste tenminste, moderne humanisten, die de transcendentie van de hoogste dingen verwerpen, en erken ons nieuwe humanisme: ook wij hebben, meer dan wie ook, een toewijding aan de mensheid." Vier jaar later, in 1969, werd de nieuwe Mis, bekend als de Mis van Paulus VI, afgekondigd in overeenstemming met het Concilie. De paus en vele bisschoppen vestigden hun hoop op een vernieuwing van het katholicisme in deze Mis. De woorden "Gaudium et spes", "Vreugde en Hoop", waarmee een van de laatste en belangrijkste teksten van het Concilie wordt ingeleid, lijken een stralend tijdperk aan te kondigen… (Vervagen naar wit, dan zwart. Donder.)

Maar direct na de woorden "Gaudium et spes" volgen "luctus et angor": "verdriet en angst". "De Kerk bevindt zich in een onrustig uur van zelfkritiek, of liever gezegd, zelfvernietiging," [zei ​​de paus eind 1968]. "Het is als een abrupte ommekeer […] die niemand na het Concilie had verwacht. De Kerk deelt, om zo te zeggen, klappen uit aan zichzelf." In 1972 vervolgde Paulus VI deze observatie: "Men dacht dat na het Concilie een zonnige dag zou aanbreken voor de geschiedenis van de Kerk. Integendeel, het is een dag van wolken, stormen, duisternis, zoeken en onzekerheid die is aangebroken." […] Gezien de huidige situatie van de Kerk, voelen wij dat door een of andere scheur de rook van Satan het volk van God is binnengedrongen.

De gedeelde constatering van een ernstige crisis. Deze constatering van paus Paulus VI na het Tweede Vaticaans Concilie was verre van een op zichzelf staande opmerking. Veel andere auteurs, die nauwelijks verdacht werden van traditionalisme, merkten deze crisis ook op. De filosoof Jacques Maritain bijvoorbeeld, wiens gedachtegoed het Concilie beïnvloedde, betreurde in 1965 "de algemene verwarring die een ernstige crisis vormt" en hekelde het jaar daarop "de zeer besmettelijke neomodernistische koorts, [...] vergeleken waarmee het modernisme van de tijd van Pius X slechts een milde vorm van hooikoorts was", waarbij hij waarschuwde dat "de betekenis van de waarheid zelf wordt bedreigd; en de betekenis van het heilige, van de transcendentie van God en van de realiteit van het Kruis eveneens wordt bedreigd."

Kardinaal de Lubac, die desondanks door paus Pius XII was veroordeeld voor zijn moderniseringsthesen, stelde in 1967 dat “onder de naam van de Nieuwe Kerk, de post-conciliaire Kerk, vaak een poging wordt gedaan om een ​​Kerk te bouwen die anders is dan die van Jezus Christus, een antropocentrische samenleving, een samenleving die wordt bedreigd door dreigende afvalligheid.” Dit antropocentrisme doet vreemd genoeg denken aan de “mensencultus” die door Paulus VI werd verkondigd.

Kardinaal Poletti, de vicaris van de paus voor de stad Rome – iemand die desalniettemin de hervormingen van het Concilie had gesteund en geprezen – vertelt ons in 1984 dat “in de jaren na het Concilie een grote hoeveelheid leerstellige en pastorale verwarring ontstond in de Katholieke Kerk, wat ertoe leidde dat een onberispelijke geleerde als Karl Rahner sprak van ‘cryptoheresie’.” Karl Rahner was een van de belangrijkste theologen van het Concilie, progressief en zeer invloedrijk.

We moeten in het bijzonder kardinaal Ratzinger noemen, die later paus Benedictus XVI werd en in 1985 een ernstig beeld schetste: "Het is onmiskenbaar dat de afgelopen tien jaar beslist ongunstig zijn geweest voor de Katholieke Kerk." "De resultaten die volgden op het Concilie," zei hij, "lijken wreed in strijd met ieders verwachtingen, te beginnen met die van paus Johannes XXIII en vervolgens Paulus VI… (Iedereen) verwachtte een nieuwe Katholieke eenheid en integendeel, we zijn afgezakt naar een verdeeldheid die… lijkt te zijn gegaan van zelfkritiek naar zelfvernietiging (p. 30)… We verwachtten een sprong voorwaarts en integendeel, we zijn geconfronteerd met een progressief proces van decadentie."

Zoals opgemerkt in een artikel van de Universiteit van Leuven in de jaren tachtig, waren er al talloze publicaties over de crisis in de Kerk. Het aantal boeken over het onderwerp is ontelbaar. En we zullen deze litanie van citaten, die nog wel even door zou kunnen gaan, niet voortzetten. Maar over wat voor crisis hebben we het hier eigenlijk? We moeten deze crisis karakteriseren. We zullen zien dat het een crisis is van de Katholieke religieuze praktijk, een crisis van de geestelijkheid, en bovenal een geloofscrisis. Ontkerstening in Frankrijk: In Frankrijk was de religieuze praktijk in de jaren vóór het Concilie over het algemeen stabiel, maar vanaf 1966 werd een dramatische daling van de praktijk waargenomen. In Lille bijvoorbeeld, waar enquêtes uit 1949 en 1957 concludeerden dat de praktijk stabiel was, of zelfs licht toenam, stortte deze in de tweede helft van de jaren zestig in, waarbij sommige parochies jaarlijks 10% van hun gelovigen verloren.

In Tourcoing verloor de Notre-Dame de la Consolation-kerk in slechts vier jaar tijd, tussen 1966 en 1970, een derde van haar parochianen. De bisschop overwoog de kerk te slopen, maar deze werd op het laatste moment gered door een parochianenvereniging. In Parijs verloor het bisdom tussen 1962 en 1969 35 tot 40% van zijn parochianen – bijna de helft van het hele bisdom Parijs. De Sacré-Cœur-parochie in Colombe bijvoorbeeld hield vroeger zes zondagsmissen voor 1400 bezoekers. In 1974 waren er nog maar drie missen over, voor een totaal van 300 mensen (waarvan 200 oudere vrouwen). Dat is een daling van 80%. In Normandië registreerden de bisdommen Bayeux, Coutances en Sées in 1960 een zondagsmisbezoek van 40%, maar in 1987 slechts 9,5%, een daling van 75% in minder dan vier decennia.

Wat betreft de doop, terwijl 93% van de kinderen in het land in 1965 binnen drie maanden werd gedoopt, werd in 2020 slechts 30% binnen zeven jaar gedoopt, een daling van twee derde landelijk en een aanzienlijke verlenging van de doopperiode. Zelfs onder praktiserende Katholieken is een afname van de vurigheid merkbaar. De biecht wordt steeds minder frequent. Tussen 1952 en 1983 ging driekwart van degenen die regelmatig biechtten verloren, terwijl de groep die nooit biechtte bijna verdubbelde. En deze crisis beperkt zich zeker niet tot Frankrijk. In Engeland kende het Katholicisme meer dan een eeuw lang een sterke bloei, met een verdubbeling sinds 1900, terwijl het protestantisme in verval raakte. Maar deze steeds stijgende trend keerde abrupt om in een schijnbaar eindeloze neerwaartse spiraal rond de eeuwwisseling van de jaren zeventig. Het aantal huwelijken en het kerkbezoek kelderden des te abrupter omdat ze gestaag waren toegenomen. Ook het aantal dopen kende een vergelijkbare daling.

In Duitsland daalde het aantal dopen en het zondagsmisbezoek direct na de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie op vergelijkbare wijze. Het is belangrijk te bedenken dat de wereldbevolking in die tijd aanzienlijk toenam. Om een ​​stabiele verhouding te behouden, moesten de cijfers dus in lijn met de bevolkingsgroei stijgen.

Ook Latijns-Amerika bleef niet gespaard. In Brazilië, dat eeuwenlang overwegend Katholiek was gebleven, begon de bevolking in de jaren zeventig te krimpen door het protestantisme. Terwijl Katholieken in 1960 nog 93% van de bevolking uitmaakten, was dat percentage in 2022 gedaald tot slechts 56%, een verlies van bijna de helft van de bevolking van dit land met meer dan 200 miljoen inwoners. De situatie is vergelijkbaar in veel Latijns-Amerikaanse landen, zoals Chili en Guatemala.

