Archief

 

 

Het zomert, en dan denkt men direct aan de congé.

Men zit in de vakantiecatalogus te bladeren, en men ziet zijn eigen ginder al liggen aan een zwembad van een schoon hotel.

Maar voor de vakantie, staat eerst de examenperiode voor de deur.

Om de kleine een beetje te motiveren, nemen sommige ouders die vakantie als dreigement.

 

-         als ge niet slaagt in uw examen, gaan we alleen naar Lourdes of naar Scherpenheuvel, en gaat ge gans uw verlof studeren voor uw herexamen!

 

Dienen kleinen is dan wreed gemotiveerd, omdat hij anders na het verlof niet zou weten wat vertellen aan zijn vrienden hé.

Ja, ik weet waarover ik spreek, want ik zat altijd wreed met examenvrees.

Mijn ouders waren harde werkers, en veel op vakantie gaan deden we niet.

Maar dat wou niet zeggen dat ik niet moest leren op de schoolbanken hoor.

Nee nee, als ik niet in mijn examens zou slagen, was het twee maand dwangarbeid in de winkel van mijn ouders.

Ik moet zeggen dat ik altijd een fobie heb gehad voor de school.

De enigste school waar ik mij echt heb thuis gevoeld, was de universitaire kleuterschool van Gemeldorp.

Juffrouw Magda kon zo zacht in mijn haar wrijven als ik stond te bleiten, en ze kwam mij altijd troosten als er daar ene van die kastaars in mijn oor had gebeten of mijn sandalen over "’t muurke" gesmeten hadden.

Bij de broeders was het al minder voor te lachen.

Toen ik in Brussel naar ’t school ging, probeerden ze mij zoveel mogelijk in mijne kop te steken, terwijl dienen nog niet volgroeid was, en er dus niet veel in kon. En dan hadden ze van die benamingen en van die vragen, waar een mens niet aan uit kan hé.

 

-         Wie is Napoleon?

-         Ik had geantwoord dat het den uitvinder was van die gele bonbons die in mijne pa zijne winkel lagen.

 

Ja, op het papiertje stond Napoleon bonbons.

Jawadde zeg, azo ne vieze dat dienen broeder was, direct een nul op mijn rapport voor geschiedenis.

Jaren aan een stuk heb ik daar gezweet van de stress voor mijn examens.

Toen ik eindelijk van het 6^e naar het 7^e studiejaar mocht verhuizen, kwamen ze daar weer met zo van die moeilijke vragen af.

 

-         Waar ligt de Noordzee?

 

Ppfff, hoe kon ik dat weten, mijnen bompa had ons eens meegenomen met den auto, maar in Gent stonden we al in panne.

Er had mij eens nen dommerik verteld dat alle stromen in de zee uitmonden.

Ik had dan maar op mijn blad geschreven dat de Noordzee op het einde van de watermolenbeek lag.

Jawadde zeg, dienen had daar ook direct een nul voor Aardrijkskunde opgezet.

Hadden ze mij nu eens uitgelegd, dat de Kartuizermonniken in 1329 een priorij bouwden in St-Martens-Lierde, en dat ze tijdens een Beeldenstorm in 1578 tot puin werd herleid, en ook nadien nog door verschillende voorbijtrekkende legers werd verwoest.

Dan had ik tenminste iets geleerd over mijn streek, en dat zou pas interessant geweest zijn.

Hadden ze mij in dienen tijd eens gezegd dat het Manneken-Pis van Geraardsbergen al van 1459 staat te plassen, en dus ook het oudste is, dan had ik zoveel ambras niet gehad met al die kiekenfretters die het ginder beter wisten.

Nee, ze hebben mij daar dingen geleerd, die ik van gans mijn leven niet nodig heb gehad.

Allé, neem nu rekenen!

Ik zou al een dommerik moeten zijn, om daar mijne kop te zitten breken, als ik met een rekenmachientje in mijnen broekzak zit hé.

En tegenwoordig, kunt ge de geschiedenisles en de aardrijkskundeles veel beter op tv volgen.

Over oorlogen moeten ze ons niet teveel leren, want ’t is om de vijf minuten ergens oorlog.

Om nog maar te zwijgen van de les over de dinosaurussen!

Allé, als ge naar Jurrasic parc kijkt op tv, dan is dat nogal wat anders dan die bruine kartonnen kaften, waar die dinosaurussen met ezelsoren opstonden.

Maar allé, ondertussen zit mijne kleine snotter ook in examenperiode, en ge weet hoe dat gaat hé.

Ge moet uw kinderen motiveren hé.

Maar ja, als ge zelf niet al te best uit de voeten kon, hoe moet ge dat dan aanpakken hé?

Zo van die bedreigingen van,”Je mag niet meer op verlof als ge niet slaagt” dat is uit de mode denk ik.

En geef maar eens raad aan de jeugd van tegenwoordig, als ge zelf niet meer weet wat ze u vroeger geleerd hebben.

Ik heb mijne kleine wreed op zijn gemak gezet, en gezegd dat hij hem dat examengedoe niet teveel moet aantrekken.

De gezondheid gaat voor!

Ik heb hem direct op zijn gemak gezet, en gezegd dat of hij nu zijn examen slaagt of niet, dat we toch niet op verlof vertrekken.

Ja, als ge uw Aardrijkskunde niet kent, dan geraakt men meestal niet verder dan Gemeldorp of Hemelveerdegem hé.

Hoewel ik mij zo zit af te vragen, of die mannen in de andere streken van ons land, wel dezelfde lessen zouden krijgen.

Ja, ik zou graag eens aan een Limburger vragen, of hij Gemeldorp wel weet liggen.

En zou ene van Antwerpen “Molierde” weten liggen.

Ja ja, het Atlasgebergte, daar hebben ze allemaal over geleerd, maar of ze er met hun gratis bussen zouden kunnen naartoe rijden, dat zal een ander paar mouwen zijn!

Nee nee, we kunnen eens zwanzen, maar we moeten de jeugd motiveren om te studeren.

Ja, ge kunt maar nooit weten dat er binnen een paar jaar terug werk is hé.

En dan is men best van zijn Aardrijkskunde te kennen hoor.

Ja, stel u voor dat de jeugd vroeg of laat naar Polen moet gaan werken, dan moet ge dat toch weten liggen hé!

 

Groetjes chauffeurke

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na weken van grijs en regen, waren er verleden week toch een paar opklaringen en zonnestralen te zien boven het grondgebied van Lierde.

Ne mens kan niet rap genoeg zijn om er van te profiteren, en zo had ik verleden zondag mijn zwembroek aangetrokken, om wat te bruinen in mijnen hof.

’t Was nog redelijk vroeg, en ik had boven mijn zwembroek nog een thermosstatisch onderlijveke moeten trekken, om daar met geen kiekenvel te liggen.

Mmmm…..wat kan het leven schoon zijn als ge zo op uwe rug in het gras ligt, en naar de hemel kunt kijken.

Potverdekke zeg, ik had het nog maar juist gezegd hoe schoon het leven kon zijn, dat er daar juist ne vlucht duiven over mijnen eigendom vliegt.

