orgelles

Hoe je als klein kind
een stukje zelf verlies kan treffen
Jaren weet je niets meer te herinneren
een soort van gat in je geheugen
tussen alle regels door
voor jullie
als lezers, duidelijk toch?
Meer woorden hoef ik hier niet aan vuil te maken
want wat verleden is
is beslist geen heden
Maar was wel nodig om iets van te leren-inzicht in te verwerven
waarom er een aantal jaren helemaal niet liepen zoals zou kunnen
en waardoor je psychologisch zelfbeeld
zomaar kan veranderen
jaren en jaren van ervarigen maken
dat je er uit eindelijk sterker uit voort rolt
maar levenslessen ten over
daar morgen maar wat meer van
met en lach en een traan
soms dichtbij
en soms heel ver van mij vandaan.

Een vertrouweling

is iemand aan wie je je grootste geheimen kunt toevertrouwen zonder dat je bang hoeft te zijn dat hij of zij daarop gekwetstof afwijzend zal reageren of daar misbruik van zal gaan maken.

Het kan ook iemand zijn,die wel gekwetst of boos reageert op wat je te vertellen hebt,maar die daarom niet de relatie zal opzeggen of de communicatie zal verbreken.

Het is precies om die reden,dat de partner niet direct de vertrouweling van de ander is.

Het is n.l. niet altijd mogelijk bepaalde gedachten en gevoelens openlijk te bespreken,zonder dat de partner op tilt slaat en de relatie onder druk komt te staan of zelfs begint te kraken.

Toch ligt ook hierin onze voornaamste test voor een echte vertrouwensrelatie,n.l.

Zijn er voor onszelf belangrijke en regelmatig terugkerende gevoelens en gedachten die we niet of nooit aan onze partner durven toevertrouwen?

Zo ja...trek dan eens aan de anonieme bel!

Ook kom je er zo achter of er ook angst is voor zelfconfrontatie en zelfkennis...

kun je jezelf al wel een spiegel voorhouden over jouw gevoelens en gedachten over een nare herinnering?

***

Als vertrouweling:

1.Ga je discreet met informatie om.

2.Luister je en kom je niet te snel met oplossingen aandragen.

3.Ben je niet veroordelend of bevooroordelend.

4.Laat je de ander niet tot jouw last worden en zijn zorg niet de jouwe.

5.Ben je niet geneigd je eigen trauma of herinnering naast die van de nder te leggen,zodat het meer om jezelf dan om de ander gaat.

.......

even schrikken...

hiervan moet ik slikken ...en eens over de eigen  rol van luisteraar na gaan denken!

Nu ja-wie nooit zwak is wordt nooit sterk!

Verzegelde mond

De verzegelde mond

Het zwijgen opgelegd

Maar de ogen

Kunnen spreken

zonder te praten

Soms over angst

Soms over eenzaamheid

Over verdriet en kwaadheid

maar

Als er niet gekeken word

kan men niet verstaan,

als er niet geluisterd word.

Niet zo lang geleden werd er eindelijk

 geluisterd en begrepen

het zwijgen hoefde niet meer

Hoewel mijn mond

stram en onwennig

Door het lange zwijgen

Struikelend en

zoekend naar woorden

Traag op gang kwam

de betekenissen ervan

Komen soms pas later

Sijpelen traag

door de zee(F)

Van tijd en

Krijgen tenslotte

 Een plekje waar ze veilig zijn

***

 

Het leven blijft haar uitdagen
op fysiek en geestelijk vlak
Ze is ook niet altijd meer zo aardig
en niet altijd op haar gemak

Soms komt ze zelfs in opstand
dan is alles haar even te veel
Ondanks zal ze eeuwig doorgaan
En dat is haar dan nóóit te veel 

 

Al klinkt dit tegenstrijdig
stríjdig zal ze zijn
Voor recht en onrecht
Alles voor jou
Maar nu dan ook voor het mijn

En zal ze ook nooit meer tolereren
Misbruik van dames en heren
Onrecht-of ónecht
Hier is genoeg nu mee gezegd

Soms denkt ze: 'Ik ben de woorden moe
Al die kleine, en vooral die onbenullige dingen
Laten we maar lachen, en zingen!'

morgen vrolijker verder

Klein ding


 

Als klein ding kwam zij op aarde
Met een doel, en eigen waarde
Zij zou er voor een ander zijn
Niet alleen maar...ík..en "mijn"