Daarbij komt nog een ernstige crisis in de werving van priesters, en een nog ernstiger crisis in de werving van monniken en nonnen. In Spanje viel het aantal seminaristen samen met de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie. In de meeste Katholieke landen in Europa daalde het aantal priesterwijdingen tussen 1964 en 1968, een daling die zich daarna aanzienlijk voortzette. In Engeland kelderde het totale aantal priesters precies vanaf 1966. Dit betekende niet alleen dat er minder nieuwe priesters werden gewijd, maar ook dat priesters hun priesterschap verlieten in strijd met hun geloften – een andere bittere realiteit die nog nooit eerder op deze schaal in de hele geschiedenis van de Kerk was voorgekomen. In Frankrijk verviervoudigde het aantal priesters dat het priesterschap verliet in slechts enkele jaren.

Professor Romano Amerio, auteur van een omvangrijke en opmerkelijke studie over de veranderingen die de Kerk na het Tweede Vaticaans Concilie onderging, merkt op dat statistieken van het Vaticaan aantonen dat tussen 1969 en 1976 het aantal priesters wereldwijd daalde van 413.000 naar 343.000, een afname van 70.000 priesters in die zeven jaar, terwijl het aantal religieuzen daalde van 208.000 naar 165.000, een afname van 43.000. Dit omvat natuurlijk sterfgevallen, maar die verklaren dit cijfer geenszins deze daling, die voornamelijk te wijten is aan het verlaten van het priesterschap en de snelle afname van roepingen. Het was hierover dat Paulus VI zei: "De statistieken overweldigen ons." En Johannes Paulus II had over deze afvalligheid gesproken als een "tegenteken, een ongunstig getuigenis, die tot de redenen behoorden waarom de hoop die door het Concilie was gewekt, vervloog." Rome ontsloeg vervolgens een groot aantal voormalige priesters van hun celibaat, zoals nooit tevoren. De grote religieuze ordes werden nog harder getroffen.

De jezuïeten, franciscanen en dominicanen zagen hun aantal sterk stijgen, maar daalden vervolgens sterk aan het einde van het Tweede Vaticaans Concilie. Sindsdien is het aantal religieuzen wereldwijd gestaag afgenomen. Er heeft zich een wereldwijde ineenstorting van het religieuze leven voorgedaan, wat kardinaal Daniélou ertoe bracht te zeggen dat men niet moet spreken van een "vernieuwing" van het religieuze leven, maar eerder van "verval". Een geloofscrisis onder Katholieken. Dieper dan de praktijk wordt het geloof zelf aangetast. Traditioneel is geloof de gehechtheid van het intellect aan een door God geopenbaarde waarheid. Dit impliceert een cruciale consequentie: het verwerpen van één enkel dogma, zoals Leo XIII opmerkte.

Het betekent dat men zichzelf opwerpt als rechter over de goddelijke waarheid, de eigen rede boven Gods gezag stelt – en daardoor het geloof verliest. Geloof is geen supermarkt waar je pakt wat je lekker vindt en de rest laat staan. Toch laten peilingen jaar na jaar – hoewel ze met een korreltje zout genomen moeten worden – een afname van het geloof zien, zelfs onder praktiserende Katholieken. In Frankrijk bleek uit een peiling van de CSA uit 2004 dat slechts 23% van de praktiserende Katholieken in het bestaan ​​van de hel geloofde (wat echter een dogma is). 34% van deze praktiserende Katholieken gelooft "absoluut" dat Mohammed een profeet is, wat veelzeggend is. Slechts 7% van de Franse Katholieken gelooft dat het Katholicisme de enige ware religie is.

Socioloog Yves Lambert merkte destijds op dat "de omvang van de verandering duidelijk is als je bedenkt dat de helft van alle katholieken in 1952 geloofde dat er maar één ware religie was." Een onderzoek uit 2008 van het Center for Applied Research in the Apostolate (Georgetown University) heeft als voordeel dat de resultaten worden onderscheiden naar de generatie van de respondenten. Het laat duidelijk zien dat Katholieken van de generatie vóór het Tweede Vaticaans Concilie veel vaker in de Werkelijke Aanwezigheid geloven dan de generaties van het Tweede Vaticaans Concilie en de generaties erna. Nieuwere generaties hebben minder vaak deelgenomen aan de eucharistische aanbidding. En katholieken van de generatie van het Tweede Vaticaans Concilie twijfelen vaker dan hun voorgangers aan het feit dat "God de Vader de schepper van hemel en aarde is", of dat er "slechts één God is, Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest", wat een basisleer van de catechismus is.

Een recent Amerikaans onderzoek suggereert dat slechts 28% van de katholieken in de Verenigde Staten het dogma van de Werkelijke Aanwezigheid kent en werkelijk aanhangt. Maar deze geloofscrisis beperkt zich niet alleen tot de gelovigen. Het betreft in de eerste plaats de kerkelijke autoriteiten: de geestelijkheid. Het zou moeilijk zijn om een ​​volledig beeld te schetsen van de onbeschrijfelijke wanorde die heerst in Katholieke instellingen in de nasleep van het Concilie. Overal nemen priesters angstaanjagende vrijheden met de moraal, de kerkleer en de liturgie. Sommige parochiepriesters prijzen de deugden van valse religies, sommigen weigeren religieuze voorwerpen te zegenen omdat ze dat bijgeloof noemen, verschillende dwingen gelovigen om staand de communie te ontvangen door hen te schoppen, velen ontkennen de verplichting van de zondagsmis, enzovoort.

Een priester van een grote parochie in Noord-Frankrijk legt kalm uit dat een jong, niet-praktiserend Katholiek echtpaar hem dringend verzocht hen in de kerk te trouwen, maar hij gaf er de voorkeur aan het paar alleen in de kerk te zegenen zonder een religieuze ceremonie te verrichten. Dus zegende hij een samenwonend stel... [verslag "De Nieuwe Kerk van Frankrijk" "Ik voelde dat ze absoluut vastbesloten waren dat dit gebaar in de kerk moest plaatsvinden. Waarom nemen we geen gezamenlijke beslissing? Ik stel iets voor: jullie kunnen na jullie burgerlijk huwelijk komen... Dus ik opende het huwelijksregister niet, ik verrichtte geen sacrament, ik ontving het jonge paar gewoon... Ik las een korte passage uit de Schrift voor, waarin ik uitlegde wat het voor mij betekende, en ik bad voor hen tot God..."] Maar dit is slechts één voorbeeld van vele, aangezien dit soort praktijken na het Concilie wijdverbreid raakte, zonder dat de bisschoppen ertegen reageerden.

Bovendien kondigde zijn bisschop, de bisschop van Lille, tegelijkertijd trots aan dat hij een kloosterkapel ter beschikking stelde om te dienen als moskee voor de moslims van Roubaix. Bisschoppen hebben hetzelfde gedaan in heel Frankrijk, onder andere in Amiens, Montpellier, Clermont-Ferrand, Nice, Nantes, Dijon, Autun, Pontoise en Bordeaux.

In de seminaries heerst decadentie, zoals blijkt uit dit verslag van het grootseminarie in Lille: [Verslag "Priester, waarvoor?" 1:55] Vroeger was de discipline strikt: iedereen stond op en ging op hetzelfde tijdstip naar bed, gezamenlijke gebeden en de mis waren praktisch verplicht, stilte op de gangen werd afgedwongen en uitstapjes waren verboden. Daar is nu niets meer van over; ik kan om middernacht uitgaan en om 4 uur 's ochtends thuiskomen als ik wil. "We worden bekritiseerd omdat we niet meer bidden. Naar mijn mening is het goed dat gemeenschappelijke gebeden en oude gewoonten zoals het uitspreken van de dankzegging voor de maaltijd zijn afgeschaft. [...] We vieren de Mis niet meer in de hoofdkapel; die is te groot, we voelen ons er opgesloten. Al die franjes, al die religieuze onzin vind ik afschuwelijk.

