26/7 Jezus toonde mystica een Vagevuurgebed - Uniquely Mary
Als je bepaalde realiteiten over het vagevuur begrijpt, bijvoorbeeld dat een week aanvoelt als 700 jaar, dat de minste pijn in het vagevuur pijnlijker is dan de ergste pijn op aarde, en dat de tijd die je in het vagevuur doorbrengt voor één beleden doodzonde tot wel zeven jaar kan bedragen. Dan kun je het belang zien van gebeden en boetedoeningen die we moeten doen. Wat moeten wij op aarde doen en zijn wij in staat al die boetedoening te verrichten? Welnu, de volgende mystica, Angela van het Kruis, een Dominicaanse, bevond zich in precies dezelfde situatie. Ze bad en vroeg God om haar iets anders te geven dat ze kon doen. Jezus verscheen aan haar en openbaarde haar een krachtig gebed dat ze zowel voor de levenden als voor de zielen in het vagevuur kon doen.
En het gebed geeft ons een blauwdruk waarmee we andere gebeden kunnen begrijpen die we kunnen doen om al onze zonden te verzoenen en de zielen in het vagevuur enorm te helpen. Voordat we dat verhaal horen, wil ik nog een verhaal met jullie delen van een andere Dominicaanse mystica dat ons helpt de realiteit van boetedoening en het vagevuur te begrijpen. Dit is een verhaal over de Angela Tolomei.
Eerbiedwaardige Angela Tolomei
Binnen de katholieke literatuur over het vagevuur — voornamelijk via het beroemde theologische boek Purgatory van de jezuïet F.X. Schouppe — is haar verhaal een van de meest schokkende en bekende getuigenissen.
Dit is haar specifieke verhaal met betrekking tot de zielen in het vagevuur:
Wie was Angela Tolomei?
Angela Tolomei was een Italiaanse dominicaanse zuster uit een adellijke familie in Siena (de familie Tolomei). Haar broer was de zalige Johannes Baptist Tolomei. Al van jongs af aan had zij een extreme devotie voor het bidden en offeren voor de zielen in het vagevuur.
Het wonder en haar getuigenis over het vagevuur
Het verhaal dat haar zo bekend maakt onder historici en mystici die over het vagevuur schrijven, luidt als volgt:
* Haar overlijden: Angela werd ernstig ziek en stierf. Haar heilige broer, Johannes Baptist, was intens verdrietig en bad vurig tot God om haar weer tot leven te wekken.
* De opstanding: God verhoorde zijn gebed uitzonderlijk. Terwijl haar lichaam al klaargemaakt werd voor de begrafenis, opende Angela plotseling haar ogen en keerde haar ziel terug in haar lichaam.
* Haar angstaanjagende visioen: In plaats van blij te zijn dat ze weer leefde, was Angela doodsbang en diep geschokt. Ze vertelde haar broer dat haar ziel tijdens haar korte dood de strengheid van Gods oordeel en de intensiteit van het vagevuur had gezien.
* De les: Ze legde uit dat zelfs de kleinste zonden, die wij op aarde als "onbelangrijk" beschouwen, in het vagevuur met een onvoorstelbaar zware, louterende pijn moeten worden uitgeboet. Ze zei dat de pijnen op aarde in het niets vallen bij de pijnen daar.
* Haar verdere leven: Na deze ervaring veranderde haar leven radicaal. Ze besloot de rest van haar aardse leven te wijden aan de zwaarste vormen van boetedoening, vasten en gebed. Ze deed dit niet alleen om haar eigen ziel volledig te zuiveren, maar ook om zoveel mogelijk andere zielen uit het vagevuur te bevrijden. Ze wist nu immers uit de eerste hand hoe vreselijk zij daar leden.
Wat Angela Tolomei zei:
O, wat zouden de zielen in het vagevuur er niet voor over hebben om zelfs maar een paar korte momenten van het aardse leven terug te krijgen die we zo vaak verspillen aan vluchtige afleidingen en ijdele bezigheden. Hoe graag zouden ze de zwaarste boetedoeningen ondergaan. Hoe vreugdevol zouden ze de moeilijkste arbeid verrichten als ze maar voor een enkel moment het
onbeschrijfelijke lijden dat ze nu doorstaan, zouden kunnen verlichten. Het volgende voorbeeld, hoewel buitengewoon, illustreert deze waarheid op een treffende manier. Het betreft de eerbiedwaardige maagd Angela Tolomei, een Dominicaanse non wiens leven vanaf haar vroegste jeugd gekenmerkt werd door heroïsche deugd. Haar verhaal toont zowel de strengheid van de goddelijke gerechtigheid als de onmetelijke waarde van zelfs de kleinste kans om boete te doen terwijl men nog op aarde leeft. Vanaf haar vroegste jeugd werd de eerbiedwaardige Angela Tomolei gevormd in ontzag en liefde voor God. Ze trad op jonge leeftijd toe tot de Dominicaanse orde en maakte snel vorderingen in alle deugden door nederigheid, gehoorzaamheid, bezinning en een vurige geest van boetedoening.