Tijdens hun overvliegen, laten ze daar toch wel een deel van hun bagage vallen zekerst!

Jawadde, ik lag daar gebombardeerd met groen en witte duivenstront op mijn plattekaasvel.

Als dat groen en witte uitwerpselen zijn, wist ik direct dat ik niet ver moest gaan zoeken, want dat zijn de nationale kleuren van Deftinge hé.

Met de vogelgriep moest ik mijn kiekens ophokken met een net over hunne kam, en nu kon ik zelf een net over mijn lijf trekken.

Maar in feite zat ik zo eens te denken over wat de duivensport juist is.

Duivenmelker zijn, is denk ik een zwaar werk.

Ja, als ge die mannen in de week ziet rondlopen, dan is dat meestal met een hemd of een hoed.

Maar de zondag, dan staan ze in overal of met ne grijze kiel op hun duiven te wachten.

Naar het schijnt was den eerste duivenmelker ne zeker Noë of Noach, die daar ergens met een ark op avontuur was getrokken.

In den tijd dat de post nog met een tekort aan personeel zat, moesten die duiven ook af en toe eens inspringen als postduif, en die beesten waren wreed content dat na een zekere tijd DHL er gekomen is, om die zware pakken over te nemen.

Ik las in een schrijfsel, dat de duiven zelfs bij wet beschermd waren, en dat ze voor de eerste wereldoorlog, alleen door de adel, de clerus en de begijnen mochten gehouden worden.

Als ik zo de zondagmorgen eens in mijn stamcafé bij Rita binnenstap, dan komen die duivenmelkers daar ook aangereden.

Jawadde zeg, die moet ge eens bezig horen!

Er zitten er daar tussen, dat ge volgens het gesprek zou denken dat ze meegevlogen hebben.

En dan hebben ze van die termen zoals:

Asgrauw,stuurpen,witte pen,mijnen blauwe geschelpte, jaarlingen, oude en jonge.

Om nog te zwijgen als ze over hun duivenkot beginnen!

Er zitten er daar tussen, waar hun duiventil precies ne salon is.

Ja,die duiven moeten echt wel gesoigneerd zijn, want elke week worden ze op reis gestuurd naar Quievrain, Noyon,Dourdan,Vierzon en sommigen zelfs naar Barcelona af en toe.

Maar ge moet niet denken dat die duiven ginder veertien dagen op hotel zitten hé.

Nee nee, binnen de kortste keren staan die beesten hier terug, en dat is het schoonste bewijs dat het in Lierde en omstreken nog zo slecht niet is hé.

Naar het schijnt zouden die duiven tegen bijna 120km per uur naar hun kot vliegen.

’t Is te hopen dat ze goede remvleugels hebben, want anders moet dat daar bonken geven.

Ge kunt er u niet aan verstaan, hoe zo een duif zijne weg terug naar huis vindt hé!

Ja, die beesten vliegen zonder landkaart hé.

Het is wel in vogelvlucht, maar hoe kunnen die beesten nu weten in welke richting ze moeten vertrekken?

Ja, daar kunnen de vrouwen nog eens een voorbeeld aan nemen als ze met den auto vertrekken zenne.

Mijn vrouw is in 1986 met den auto vertrokken en ze is nog niet terug, ik heb ondertussen mijne constateur al afgezet ppfff.

De Raf den dienen kan over duiven klappen zie.

Dienen mens is tenminste eerlijk, en geeft toe dat zijn duiven af en toe eens de grote prijs van de stoofpot winnen.

’t Is dan feest om duimen en vleugels van af te likken.

Op nen dag, deden zijn duiven het niet te best, en hij, had op zijn kot een bord gehangen met de tekst “ Rap of ik kap”, om die duiven wat te motiveren om rapper naar huis te komen hé.

Maar hij had bij het inkorven de slechte gewoonte, van zelf niet rap terug naar huis te gaan.

’t Moet op ne zaterdagnacht geweest zijn, toen zijn duiven al lang met de camion onderweg waren, dat zijn vrouw het bordje “Rap of ik kap”, op de voordeur gehangen had.

Nadat de pluimen daar in ’t rond gevlogen waren, zijn de duiven naar ’t schijnt rapper en de melker ook.

Ja, de duivenmelkers zijn een volk apart!

Allé zeg stel u voor, toen ik daar in mijnen hof lag te bruinen, komt er daar toch ene met zijnen vélo aangereden al roepen en al tieren.

Ik mocht volgens hem de zondagvoormiddag niet met een fluorescerende zwembroek en een wit onderlijveke zonnen, omdat zijn duiven daar schrik van hadden!

Jawadde zeg, ne mens moet hem hier nogal aanpassen voor die beesten.

Maar allé, ik weet dat er geld mee te verdienen valt, en wil die mannen hun inkomen niet belasten hé.

Ik heb mij dus maar een zwembroek gekocht met pluimen om in mijnen hof te liggen,

en wie weet land er hier vroeg of laat ook wel eens een “duivinne” in mijn kot.

 

                                                                                                            Groetjes chauffeurke

 

 

Manneken- pis is mijn broer,

 

 

Als ge zo op den boerenbuiten woont, dan krijgt ge het nieuws via de tv of via de facteur hé.

Onlangs zat er hier een brief tussen mijn haag, en wat bleek, hij kwam van het broederschap van manneke pis.

Jawadde zeg, als ge zo een schrijven van den eerste burger van Geraardsbergen krijgt, dan leest ge dienen twee keer hé.

Nu wilden ze mij toch wel opnemen in het broederschap van manneken- pis zekerst!

Ja, er moet daar ene gezien hebben dat ik gelijkenis vertoonde met manneken- pis, en dan vragen ze u om de familie van het broederschap van manneke pis te vervoegen hé.

Als ge zo van toeten of van blazen weet, dan beeld ge u van alles in, en ik dacht eerst dat ik daar veertien dagen model moest gaan staan.

Maar niks bleek minder waar!

“De kapitteldag” zoals ze dat noemen, gaat door in de raadzaal van het stadhuis.

Ik was nog maar twee keer in een raadzaal van een stad of gemeentehuis geweest.

Den eerste keer met mijnen trouw, en den tweede keer met de inhuldiging van de belbus in Lierde.

Nog een geluk dat ik mijn kostuum had aangetrokken, want toen ik die mannen daar in groot ornaat zag verschijnen, wist ik dat het gene kak zou zijn.

De burgemeester, was geflankeerd door de raadsleden die hier de namen van Prince protocolleider, kanselier of grootmeester droegen.

Zelfs de eerste burger van het land kwam zijn baard bij de al vele baardige mannen voegen.

Na een paar luchtige maar interessante toespraken, mochten we de broederschaptrouw zweren, waarna de nieuwe gezellen en gezellinnen werden voorgesteld.

Amai mijne frak, ne mens verschiet nogal als hij zo zijn nieuwe familie ziet passeren.

Ik was waarschijnlijk de enige die afgezwaaid was aan de universitaire kleuterschool van Gemeldorp, maar die ander zagen er nogal een pak slimmer uit zenne.