De Mis zou overal gevierd moeten kunnen worden. Dus houden we hem in een oud klaslokaal." Tijdens een conferentie aan de Arlington University in de Verenigde Staten klaagden Katholieken bij kardinaal Oddi, hoofd van de Congregatie voor de Geestelijkheid, die de afwijkende geestelijkheid in toom moest houden, dat dogma's zoals de goddelijkheid van Christus, de maagdelijkheid van de Moeder Gods, de erfzonde, de Werkelijke Aanwezigheid in de Eucharistie, de absolute aard van het morele imperatief, de hel en het primaat van de heilige Petrus openlijk werden verworpen vanaf de preekstoelen van kerken en universiteiten door theologen en bisschoppen. De kardinaal werd vervolgens gevraagd waarom er geen reactie kwam tegen deze zaaiers van verdeeldheid, zoals pater Curran, die zich openlijk verzette tegen de leer van de Kerk over anticonceptie en homoseksualiteit.

De kardinaal erkent dat "de Kerk geen straffen meer oplegt, maar hoopt degenen die zijn afgedwaald te kunnen bekeren [...] misschien uit angst voor een nog ernstiger schandaal van ongehoorzaamheid." Na het concilie stuurde kardinaal Ottaviani, een man met traditionele opvattingen die aan het hoofd stond van het Heilig Officie, dat wil zeggen het orgaan dat verantwoordelijk is voor geloofszaken, een brief aan de bisschoppen van de wereld. Daarin uitte hij zijn diepe bezorgdheid over de "toenemende misstanden" en "vreemde meningen" die het leven van de Kerk opschudden. Hij vroeg de bisschoppen deze dwalingen te "beteugelen" of "voorkomen" en hem verslag uit te brengen over de situatie. 

De meest opvallende reactie kwam van het Nederlandse episcopaat, onder leiding van kardinaal Alfrink, een zeer invloedrijke figuur tijdens het Concilie. In hun reactie op Ottaviani beweerden de Nederlandse bisschoppen hun eigen gezag, zich beroepend op het Tweede Vaticaans Concilie, en verzetten zich rechtstreeks tegen de kardinaal-prefect van het Heilig Officie. Ze betoogden dat het veroordelen van dwalingen ongepast was, omdat dit ertoe zou leiden dat ze "de ziel van de waarheid die in elke dwaling verborgen ligt, uit het oog zouden verliezen", die "de gelovigen fascineert" en hen "een authentieker geloof" geeft. Ze citeerden de toespraak van paus Johannes XXIII aan het begin van het Concilie ter ondersteuning van hun argument en betreurden dat dit oordeel, "ondersteund door het Concilie", volgens hen "niet weerspiegeld" werd in de brief van kardinaal Ottaviani (die ze afdeden als behorend tot de oude school).

Nog ernstiger was hun bewering dat dogmatische formules niet definitief waren. Ze trokken de maagdelijke ontvangenis van Jezus in twijfel, verwierpen het idee van een "lichamelijke verandering" in de Heilige Eucharistie, verwierpen de noodzaak van individuele biecht, betwistten de realiteit van de erfzonde, negeerden de recente herinneringen van paus Pius XII aan het bestaan ​​van Adam en Eva, en verwierpen de "statische opvatting" van het natuurrecht. Al in oktober 1966 publiceerden ze, pal onder de neus van kardinaal Ottaviani en kort na zijn brief, de beruchte Nederlandse catechismus, die een wereldwijde bestseller werd, zo niet een leerstellig succes. Deze catechismus vatte alle reeds genoemde fouten en onnauwkeurigheden samen, terwijl de rol van de paus werd geminimaliseerd en het bestaan ​​van engelen volledig werd weggelaten. Ten slotte belegden de Nederlandse bisschoppen van 1968 tot 1970 een nationale pastorale raad.

De vergadering stemde voor de afschaffing van het priestercelibaat, de wijding van vrouwen en de deelname van leken aan het kerkbestuur. Als reactie hierop riep Paulus VI een commissie van kardinalen bijeen om de situatie te onderzoeken. Kardinaal Journet, lid van de commissie, verzocht de paus dringend om de fouten in naam van zijn onfeilbaarheid duidelijk te veroordelen. Maar de paus lijkt zelfs niet op kardinaal Journet te hebben gereageerd. Hij onthield zich van het uitoefenen van enig gezag en deed slechts een geloofsbelijdenis zonder iets of iemand te veroordelen. Paulus VI zou uiteindelijk eind 1969 een brief sturen waarin hij de bisschoppen van Nederland vraagt: "Ons besef van onze verantwoordelijkheid als herders van de universele Kerk dwingt ons u openhartig te vragen: wat denkt u dat we kunnen doen om u te helpen, om uw gezag te versterken?"

Het is het gezag van de Kerk dat door deze bisschoppen wordt betwist, en toch stelt de paus voor om hun gezag te versterken. Ga er maar aan staan… Deze zaak is dus spectaculair, maar verre van uniek. Verschillende bisschoppenconferenties hebben zich openlijk verzet tegen Paulus VI's encycliek Humanae Vitae over geboortebeperking. Men zou ook de beruchte catechismus "Levende Stenen" van de Franse bisschoppen kunnen noemen, of het geval van de theoloog Hans Küng, die lange tijd ongestraft katholieke dogma's ter discussie stelde, tot een vage, late sanctie in 1979. Maar de Roomse autoriteiten blijven niet altijd passief in het aangezicht van wanorde. Ze hebben de voortdurende revolutie soms begeleid – of zelfs aangemoedigd – bijvoorbeeld door gebrekkige vertalingen goed te keuren. Het emblematische geval van de Geloofsbelijdenis is welbekend: de term 'consubstantieel' werd 'van dezelfde aard' in de Franse vertaling.

Een ernstige fout voor iedereen die bekend is met de Katholieke theologie, maar een die door Rome werd goedgekeurd en vervolgens gecorrigeerd... pas in 2021. Een ander voorbeeld: de vertaling van Palmzondag. De traditionele versie zegt dat Christus 'gelijkwaardigheid met God niet als een verarming beschouwde' – een duidelijke bevestiging van zijn goddelijkheid. Maar de gebrekkige Franse vertaling, ook goedgekeurd door Rome, laat Christus zeggen dat hij 'niet wilde beweren gelijk aan God te zijn', wat neerkomt op het ontkennen van Christus' goddelijkheid. En dit zijn geen geïsoleerde gevallen: andere talen hebben soortgelijke afwijkingen gekend.

Zelfs op het hoogste niveau van de Curie gaan sommige kardinaal-prefecten van grote congregaties onzorgvuldig om met Katholiek dogma. In 1968 verklaarde kardinaal Garrone, prefect van de Congregatie voor Katholiek Onderwijs, tijdens een congres van theologen in Florence: "In de vorige eeuw werden theologen ertoe gebracht te beweren dat de menselijke rede het bestaan ​​van God kon bewijzen. [...] We moeten erkennen dat we ons vergist hebben, want we vroegen de filosofie om iets wat ze niet kon bieden." Het probleem is dat wat kardinaal Garrone ontkent niet slechts de mening van een paar theologen is, maar een dogma van het geloof dat duidelijk en plechtig werd verkondigd door het Eerste Vaticaans Concilie in 1870, en uitdrukkelijk bevestigd door de Heilige Schrift (Romeinen 1:20, Wijsheid 13). En in de editie van 7 december 1984 van L'Osservatore Romano, de officiële krant van het Vaticaan, verklaart kardinaal Gantin, prefect van de Congregatie voor de Bisschoppen, dat "we niet geroepen zijn om te geloven op grond van Christus' vermogen om wonderen te verrichten, maar het is het geloof in Hem [...] dat ons in staat stelt ook in Zijn wonderen te geloven."

Een tweede probleem: ook hier beweert de kardinaal-prefect het tegenovergestelde van een dogma dat werd afgekondigd op het Eerste Vaticaans Concilie. Veel meer verbazingwekkende dingen zijn te vinden in L'Osservatore Romano. En voorlopig laten we de kwestie van het pausdom zelf even buiten beschouwing. Diagnose: Het Concilie verontschuldigen of de schuld geven? We zijn bewust in de verleden tijd gebleven, maar vandaag de dag zien we ongeveer dezelfde problemen. De meeste trends zijn helaas niet omgekeerd, maar hebben hun neerwaartse spiraal voortgezet, die op zijn best is vertraagd. Sommige problemen zijn afgenomen, terwijl andere aanzienlijk zijn verergerd, vooral op het gebied van de moraal. Op dit punt zouden we niet langer simpelweg van een crisis moeten spreken, maar van een eindeloze depressie. Laten we dus de balans opmaken. Als we deze depressie willen stoppen, moeten we de oorzaak ervan achterhalen. Wat is het aandeel van het Tweede Vaticaans Concilie in dit alles?

