Woensdag 14 december 2005
bloemen
Geschreven door liev om 14:31
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 14 december 2005
Je zou toch niet zeggen de winter komt eraan
Om 12 uur bracht ik m'n ventje zoals gewoonlijk weg
naar de voor hem levensnoodzakelijke plek.
Stilletjes zaten we zij aan zij.
reden Diepenbeek en Godsheide voorbij.
Eens op Hasselse grond
je raad nooit wie daar stond.
Hoog aan de hemel kwam de zon te voorschijn
voelde opeens wat kan de dag mooi zijn.
Zo half December bijna Kerstmis
het is net alsof het weer zich vergist.
Heel zacht buiten en niet te geloven
dat het jaareind zit aan te komen
Maar niet getreurd ,'tis mooi meegenomen
van zo'n temperatuurtje kan je alleen maar dromen
Goed voor de beugel ,zo sparen we centen
daarvan koop ik straks ,koekskes met krenten.
Dan nodig ik al wie me lief is ,heel graag uit
schenk warme koffie uit een pot met een tuit.
Maak het gezellig verwacht veel pret
een beetje genieten ,dat klinkt toch niet gek.
Geschreven door liev om 13:16
Reageer op dit bericht
Maandag 12 december 2005
Ben ik apart een........
Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik de dood al eens als een bevrijding ervaar
Dat ze een eind maakt aan zoveel lijden
en rust brengt in plaats van vele pijnen.
Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik oorlogen als een misdaad ervaar
Dat ze alleen verdriet en gemis schenken
Aan zoveel onschuldige mensen.
Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik onbegrip als een tekort ervaar
Dat zoveel mensen kwetst in hun zijn
Waarom moet dat toch al die pijn
Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik mezelf als een beetje wereldvreemd ervaar
Dat ik me afvraag waar om toch zovelen
Mensen willen veranderen om mee samen te leven
Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik houden van als iets gemakkelijk ervaar
Dat liefde geven niet moeilijk moet zijn
Je hart even opendoen en dan word het fijn
Geschreven door liev om 15:44
Reageer op dit bericht
Zondag 11 december 2005
Het kasteel van Pau .Beromd om zijn vele vlaamse wandtapijten
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 december 2005
Praag
Praag mocht dan zeker niet voorbijgaan .We gingen er op bezoek.
Heel mooi en in een kapel hing zelfs nog een vlaamse vlag.Onze gids was een meisje dat in Nederland verbleven had..We liepen langs het alchymisten straatje stonden op de Charlesburg,dachten even terug aan de Praagse lente 8 mei 1968 aan het Wenselplein bezochten het Praags kasteel Hradcany zie de foto's en nog andere mooie dingen.
Het gekke was dat westerse dingen als cola bounty enz zo duur waren als hier.Het cristal dat machinaal gemaakt werd beterkoop was dan handenarbeid..
Heel mooi en in een kapel hing zelfs nog een vlaamse vlag.Onze gids was een meisje dat in Nederland verbleven had..We liepen langs het alchymisten straatje stonden op de Charlesburg,dachten even terug aan de Praagse lente 8 mei 1968 aan het Wenselplein bezochten het Praags kasteel Hradcany zie de foto's en nog andere mooie dingen.
Het gekke was dat westerse dingen als cola bounty enz zo duur waren als hier.Het cristal dat machinaal gemaakt werd beterkoop was dan handenarbeid..
Geschreven door liev om 18:56
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 december 2005
foto's Praag
Praag verschillende uitzichten.
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 december 2005
Harachov Tsjechié
Tsjechie.
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 december 2005
reis Tsjechie
We konden voor een zacht prijsje naar Tsjechie met de bus.Harrachof werd onze bestemmig.Gelegen in een mooi gebied in de nabijheid van het Reuzegebergte.foto 1 en 2 Een skioord.Het was er zeer goeiekoop.De enigste reis waarbij we met nog geld in de portemonee terugkwamen.Zelfs nog een valies moeten bij kopen.De laatste kronen werden op de afscheidavond bijeen gesprokkeld en uitgegeven aan een flesje van de plaatselijke champagne,heel lekker..Het meisje bracht ze trok ze open en de grote helft kwam behalve in het glas overal terecht.foto 3
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 4 december 2005
als men jong is kan men nog dromen
Als men jong is kan men dromen .van alles wat nog gaat komen.
je zal er nog verstomd van staan.
Hoe dat het in mijn leven gaat gaan.
Er zijn zovele mogelijkheden in 't leven
ik zal ze eens wat te zien geven.
Je probeert het zo en ook al zus.
en steeds kom je op hetzelfde terug.
Hoe goed we het ook bedoelden.
soms gaf het andere mindere gevoelens.
Aan goede dingen is een ook minkantje aan .
Het is maar aan welke kant je wil staan
Geschreven door liev om 20:06
Reageer op dit bericht
Zondag 4 december 2005
En als ik aan mijn vader denk...