Allé, na de voorstelling van onze broeders en zusters door Kanselier Secretaris Archivaris Marcel Nevraumont, waardoor we elkaar beter leerden kennen, konden we tot het broederschap verheven worden .

Awel, dat was ook nog eens ’t één en ’t ander.

In ’t school en bij mij thuis mocht ik ook af en toe eens op mijn knieën zitten, en hier mochten we dat nog eens overdoen.

Ik moet zeggen dat ik vroeger vaak opgenomen ben in een broederschap in één of andere hoek.

Maar hier kwam er heel wat meer bij kijken hoor.

Zoals de traditie het wou, werden we met zwaard tot gezel of gezellin geslagen.

Prince Olav Geerts, nam de taak op zich, en aan de lopende band werden we met een zwaardslag opgenomen tot het broederschap.

Jawadde zeg, hij gaf mij daar ne klop op mijne schouder dat mijn epauletten aan mijn ellebogen hingen.

Voila, chauffeurke was nu opgenomen in de grote familie van het broederschap van manneken pis.

Een andere traditie, is dat er van op de pui van het stadhuis manneke- pis bonbons in het publiek worden gegooid.

Eén van die mannekens geeft recht op een gouden manneken-pisjuweel.

Dennis Thunissen (8j) was de gelukkige vanger.

Hij mocht daar direct op zijn knieën gaan zitten, en werd daar ook tot het broederschap verheven met ne zwaardslag.

Ja, ge moet potverdekke maar geluk hebben hé.

Na afloop was er nog een receptie, en daar kreeg ik een grote bokaal met St- Adriaansbier voorgeschoteld.

Jawadde zeg, als ge dat zo op uw nuchter maag moet binnenkappen, zijt ge best van direct een tweede te vragen hé.

Nadat mijn maag niet meer nuchter was, ben ik dan maar even tot bij ons manneken-pis gegaan.

Ik stond daar naar dat bronzen manneken te kijken, en ge kon dat daar niet aan zien dat dienen kleine in 1459 geboren is hoor.

Voor de kapitteldag had hij zijn schoonste kostuum aangetrokken, en hing de medaille van het broederschap op zijnen buik.

Ja, als ik het goed naging was er gelijkenis.

Maar toen ik daar alleen stond met het manneken-pis, begint dienen daar toch wel tegen mij te klappen zekerst!

 

-         Dag chauffeurke!

-         Euh….dag….euh….kunt gij klappen?

-         Ik klap alleen maar bij een fantasierijk iemand chauffeurke.

-         Amai, is dat verschieten….maar nu we toch aan ’t klappen zijn, kunt gij mij eens uitleggen wat ik nu juist moet doen in uw broederschap.

-         Awel, dat is heel simpel, elk gezel of gezellin heeft de taak gewoon fier te zijn op zijn manneken-pis. De geschiedenis van de oudste stadsburger in ere houden.

Door de promotie van het broederschap sta ik nog eeuwen op mijnen sokkel.

-         Awel, op mij kunt ge tellen!

 

Ondertussen stond er daar al een paar man naar mij te kijken, precies of ik was tegen mijn eigen aan het klappen.

Ja, het manneken-pis is veel meer dan een bronzen plassertje.

Als ge echt in het manneken gelooft, en even de tijd neemt om stil te staan, dan hoort ge een waterval van geschiedenis en verhalen.

Af en toe zal ik eens gaan luisteren wat het manneken-pis mij te vertellen heeft, en wie weet wat we nog allemaal te weten komen.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

 

 

 

Hello evrybody,

 

Toen ik gisteren ben thuisgekomen van een zeer leuke bijeenkomst van één van de mailgroepen, kwam ik even tot rust in mijne zetel.

Ge weet hoe dat gaat, ge ligt daar op uwe rug, met uw blik naar de tv gericht.

De enige fysieke beweging is dan het intoetsen van de knopjes op de afstandsbediening om te zappen tot men iets gevonden heeft die onze interesse wekt.

Op VTM had ik een film uit de oude doos gevonden: “El kornak” met Louis de Funest.

Ja, dat is een film die mij tot rust kan brengen.

Toen de film gedaan was, ging ik terug aan het zappen, en val ik toch wel op het eurosongfestival zekerst.

Toen onze Kate Ryan uit de selectie werd geweerd en verbannen, was ik in feite wreed curieus te weten welk land het nu beter zou doen.

Natuurlijk zijn er landen die ook zeer goed zingen, en elk land zal wel fier zijn over zijn inzending.

Ik was nog juist op tijd om de volledige stemming te volgen, en dank zij deze, is nu ook mijne frank gevallen.

Opvallend, hoe de stemming afwijkt van de muziek!

De grenzen zijn geopend, maar een nieuwe muzikale grens is opgetrokken.

De Oostbloklanden stemmen binnen hun grenzen, en daarvoor hoeven ze zelfs niet naar de muziek te luisteren.

Eigenaardig hoe de muziek ook op de achtergrond verdwijnt bij landen die elkaar gesteund hebben tijdens gewapende conflicten.

Ja, de hippe pakjes van Nicole en Hugo zijn lang verbannen, en maken nu plaats voor een act van één of ander playstation spelletje.

Monsters, bijlen en verminkte gezichten maken nu het Eurosongfestival.

Als dit muziek is, dan moet ik dringend iets aan mijn oren en muzikale verstand doen.

Het wordt wel makkelijker voor ons landje, met Finland als voorbeeld, hoeven we volgend niet iemand te sturen die kan zingen.

Stap het podium op met ne frietketel op uwe kop (liefst met kokend frietvet) en begin op ne waskom te trommelen met een boormachine.

Laat de backingvogels door de zaal vliegen en laat ze te pletter slaan op het podium met veel lawaai.

Gegarandeerd vallen we dan in de prijzen.

60.000€, gewoon om Kate te promoten!

Ik denk dat het bedrag voor Finland monsterlijk hoog moet geweest zijn.

Als ik even terug ga naar mijn kinderjaren, dan zagen we de kandidaten elkaar bezingen.

Ze waren concurrenten van elkaar, maar het was vooral het liedje die moest indruk maken.

Iets later kwam de kledij wat kleur en franjes brengen op de kleurentelevisie, en nog iets later kwam men als individueel tegenover een groep te staan.

Het evolueerde, maar de muziek had zijn plaats, en na de stemming kon men nog praten over ieder zijn mening.

Men verdedigde zijn eigen landje, en met trots was het liedje voor één avond de hymne van ons land geworden.

En ’s anderdaags gaf men zijn mening bij beenhouwer of bakker over de kwaliteit van tekst en song.

Vandaag stond ik ook bij de beenhouwer:

 

-         Dag chauffeurke

-         Ha…gaat ge volgend jaar ook deelnemen aan Eurosong?

-         Wie ikke?

-         Ha ja. Ge zijt daar toch met een bijl uw koteletten aan het kappen, gelijk deze die gisteren gewonnen hebben.

-         Hahahahaha, ja ’t is wreed hé, dat noemen ze muziek.

 

Ondertussen waren alle klanten de discussie aangegaan over Eurosong.

Maar niemand die over het muzikale sprak, wel over hoe schandalig het wel was om een wansmakelijke act met zoveel geld te bevredigen.

