Zondag morgen samen naar de kerk

Eerst maar eens
 terugblikkend
op de kinderjaren
en wat dromen
 over toen!
Grote trappenhuizen
stil zijn in dat
hele grote huis
 de klant koning
zij waren ons brood!
Wij bleven dus als kinderen in onze eigen behuizing,
samen met het kindermeisje leefden we 
daar best wel heel leuk.
Mijn vaders kantoor grenstte aan onze afdeling en achter zijn rug was een luik,
waardoor hij af en toe eens een grapje door bezigde en heel soms mocht ik bij hem zitten, het liefste deet ik dat dan aan zijn voeten en luisterde naar zijn gesprekken met de mensen die kwamen,zoals klant, vertegenwoordiger.
Wat was ik gek met hem, heel erg trots op deze fijne man en ik keek dan ook  erg tegen hem op, want in die tijd hield je als kind je mond en mocht je je nergens mee bemoeien.
Zijn moeder, onze oma, woonde recht tegenover ons, vaak gingen we bij haar buurten en gezellig op afstand  kijken, naar alles wat er zoals bij ons thuis binnekwam.

Als klein meiske werd ik dus verzorgt door een kindermeisje, Thea, die ons zes kinderen steeds op een rijtje zette en als vogeltjes om beurten een hapje eten voerde.Nog hoor ik haar zeggen tegen mijn kleine broertje...en daar komt een vliegtuig aangevlogen en ga zo maar door.
Haar hele trucendoos werd leeggetrokken en wij vlogen er steeds weer in!
Met z'n allen in het grote bad, terwijl we speelden zagen we dan haar aan de gang met de grote wringer die daar ook in die grote badkamer stond, alles ging zo tussen neus en lippen door, gelijk wij door de ruwe handdoeken heen getrokken werden.
Mijn moeder werkte hard en daardoor was het voor haar nodig om tegen de middag een klein middagdutje te doen.
En omdat het natuurlijk in een groot gezin altijd wel wat roerig was, kreeg zij een heel leuk klein houten huisje in de tuin.
Het "Vossenhol"genoemd !
Een verboden stekje voor ons kinderen.
Het was dan altijd een heel groot feest
als we daar dan ens werden genodigt voor een klein kopje thee
of iets anders gezelligs.
Mijn moeder was al vanaf haar jeugd een astma patiente en kon beter in het bedrijf meewerken ,dan de zorg voor de kinderen.
Juist doordat zij zo snel benauwd werd
zijn mijn ouders in de bossen gaan wonen,
maar bleek het wonen in het bdrijf zelf
toch wat te ingewikkeld, naarmate er meer kinderen kwamen.
Toen ik dus zo'n 7-jaren jong was,
 werd er daarom voor ons als gezin
een heel mooie houten bungalow gebouwd.
Voor onze moeder een ware uitkomst.
Haar gezondheid ging er op vooruit.
Ik zie het nog helemaal voor me
een zweedschâlet, waarvan wand na wand
achter elkaar en heel snel
in elkaar werd gezet.
Op de grote schommmel in onze ruime tuin
keek ik dan met heel veel nieuwsgierigheid uit, hoe dit allemaal verliep.
Momenteel heeft het huis
welke steeds iets groter werd, naarmate wijj kinderen ouder werden
zijn dienst gedaan
en zal het eerdags weer de tuin uit gaan.

Lichtpuntje in een wonder(lijk)e wereld