Er zijn veel hypotheses geopperd om het Concilie te proberen te verontschuldigen. Sommigen hebben erop gewezen dat niet alles verloren is, dat er uitzonderingen zijn zoals Azië, Afrika of Polen. Er is ook opgemerkt dat de crisis niet altijd perfect samenvalt met de conciliaire kalender: de priestercrisis in Frankrijk begon bijvoorbeeld al in de jaren 50. Anderen verwijzen naar mei '68, de secularisatie, of de encycliek Humanae Vitae van Paulus VI over geboortebeperking, of zelfs de opkomst van het protestantisme in Latijns-Amerika: gebeurtenissen die zeker een rol hebben gespeeld. De werkelijkheid kent niet één enkele oorzaak: het is een samenspel van factoren die elkaar kruisen, tegenwerken of versterken. Het protestantisme kon Latijns-Amerika des te gemakkelijker binnendringen omdat het Tweede Vaticaans Concilie zijn deuren wijd had geopend.

Afrika en Polen profiteerden van specifieke contexten die, althans tijdelijk, in hun voordeel hebben gewerkt. Door de geschiedenis heen heeft de Kerk vele gunstige stromingen ervaren, net zoals ze vele stormen heeft doorstaan. Desalniettemin hebben sommige oorzaken een overheersende impact, terwijl andere verwaarloosbaar zijn. Niet alle oorzaken zijn even geloofwaardig om de crisis te verklaren. Het nogal verbazingwekkende antwoord van kardinaal Léger, waarin hij stelt dat "als de religieuze praktijk afneemt, dit geen teken is dat we ons geloof verliezen, want naar mijn bescheiden mening hebben we het in de eerste plaats nooit gehad — ik bedoel persoonlijk geloof", behoort nauwelijks tot de meest geloofwaardige argumenten. We hebben ook tot in den treure gehoord van progressieven die beweren dat de crisis erger zou zijn geweest zonder het Tweede Vaticaans Concilie, of dat deze verzacht zou zijn geweest als we moediger waren geweest in ons progressivisme.

De bisschoppen van Nederland hadden al de dreiging geuit dat velen de Kerk zouden verlaten als hun heterodoxe catechismus zou worden aangetast. Deze ongegronde bewering is altijd gemakkelijk te maken, omdat ze gebaseerd is op een hypothetische gebeurtenis die per definitie niet heeft plaatsgevonden; het riekt naar een wanhopige poging om de aandacht af te leiden. Dit argument wordt volledig ondermijnd wanneer we, niet verrassend, vaststellen dat de crisis in Nederland veel ernstiger was. Het Katholieke kerkbezoek daalde daar van 65% in 1966 naar 46% in 1970: het hele land verloor een derde van zijn praktiserende Katholieken in vier jaar tijd. Het is ook bekend dat onder protestanten de meest progressieve stromingen het snelst instortten.

De mening van specialisten: Als we dit tot op de bodem willen uitzoeken, laten we ons dan wenden tot specialisten die de kwestie onpartijdig hebben bestudeerd. Onlangs publiceerde Guillaume Cuchet, hoogleraar hedendaagse geschiedenis aan de Sorbonne, in Frankrijk een zeer grondige studie over de crisis, gebaseerd op zeer nauwkeurige onderzoeken naar religieuze praktijken uitgevoerd door kanunnik Fernand Boulard. Hierdoor kon hij een gedetailleerde chronologie vaststellen en de breuk precies situeren in het midden van de jaren zestig, meer specifiek in 1966, dus direct na de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie en vóór de gebeurtenissen van mei 1968 en de encycliek Humanae Vitae.

Hij vulde zijn werk aan met onderzoek naar de invloed van Vaticanum II op de prediking en de perceptie van de gelovigen, en concludeerde dat "Vaticanum II uiteindelijk de hervorming lijkt te zijn geweest [...] die de revolutie teweegbracht die het beweerde te willen voorkomen, net als de Staten-Generaal in het Frankrijk van eind 18e eeuw." Rafael Ruiz Andrés, onderzoeker aan het Instituut voor Religiewetenschappen in Madrid, die de Spaanse casus bestudeerde, merkt op dat de crisis "ook voortkomt uit de diepgaande bevraging van de Kerk van haar eigen religieuze structuren en kaders in de periode na het concilie, in naam van de vraag naar een 'authentieker' christendom, beter aangepast aan de seculiere samenleving. Vanuit dit perspectief vertegenwoordigt het concilie een breuk met het voorgaande Katholieke model."

Sterker nog, onlangs werd een grootschalig statistisch onderzoek uitgevoerd door drie onderzoekers van het National Bureau of Economic Research, een van 's werelds meest prestigieuze economische onderzoeksinstituten, verbonden aan Harvard, waartoe 41 Nobelprijswinnaars en 14 voorzitters van de Economische Raad van de Amerikaanse president behoren. Het onderzoek werd geleid door Robert Barro, een van 's werelds meest invloedrijke economen. Het doel was om de statistische impact van bepaalde factoren, zoals de val van de Sovjet-Unie of het Tweede Vaticaans Concilie, op de specifiek Katholieke religieuze praktijk te onderzoeken. Er werden statistieken uit 66 landen gebruikt en werden onder de loep genomen aan de hand van 200.000 enquêteantwoorden; de helft van deze landen maakte deel uit van de "subglobale" regio: Latijns-Amerika, Afrika en enkele Aziatische landen. 

De conclusie is ondubbelzinnig: "Het Tweede Vaticaans Concilie [...] leidde tot een wereldwijde afname van de Katholieke religieuze praktijk in vergelijking met die van andere denominaties." Een aantal punten verdient aandacht: — de afname is significant en begon direct na Vaticanum II — het treft geen protestanten, maar is specifiek voor het Katholicisme, wat erop wijst dat het verband houdt met een specifiek Katholieke gebeurtenis — de afname zette zich voort in de decennia die volgden, zonder dat er een ommekeer plaatsvond. Een verkeerd geïnterpreteerd Concilie? Laten we het dus toegeven: wat de crisis in wezen verklaart, is het Concilie. Maar zijn aanhangers hebben nog één laatste argument om hem te verdedigen: in feite is niet het echte Concilie verantwoordelijk, maar een "para-Concilie" waarvan het mediabeeld zo dominant is geworden dat het het echte Concilie heeft vervangen. Dit idee is al uiteengezet in de beroemde toespraak van Paulus VI over de "rook van Satan".

Paulus VI erkent de crisis, maar schrijft deze toe aan krachten die erop uit zijn "de vruchten van het Oecumenisch Concilie te smoren en te voorkomen dat de Kerk uitbarst in jubelzangen." Het Concilie is niet begrepen en niet echt uitgevoerd. De vruchten ervan moeten daarom nog komen. Zoals de abt van de abdij van Bec-Hellouin hier zegt: [Documentaire De Nieuwe Kerk in Frankrijk. Abt van Bec-Hellouin (Dom Grammont): "Op dit moment is de aandacht natuurlijk vooral gericht op de onrust, op het stof dat opwaait door alles wat valt, alles wat afbrokkelt, en we zien nog niet voldoende de grote contouren van de structuren die geleidelijk ontstaan ​​en die een echte bron van vreugde en vertrouwen voor de toekomst zijn."] Het is een moeilijk moment om door te komen; maak je geen zorgen, het gaat voorbij. “Ik geloof zelfs dat de ware tijd van het Tweede Vaticaans Concilie nog niet is aangebroken en dat we het nog niet authentiek zijn gaan aanvaarden,” zei kardinaal Ratzinger in 1984.