Vaak wordt gezegd dat de muziek een beeld is voor het oor, en de weerspiegeling is van onze maatschappij!

Awel merci, dan mogen ze volgens mij stoppen met België naar Eurosong te sturen.

Ik hoef zelfs de andere landen niet te vergelijken, als ik Onze Kate Ryan naast Finland zet.

Dat we niet elk jaar een liedje brachten om op het podium te staan, daar kan ik inkomen, maar dat we al jaren door het leven moeten gaan met de woorden “Belgium one points”, dat is ook wat overdreven.

Ik denk dat ik ondertussen verstaan heb, dat Eurosong met de komst van de Euro de song verlaten heeft.

Nog juist de Euro heeft waarde en de kassa maakt de muziek.

De inzet van gevierde artiesten wordt met een bijl tot notengehakt gekapt.

Ik denk dat Eurosong nooit meer dat muzikale zal zijn, waar men als land een muzikale boodschap de wereld instuurde.

Muziek brengt de gemoederen tot rust?

Awel, ik denk dat het de laatste keer is dat ik naar Eurosong gekeken heb!

Indien we toch nog kans willen maken om een podiumplaats in de toekomst te behalen, dan zullen we onze muzikale strategie moeten herzien.

Eén ding weten we vandaag met zekerheid, we moeten niet meer kunnen zingen!

Ik wil Bert Anciaux dan even melden, dat ik mij voor volgend jaar Kandidaat stel om naar Finland te reizen met ne frietketel op mijne kop.

Ik zal aan mijn kieken zijne kop draaien om muziek uit zijn gat te krijgen, en dat voor veel minder dan 60.000 euro (song).

Kate, laat je stem de onze zijn, je kniezwengel brengt ons verder dan het Eurosong gedoe.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

Meimaand is communiemaand,

 

Tradities zijn vaak aan seizoenen gebonden, en zo is het ook zeer zelden dat ge in december ne kleine zijn communie ziet doen.

Vaak denk ik daar nog aan terug, hoe het vroeger was.

Amai mijne frak, ik was een jaar of zeven toen ze mij daar ineens komen vertellen dat ik voor de eerste keer van het heilige brood zou mogen proeven.

Gans de klas mocht mee, en ze zouden ons daar ne keer optippen op zijn zondags.

Jawadde zeg als kleine snotter moet ge toch nogal wat ondergaan hé.

Het was allemaal begonnen met mijnen doop, waar ik daar met mijnen duikbril en mijn zwemvliezen boven het doopfont hing te spartelen.

Dat was de eerste stap van de verschillende etappes als ge in een katholieke familie bent geboren.

Voor mijn eerste communie kreeg ik een schoon kostuum, en dat was al een soort competitie om daar het schoonst gekleed te staan voor het altaar.

Mijn wenkbrauwen schoon gekamd, en proberen van niet teveel te lachen tegen de fotograaf van dienst, om uw verloren melktanden niet teveel bloot te lachen.

Om u wat moed in te spreken, komen ze u dan vertellen dat ge voor uw communie veel geschenken gaat krijgen van al deze die naar het feest komen.

Het kwam er dus op aan, om veel volk uit te nodigen.

Jawadde zeg, mij hadden ze daar weer goed liggen!

Er was inderdaad veel volk, maar aan de geschenken te zien hadden ze meer aandacht voor het eten en den drank na de mis, dan om af te spreken voor mijn geschenken.

Potverdekke zeg, zes keren moest ik merci zeggen voor ne stylo in een plastieken doos, en vier maal voor een vulpen.

En dat terwijl ze ondertussen toch al moesten weten dat ik niet graag schreef in ’t school.

Mijn meter die was veel slimmer, want die had mij ne schonen armband gekocht met mijne naam en mijnen geboortedatum op.

Ja, ge kunt maar nooit weten dat ik vergeet op jonge leeftijd wie ik was en wanneer ik geboren was hé.

Maar het was het soort armband, dat ge in de week in de la moest laten liggen om hem niet te verliezen.

Ja, wij hadden thuis een speciale schuif om alle schone geschenken in te leggen.

De eerste communie is nog maar achter de rug, of de plechtige communie staat al voor de deur.

Rond mijn twaalfde, mocht ik terug naar het altaar, maar daar kwam meer bij kijken zenne.

Ik moest niet alleen naar de catechismusles, maar ik kreeg ook nog een nieuwe outfit omdat het kostuum van mijn eerste communie wat klein geworden was met al mijn spieren.

Omdat er daar met mijn eerste communie teveel naar een ander zijn kleren werd gekeken, hadden ze er niet beter op gevonden van ons allemaal het zelfde aan te trekken.

Awel ge gaat lachen hé, maar we kregen allemaal een wit kleed, en een groot kruis rond onze nek.

Ja, in dienen tijd konden ze er wat van, om mij nog heiliger te laten lijken dan dat ik al was.

De dag van de communie, moest ik mij twee keer wassen, omzeker te zijn dat ik ook proper zou zijn achter mijn oren.

Awel, ’t was nogal veel avance dat ik mij daar zo proper gewassen had, want in de kerk kwamen ze daar toch wel wat zalf of olie op mijn voorhoofd wrijven zekerst.

’t Was nog niet genoeg dat mijn vingers vol kaarsvet zaten van die grote kaars die ik moest dragen, ik kreeg ook nog ne keer uitslag van die olijfolie op mijn voorhoofd.

Na de mis mochten we nog allemaal eens lachen naar de fotograaf met onze nieuwe tanden, en dan was het terug feest.

Allé, feest voor de genodigden hé.

Ja, want het feestvarken mocht zich natuurlijk niet vuil maken, en om de vijf minuten moest ge paraat staan om op de foto te staan met Tantes en nonkels.

En dan was terug het grote moment aangebroken van de geschenken.

Potverdekke zeg, er zaten er tussen die dachten dat ik al die stylo’s en vulpennen had leeg geschreven ondertussen, en ze stonden daar weer met ne parker ppffffff.

Strafste was dat ik een nieuwe armband kreeg met dezelfde naam en dezelfde geboortedatum op.

Onze schuif was bijna te klein geworden.

Ik kreeg ook nog een horloge, maar dat was meer omdat ik op tijd thuis zou komen.

En dan waren er nog al die omslagen met centen.

Ik deed de omhaling, en mocht alles direct afgeven, want ’t was niet omdat ik mijn plechtige communie had gedaan, en gevormd was dat ik hier ’t zotteke moest uithangen met de centen hé.

Dus alles direct de spaarboek op.

Ja, de communietradities zullen door de jaren wel behouden gebleven zijn, maar ik zag toch al dat het vestimentaire verandert is zenne.

Ook voor de geschenken heeft de jeugd al wat meer inspraak gekregen.

Ja, het is een schone tijd voor de familie, voor iets wat die klein snotters maar later begrijpen hé.

Het doet mij in elk geval terugdenken aan vroeger, en het is waarschijnlijk een hulp geweest in mijn heilig bestaan.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

Hello evrybody,

 

Vandaag dacht ik een schoon kostuum te gaan kopen, en de streep in mijn haar te laten recht knippen, maar dat zijn ideeën die sudderen zolang mijne pa niet in huis is.

