sprookjes schrijven

Vlak naast het kantoor van mijn vader
de grote zandbak van 10x5 met een uitloper in een punt
Daar zaten we wel heel erg graag
omringd door een stenen muurtje en een trap ertussen
van dat muurtje zijn de meesten
van ons al wel afgevallen ook.
Vanaf zijn bureaustoel
zag hij toe, hoe wij daar heerlijk aan het taartjes bakken waren.
En wij natuurlijk blij
met zijn aandacht
trots liet hij door dat raam alle  bezoekers, zijn schare zien.
De tuin was ook echt niet verkeerd.
Heel groot en ruim en flink omheind.
Bomen om in te klimmen,
paadjes om door te crossen met de grote trapauto en kinderwagens.
verstoppertje spelen was daardoor ook extra leuk en tikkertje.
Rennen en vliegen
maar toch ook bedaard.
Meestal gingen wij als gezin
de zondagmiddag
wandelen door het Gelders Landschap.
soms met en soms zonder onze moeder
Die verdiende wel eens een middagje rust en vader had dan ook eens wat meer tijd voor ons.
Die wandelingen waren wel heel aangenaam.
Allemaal wilden we wel naast hem lopen
ons voorbeeld
en tegelijkertijd speelde hij dan zijn spel met ons.
sommige hadden het door en anderen bij lange na nog niet
dat hing natuurlijk van je leeftijd af.
Spontaan vonden wij nl heel wat schatten
door de kabouters weggelegt
hier een paar centen, daar een dubbeltje of een kwartje
ons zakgeld werd als in droom verdeeld
Onze vader hield alles goed in de gaten, ieder kreeg zijn beurt.
spannende tochten werden het zo
met sprookjes en verhalen
uitleg over bos, dier en heide
We dartelden als vlinders in het rond
gezellig en gezond

Mijn ouders hadden geen auto,
dus gingen we zondags'morgens altijd
samen met de trolliebus naar de kerk.
De jongens in grijze broek en blazer
de meisjes met gesmokte jurkjes en lakschoentjes.
Wij kinderen vonden die uitstapjes met elkaar in die grote trolliebus,
heel erg leuk.
De kleintjes gingen dan eerst naar zondagschool en de groteren mochten
mee met de grote mensen naar binnen.
Allemaal met een paar pixieboekjes in hun handen.
Terwijl de dienst gaande was,
werd daar dan stilletjes uit gelezen en onderling geruild.
Mijn jongens verging het later net zo.
Nog stapels van die kleine boekjes
liggen bij ons op zolder
hieruit hoop ik dan ooit mijn a.s. kleinkinderen uit te mogen voorlezen.
Tijdens die zondagschool,
dat vergeet ik nooit meer..
mochten we allemaal om de beurt een dubbeltje in een negerpoppetje doen,
waarna hij dan met zn koppetje knikte.
Ook weet ik me te herinneren dat er ook een heel groot wandbord hing
en dat de bijbelse verhalen dan steeds werden begeleid door het opplakken van vilten figuurtjes hier op.
Spannend kon de juffrouw daar dan vertellen en niemand van ons heeft het
ooit in zijn hoofd gehaald om daar niet naar toe te gaan.
Met de kerst werden er voorstellingen gegeven, net als overal elders.
Het oefenen van allerlei, vond ik wel heel erg leuk,
maar als we dan ineens echt op het podium moesten verschijnen, voor al
die mensen, zakte mij de angstbibbers in de benen.
Dit was echt niks voor mij:
plankenkoorts
nog steeds zelfs
Na afloop kregen we dan allemaal een mooi voorleesboek kado
geschreven door W.G.van de Hulst.jr.
kinderboekenschrijver:
Voetstapjes in de sneeuw
het weggetje door het koren
Bob, Bep en Brammetje
wie kent ze niet!
al met al
een goede start.
Alleen nam ik het persoonlijk heel erg veel te serieus
Mijn hele jeugd was God steeds heel erg dichtbij
zag en hoorde alles
never-nooit durfde ik dus iets
stouts te ondernemen
maar wat beroerder was
nog niet eens stout of boos te denken
het engeltje bleef engeltje!
verder zat ik, toen ik zelf ook wat ouder werd, heel dicht naast mijn vader.
Zingen dat die man kon
Gelijk de parelvissers!
dan snoof ik stilletjes zijn aftershave op en gluurde naar al de mooie weefsels van zijn kostuum
trots als een ouwe aap
papa, mijn vader
een echt grote persoonlijkheid
en heel warm meelevend mens
Mijn grote voorbeeld en liefde.

Mijn ouders hadden indertijd een groot bedrijf, waar wij aan huis woonden.
Beiden waren er werkzaam en kregen met heel veel mensen van doen, vandaar dat wij kinderen verzorgd werden door een kindermeisje en tevens de maaltijden kregen vanuit een grote keuken.
Ikzelf werd als rammetje geboren,in het jaar van de slang.
eerlijk gezegd een hele fijne combinatie; al zeg ik het zelf.
In iedere geval was en ben ik wel heel tevreden met mijn zijn,
toen en NU.
Doordat ik dus met de helm op geboren was,
heb ik altijd wel meer geweten
en was het leven ten dele
wel aangenaam
vanwege dit Weten.
In volgende berichtjes zal ik trachten een aantal anekdotes op te halen
voor mijn twee zonen
waarvoor ik dit schrijven ben begonnen.
Ons leven later heeft nl zoveel
veranderingen moeten ondergaan
 verschrikkelijk veel
belevenissen en ervaringen rijker
daardoor, maar tevens ook onbegrijpelijk
zwaar zo af en toe
dat het voor hen wel fijn is
om de opbouw van hun moedertje
mee te kunnen gaan leven
en hun eige leventje op een rit
voor meer inzicht en wijsheid
en zomaar
omdat het leuk is
Het samen zijn met mijn zonen
"dijken van mensen"
is een rijkdom gebleken
waar je U tegen mag zeggen

Ja,dat ben ik !
Als een heel klein sterretje
kwam ik deze wondere wereld binnen.
Met als doel
een Lichtpuntje voor mijzelf
en velen te mogen zijn.
Mijn eigen ouders heb ik mogen uitkiezen en mijn 4 broers en zus.
even als alle levenslessen
die ik zou gaan tegenkomen
om te groeien
en sterker te worden dan ik kwam
om weer te mogen opgaan naar het Licht
als mijn taak hier zou zijn gedaan.
Als een speer werd ik geboren
gelijk een draaikolk met de helm nog om mijn bolletje.
Mijn oudste broer zei direct
het lijkt wel een gevilt konijn.
Heel teer van huid en doorschijnend.
Geen kind hadden ze aan mij.
Altijd lief, vrolijk en blij.
Mijn keus viel op een christelijk gezin welke elke zondag trouw naar de baptisten gemeente ging.
Mijn vader uit een heel andere hoek,
dan mijn moeder.
Hij was fijn-edelsmid en zij zong
en ging naar de kunstakademie.
Voorburg en Dordrecht.
Beide uit goed gesitueerden,
maar wel heel anders grootgebracht.
Mijn vader had nog een broer en een zus en mijn moeder was er ééntje uit dertien op een rij
en deze leefden wat meer vrij.
Haar vader-GroteVader-zat in het hout.
Zijn ouders hadden speelgoedwinkels.
en kwamen van een deftiger tak!
Al doende en dus..
het kleine meisje groeide op
beschermd,als een gouden vogeltje
in een  kooitje

 
wel heel liefdevol en warm