Meer dan vijftig jaar na het Concilie herhaalde paus Franciscus dezelfde retoriek: “We kunnen zeggen dat het laatste oecumenische concilie nog niet volledig is begrepen, beleefd en toegepast.” Ten tijde van het Concilie hadden de Vaders erop aangedrongen dat het in eenvoudige taal, begrijpelijk voor iedereen, zou worden geformuleerd. Paulus VI zei dat het Concilie “door alle mensen gehoord en begrepen wilde worden”; dat “het ernaar streefde zich ook in de stijl van een gewoon gesprek uit te drukken.” En nu, na het mislukken ervan, is dit gemakkelijk te begrijpen Concilie een spook geworden, een ongrijpbare entiteit. Dit stelt groepen met zeer uiteenlopende meningen in staat om, tegen elkaar in, te beweren dat zij de ware interpretatie van het Concilie bezitten. Het Concilie, dat een vertolker van het geloof zou moeten zijn, wordt gereduceerd tot een louter object van interpretatie. De sterkste uitdrukking van dit idee van een para-concilie is te vinden in de toespraak van Benedictus XVI in februari 2013.

De paus, die toen aftrad, schetste een beeld van een dubbel concilie: enerzijds het ware concilie – het Concilie van de Vaders – en anderzijds een para-concilie – het Concilie van de Media. “Het concilie dat direct effect sorteerde en dat tot het volk kwam, was dat van de media, niet dat van de Vaders. [...] Het veroorzaakte zoveel rampspoed, zoveel problemen, werkelijk zoveel ellende: seminaries sloten, kloosters sloten, de liturgie werd trivialiseerd… en het ware concilie had moeite om vorm te krijgen en zichzelf te verwezenlijken.” “Net zoals de hogepriester van het Oude Testament alle zonden van het volk op een zondebok legde voordat hij hem naar de woestijn verbande om zich van al zijn zonden te ontdoen, is het doel hier om alle verantwoordelijkheid voor de crisis te leggen bij een zogenaamd door de media aangewakkerd para-concilie om het echte concilie te ontzien.

Wat moeten we van dit argument denken? Dat het niet de media waren die het Tweede Vaticaans Concilie in de bisdommen implementeerden: het waren de bisschoppen, diezelfde bisschoppen die deelnamen aan het concilie en die ze op dit revolutionaire pad leidden. Het waren niet de media die overal revolutie predikten.” De parochies; noch de media die de Nederlandse catechismus of de Levende Petrus-catechismus schreven; het waren niet alleen de media die de katholieke leer tegenspraken, maar ook theologen en kardinalen zelf. De media schreven niet dat “het volwassen geloof van vandaag zonder dogma's kan”, maar dat was het wetenschappelijke tijdschrift van de Franse jezuïeten. En het was niet zomaar een mediakanaal dat schreef dat de stichters van religies, inclusief valse religies, allemaal "boodschappers van God" zijn, maar L'Osservatore Romano, de officiële krant van het Vaticaan. Natuurlijk zullen sommigen reageren dat dit slechts misbruik is: de teksten van het Concilie zeggen dat niet.

Ongetwijfeld zegt het Concilie niet alles letterlijk, maar het Concilie heeft een principe vastgesteld dat hiertoe leidt. In de woorden van kardinaal Ratzinger zelf: het Concilie "had de macht om opvattingen te ontwrichten die eeuwenlang vastzaten." Toen het Concilie in zijn teksten eerdere leerstellingen tegensprak, raakte het het principe van de stabiliteit van het geloof aan: het gaf aan dat vroegere waarheden, die werden geloofd en krachtig bevestigd, plotseling konden worden verdrongen. Wanneer deuren worden geopend, kan men niet verrast worden door de uitgangen. Het waren dus niet de media die schreven dat de Katholieke Kerk "bestaat in" de Kerk van Christus, waarmee de traditionele identificatie tussen de twee uitdrukkingen werd doorbroken, maar veeleer de constitutie Lumen Gentium van het Tweede Vaticaans Concilie. Het waren niet de media die een religieuze vrijheid of een verwoestend oecumenisme verkondigden dat eerder was veroordeeld, maar veeleer de teksten van het Concilie, die we zullen zien in de volgende video's.

Geconfronteerd met al deze elementen, komt een ander standpunt naar voren: dat van een prelaat die getuige was van de conciliaire revolutie en de daaropvolgende achteruitgang, en die er de voorkeur aan gaf de objectieve realiteit te erkennen zoals die zich ontvouwde, in plaats van zijn toevlucht te zoeken in een abstracte en voluntaristische interpretatie van de feiten. In reactie op de reeds geciteerde brief van kardinaal Ottaviani, in 1966, in de nasleep van het Concilie, antwoordde aartsbisschop Lefebvre dat “toen het Concilie vernieuwingen doorvoerde, schudde het de zekerheid van de waarheden die door het authentieke leergezag van de Kerk als definitief behorend tot de schatkamer van de Traditie werden onderwezen. [...] We zijn getuige geweest van het huwelijk van de Kerk met liberale ideeën.”

Het zou zijn om het voor de hand liggende te ontkennen, om de ogen te sluiten, , en niet om moedig te bevestigen dat het Concilie degenen die de door de pausen veroordeelde dwalingen en tendensen belijden [...] legitiem liet geloven dat hun doctrines nu goedgekeurd waren. [...] We moeten daarom, in het nauw gedreven door de feiten, concluderen dat het Concilie de verspreiding van liberale dwalingen op een onvoorstelbare manier heeft bevorderd. Moeten we dus zeggen: "Ik verontschuldig het Concilie" of "Ik beschuldig het Concilie"? Onze Heer Jezus Christus geeft ons een maatstaf voor het oordeel: "Elke goede boom draagt ​​goede vruchten, maar een slechte boom draagt ​​slechte vruchten." Een boom wordt gekend aan zijn vruchten.

Noot Claudia: In het artikel wordt niet verwezen naar de rol van de Kerkvrijmetselarij. Kardinaal Suenens bijvoorbeeld was lid van de beruchte P2 loge. Daarom is het beeld van paus Paulus VI dat de rook van Satan de Kerk is binnengedrongen een understatement. Ook de infiltratie van communistische elementen in het Vaticaan is onmiskenbaar. Daarom kan men niet volledig de schuld bij het Tweede Vaticaans Concilie leggen, maar door agenda die gevoerd werd achter de schermen. Ook de invloed van de top van de Jezuietenorde, allen 33e graadsvrijmetselaars, die bijvoorbeeld de St Pietersbasiliek hebben toegewijd aan Satan zoals Malachi Martin vermelde in zijn boek The windswept House, hebben zeker niet bijgedragen aan de instandhouding van de traditionele Katholieke Kerk. Bovendien was er geen vraag om een Tweede Vaticaans Concilie bijeen te roepen van de kant van de gelovigen. Daarom is het eerder een satanische agenda te noemen waarbij Vaticanum II als middel werd gebruikt om de Katholieke Kerk een klap toe te brengen.

26/6 Over de vergeten zielen in het Vagevuur - Uniquely Mary

Dennis Bond de heilige Maria Goretti iets zo dringends onthulde dat zelfs deze tachtigjarige man, die om privacy had gesmeekt, zich gedwongen voelde om te spreken. In deze ontmoeting, gefilmd in Ierland, deelt Dennis wat de heilige Maria Goretti hem liet horen: een klaagzang die opsteeg uit de diepten van het vagevuur – de roep van vergeten zielen, voorouders van generaties terug, die wanhopig verlangen naar één enkel gebed. Dennis onthult ook de buitengewone genade die de heilige Maria Goretti schenkt aan iedereen die haar verhaal hoort – een klein wit lelietje geplant in het hart van elke luisteraar, dat ons oproept om elke priester die we tegenkomen in stilte aan haar zorg toe te vertrouwen. Als u voorouders hebt wier namen in de loop der tijd verloren zijn gegaan, is deze video een goddelijke aansporing – want de Mis, de Rozenkrans en het Rozenkransgebed van de Goddelijke Barmhartigheid zijn de levenslijnen waarop zij rekenen.

Boodschap van Maria: Ik ben de Moeder van de Eucharistie. Wees heilig, mijn kleintjes, wanneer jullie de levende vrucht van mijn onbevlekte schoot naderen. Omarm het vleesgeworden Woord. Mijn kleintjes, zonder mijn zoon zijn jullie armzalig. Met hem bezitten jullie alles.