Deze morgen kwam hij hier toegevlogen, en hij had een spiksplinternieuw occasie grasmachine op de kop kunnen tikken.

Er was geen tijd te verliezen, en we moesten direct de aanhangwagen aan de wagen hangen en de grasmachine gaan halen.

Onderweg vroeg ik nog wat uitleg, want veel komt ge van hem niet te weten.

 

-         Euh….pa we hebben toch een grasmachien.

-         Ja, maar dat is ne zitmaaier.

-         Ne zitmaaier?

-         Ja, zo een machien om op te zitten terwijl dat het rondrijdt hé.

-         Ja, ik weet wel wat dat is, maar hebben wij dat wel nodig?

-         Ha vaneigens hebben we dat nodig, er is nog plaats in de garage hé.

 

Ondertussen waren we aangekomen, en zag ik de zitmaaier staan.

Een spiksplinternieuw model uit den tijd dat Leopold den II  zijne gazon nog zelf afreed.

De verkoper had niet veel tijd, en dus reden we de grasmaaier op de aanhangwagen.

Thuisgekomen, was het natuurlijk onmiddellijk uitproberen.

Potverdekke, azo een lawaai!

Het strafste van al was dat er vijf versnellingen opstonden, maar dat ik maar juist de eerste en de vijfde versnelling kon schakelen.

Potverdekke zeg, in eerste ging dat spel niet vooruit, dus moest ik dat machien maar direct in vijfde zetten hé.

Jawadde, op de moment dat ik de ontkoppeling loslaat, schiet dat spel daar op zijn achterste wielen den hof af.

Ik kon nog juist mijn voliëre ontwijken, en mijne pa zijne verfpot waar hij de afsluiting mee aan het verven was.

Hij stond daar te roepen en te tieren dat ik moest stoppen, maar dan had hij mij toch kunnen zeggen waar die rem stond hé.

Ondertussen kwam ik de was van mijne gebuur tegen die met het goede weer aan het drogen was.

Awel, dat was een mooi zicht, een oranje zitmaaier met twee witte onderlijvekes en een B.H voor mijn koplampen.

Maar op een grasmaaier is het ook rustig rijden, en kan je meer genieten van wat je ziet hé.

Ik reed door de los van de watermolenstraat naar de wijk, en zag de boeren planten en zaaien.

Het landschap begon terug groen te worden, en onze gemeente kreeg terug kleur.

Vogels zongen op de rand van hunne nest, en de perenbomen stonden mooi in bloei.

Prachtig hoe zo een boomgaard met zonsondergang als een schilderij tegen de blauwe hemel hangt.

Er kwam terug leven in Lierde, want zelfs in de kleine tuintjes waren ze bezig aan het spitten en te planten.

Ja, er waren er zelfs die ook aan het rondtoeren waren op een zitmaaier, en ge moet nog zien van geen accidenten te hebben op het kruispunt van één of andere “pelouse” hé

Sommigen waren hun duivenkot aan het verven, en anderen gaven hun tuinhuis een camouflage kleur.

De mens gaat anders door het leven op zo’n lentedagen hé.

Sommige mannen staan al in hun onderlijveke op hun schop te leunen, en het vrouwelijke schoon loopt direct in minirok over ’t straat omdat ze de winterkleding opgeborgen hebben.

Bij dat laatste fenomeen moest ik wreed opletten van geen accidenten te hebben, want ge kunt niet overal tegelijk kijken, en ne mens zou zijne voorrang van rechts nog vergeten of in één of andere gracht rijden.

Het wou dan nog lukken dat er daar aan de “Wassegem” iemand autostop aan het doen was, omdat ze juist de belbus had gemist.

Dus heb ik maar van ver geroepen dat ik niet kon stoppen, maar dat ze toch mocht meerijden.

Jawadde zeg, dat was daar wreed bergaf naar “Martens-Lierde” toe, en met ons gewicht kwamen we al vlug op snelheid.

Awel dat is nog niet makkelijk te besturen zenne.

We zijn daar een paar keren moeten uitwijken, dat we bij den doktoor de klinkers van zijnen oprit weggemaaid hebben, en op een boerderij kwamen er twee konijnen onder het mes, zodat hun haar ook schoon geknipt was, en dat ge die pruimen al kon zien hangen.

Na een uur rijden, was de naft op en is dat spel van zelf stil gevallen.

Awel, ge doet dan al eens iemand plezier, maar ge moet niet denken dat madam zou duwen hoor.

Nee nee, ze had hoge hielen en haar nagels waren gelakt.

Ja, ’t zal iemand van ’t stad geweest zijn peis ik.

Allé, ik stond aan de andere kant van het dorp, en na twee uren duwen was ik weer thuis.

Ik hoop dat ik volgende week een dag thuis ben, dat ik ook mijn gras nog kan maaien.

 

Groetjes chauffeurke

Hello evrybody,

 

Vandaag is het de mars op Brussel, ter herdenking van de vermoorde jongen, en tegen het zinloze geweld.

Heb ik dat een paar jaar geleden al eens niet gehoord tijdens een witte mars?

Nee, ik ga niet naar Brussel.

Ik zal vandaag zoals gisteren eens denken aan het leed van de ouders, en wat een gevoel het moet zijn om je kind te verliezen in die omstandigheden.

Ik kan het mij niet inbeelden dat ze aan mijn deur komen bellen om mij mede te delen dat mijn zoon vermoord is.

En ja, als er iets gebeurd waar de media voer aan heeft, dan komen we natuurlijk graag op straat.

Want ook wij streven naar een wereld met zinloos geweld.

Met 300.000 waren we enige tijd geleden om hand in hand te lopen tijdens de witte mars.

En wat haalde het uit?

Dat er nog nooit zoveel misbruik van kinderen aan het licht kwam.

De politiek ging alles veranderen, en ook de koning deelde de sympathie voor alle initiatieven die werden genomen tegen het zinloze geweld.

Zou er iemand van de 300.000 betogers het tegenovergestelde durven beweren hebben?

Het was op 20 oktober 1996, maar deze datum zijn er al velen vergeten ondertussen.

De straten van Brussel kleurden wit, en de tricolore vlag begon er bleekjes van uit te slaan, om te wapperen in een land van schandalen en zinloos geweld.

Ja, ondertussen is het 10j geleden en mogen we al eens een balans opmaken van wat er veranderd is.

Op papier is er enorm veel veranderd, maar in de realiteit is de waarde van het leven aan het devalueren.

Het leven is voor sommigen een mp3 speler waard, of voor sommigen die zonder buit gaan lopen nog minder.

De moord was nog maar gebeurd, en vragen en wijzende vingers moesten het schuldgevoel helpen verdringen.

Waar was de politie?

Waarom ging er niemand helpen?

En zelfs De Kardinaal wreef ons onze verantwoordelijkheid onder de neus.

Zalvende woorden op een open wonde noem ik dat.

Grote namen die met klinkende zinnen praten.

Ik zou als klein broekventje de vraag anders kunnen stellen.

Waar zat jij meneer de Kardinaal?