*

Dartel als een vlinder
vladderde zij rond
Blij als een zonnetje
Zo heerlijk als zij het leven vond

*

Toen ontstonden er hiaten
In geschiedenis vielen gaten
Men misbruikte toen het kleine ding
Die zo vrolijk door het leven ging

*

Het kleintje splitste toen een deeltje
En zocht beveiliging in speels gedrag
Vergat zichzelf,  maar nooit haar waarde
Viel zomaar in de diepte van de aarde

*

Krabbelde weer op
Al zette het wel haar wereldje op z'n kop
Toch ging ze vrolijk verder, en maakte dolle pret
Alleen kon ze het héél goed merken - als ze ging naar bed
Dan spookten de slangen rond haar benen
En rende zij al dromend henen

Idolaat van haar vader
Zó bijzonder als hij was
Ze keek hem naar zijn ogen
Wilde niet te licht worden gewogen
Deze mocht toch zeker niet horen
Wat zij als kindeke had verloren

*

Blij voor haar - hun band was sterk
Met de hele familie zondags naar de kerk
Bijbel lezend na het eten
Hand in hand zingend - niet vergeten!

*

Op elke vraag van haar aan hem
Al werd hij eerder in gevoel gesteld
Had vader steeds zijn antwoord klaar
Als hij haar zag - direct verteld

dus

Telepatisch sterk verbonden
Werd haar denken ver vooruit gezonden
Zo werd hij door haar op het voetstuk gezet
En zorgde zij te leven zonder smet

zo

 God de vader - altijd rechts van haar
En stond aan de linkerkant haar vader klaar
Hij wist van alles, wat je eigenlijk niet kon weten
Was telepatisch...oei...was je't bijna weer vergeten?

*

Vriendjes en vrienden
Het spel bleef een spel
Kwamen zij te dicht
Dan wist zij het wel

*

Het ging haar om karakter en gevoel
Om de mens, en niet gelijk tot het doel
De meeste waren stukken ouder
En zij kwam niet hoger dan hun schouder
Als op een dienblad, zo werd zij gedragen
En om minder wilde zij ze niet behagen

*

't Zonnetje was, en 't zonnetje bleef
Een gouden vogel in haar kooi
Nog steeds lief, vrolijk en heel mooi

*

De vader en de dochter
Hun band bleef eeuwig sterk
Als zijn broekzak kende hij de mannen en hun verlangen
Geen enkele werd dus goedgekeurd
Totdat er toch een onschuldig jong bleef hangen
En toen was het ook allengs heel snel gebeurd 

Zij trouwden en kregen kinderen
Daarmee werd haar wens wel mee vervuld
Maar van liefde en samendingen
werd een stuk geslotenheid verhuld

*

Híj, introvert en niet te lezen
Over het bed hoefde zij gelukkig niet te vrezen
Totdat ook hij niet meer liet blijken van de liefde voor zijn zonen
En zij het niet meer hield, en ergens anders wilde wonen

*

Toen begon de hel opnieuw, en was de val heel diep
Op het laatst wist ze niet meer waar ze liep
Want daar kwam een erg gestoorde man
Die maakte daar zijn misbruik van

*

De eerste jaren ging ze door de hel
En wat er daarna kwam

Anderen steunen en jezelf
 daar achter verbergen
Het leven achter dat masker
 was niet fijn
een klein bang meisje
gevangen in mijn lichaam
als een deeltje opgesplitst
was er over van dat kleine ding
die ermee de mist inging
Leven voor anderen
Dat moest ik leren veranderen
Leven: dat doe je voor jezelf
Maar waarom wist ik dat niet?
Ik moest nog zoveel leren
Zoveel dat ik me soms afvroeg 
is het wel de moeite waard
Zwarte bladzijdes in de kinderjaren
juist waar je onschuld moet bewaren
verwarring door emoties
waar je geen weet van hebt
geestelijk te veel
die afsplitsing nam dit deel
Ondertussen vloog en vladderde ik lustig door
leek het zo op het oog
als men mij bekeek
mijn vadertje mocht niet weten
waardoor dit kind in mij bezweek
die zou hier door gaan lijden
was heel gek op z'n meiden
trots als een ouwe aap
zou woestig zijn
op die jonge knaap
die knul, zelf nog maar net een puber
met ook zijn wereld op z'n kop
vergeten en vergeven
maar ook míjn zelfbeeld
 zat toen in een strop.