Ik keek naar de monstrans en toen keek ik naar Jezus en dat kleine meisje bij Hem. Hij keek naar haar neer en glimlachte, en zij glimlachte naar Hem. Ze droeg een lang blauw gewaad tot aan haar voeten, zelfs tot aan haar wreef. Het leek alsof ze samen speelden, weet je, zo zag het eruit. Je kon de liefde tussen hen beiden zien en voelen. Toen keek Hij naar mij en zei: "Zie Maria. Zie Maria Goretti. Zie mijn kleine martelaar van zuiverheid." En toen Hij die woorden sprak, keek ze weer naar Hem. En toen zag ik beneden haar verschillende priesters, zeven of acht priesters van verschillende ordes, Franciscanen, Benedictijnen. En toen ik naar hen keek, zag ik dat ze haar handje opstak, ongeveer op de plaats waar Jezus' Hart zou zitten. En ze pakte een heel kleine lelietjes.

Ze gaf er een aan elk van de priesters en ze gingen allemaal weg. Toen keek ze me aan en glimlachte naar me, er zaten kleine lelies om haar hand heen en ze gooide ze naar me toe. En ze vielen overal neer als sneeuwvlokjes. Toen verdween ze. Jezus bleef echter om me de symboliek ervan uit te leggen. Jezus zei dat elke lelie een genade vertegenwoordigt die Hij vanuit de Hemel zendt. Het is een genade. En Hij vertelde me hoe ik op die genade moest reageren, want we ontvangen voortdurend genade. Misschien reageer ik er soms niet genoeg op. Maar hoe je op de genade van de kleine witte lelie moet reageren, zei Hij, is door elke keer dat je dat verhaal vertelt, en vertel het zo vaak mogelijk, bij elke gelegenheid die je krijgt.

Als ik bijvoorbeeld een lezing geef, vertel dat verhaal dan. En als je het verhaal vertelt, zal er voor elke luisteraar een kleine witte lelie uit de Hemel neerdalen en in hun hart gegrift worden. En het vertegenwoordigt een genade. En om op die genade te reageren, hoef je alleen maar, als je een priester op het altaar ziet, op straat, in een café, in een hotel, die priester in stilte toe te vertrouwen aan de zorg van de heilige Maria Goretti, en zij zal ernaar streven die priester heilig te houden. Je zou kunnen zeggen dat ze de kracht van de heilige Maria Goretti om voor priesters te bemiddelen zal vergroten. Omdat we nu haar instrumenten worden. Ze is gewoon een lief kleine Heilige.

Ik hoorde ook het gehuil van vergeten zielen in het vagevuur. Ze schreeuwen het nu uit. Het gehuil is zo verdrietig en het is alsof het geluid van heel ver terug in de tijd komt. Van degenen die vergeten zijn en daar al heel lang zijn. We denken dat we misschien missen en gebeden kunnen laten opdragen voor degenen die gestorven zijn, terwijl we zelf hier op aarde leven. Maar er is nog veel meer te zeggen. Gebeden voor onze voorouders in de verre toekomst. Het trieste eraan is dat sommige van mijn voorouders deel uitmaken van dat gehuil. Ik voelde me zo verdrietig toen de Heilige Maria daar was en ze me vertelde dat ik het gehuil zou horen. Ik kan het gewoon niet beschrijven, maar het is zo verdrietig, zo verdrietig. Ik zei: "God, ik moet veel meer doen, veel meer missen laten opdragen voor mensen.

De mis is zo krachtig om iemand dichter bij God te brengen. Gebeden brengen ze dichterbij, maar de mis brengt ze zo snel, zoveel dichterbij, zoveel dichterbij." Het is ook belangrijk te bidden voor die zielen, dat is de belangrijkste taak. Ik wil gewoon nogmaals zeggen: één van de dingen is de rozenkrans, de rozenkrans. Het goddelijke gebed, de rozenkrans. Maar bid voor hen tijdens de mis. Vooral tijdens de mis. Bid voor hen. Jezus luistert naar ons gebed tijdens de mis, Hij is heel dicht bij de mensen. Dus vergeet ze niet. Dat is het belangrijkste. En je gebed hoeft niet lang te zijn, weet je, bid gewoon voor de zielen. Iets wat mensen misschien dagelijks kunnen doen, en iedereen kan het zelf bepalen.

Een rozenkrans van de Goddelijke Barmhartigheid kan bijvoorbeeld tien minuten of minder duren. Maar het is iets wat iedereen kan bidden, bijvoorbeeld tijdens een wandeling, of aan het begin van de dag om drie uur 's middags. Het kan een dagelijkse gewoonte zijn, en als je het elke dag doet, kan het heel krachtig zijn.Vooral als je het samen met anderen bidt en anderen aanmoedigt om het ook te doen. En het kost maar een klein beetje tijd.

 

Boodschappen van Dochters van het Lam

5/6 De cel

Openbaring 2:10: Wees niet bang voor wat jullie zullen moeten lijden. De duivel zal sommigen van jullie in de gevangenis gooien, in de hoop dat jullie je geloof zullen opgeven. Tien dagen lang zullen jullie worden verdrukt. Blijf trouw aan Mij, zelfs als je dat je leven zal kosten. Dan zal Ik jullie de levenskroon geven.

Laten we beginnen met een 'Ik hou van U' en een 'Onze Vader'...

Dochter, ik laat je een visioen zien van jouw Jezus die in een gevangeniscel zit, want Ik wil je vertellen hoe belangrijk het is om de waarheid te spreken en wat de gevolgen daarvan zijn voor een volgeling van Christus.

Deze morgen, Mijn dochter, zal Ik spreken over het belang om een WARE CHRISTEN te zijn en wat het betekent om Mijn waarheid te spreken. Ik begin door je te vertellen dat de meeste mensen niet de waarheid spreken, want de meeste mensen kunnen geen dingen zeggen die waar zijn. Ze zeggen alleen wat hen bevalt, wat hen gelijk geeft, en onderwerpen zich niet aan Mijn waarheid. Want dit zijn de mensen die zichzelf volgen en niet God.

Het is van groot belang om de waarheid te spreken, en je moet eerlijk zijn als je een volgeling van Christus wilt zijn. Ik heb de mensheid de Heilige Geest gegeven om altijd actief te zijn – Mijn Geest stroomt in de ziel en de Heilige Geest zal alles in Christus initiëren, jouw inspiratie, gedachten en daden, waardoor Ik levend word in de ziel.

Als je met Mij wandelt, heb je de Heilige Geest in je – maar als een ziel afvalt en zich niet bekeert, zwijgt de Heilige Geest en is Hij afstandelijk in Zijn handelen met die ziel. Wanneer je je bekeert, je zonden belijdt en terugkeert naar je liefdevolle relatie met Mij, wordt de Heilige Geest opnieuw ontstoken en woont Hij weer levend in de ziel.

De cel verwijst naar de WARE CHRISTEN en hun geloofsgetuigenis. Jij als christen die in de waarheid wandelt, zult beproefd worden als vuur, maar vrees niet wat je te wachten staat – je zult vervolgd en gevangengezet worden omwille van Mij, maar zij die volharden, zullen door Mijn waarheid bevrijd worden.

Vrees niets, want alles zal je gegeven worden om je te ondersteunen en je leven te geven. Ik zal Mijn Geest over je uitstorten, want Ik ben het die door jou zal spreken en Ik zal met je zijn wanneer je beproefd wordt. Niets zal je schaden, maar wie zichzelf en de wereld heeft gekozen, zal de beproevingen niet doorstaan. Wees waakzaam en stel jezelf altijd in Mijn Wil, en alles zal je dienovereenkomstig gegeven worden.

Deze momenten waarover Ik spreek, liggen voor velen in het verschiet, maar eerst, Mijn kinderen, zal Mijn waarschuwing: de verlichting van de ziel komen.

Wees altijd voorbereid, houd je ziel wakker door in staat van genade te verkeren en leer anderen dat Ik leef in de ziel die in Mij gelooft en die Mijn geboden werkelijk volgt. Kinderen, bedenk de dagen die jullie leven, want de tijd is kort voor de hele mensheid. Ik ben altijd met jullie.

Je Gekruisigde Jezus

12/6 Het Congres

Romeinen 13:1: Iedereen moet de autoriteit van het bevoegd gezag erkennen, want er is geen gezag dat niet van God komt; ook het huidige gezag is door God ingesteld. 