Haar hart was vooral toegewijd aan de zielen in het vagevuur. Ze dacht voortdurend aan hen in haar gebeden en offers, en God beloonde deze naastenliefde vaak door haar in staat te stellen iets te begrijpen van hun lijden en hun verlangen naar de zalige aanschouwing. Onder de religieuzen van haar klooster was een zuster die een goed en stichtelijk leven had geleid, maar die de geest van boetedoening niet met voldoende vrijgevigheid had beoefend. Ze had haar religieuze plichten trouw vervuld, maar had vaak redelijke gemakken gezocht en veel kansen op vrijwillige zelfkastijding verwaarloosd. Toen ze stierf, geloofde de gemeenschap vanzelfsprekend dat haar zuivering van korte duur zou zijn.
Enkele dagen later verscheen de overleden zuster echter aan Angela. Haar verschijning wekte zowel eerbied als mededogen op. Hoewel ze omringd was door een feer van vrede die de zekerheid van haar redding onthulde, vertoonde haar gelaat onmiskenbare tekenen van diep lijden. Angela, bewogen door naastenliefde, vroeg zachtjes: "Mijn zuster, wat is er met u gebeurd sinds u deze wereld hebt verlaten?" De overleden religieuze antwoordde: "Ik ben gered door de oneindige barmhartigheid van God." Toch blijf ik gevangen in het vagevuur, waar de goddelijke gerechtigheid genoegdoening eist voor de onvolkomenheden die nog steeds aan mijn ziel kleven. Ze vervolgde: "Hoe weinig begrijpen we, terwijl we op aarde leven, de waarde van zelfs de kleinste daad van zelfverloochening. Elke dag werden er vele mogelijkheden tot verdienste aan mij voorgelegd. Ik liet ze voorbijgaan zonder hun eeuwige waarde te beseffen.
Nu zou ik met plezier de grootste ontberingen van het aardse leven doorstaan, als ik maar voor één uur terug kon keren. Deze woorden maakten diepe indruk op Angela. De ziel voegde er toen aan toe: met speciale toestemming van God. Ik ben gekomen om uw gebeden te vragen. Maar ik ben ook gekomen om u te vertellen dat de tijd van verdienste alleen tot dit huidige leven behoort. Als de dood eenmaal is gekomen, kunnen we onze verdiensten niet langer vermeerderen. We konden de goddelijke gerechtigheid alleen bevredigen door te lijden, terwijl we volledig afhankelijk waren van de liefdadigheid van de gelovigen. Nadat ze deze woorden had gesproken, De verschijning verdween, waardoor Angela vervuld raakte van hernieuwde ijver voor boetedoening en een nog groter mededogen voor de heilige zielen.
Het is vanwege deze waarheid en deze realiteit dat bijna alle heiligen ongelooflijk veel boetedoening hebben verricht. Sterker nog, geen van hen zou je vertellen dat je geen boetedoening moet doen. Het was gewoon hun dagelijkse routine. Dat is wat ze deden. Zo leefden ze. Ze zouden zeggen dat dat deel uitmaakt van de normale formule om een heilige te worden. Laten we nu luisteren naar het verhaal van Angela van het Kruis, omdat Jezus haar een ander pad laat zien dat we zouden kunnen overwegen. En toch, opdat we niet de indruk wekken dat in onze kronieken Gods gerechtigheid te verschrikkelijk wordt gemaakt, en de noodzaak van een exacte ontlading van lichamelijke boetedoening absoluut en streng, laten we afsluiten met wat we werkelijk een aflaat kunnen noemen die God aan Angela van het Kruis heeft verleend.
H. Angela van het Kruis
Wie was zij? Zij was een Spaanse religieuze (1846–1932) uit Sevilla. Ze stichtte de congregatie Zusters van het Kruis. Zij leefde in extreme armoede om de allerarmsten en zieken te helpen.
Relatie tot het vagevuur: In haar spiritualiteit stond het kruis en het delen van het lijden van Christus centraal. Binnen haar orde en in haar persoonlijke gebedsleven was het offeren van offers en gebeden voor de zielen in het vagevuur een vaste devotie. Men geloofde dat door haar intense offers de 'arme zielen' sneller loutering vonden en naar de hemel konden gaan.
Ze was oud en zwak geworden, niet in staat om boete te doen, en toch werd ze voortdurend aangespoord en geïnspireerd om voor de levenden te bidden en de doden te helpen.
"Ach, mijn God," zei de eerbiedwaardige zuster, terwijl ze huilde om haar onvermogen en zwakte. "Wat kan ik doen?" Ik heb niets meer te bieden ter voldoening voor deze arme zielen." Toen bevrijdde God haar van deze geestelijke nood en leerde haar twee gebeden, die ze vaak zou herhalen in plaats van haar vroegere boetedoeningen. Het eerste was voor zichzelf en ging als volgt: Eeuwige Vader, omwille van Jezus Christus, uw Zoon en mijn goddelijke Verlosser, smeek ik U mij te vergeven voor alle fouten en onvolkomenheden die ik gedurende mijn hele leven ooit heb begaan tegen uw heilige wil in gedachten, woorden en daden, of door het nalaten van datgene wat ik verplicht was te doen voor de dienst van mijn naaste. Wees zo goed mijn hart te reinigen en te zuiveren zodat ik U nooit meer zal bedroeven.