Drijvend op de wind
Drijvend op de wind van emoties
vliegt het blad van jou leven mee.
Het botst hier, het valt en
waait weer op, dwarrelt en buitelt door de wind
en nergens waar het rust vindt.
Gevoelig door het botsen is het broos en teer,
toch overleeft het keer op keer.
Door de wind weer glad gestreken vervolgt het zijn weg.
Waar o waar komt het neer,
waar zal het vallen, is er daar mos of gaat het onder in een plas van verdriet ?
Soms zie je het niet, maar eens zal de wind je laten gaan en zal je landen,
in een paar troostende handen.
Want ook een gevallen blad in de herfst is apart en uniek,
twee gelijken zijn er niet.

Zo ben jij ook, vergeet dat niet.
Twee dezelfden zijn er niet.
Gebroken en gekneusd vervolg jij je weg, maar opgeven doe je niet.
Je houdt vast en gelooft in alles wat je lief is in dit leven,
dan zal je de storm overleven.
Dat is in jouw leven een vast gegeven.

Voor allen die nog de pijn voelen van een pijnlijk verleden 

onschuldig als ik was
spelend en ravottend
blij en welgemoed

Vlak naast het kantoor van mijn vader
de grote zandbak van 10x5 met een uitloper in een punt
Daar zaten we wel heel erg graag
omringd door een stenen muurtje en een trap ertussen
van dat muurtje zijn de meesten
van ons al wel afgevallen ook.
Vanaf zijn bureaustoel
zag hij toe, hoe wij daar heerlijk aan het taartjes bakken waren.
En wij natuurlijk blij
met zijn aandacht
trots liet hij door dat raam alle  bezoekers, zijn schare zien.
De tuin was ook echt niet verkeerd.
Heel groot en ruim en flink omheind.
Bomen om in te klimmen,
paadjes om door te crossen met de grote trapauto en kinderwagens.
verstoppertje spelen was daardoor ook extra leuk en tikkertje.
Rennen en vliegen
maar toch ook bedaard.
Meestal gingen wij als gezin
de zondagmiddag
wandelen door het Gelders Landschap.
soms met en soms zonder onze moeder
Die verdiende wel eens een middagje rust en vader had dan ook eens wat meer tijd voor ons.
Die wandelingen waren wel heel aangenaam.
Allemaal wilden we wel naast hem lopen
ons voorbeeld
en tegelijkertijd speelde hij dan zijn spel met ons.
sommige hadden het door en anderen bij lange na nog niet
dat hing natuurlijk van je leeftijd af.
Spontaan vonden wij nl heel wat schatten
door de kabouters weggelegt
hier een paar centen, daar een dubbeltje of een kwartje
ons zakgeld werd als in droom verdeeld
Onze vader hield alles goed in de gaten, ieder kreeg zijn beurt.
spannende tochten werden het zo
met sprookjes en verhalen
uitleg over bos, dier en heide
We dartelden als vlinders in het rond
gezellig en gezond

Mijn ouders hadden geen auto,
dus gingen we zondags'morgens altijd
samen met de trolliebus naar de kerk.
De jongens in grijze broek en blazer
de meisjes met gesmokte jurkjes en lakschoentjes.
Wij kinderen vonden die uitstapjes met elkaar in die grote trolliebus,
heel erg leuk.
De kleintjes gingen dan eerst naar zondagschool en de groteren mochten
mee met de grote mensen naar binnen.
Allemaal met een paar pixieboekjes in hun handen.
Terwijl de dienst gaande was,
werd daar dan stilletjes uit gelezen en onderling geruild.
Mijn jongens verging het later net zo.
Nog stapels van die kleine boekjes
liggen bij ons op zolder
hieruit hoop ik dan ooit mijn a.s. kleinkinderen uit te mogen voorlezen.
Tijdens die zondagschool,
dat vergeet ik nooit meer..
mochten we allemaal om de beurt een dubbeltje in een negerpoppetje doen,
waarna hij dan met zn koppetje knikte.
Ook weet ik me te herinneren dat er ook een heel groot wandbord hing
en dat de bijbelse verhalen dan steeds werden begeleid door het opplakken van vilten figuurtjes hier op.
Spannend kon de juffrouw daar dan vertellen en niemand van ons heeft het
ooit in zijn hoofd gehaald om daar niet naar toe te gaan.
Met de kerst werden er voorstellingen gegeven, net als overal elders.
Het oefenen van allerlei, vond ik wel heel erg leuk,
maar als we dan ineens echt op het podium moesten verschijnen, voor al
die mensen, zakte mij de angstbibbers in de benen.
Dit was echt niks voor mij:
plankenkoorts
nog steeds zelfs
Na afloop kregen we dan allemaal een mooi voorleesboek kado
geschreven door W.G.van de Hulst.jr.
kinderboekenschrijver:
Voetstapjes in de sneeuw
het weggetje door het koren
Bob, Bep en Brammetje
wie kent ze niet!
al met al
een goede start.
Alleen nam ik het persoonlijk heel erg veel te serieus
Mijn hele jeugd was God steeds heel erg dichtbij
zag en hoorde alles
never-nooit durfde ik dus iets
stouts te ondernemen
maar wat beroerder was
nog niet eens stout of boos te denken
het engeltje bleef engeltje!
verder zat ik, toen ik zelf ook wat ouder werd, heel dicht naast mijn vader.
Zingen dat die man kon
Gelijk de parelvissers!
dan snoof ik stilletjes zijn aftershave op en gluurde naar al de mooie weefsels van zijn kostuum
trots als een ouwe aap
papa, mijn vader
een echt grote persoonlijkheid
en heel warm meelevend mens
Mijn grote voorbeeld en liefde.