Laten we beginnen met een 'Ik hou van U' en een 'Onze Vader'...

Ik wil een congres van Mijn liefde instellen, niet alleen van wetten. Wat is een congres? Een groep mensen, ingesteld door overheidsfunctionarissen, die een functionerend congres vormen dat vrijheid en rechtvaardigheid vestigt door middel van wetten in je land, gebaseerd op God.

Dat was het oorspronkelijke doel, maar dat is nu niet meer zo. Alleen omkoping, verzonnen leugens en manipulatie belemmeren de waarheid en dwarsbomen de rechtsstaat. Dit zal veranderen, want Ik zal een nieuw congres instellen dat zal worden uitgevoerd met liefde voor God en een vernieuwd verbond met Mijn volk van de VS. Je zult het verschil merken, want het zal uit het Hart van God komen.

Ja, uit Mijn Heilig Hart, want Ik heb Amerika een deel van Mijn Hart gegeven bij deze inwijding. Vandaag, op het feest van Mijn Heilig Hart, zul je rijkelijk gezegend worden voor je hernieuwde toewijding aan Mij. Ik zal Mijn zegeningen uitstorten over allen die Mijn wetten eren en respecteren en hun leven aan Mij hebben gegeven; genade zal worden geschonken.

Romeinen 13:2 Wie dus ongehoorzaam is aan een gezag, verzet zich tegen Gods gebod; en rebellen moeten de veroordeling verwachten die ze verdienen.

Ik zal dit land herbouwen, maar eerst moet Ik het kwaad dat erin is ingesleten, omverwerpen en uitroeien. Dit geldt ook voor het Congres, dat zijn tirannieke wetten heeft ingevoerd en het land met het kwaad heeft besmet.

Allen die zich schuldig hebben gemaakt aan immorele daden zullen ten val worden gebracht. Als ze Mij om genade vragen, zal genade worden verleend, en zo niet, dan zal gerechtigheid zegevieren. Bid voor je Amerika, "waar de zonde overvloedig is, daar is de genade nog veel overvloediger" (Romeinen 5:20), en Ik zal Mijn genade over jullie uitstorten.

Vandaag zijn de wielen van de gerechtigheid in beweging gezet en spoedig zal het kwaad worden uitgeroeid. Bid alstublieft een Weesgegroet voor elk van je Congresleden, zodat Mijn genade zal worden geschonken. Er moet veel reiniging plaatsvinden. Ik ben altijd met jullie.

Je Gekruisigde Jezus

De toestand in de Katholieke Kerk is chaotisch

28/6 Offer, prijs, dank en smeek de Allerheiligste Drie-eenheid - Marco Ferrari

Moeder van Liefde: Mijn lieve en geliefde kinderen, breng op elk moment van de dag gebeden, lofprijzingen, dankzeggingen en smeekbeden tot de Allerheiligste Drie-eenheid. 

Mijn kinderen, verheug je dat Ik nog steeds onder jullie ben, en verheug je dat we samen wandelen in deze tijd van genade. 

Mijn kinderen, wend je niet af van het Goddelijke Hart van Mijn Zoon Jezus; dan wend je je af van vrede, licht, liefde, hoop, genade, vreugde en barmhartigheid. Blijf in Hem en sta vast in het geloof; blijf in Zijn Hart, dat oneindige liefde is en jullie liefheeft! 

Ik zegen jullie allen vanuit het diepst van Mijn hart, Mijn kinderen; Ik zegen allen die in verdriet en eenzaamheid verkeren; Ik zegen en omarm jullie allen in de naam van God de Vader, in de naam van God de Zoon en in de naam van God de Geest van Liefde. Amen. 

Ik kus jullie en verwelkom jullie in Mijn Hart om jullie naar het Hart van Jezus te leiden. 

Tot ziens, Mijn kinderen.

27/6 Houd stilte in acht en bid voor jullie broeders en zusters die in Venezuela zijn omgekomen - Angelica

Maria: Kinderen, alle volken, het is Mijn grote wens dat jullie nu stilte in acht nemen en bidden voor jullie broeders en zusters die in Venezuela zijn omgekomen; voel hun pijn, zodat jullie dicht bij hen kunnen blijven. 

Zie, de hele wereld heeft zich verenigd om uitgebreide hulp te sturen, en dit heeft Mijn Moederhart met vreugde vervuld; zo hoort het te zijn: elkaar helpen in goede en slechte tijden. 

Dit zijn natuurrampen, en er kan weinig aan gedaan worden – of liever gezegd, er zou veel gedaan kunnen worden als de gebouwen goed gebouwd waren. Helaas is er in dit land zoveel corruptie; welke steen ze ook op een ander leggen, er zijn altijd mensen die er profijt van hebben, en dit is wat er gebeurt: honderden kinderen zijn omgekomen; arme zielen keren te vroeg terug naar het Huis van de Vader, want hun tijd op aarde was nog niet voorbij. Bid en blijf dicht bij hen met jullie gedachten en harten. 

Wees verenigd, Mijn kinderen, want dit zijn kwade tijden; Iedereen praat alleen maar over conflicten, geld en machtsposities. En vergeet niet dat jullie – degenen die lager staan ​​dan de machthebbers – het zijn die lijden. Verenig je daarom en wees sterk! 

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST. 

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de grond van Haar Hart. 

Ik zegen jullie. 

BID, BID, BID!

27/6 Er staat een grote catastrofale gebeurtenis op het punt plaats te vinden in je wereld - Anna Marie

Jezus: Mijn geliefde, Ik heb je vanochtend vroeg geroepen om je te waarschuwen voor een grote catastrofale gebeurtenis die op het punt staat plaats te vinden in je wereld en die, als ze niet wordt gestopt, veel gebed vereist om de gevolgen te verzachten.

Er staat een terreuraanval te gebeuren in nabijgelegen landen, die bevriend zijn met je land (VS), door aanvallers die je natie als een belangrijk doelwit beschouwen, om je verder te betrekken bij de bescherming van je bevriende naties door middel van een overeenkomst. Je land zal uiteindelijk meer betrokken raken bij de bescherming van deze kleinere natie vanwege de eerder gesloten overeenkomsten. Ik vraag al Mijn apostelen om te bidden om deze ernstige aanval te stoppen.

Anna Marie: Ja, mijn Heer.

Jezus: Er zijn nu drie naties die zich hebben verenigd om aan te vallen: China, Rusland en Iran. Deze naties hebben een alliantie gevormd om jouw bondgenoten van de NAVO (Noord-Atlantische Verdrag) aan te vallen. De aanvallen zullen spoedig beginnen, maar kunnen en moeten worden verzacht door gebed. Laat mijn geliefde kinderen alstublieft weten dat ik op hun speciale gebeden reken om deze toekomstige aanval te stoppen, die vele onschuldige levens van mannen, vrouwen en kinderen zal eisen.

Anna Marie: Ja, lieve Jezus, ik zal het ze vertellen.

Jezus: Wees nu in vrede en zorg ervoor dat deze boodschap zo snel mogelijk aan al mijn geliefde apostelen wordt doorgegeven. Uw Goddelijke Verlosser, Jezus van Goddelijke Barmhartigheid.

Anna Marie: Dank U Jezus, wij houden van U Jezus. 

Jezus: En Ik houd ook van mijn geliefde uitverkoren apostelen.

25/6 De SSPX: een liefdesverhaal - Pillars of Faith - met dank aan Martine

“... Al zou ik al het geloof hebben, zodat ik bergen zou kunnen verplaatsen, maar geen liefde hebben, dan ben ik niets.” (1 Korintiërs 13:2)

In tijden van grote spanning binnen de Kerk moeten we bedenken dat elk oordeel uiteindelijk ten dienste moet staan van het zielenheil. Waarheid kan nooit losgekoppeld worden van naastenliefde, noch naastenliefde van waarheid.

Nu de discussies over de Priesterbroederschap Sint Pius X voortduren, denk ik dat we een vraag moeten stellen die verder reikt dan canonieke argumenten of historische geschillen. Wat heeft deze priesters en gelovigen de afgelopen vijftig jaar bewogen?