Een doodgewone vraag, waar het antwoordt waarschijnlijk hetzelfde zal zijn van velen onder ons.

Nee, er is niets veranderd, en jammer genoeg zal er ook niet veranderen omdat we nu éénmaal zin zo’n maatschappij leven.

Denkt men nu echt dat een roofmoordenaar gaat wachten tot er meer politie te zien is?

Iemand die steelt of dood in bijzijn van anderen, profiteert van het schrikeffect.

Het is het moment waar een grote massa staat te gapen omdat ze niet weten wat er gebeurd, want wie denkt er nu dat dit onder zijne neus gaat gebeuren.

Julie en Melisa, An en Eefje en nu Joe.

Namen die ons in het geheugen gegrift worden, door gebeurtenissen waar we schaamrood op de wangen krijgen omdat het in ons landje en anno 2006 gebeurd.

Maar hebben we de namen al eens geteld of gelezen van deze die de dood vonden door zinloze moord tussen 1996 en 2006?

Zowel kinderen als ouderen zijn het slachtoffer van onze maatschappij, daar waar we bij sommigen even blijven stilstaan, daar lopen of lezen we er velen voorbij in de dagelijkse rubrieken van de krant.

Ja, het is zo dagelijks geworden, dat we maar af en toe meer verschieten.

Meestal verschieten we dan voor de manier waarop het gebeurd.

Verkrachten en opsluiten in een kelder om te laten uithongeren!

Vijf messteken voor een mp3 speler!

Ja, dat zijn titels die klinken en een moord uit de anonimiteit halen.

Als je elke week leest dat een oudje overvallen wordt, is het dagelijks nieuws geworden.

Kinderen worden gepest op school, en ook daar lopen we voorbij.

Soms zien we een blauwe plek, en moeten we al wreed gaan zoeken wie we nu de schuld gaan geven, want met kinderen weet je maar nooit.

We nemen woorden in onze mond, om onszelf te verdedigen, terwijl het slachtoffer naast ons vaak vergeten wordt.

Ja, de maatschappij past zich aan!

Daar waar we vooruitgang boeken enerzijds, daar neemt kracht en geweld ook toe.

Vroeger was er macht, omdat deze gelijk liep met respect.

Men moest nog maar het woord “champetter” uitspreken, of er werden er al lijkbleek.

Vandaag is de politie eerder een orgaan geworden waar er al eens kan mee gelachen worden.

Ja, er is zelfs sprake van de kleine criminaliteit door de vingers te zien.

Roken gaan we afschaffen, en we laten dan maar 3gr cannabis toe.

En als we een boete krijgen, dan gaan we nog eens flink van ons oren maken, want ’t is toch godgeklaagd dat diene police juist op de plaats stond waar ik moest passeren, terwijl er zoveel gangsters rondlopen!

En ja, als er dan iets ergs gebeurd, dan is het met verantwoordelijkheid en met schuldgevoelens zwaaien, terwijl we eerst best eens in eigen boezem zouden mogen kijken.

We proberen zoveel mogelijk te verleggen, om toch maar met woorden te komen die mooi, zalvend en streng overkomen naar anderen toe.

En dan zet ik mij steeds in de plaats van deze die het ondergaan.

De ouders die het nieuws thuis krijgen!

De zusters en broers die achter de lijkkist lopen.

De vrienden die de dood dragen.

En daarnaast loopt het medeleven van deze die het meegemaakt hebben omdat ze het in de krant gelezen hebben.

Ze volgen de gebeurtenis op de voet, en sommigen zijn zelfs slimmer dan de onderzoekers of inspecteurs.

Want moest het aan hun liggen dan……

Ja, dan wat?

Het verdriet van de mens en het leed van een verloren kind kan nooit door de media gedragen worden.

We kunnen er maar eens bij stilstaan, en hopen dat het ons nooit overkomt.

Toen ik de vader van Joe op tv zag, voelde ik niet alleen het verdriet, maar ook het respect.

Ja, ik dacht dat het ook mij zou kunnen overkomen, want daar staan we veel te weinig bij stil.

Natuurlijk zijn er de legendarische woorden “daar moeten we best niet aan denken”, en voila zo zijn we er weer vanaf.

Maar toch denk ik eraan.

Maar ik denk ook aan de kracht, de moed en de verantwoordelijkheid die de ouders hebben, om tussen dit alles nog te zeggen dat het geen politieke optocht mag worden en dat het geweld tegen hun zoon geen haatgevoelens mag kweken.

Wel, dat is nu eens iemand die zijn verantwoordelijkheden kent!

Nee, vandaag stap ik niet mee in Brussel.

Ik wil binnen 2 jaar niet behoren tot een vergeten massa.

Maar ik zal er niet minder om denken.

Denken, dat het leven die als muziek in de oren klonk, plots gestopt is omdat iemand zelf muziek wou horen of verkopen.

Denken aan het zinloze, waar kinderen, kinderen vermoorden.

Denken aan gisteren, waar muziek nog anders klonk.

Denken aan morgen als mijn zoon de trein neemt.

Denken aan het dagelijkse leven, waar men niet zomaar zonder risico wandelt.

Denken aan …….

Ja Joe, ook ik zal vandaag aan je denken, zoals ik al een ganse week denk.

Denken aan het leven die voor sommigen als muziek klinkt, maar ook aan deze die zelfs hun eigen lievelingsmuziek niet meer hoorden in de kerk.

Denken, dat ik mij af en toe wel schuldig voel, aan de maatschappij die we zelf aan het opbouwen zijn.

 

Het gaat je goed Joe!

 

chauffeurke

 

 

 

 

Hello evrybody,

 

Toen ik in het begin van de week op wandel was, liep ik ergens voorbij een winkel waar de paashaas in chocolat stond uitgestald.

Paaseieren gelijk voetballen, en kleine eitjes lagen verspreid in de vitrine tussen chocolade konijnen, hazen, kiekens en zelfs treinen auto’s paarden, en zelfs een chocolade Sint die ze waarschijnlijk niet verkocht kregen verleden jaar.

De voorbijgangers werpen een blik op al het moois die er nog lekker uitziet ook.

Een moeder moet zelfs aan de arm van hare kleine snotter sleuren met de uitvlucht dat het nog veel te vroeg is voor Pasen, en dat het slecht is voor zijn tanden en zijne lever.

Ik stond daar plots voor die vitrine vol chocolat te denken hoe Pasen vroeger was.

Ja Pasen, waar is de tijd naartoe dat ik op Aswoensdag een zwart kruis op mijn voorhoofd kreeg.

Ik moest gaan biechten, en was in de kerk al vergeten waarom ik daar in dienen biechtstoel zat.

Potverdekke, ne mens was verplicht van iets uit zijnen duim te zuigen om toch maar niet te laten opvallen dat ge daar voor niets gekomen waart.

De kalender stond vol van die dagen waar er telkens wel iets gebeurd was, maar rond Pasen volgden de dagen elkaar op.

De woensdag was nog maar voorbij, als witte donderdag al voor de deur stond.

De dag van het laatste avondmaal, waar Jezus met zijn leerlingen aan tafel zat.

