Archief

laten we stilletjes verdwijnen
uit de wereld om ons heen
ons verstoppen in de wolken
nee, niet morgen, nu meteen

en wanneer het donker wordt
plukken we de grootste ster
we zweven door het luchtruim
naar saturnus en naar jupiter

uren dwalen, uren dromen
geen besef van aardse tijd
laten we stilletjes verdwijnen
even uit de werkelijkheid

Weet u, dat mij op sommige dagen
de drang bekruipt om dit te vragen?
Plots zie ik een man met ferme tred...
“Meneer, waar gaat u heen?”

Toch durf ik nooit die vraag te uiten
uit angst tegen de borst te stuiten.
Daar duwt een vrouw een huilend kind...
“Mevrouw, waar gaat u heen?”

Ik zou willen da’k hun gedachten kende,
waarom zij vloekte, waarom hij rende.
Een jongen gooit kauwgum in een bak...
“Zeg knul, waar ga je heen?”

Droefheid, blijdschap en soms woede,
onverschilligheid of zwaar te moede.
Een meisje kijkt bang om zich heen...
“Zeg meid, waar ga je heen?”

Soms te laat voor het verhaal,
een eind krijgen we allemaal.
Die meid springt voor de metro nu...
“Zeg meid... kom je nog terug?”

Een vraag te laat, maar da’s voorbij,
geen onwetendheid meer voor mij.
Straks is het te laat! Ik stel de vraag...

“Waar gaat u allen heen vandaag?”
ptarn

Tweeduizend jaar geleden werd er op de weg tussen Jeruzalem en Jericho een eenzame reiziger overvallen.
 Niemand - zelfs niet de priester
 die langskwam
stak een hand uit om de man te helpen.
Maar vlak voordat hij het
bewustzijn verloor,
zag hij een vriendelijk gezicht dat zich over hem heen boog en voelde hij hoe twee sterke armen
 hem optilden en op
een ezeltje zetten.
Toen hij de volgende dag bijkwam, lag hij in een herberg; zijn wonden verzorgd, zijn dorst gelest.
Zijn weldoener was inmiddels verder gereisd, maar had alle kosten op zich genomen.
'Wie is deze man,
dat hij zich zomaar over mij ontfermt?',
vroeg de reiziger.
De waard glimlachtte:
 'Zijn naam is Samaritaan.'

Wat we al tweeduizend jaar weten, is nu ook wetenschappelijk aangetoond: Samaritanen zijn zeldzaam.
 Maar er is ook goed nieuws:
altruïsme is te leren.
Natuurlijke Samaritanen zijn schaars omdat ze
- zo blijkt uit onderzoek -
altijd uit een zeer goed nest komen,
omringd door zorg en liefde.
Mensen die onder moeilijke omstandigheden opgroeien,
raken hun natuurlijke vermogen om
voor anderen te zorgen kwijt.
Helaas geldt dat voor de
meesten van ons.
 Echtscheidingen, incest, stress en het dagelijkse portie televisiegeweld maken dat we ons vertrouwen
en onschuld al vroeg kwijt zijn.
Maar gelukkig ontpoppen sommigen zich op latere leeftijd toch nog
tot echte Samaritanen.
 Het blijkt dat het helen van
een moeilijke jeugd 
en het daaruit voortvloeiende gebrek aan eigenliefde 
bij veel mensen via de weg van het leren
zorgen voor anderen gaat.
Dat is in eerste instantie vaak makkelijker
 dan voor onszelf zorgen.
Op een indirecte manier herstellen
 we zo
de liefdesrelatie met onszelf.
Loesje zei het al:
 'Heb u naaste lief, want dat ben ik'.