Om de Sociëteit te begrijpen, moeten we haar beginjaren in herinnering brengen. Aartsbisschop Marcel Lefebvre sloeg deze weg niet in omdat het gemakkelijk was, noch omdat het hem eer of vrede bracht. Wat men ook moge denken van al zijn beslissingen, weinigen zullen ontkennen dat hij immens persoonlijk leed heeft doorstaan. Hij geloofde dat de kostbare schatten die Christus aan Zijn Kerk had toevertrouwd – het Heilig Misoffer, de eerbiedige viering van de heilige mysteries, de vorming van heilige priesters

en de tijdloze leer van het katholieke geloof – dreigden te worden aangetast. Zijn reactie kwam voort uit een diep verlangen om te bewaren en door te geven wat generaties katholieken met dankbaarheid hadden ontvangen. Die liefde voor het heilige erfgoed van de Kerk is een blijvende inspiratiebron voor vele priesters, religieuzen en gelovige families die onbegrip en opoffering hebben aanvaard, omdat zij geloven dat deze schatten het waard zijn om voor toekomstige generaties te bewaren.

Als we eerlijk naar hun geschiedenis kijken, zien we mannen en vrouwen die grote offers hebben gebracht omdat ze geloofden dat ze de schatten bewaarden die Christus zelf aan de Kerk had toevertrouwd: het Heilig Misoffer, de eerbied die verschuldigd is aan de Heilige Eucharistie, de tijdloze leer van het Katholieke geloof en de heilige tradities die door de eeuwen heen zijn overgeleverd.

Of elke beslissing die onderweg is genomen verstandig was, is een vraag waarover redelijke katholieken kunnen discussiëren. Maar het is moeilijk de liefde te ontkennen die talloze offers, roepingen, gezinnen en gelovige zielen heeft geïnspireerd, die er alleen maar naar verlangden dicht bij onze Heer te blijven en trouw te blijven aan de schat van het geloof.

De Kerk heeft altijd erkend dat tucht bestaat voor genezing, verzoening en het welzijn van de zielen. Het mag nooit worden toegepast op een manier die de oprechte liefde die velen voor Christus en Zijn Kerk hebben, verduistert. Dit is ook een moment voor eerlijke zelfreflectie. Wereldwijd hebben vele publieke uitdagingen van de katholieke leer en moraal grote verwarring onder de gelovigen veroorzaakt. Katholieken vragen zich natuurlijk af waarom degenen die openlijk de gevestigde leerstellingen van de Kerk verwerpen, vaak weinig terechtwijzing ondervinden, terwijl degenen wier diepste verlangen het is om het heilige erfgoed van de Kerk te bewaren, met de zwaarste straffen worden bestraft. Zulke vragen mogen niet terzijde worden geschoven, maar moeten met rechtvaardigheid, wijsheid en naastenliefde worden beantwoord.

Geen enkele katholiek zou zich moeten verheugen over verdeeldheid. Iedere gelovige Katholiek zou moeten bidden voor volledige, zichtbare eenheid. Maar eenheid wordt niet versterkt door wantrouwen, noch door angst, maar door wederzijds vertrouwen, nederigheid en de erkenning van oprechte liefde, waar die ook te vinden is.

Onze Heer leerde ons dat het grootste gebod liefde is: liefde voor God en liefde voor de naaste. Als we daarmee beginnen, zullen we anders tegen elkaar spreken, zorgvuldiger oordelen en ernstiger naar verzoening streven. Nu we deze zaak aan de Goddelijke Voorzienigheid toevertrouwen, vraag ik elke katholiek te bidden – niet alleen voor de gelovigen van de Priesterbroederschap Sint Pius X, maar ook voor de Heilige Vader, voor de bisschoppen en voor allen die belast zijn met de zware verantwoordelijkheid

om de kudde van Christus te hoeden.

Moge ieder van ons zijn eigen hart onderzoeken in het licht van het Hart van Jezus. Moge zij die zich hebben ingezet voor het behoud van de heilige tradities van de Kerk, blijven handelen met nederigheid, trouw en liefde. En mogen zij die beslissingen moeten nemen voor de universele Kerk diep in de harten van hun voorgangers kijken, en niet alleen hun daden erkennen, maar ook de liefde die zulke oƯers heeft geïnspireerd. Het Heilig Hart van Jezus is niet tegen Zichzelf verdeeld. Zijn Hart is de bron van zowel waarheid als liefde, gerechtigheid als barmhartigheid. Tot dat Heilig Hart moeten wij ons nu wenden. Als het Hart van Christus ons leidt, zal de waarheid nooit gesproken worden zonder naastenliefde, zal gerechtigheid nooit worden uitgeoefend zonder barmhartigheid en zal gezag altijd gericht zijn op het heil van de zielen. Moge OLVrouw, Moeder van de Kerk, voor al haar kinderen

bemiddelen, opdat wij standvastig mogen blijven in de volheid van het Katholieke geloof en elkaar mogen liefhebben met de liefde van haar Goddelijke Zoon. “En nu blijven er geloof, hoop en liefde over, deze drie; maar de grootste van deze is de liefde.” (1 Korintiërs 13:13)

En moge de Almachtige God u zegenen, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Bisschop Joseph E. Strickland,

emeritus bisschop

25/6 Italië en Frankrijk zullen coalitie vormen om Libanon te ondersteunen

Irak wil herziening quota nu OPEC productiequota herstelt

26/6 Trump noemt aanval op schip "dwaze" schending van bestand

De Amerikaanse president Donald Trump noemt de droneaanval op een schip in de Golf van Oman donderdag een "dwaze" schending van het staakt-het-vuren door Iran. Volgens Trump werden vier kamikazedrones afgevuurd op schepen die door de Straat van Hormuz voeren, en raakte er eentje daarbij een "heel duur" vrachtschip.

Israël, Libanon en de VS ondertekenen kaderakkoord

Parlementslid Hezbollah: Libanon riskeert burgeroorlog met kaderakkoord

VS melden vergeldingsactie op Iran na aanval op vrachtschip

De Verenigde Staten hebben een vergeldingsaanval uitgevoerd op Iran nadat een vrachtschip donderdag werd bestookt met aanvalsdrones. "Amerikaanse gevechtsvliegtuigen hebben Iraanse opslaglocaties voor raketten en drones en kustradarsystemen aangevallen", meldt het Central Command, de Amerikaanse strijdmacht in de regio.

27/6 Vance over Amerikaanse aanvallen op Iran: "Geweld wordt beantwoord met geweld"

Bahrein meldt Iraanse droneaanvallen

Israël voert eerste luchtaanval uit sinds kaderakkoord met Libanon

Hezbollah-leider verwerpt Israëlisch-Libanees akkoord

Israël: troepen pas weg na ontwapening Hezbollah

Iraanse staatsomroep: explosies gehoord in zuiden van land

Er zijn explosies gehoord in Sirik, in het zuiden van Iran. Dat meldt staatsomroep IRIB zondag (lokale tijd), zonder verdere details te geven. De plaats ligt aan de cruciale Straat van Hormuz.

28/6 VS voeren voor tweede dag op rij aanvallen uit op Iran

Iran bevestigt aanvallen op Bahrein en Koeweit en dreigt vredesgesprekken op te blazen

Trump dreigt ermee om "de klus in Iran op militaire wijze te klaren"

Iraanse buitenlandminister: "Straat van Hormuz binnen 30 dagen onder beheer van Iran"

Iraanse staatsmedia: "Om vrede te bewaren, moeten we atoombom ontwikkelen"

Invloedrijke Iraanse geestelijken doen oproep: "Stop met gesprekken als VS nog één keer akkoord schendt"

29/6 Axios: "VS en Iran staken aanvallen, dinsdag gesprek in Doha"

Libanees parlement zal akkoord met Israël niet goedkeuren, zegt voorzitter

Viceminister Iran in Oman voor gesprekken over Straat van Hormuz

Frankrijk en Oman gaan samen mijnen ruimen in Straat van Hormuz

Iran stuurt "experten" naar Doha

Iran stuurt deze week nog een "delegatie van experten" naar de Qatarese hoofdstad Doha om te praten over de uitvoering van het zogenoemde memorandum van overeenstemming dat bereikt is met de Verenigde Staten.