Niet zomaar een avondmaal zenne!

Nee nee, hij moet zelfs hun voeten gewassen hebben dienen avond.

Maar ge weet hoe het gaat als ge u zo ne keer laat gaan op nen avond, er zit daar altijd ne Judas tussen die ’t spel naar de vaantjes helpt hé.

Awel, Jezus had dat daar ook aan zijn been.

Hij had daar het brood verdeeld en een beker wijn uitgeschonken voor al die apostels, maar daarmee was de kous niet af zenne.

Er zat daar ne Judas tussen die hem toch wel verraden had zekerst!

Goede vrijdag is de dag dat Jezus aan het kruis sterft.

Eigenaardig dat ze juist die dag goede vrijdag noemen.

Ik zou dat zwarte of trieste vrijdag genoemd hebben, maar ja wie weet hadden ze in den tijd wel ne minister van kalendernamen, en met die mannen geraakt ge daar zeker niet aan uit hé.

De dag dat iemand onschuldig zijn kruis moet dragen, en dan nog sterft op dat zelfde kruis kunt ge toch een andere naam geven zekerst.

Goede vrijdag, is ook de dag dat men geen vlees mocht eten.

Jawadde zeg, bij ons was dat vroeger elke vrijdag goede vrijdag.

’t Was elke vrijdag vis, en als er nu eens iets was waar ik geen graten in zag, dan was het toch wel de visdag zekerst.

’t Is gezond had mijnen bompa gezegd, terwijl ik daar bijna blauw zag van mij juist te verslikken in zo ne graat.

En omdat mijn oma altijd zeer begaan was met mijn gezondheid, had ze wat citroen geperst over mijne vis om hem wat meer smaak te geven.

Ppffff jawadde, dan moest ik nog een zuurder gezicht trekken.

De zaterdag hadden ze stille zaterdag genoemd.

In stilte de dood van Christus herdenken die in zijn graf lag.

En nu nog, als we iets herdenken is het meestal in stilte.

Het is die stilte die mij zovel plaats geeft in mijne kop om na te denken.

En dan is er Pasen!

Hoeveel van die kleine snotters herdenken de verrijzenis van Jezus uit het graf?

Ze zijn zodanig verwend geweest met alles wat rond de herdenking plaatsvindt, dat ze de essentie vergeten zijn.

Ik zie ze op Pasen lopen zoeken tussen de struiken en de ornamenten in de tuin, achter een chocolatten ei, dat de klokken uit Rome zouden hebben gebracht0.

Ja, met al die fictiefilms die ze nu voorgeschoteld krijgen zouden ze het nog kunnen geloven ook.

Allé zeg, stel u voor dat ik hier een chocolatten ei in mijnen hof vind van een klok die overvliegt.

Of nog beter, van een paashaas die eieren legt.

Ze kunnen ne kleine toch nogal iets laten geloven hé.

Maar nu ik hier zo zit te denken, wat is er nu schoner dan in iets te geloven?

Geloven in …. .

Ja, in wat moet een mens in feite geloven?

Wel gewoon geloven in wat ne mens sterkte geeft om door het leven te stappen.

En is dat een kieken in chocolat of een chocolatten paasei, dan mag dat gerust hoor.

Misschien zit men wel aan dienen chocolatten paashaas zijn oren te knabbelen, en tevens te denken waar die traditie vandaan komt

En als alles op is, dan blijft nog alleen Pasen over.

Een dag waar zelfs ongelovigen chocolat eten en eieren strooien.

Ja, soms is geloven veel meer dan we zelf wel willen geloven.

Ben ik nu te laat om ieder van u een zalige Pasen te wensen?

Nee hoor, want ’t is veel te vroeg voor mijn kerstwensen.

Een zalige Pasen gewenst.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

 

Lentekriebels,

 

Toen ik enige tijd geleden mijne wekker van winter naar zomeruur had gedraaid, was dat zogezegd om een stap naar de lente te zetten.

Maar mijne wekker liep achter denk ik, want we kregen nog flinke vriestemperaturen en de keren dat de zon kwam piepen was het een regenzonnetje.

Maar toch kunnen we niet ontkennen dat als de zon komt piepen dat het dan serieus begint te kriebelen.

De mensen gaan plots anders leven.

De deuren vliegen open, en iedereen loopt naar buiten.

Meestal hebben ze dan geen paraplu meer in handen, maar een schop of een riek.

Snoeischaren coifferen de overwinterde struiken, en de groentetuin wordt klaargelegd om de eerste ajuinen of sjalotten onder de grond te steken.

Mijne pa had hier ondertussen, tussen twee vriesdagen het gras afgereden, en een heldergroen tapijt kwam tevoorschijn.

De omgeving kreeg terug kleur, terwijl grauwe en donkere akkers bemest werden met mest uit West- Vlaanderen.

Ja, het is een gevolg van dat fameuze mestactieplan.

Awel, het is al ver gekomen, dat we nu ook al de “stront” moeten invoeren.

Wat mij opviel, is dat zelfs de meeuwen uit West- Vlaanderen, nu over onze akkers komen gevlogen om een graantje van de mest terug te pikken.

Ondertussen hadden we in de vogelkooi een paar nesten gehangen voor de kanaries, en deze zaten blijkbaar ook met de lentekriebels.

Jawadde zeg, den eerste dag was hunne nest al gemaakt, en ondertussen zitten ze al te broeden, terwijl het spreekwoord zegt, dat het maar in mei is dat alle vogels een ei leggen.

Ja, de lente maakt wat los bij mens en dier.

Ook de haan kraaide zijn eerste lentedeuntje, en de kiekens keken opgehokt naar de lentestralen door het net.

De duiven kwamen zich laven en wassen aan de vijver, waar de vissen dan weer gapend naar keken.

Ja, de lente doet ons ontwaken.

De lentemaand, is in feite het begin van een plezante periode.

Meestal begint die periode met de lentekuis.

Awel, ge kunt niet geloven hoeveel stof er zo tijdens de winter kan vallen.

Ik maak dan meestal mijn kasten leeg, en hang mijn winterkleding op zolder om mijn lentekleren terug beneden te hangen.

Maar dit jaar heb ik dat moeten herzien zenne.

Ja, het was veel te fris om nu al in T shirt rond te lopen, temeer dat de mot in die kast had overwinterd, en dat mijn korte broek nog korter was dan verleden jaar.

Ja, en in korte broek lopen met ne pelsen frak over is ook geen zicht hé.

Maar de lente is veel meer dan dat hé.

De lentebode komt ons heel wat evenementen aankondigen, en daar behoren de paashaas en de paasklokken bij hé

Ja, verleden jaar vielen de paaseieren hier nog letterlijk uit de lucht.

Het modernisme had de paasklok vervangen door een paramotor, en boven de boomgaard hadden ze zie chocolatten eieren uit Rome met volle zakken gestrooid.

Maar ja, ge kunt het modernisme niet stoppen, en dit jaar rijd de paashaas rond met een limousine.

De boeren zijn ondertussen ook aan het ploegen en eggen gegaan, en het eerste vee komt terug in de weide gehuppeld.

Het is een dorps lentefeest die zich elk jaar herhaalt.