Mijn ouders hadden indertijd een groot bedrijf, waar wij aan huis woonden.
Beiden waren er werkzaam en kregen met heel veel mensen van doen, vandaar dat wij kinderen verzorgd werden door een kindermeisje en tevens de maaltijden kregen vanuit een grote keuken.
Ikzelf werd als rammetje geboren,in het jaar van de slang.
eerlijk gezegd een hele fijne combinatie; al zeg ik het zelf.
In iedere geval was en ben ik wel heel tevreden met mijn zijn,
toen en NU.
Doordat ik dus met de helm op geboren was,
heb ik altijd wel meer geweten
en was het leven ten dele
wel aangenaam
vanwege dit Weten.
In volgende berichtjes zal ik trachten een aantal anekdotes op te halen
voor mijn twee zonen
waarvoor ik dit schrijven ben begonnen.
Ons leven later heeft nl zoveel
veranderingen moeten ondergaan
 verschrikkelijk veel
belevenissen en ervaringen rijker
daardoor, maar tevens ook onbegrijpelijk
zwaar zo af en toe
dat het voor hen wel fijn is
om de opbouw van hun moedertje
mee te kunnen gaan leven
en hun eige leventje op een rit
voor meer inzicht en wijsheid
en zomaar
omdat het leuk is
Het samen zijn met mijn zonen
"dijken van mensen"
is een rijkdom gebleken
waar je U tegen mag zeggen

Ja,dat ben ik !
Als een heel klein sterretje
kwam ik deze wondere wereld binnen.
Met als doel
een Lichtpuntje voor mijzelf
en velen te mogen zijn.
Mijn eigen ouders heb ik mogen uitkiezen en mijn 4 broers en zus.
even als alle levenslessen
die ik zou gaan tegenkomen
om te groeien
en sterker te worden dan ik kwam
om weer te mogen opgaan naar het Licht
als mijn taak hier zou zijn gedaan.
Als een speer werd ik geboren
gelijk een draaikolk met de helm nog om mijn bolletje.
Mijn oudste broer zei direct
het lijkt wel een gevilt konijn.
Heel teer van huid en doorschijnend.
Geen kind hadden ze aan mij.
Altijd lief, vrolijk en blij.
Mijn keus viel op een christelijk gezin welke elke zondag trouw naar de baptisten gemeente ging.
Mijn vader uit een heel andere hoek,
dan mijn moeder.
Hij was fijn-edelsmid en zij zong
en ging naar de kunstakademie.
Voorburg en Dordrecht.
Beide uit goed gesitueerden,
maar wel heel anders grootgebracht.
Mijn vader had nog een broer en een zus en mijn moeder was er ééntje uit dertien op een rij
en deze leefden wat meer vrij.
Haar vader-GroteVader-zat in het hout.
Zijn ouders hadden speelgoedwinkels.
en kwamen van een deftiger tak!
Al doende en dus..
het kleine meisje groeide op
beschermd,als een gouden vogeltje
in een  kooitje

 
wel heel liefdevol en warm