helemaal mee eens

Ruimte creëren om anderen in je hart te sluiten, betekent
 oude zaken loslaten.
Boedhisten noemen dit wel
'de kleine dood';
 de ego-dood die je tijdens je leven verschillende keren moet sterven om tot verlichting te komen.
 Wat sterft is de 'kleine ik', de egocentrische 'ik', die alleen maar bezig is om zijn eigen beperkte behoeften te bevredigen.
 Deze 'kleine ik' probeert 
vanuit de angst
de greep op het leven te verliezen  voortdurend situaties
en mensen te beheersen.
De 'boze buitenwereld' is een bedreiging waartegen hij zich moet verdedigen.
De 'kleine ik' leeft niet,
 hij overleeft slechts.
 Spirituele groei gaat dan ook onvermijdelijk gepaard met het om zeep helpen van alle 'kleine ikken',
de valse identiteiten waarmee we ons hebben vereenzelvigd.
 Dit voelt als doodgaan,
als levend sterven.
 Het is alsof we in een
 zwart gat vallen.
 Alles waaraan we ons vasthielden, alles wat we dachten te zijn,
 blijkt ineens een illusie.
 Wie ben ik nog? Wat ben ik nog?
En waarom ben ik nog?
Wie deze dood durft te sterven,
 gaat weer leven.
Leven is geven.
Leven is ontvangen.
Leven is - kortom - verbonden zijn. Het teken van spirituele groei is dan ook niet de safraankleurige jurk of de lange uren die we in lotushouding kunnen zitten.
Spirituele groei kenmerkt zich door het vermogen anderen in
 je hart te kunnen sluiten.
Inderdaad:
 anderen lief te hebben, zoals jezelf. Wie heeft, geeft.
Onvoorwaardelijk.
De zon denkt er ook niet over na wie hij vandaag zal beschijnen.
 De zon schijnt gewoon, omdat het zijn aard is om te schijnen.
Een 'zon' te zijn, is wat biologen de 'overloop factor' noemen:
je hebt zoveel te geven, dat het zich voorbij je directe omgeving uitbreidt. Tegenwoordig noemen sommigen dit overloopgevoel het Christusbewustzijn. Maar volgens mij is het gewoon onze natuurlijke aard.
Ieder mens wil van nature geven,
 ieder mens wil dienen, maar de meesten van ons hebben het
te druk met overleven.
Wie overigens het cynische standpunt inneemt dat mensen niet het vermogen zouden hebben om onvoorwaardelijk te geven en altijd iets terug willen hebben, kan - na zichzelf te hebben afgevraagd waarom hij dit eigenlijk denkt - genoeg wetenschappelijk werk vinden dat bevestigt dat zulke mensen wel degelijk bestaan.
 Zo werd een groep mensen met een groot inlevend vermogen
- geheel tegen hun aard in -
 niet de gelegenheid gegeven om
een ander te helpen.
 Voor hen in de plaats bood
een ander die hulp.
 Het bleek dat de inlevende mensen net zo blij waren dat het slachtoffer door een ander werd geholpen.
Er was blijkbaar gewoon een oprecht verlangen het slachtoffer uit zijn lijden te verlossen.

Wanneer we ons even losmaken van de dagelijkse struggle for life waarin alles draait om 'voor wat hoort wat' en contact maken met diepere lagen binnen onszelf, is het makkelijk en vanzelfsprekend om te geven.
Het stroomt.
 En verbonden met de bron van levensenergie, kun je blijven geven. Dit in tegenstelling tot mensen die geven zonder zelf spiritueel
 bij te tanken.
 Op een gegeven moment raakt
 de accu dan leeg.
De energie stagneert, we voelen ons afgescheiden en op den duur krijgen we een burn-out.
Levensenergie moet stromen,
een mens moet geven en nemen om werkelijk te leven.
 Stilstaand water gaat rotten en maakt ons op den duur ziek.
 We vergiftigen onszelf door niet verbonden te zijn met onze omgeving en met de spirituele bron van leven. Onderzoek wijst dan ook uit dat mensen die zich dienstbaar opstellen veel gezonder zijn dan mensen
die dit niet doen.
Alan Luks onderzocht 3300 mensen die dagelijks vrijwilligerswerk doen en schreef hierover het boek
The Healing Power of Doing Good. Dagelijkse vrijwilligers bleken tien maal zo gezond te zijn als mensen die slechts eens per jaar vrijwilligerswerk doen.
 Het blijkt overigens wel van belang te zijn dat er in dit werk
persoonlijk contact is.
Zomaar wat geld op een girorekening overmaken, draagt niet bij tot de feestvreugde van wat wel de helpers-high wordt genoemd.
 Luks kwam er ook achter dat goed-doen niet alleen meer gezondheid en vitaliteit oplevert, maar bovendien een goede pijnstiller is.
 Zoals bij die mevrouw in Washington die chronische rugklachten had, behalve als ze weeskinderen verzorgde. Dokter Robert Benson van de Harvard Medical School vond dat weldoeners precies het tegenovergestelde van stress ervaren:
'Als we goed doen, ontspannen we blijkbaar.
Metabolisme, hartslag, bloeddruk en ademhaling worden allemaal rustiger. Ook spanning, depressie en boosheid nemen af.'

Je kunt te ver gaan in
je zorg voor anderen.
 Het Institute of HeartMath ontwikkelde een methode om voor anderen te zorgen zonder daarvan zelf het slachtoffer te worden.
 Deze Cut-Thru methode leert je om bij je 'hogere hartskwaliteiten'
- zoals compassie en empathie -
 te komen.
Dit in tegenstelling tot 'lagere hartskwaliteiten'
als medelijden en sympathie.
 Onderzoek liet zien dat mensen die deze methode in de praktijk brachten honderd procent meer Dhea produceerden - een hormoon dat ouder worden tegengaat -
 en 23 procent minder cortisol - het 'stress-hormoon'.
Bovendien waren de proefpersonen psychologisch stabieler.
Het instituut ziet 'te veel zorg' als een van de grootste ziekten
van deze tijd.
Onze bezorgdheid om anderen wordt niet alleen een last voor onszelf,
 maar ook voor de verzorgde.
 In plaats van de ander te helpen, creëren we spanning.
 Cut-Thru betekent
 slachtoffer-gedachten 
zoals
'ik moet altijd voor iedereen klaarstaan, niemand houdt ooit rekening met mij' 
 doorbreken en bij diepere,
 meer waarachtige gevoelens.