Als de lentezon komt stralen, lachen de mensen al eens rapper.

Ze kijken elkaar ook anders aan, gedaan met die koele winterse blik om rillingen van over uwe rug te krijgen.

Ik zie af en toe een paar vrouwen op wandel met de hond voorbij het huis stappen, en ik moet zeggen dat ze u kunnen aankijken met een blik gevuld met lenteboodschappen.

Vooral de hond kijkt me steeds met die blik aan, en dat als bescherming voor deze die de leiband in handen heeft.

Ja, de lente geeft een mens kriebels en vleugels hé.

Paasbloemen vormen een boeket in de tuin, en hoog in een lentelucht tekenen de eerste duiven hun vluchten.

Ja, ne mens zou voor minder jeuk en kriebels krijgen bij het aanschouwen van al dat moois.

Het is vooral mooi, als men de seizoenen in een dorp kan beleven.

Het is dat tintje dat nog iets meer kleur geeft.

De lente, in al zijn aspecten, ver van het stadsgewoel waar men nog vogels hoort fluiten.

Waar men de seizoenen kan ontdekken op autoloze veldwegen.

Leunend op het balkon, zie ik soms de stadsmens naar de verte kijken.

Turen naar de horizon, waar een dorpse lente aan andere betekenis krijgt.

Vandaag, kijk ik onder een lentezon naar het geluk.

Het geluk in Lierde te wonen op een lentedag.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

 

 

 

Vuurwerk voor de Ronde 2006,

 

 

Al weken draaide alles rond de Ronde van Vlaanderen.

Op 2 april zou ze in onze contreien komen, en was het de moment om onze kandidatuur aan te moedigen.

De Lierdenaars zouden afspreken onderaan de Parikberg .

Om een kandidatuur te staven, moet ge in de eerste plaats opvallen, en dat was zeker het geval.

Rond de middag ging ik naar café Marino, die voor éénmaal terug geopend was.

Er stond een tent, en een paar mannen waren druk bezig met een spandoek naar omhoog te hangen.

Al vlug herkende ik Ludwig D’Hose, en dat is de persoon waar ge u moet rond houden als ge iets wil beleven.

 

-         Awel Ludwig, komt het in orde?

-         Ja ja chauffeurke, ’t is gelijk of het al in orde is, nog juist nen draad of twee aan het spandoek knopen, en daarna het spandoek over de straat spannen aan twee elektriekpalen. Maar dat is een werk van niks mandal, en als D’hose dat zegt dan komt het in orde.

 

Hij was daar knopen aan het leggen, dat die ander mannen hun moesten wegtrekken, of ze lagen zelf in een knoop.

Hij vloog daar ladder op en ladder af, en binnen de kortste keren hing het doek met foto van Emiel Faignaert over ’t straat.

Maar toen de laatste knoop werd gelegd om het doek op te spannen, breekt daar toch wel een elektriekdraad af zekerst.

Normaal gezien, ziet ge dat juist in films.

De draden vlogen naar beneden, en wapperden in de wind tegen elkaar.

De vlammen en gensters vlogen in het rond, terwijl iedereen de benen nam.

Juist onze Ludwig bleef kalm roepen op zijn ladder “No paniek”.

Amai zeg, als dat geen publiciteit was.

Lierde had niet alleen voor een spandoek gezorgd, maar ook nog eens voor vuurwerk op klaarlichte dag.

Binnen de kortste keren vlogen er daar een paar deuren open, en kwamen de bewoners op straat.

Ze zaten zonder elektriek, en dus was het gedaan met naar de Ronde van Vlaanderen te kijken op tv.

Maar het was ook gedaan met koken voor sommigen, en in de frigo om het bier koel te houden tijdens de Ronde was het licht ook uitgevallen.

D’hose kroop van zijn ladder, met ne gekrulde kop haar, maar dat zou naar het schijnt niet van dienen elektriek geweest zijn .

De draden bleven ondertussen verder tegen elkaar waaien, en de gensters bleven voor vuurwerk zorgen.

Toen ik de draden goed bekeek, denk ik dat die daar al hingen van 1830.

Maar ’t wil natuurlijk altijd lukken dat het voorval zich voltrekt op een dag als deze van de Ronde waar niets mag misgaan hé.

Er werd naar Electrabel gebeld, en binnen de kortste keren stonden ze daar met een hoogtewerker.

De elektriciteit werd hersteld, en het spandoek werd terug vastgeknoopt.

Ondertussen kwam het volk stilletjes aangelopen, en een delegatie met gele borden en T shirts nam plaats langs de baan.

Niemand minder dan Krista, de dochter van Emiel Faignaert nam plaats als zwarte piet tussen de Lierdse delegatie, met een bord waar de naam van haar vader op stond.

Iets verder stond dan weer iemand met het jaartal 1947 om het jaar van zijn overwinning te herdenken, en nog iets verder het jaartal 2007, waar we hopen het dorp van de Ronde te mogen zijn.

Maar wat opviel, was dat de dochter van Emiel Faignaert  in zwarte piet was verkleed.

Mij hadden ze altijd verteld, dat als ge een zwarte piet ziet, dat dan ook de Sint in het gebuurte is.

Awel potverdekke, een paar minuten later komt hij daar toch wel op een wit paard afgereden zekerst!

Ja, nu zouden we wel opvallen!

Normaal gezien gaat ge in april verkleed als paasklok langs de weg staan, maar omdat het ook juist één jaar geleden was dat de paus overleden was, waren die klokken uitverkocht hé.

Ondertussen was het gemeentebestuur, met onze burgemeester als grote wielerfan komen plaats vatten aan café Marino, en werd er uitgekeken naar de komst van de renners.

Motoren en officiële wagens wisselden elkaar af.

De wedstrijdwagen reed voorbij, gevolgd door de welgekende Rodania wagen, die al jaren het zelfde deuntje speelt.

In de lucht vier helikopters, en aan de laagst hangende konden we zien waar de renners zich bevonden.

En plots waren ze daar, Tom Boonen op kop met in zijn wiel Hoste.

Ne mens moet nog rap zijn om ze te zien, want hoewel er 50km op de baan geschilderd staat, trekken die mannen hun dat niet aan zenne.

Ongeveer 1 minuut later volgde een klein groepje met Van Peteghem.

In volle vaart ging het richting muur en bosberg, om de strijd in een duel te bevechten met een sprint.

Wat velen dachten is ook uitgekomen, Boonen reed met de armen in de lucht over de meet.

De ronde van Vlaanderen zat er weer op, en het was nu wachten tot volgend jaar.

Een jaar, waar de Lierdenaar hoopt het dorp van de Ronde te mogen zijn.

Ik denk dat we ons best gedaan hebben om het rondedorp 2007 te mogen zijn.

Temeer dat het dan juist 60 jaar geleden zou zijn dat onze Emiel Faignaert de overwinning behaalde, en dat kan men maar éénmaal vieren.

Het zou een teleurstelling zijn, mocht het niet zo zijn.

Maar dan ken ik wel iemand die het rondedorp 2007 eens zonder elektriek zou kunnen zetten.

 

Groetjes chauffeurke