Dit gebed zei Onze Heer, herhaal dit altijd voordat u voor iemand anders bidt om Mij te sussen. Nu moet ik hier even stoppen en wijzen op de ongelooflijke wijsheid die Jezus hier uitspreekt. Wanneer iemand naar een priester, diaken of wie dan ook gaat om het evangelie voor te lezen, zeggen ze een gebed uit de Schrift dat in wezen zoiets is als: reinig mijn lippen, zodat ik dit kan zeggen, zodat ik dit evangelie waardig kan voorlezen. En de realiteit is dat we er soms niet aan denken dat we onze onzuiverheden moeten reinigen voordat we voor anderen bidden. want dan kunnen we effectiever zijn in het helpen van andere mensen. En Jezus vertelt haar dit. Dus deze openbaring is ongelooflijk. Voordat je voor anderen gaat bidden, wees in vrede met God en bied verzoening aan voor alle zonden die je die dag voor de Heer hebt begaan.
Voordat je voor anderen bidt, zoals de Schrift zegt, sluit vrede met iemand op wie je boos bent voordat je iets aan God aanbiedt. En omgekeerd, voordat je voor anderen bidt, zorg ervoor dat je in vrede bent met God. Laten we verder luisteren naar het andere gebed dat Hij ons leert. Laten we verder luisteren naar het andere gebed dat hij ons leert.
"Dit gebed," zei onze Heer, "moet je altijd herhalen voordat je voor iemand anders bidt, om Mij te sussen als Ik boos ben. Bid dan voor de zielen in het vagevuur, als volgt: Eeuwige Vader, omwille van Jezus, uw goddelijke Zoon, en omwille van de liefde die Hem ertoe bewoog mens te worden en als mens te lijden, en door de verdiensten van zijn allerheiligste lijden en dood, en door de oneindige liefde waarmee Hij al zijn bloed voor ons vergoot. Ik bid en smeek U om de zielen van al mijn verwanten en vrienden, mijn biechtvaders en geestelijke vaders die mij met hun raad en advies hebben bijgestaan, mijn weldoeners en allen die mij kwaad hebben gedaan en mij vervolgen, uit het vagevuur te bevrijden. En in het algemeen bid ik voor alle zielen die daar door Uw gerechtigheid gevangen worden gehouden.
U zult dit gebed vaak gedurende de dag zeggen," vervolgde onze Heer, "en elke keer zal er een zekere verlichting aan deze zielen worden geschonken." Maar hoe is het mogelijk, antwoordde Angela, dat voor zo'n klein ding zo'n grote genade zal blijken als de bevrijding van een ziel uit het vagevuur? De herinnering aan Mijn lijden, antwoordde Hij, dat daarin vernieuwd wordt, is van zo'n grote waarde dat Ik niet anders kan dan mijn barmhartigheid uitstorten over hen voor wie die wordt aanroepen. In die uitspraak onthult Jezus een diepgaand en ongelooflijk geheim: Zijn lijden en de herinnering daaraan. We zien dit terug in de mis, in de kruisgebeden, in het rozenkransgebed van de Goddelijke Barmhartigheid, in de droevige mysteries van de rozenkrans en in elk gebed dat ons doet denken aan het lijden of het aanroept. Dat is het geheim.
Dat is de blauwdruk die we kunnen gebruiken en waaruit we al deze verschillende gebeden kunnen putten. Het gebed tot de heilige Gertrude is er ook een, omdat we het Kostbaar Bloed dat Hij vergoot aanroepen en gedenken. Maar we kunnen die formules ook aanpassen aan onze eigen behoeften. Door bepaalde aspecten in gedachten te houden, zoals Zijn lijden door de doornenkroon, de geseling, enzovoort. Wanneer we ons een van deze dingen herinneren, kunnen we ongelooflijke genaden afsmeken die zowel voor ons levenden als voor de doden verzoening brengen.
Het volgende citaat, uit het dagboek van de Goddelijke Barmhartigheid (369), verduidelijkt dit nog verder: "Er is meer verdienste in één uur meditatie over Mijn bitter lijden dan in een heel jaar tot bloedens toe zelfkastijding. De contemplatie van Mijn pijnlijke wonden is van groot nut voor jullie en brengt Mij grote vreugde." Dat zegt alles. Dat is de waarde van mediteren en bidden over het lijden van Jezus Christus. Dus als je te oud bent om boete te doen, en we zouden boete moeten doen om in deugd te groeien, dan zouden we boete moeten doen voor onze zonden.
We zouden boete moeten doen voor de zielen in het vagevuur. Maar als je ziek bent, of zwak, of te oud, dan zijn die gebeden en andere gebeden die een beroep doen op het lijden van onze Heer Jezus Christus precies wat je moet doen. Ze zijn krachtig. Doe ze eerst voor jezelf, zodat je vrede met God kunt vinden. Bid daarna voor de levenden en de zielen in het vagevuur, en je zult hun ongelooflijke verlichting brengen.