Wanneer hij zich afhankelijk zou maken van het resultaat van zijn diensten, zou hij zijn spirituele grondslag en daarmee zijn integriteit kwijtraken. Hij zou geen altruïstische dienaar meer zijn, want hij verlangt iets van degene die hij dient.
Ware dienstbaarheid is afzien
 van het resultaat.
Van Mahatma Gandhi is bekend dat hij om deze reden
- tot grote wanhoop van de Engelse onderhandelaars -
 regelmatig stiltedagen inlastte. Gandhi wist dat hij zijn geweldloze strijd zou verliezen als hij zijn eigen geweldloosheid zou kwijtraken. Ook liefdadige zielen als Martin Luther King, Moeder Theresa of Jezus Christus hebben hun leven lang hard gewerkt om hun spirituele reserves op peil te houden.
 Ze lieten zich niet misleiden door de beperkte beloning van roem, rijkdom of tijdelijk comfort.
 Ieder van hen had de ruimdenkendheid om het grootste perspectief
te blijven zien.
 Hierdoor bleven ze toegang houden tot een van de best bewaarde geheimen van de menselijke geschiedenis:
Het ontvangen ligt besloten in
 het geven.

Wanneer je niet kunt slapen
Wanneer je bang bent
Wanneer je troost zoekt
Zing ik een lied voor jou

Als je het even niet meer ziet zitten
Je nachtmerries werkelijkheid worden
Je verdrinkt in je eigen verdriet
Zing ik een lied voor jou

Een lied over vrolijkere tijden
Een lied voor het slapengaan
Geen zorgen meer voor vandaag
Een glimlach voor morgen

Mijn stem staat klaar
De tekst zit in mijn hoofd
De melodie vloeit door mijn lijf
De instrumenten zijn niet nodig

Voor jou zing ik een lied
Totdat jij in slaap valt
Geruststellende gedachtes
Luister naar mijn lied…
Flen

Brandende kaarsen
de schaduwen op de muur
beginnen vorm te krijgen

Een sissende slang
een sluwe vos
of nee
een vliegende vis

De schaduwen maken gedachtes los
die gedachtes scheppen het beeld
je hersenen maken het een geheel
Stephen

Ja hoor
daar ben ik weer
Zo af en toe moet ik wel eens even wat anders tussendoor doen hé
zoals even wat melden via sites
gedichten
en dan maar lekker tusen die regels doorlezen
Want niet alles kan en wil ik boven water halen
gedaan is gedaan
en we leven lekker in het NU
wat U!
Ondertussen zat ik zo wat te mijmeren
waarom nu toch zo ineens aan het klodderen in dit blogje
vroeger is gedaan
om vandaag heerlijk verder
te kunnen gaan
ja, voor mijn zonen,
 maar waarom juist nu
De laatste tijd word ik spontaan benadert
door jonge meisjes in nood
ze willen met deze
voor hen vreemde vrouw
zomaar delen
hoe herkennen ze mij uit velen
Is het mijn open mind
mijn vriendelijke blik
iets moet er toch wel zijn
zodat ze juist bij mij willen zijn
Voelen ze soms aan
dat het mij
net zo als hen
is vergaan?
Ongemerkt help ik ze verder op hun weg
k'weet niet eens meer
wat ik tegen ze zeg
maar vertrouwen is heel snel gegeven
en dat doet me heel erg deugd
geen gedonder meer
aan onze jeugd
zij zijn de mensen van de toekomst
hier sta ik echt wel voor klaar
je bent er gewoon voor elkaar
nietwaar
Eigenlijk bevalt dit alles me wel
 heel erg goed
vooral nu ik weet
hoe alles verder moet
Al schrijvende, laat je sporen achter
en achter is het woord
want dat maakt het leven zachter
Om wat inzicht in jezelf te verkrijgen
kralen aan je levensdraadje rijgen
Oh ja, die meisje
schatten zijn het
stuk voor stuk
en dan die ander, die ingreep
in hun levensgeluk
Waar denken die het recht vandaan
 te mogen halen
voor mij zijn het
regelrecht Vandalen!
Dus ben ik blij dat ze met mij wel willen delen
zodat het leven voor hen
niet snel zal gaan vervelen
en leegte achter laat
omdat je even met ze praat
Houden van ieder mens
dat was mijn grote kinderwens
Nu mag ik mijn liefde geven
voor een anders beter leven
blij ben ik
vandaar dus mijn verhaal
op het net en niet verbaal.