Donderdag 29 december 2005
Mijn quita
Ik schreef het gisteren nog, niet elke dag schijnt de zon. Wel zo'n dag had ik vandaag. Mijn hond, Quita, is een Mechelse herder, een afgerichte politiehond die op mijn pad gekomen is en mijn beschermer en levensgezellin geworden is vanin 1997, toen ik ten prooi was aan de agressieve aanvallen en stalking van mijn ex.echtgenoot.Zij heeft sinds verleden jaar het één na het ander gehad aan ziektes. Verleden jaar was ik haar bijna kwijt. Op een avond laat heb ik haar behandeld met Reiki, ze was zieltogend. s'anderendaags zou ze geopereerd worden aan een gezwel in de baarmoeder. Ik heb haar toen dicht tegen me aan genomen, met haar hoofd op mijn dijbenen, ik heb haar toen bedankt voor al hetgeen ze voor mij betekende en voor haar voortdurende zorg, liefde en bescherming.
"Als je wilt gaan Quita, dan aanvaard ik dat, alhoewel ik liever zou hebben dat je nog blijft. Ik hou van je meiske en ik dank je voor alles. Ik zal je nu, voor jouw hoogste goed genezend licht geven, maar ik leg me neer bij jouw besluit. Als je tijd daar is en je wil gaan, het zij zo. Ik houd van je."
Een dier is zeer fijngevoelig voor het fijnstoffelijke. Ze is bij mij gebleven, zonder pijn, en s'anderendaags is ze geopereerd (een enorm gezwel van 1,5 kg !)en op een paar dagen was ze hersteld.
Een maand nadien kreeg ze het aan het hart. Opnieuw heb ik haar dicht bij mij genomen en geheald. Met hetzelfde verzoek en dezelfde bedanking voor haar aanwezigheid bij mij. Opnieuw is ze bij mij gebleven. Elke avond komt ze me er attent op maken dat ze haar medicatie moet hebben.
Als ze energie nodig heeft of een volledige uitgebreide behandeling komt ze me dat wijsmaken en aandringen.
Deze ochtend bleef ze liggen nadat ik haar begroet had. Ze keek me smekend aan met die grote aandoenlijke ogen van haar. Ik ging bij haar zitten. Ze kon zelfs haar hoofd niet opheffen.
Met tranen in mijn ogen en een zwaar gemoed heb ik haar behandeld. Ik geef eerst een beetje en vraag haar dan of ze verder wil behandeld worden. Ze keek me aan en sloot langzaam haar ogen, genietend van de doorstroming. Dit was voor mij het teken dat ik verder mocht doen, en dat deed ik dan ook.
Die ogen zeggen me zoveel; er ligt zoveel wijsheid en liefde in.
Opnieuw heb ik haar gevraagd bij mij te willen blijven, maar ook dat ik haar zal loslaten als ze wil gaan, met alle liefde in mijn hart naar haar toe.
Het zal een harde klap voor me zijn als ze dood zal gaan, ik besef dat heel goed.
Ze was een engel voor mij en mijn dochter. In gevaar streed ze voor mij, haarzelf totaal opofferend, zelfs de dood tegemoet.
Ik rekende altijd op haar, zelfs de stand van haar oren en staart zei mij genoeg.
Maar nooit of nooit zal ik egoïstisch zijn en haar pijn laten lijden dat kan vermeden worden door een ingreep of het nodige fatale spuitje. Dat weet ze heel goed en ze rekent op mijn loyaliteit, die ik haar nimmer zal onthouden.
Nu loopt ze weer kwik rond, alhoewel ik zie dat ze het moeilijk heeft met haar ademhaling...
Ik besef heel goed dat het een kwestie misschien nog van dagen is of nog minder.
Toch ben ik dankbaar voor het simpele feit dat ik haar mocht leren kennen, koesteren, van haar afhangen, op haar betrouwen, haar onvoorwaardelijke liefde en trouw mocht ondergaan.
Ik probeer haar oneindige respect en onvoorwaardelijkheid waard te zijn.