En als ik aan mijn vader denk.
En als ik aan mijn vader denk
Dan was hij heus geen stoere vent.
Ook woorden werden niet veel gesproken
Hij was dan ook en beetje gesloten.
De herinnering van als ik kleintjes was
Ik had mijn ooms,in plaats van mijn vaders, been vast.
was heel geschrokken en vliegensvlug
Keerde ik bij mijn vader terug
Ik was wat groter, mijn broertje stervensziek,
en thuis was niemand die sliep.
Op eens stond hij daar aan mijn bed
Ons Mieleke is niet meer ,hij is weg.
Ik moest dan 's'morgens naar de mis.
Al heel vroeg voor de cathecismus.
Vanachter bij hem op de fiets .
Zo met ons beidjes dat vergeet je niet.
Met 17 zat ik op de verpleegsterschoo.l
Een horloge met secondewijzer, een grote nood.
Op een zondag zat hij daar in de bezoekzaal.
In zijn hand de horloge gekocht van duivenresultaat
Mijn man zag hij niet zitten, hij ging niet akkoord.
Ik heb hem die maanden niet veel gehoord.
Ik was dan ook de oudste,voor hem leek !t een avontuur
Toch werden ze vrienden, dat heeft niet lang geduurd.
De dag dat de dokter zijn diagnose uitsprak.
Was het net of er iets in mij stuk brak.
Er was geen hoop meer geen genezen meer aan.
Zo is hij heel stilletjes van ons heen gegaan.
Die dagen pas leerde we hoe geliefd hij wel was.
Die stille man was van een aparte klas.
Tranen die rolden uit mijn ogen.
Toen zijn duiven rakelings over zijn kist vlogen
Ik denk graag terug aan die vader van mij.
Mijn jongste zoon lijk op hem ,dat maakt me blij.
Hij heeft ook dat zachte ,dat grote geduld,
en het luisterend oor,ik had geen andere gewild!
_________________
En als ik aan mijn vader denk
Dan was hij heus geen stoere vent.
Ook woorden werden niet veel gesproken
Hij was dan ook en beetje gesloten.
De herinnering van als ik kleintjes was
Ik had mijn ooms,in plaats van mijn vaders, been vast.
was heel geschrokken en vliegensvlug
Keerde ik bij mijn vader terug
Ik was wat groter, mijn broertje stervensziek,
en thuis was niemand die sliep.
Op eens stond hij daar aan mijn bed
Ons Mieleke is niet meer ,hij is weg.
Ik moest dan 's'morgens naar de mis.
Al heel vroeg voor de cathecismus.
Vanachter bij hem op de fiets .
Zo met ons beidjes dat vergeet je niet.
Met 17 zat ik op de verpleegsterschoo.l
Een horloge met secondewijzer, een grote nood.
Op een zondag zat hij daar in de bezoekzaal.
In zijn hand de horloge gekocht van duivenresultaat
Mijn man zag hij niet zitten, hij ging niet akkoord.
Ik heb hem die maanden niet veel gehoord.
Ik was dan ook de oudste,voor hem leek !t een avontuur
Toch werden ze vrienden, dat heeft niet lang geduurd.
De dag dat de dokter zijn diagnose uitsprak.
Was het net of er iets in mij stuk brak.
Er was geen hoop meer geen genezen meer aan.
Zo is hij heel stilletjes van ons heen gegaan.
Die dagen pas leerde we hoe geliefd hij wel was.
Die stille man was van een aparte klas.
Tranen die rolden uit mijn ogen.
Toen zijn duiven rakelings over zijn kist vlogen
Ik denk graag terug aan die vader van mij.
Mijn jongste zoon lijk op hem ,dat maakt me blij.
Hij heeft ook dat zachte ,dat grote geduld,
en het luisterend oor,ik had geen andere gewild!
_________________
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 3 december 2005
Dag lieve moeder.
Dag lieve moeder ,mag ik heel even .
heel even mijn aandacht aan je geven.
Ik was nog heel jong ,besefte niet goed
wat je als mama voor je kinderen doet.
Je leven verliep niet altijd over rozen
daar had je niet zelf voor gekozen .
Toen het te veel werd ,je geestelijk brak
Was ons gezin volledig van slag.
Het was o zo moeilijk, niet te begrijpen.
Hoe dat je mentaal zoveel kan lijden.
Niemand begreep hoe dat zo plots kon.
Steeds vroegen we ons af waarom.
In 't enthousiasme van mijn jeugd.
een beetje egoistisch geen mooie deugd.
Vergat ik jou te zeggen hoe dierbaar je me was.
welke mooie ervaringen ik met jou had.
Mischien kijk je nu van hierboven op mij neer.
Zien we mekaar ooit ergens eens weer.
Maar in mijn hart draag ik je steeds mede.
Make van mij ,bedankt voor het leven.
heel even mijn aandacht aan je geven.
Ik was nog heel jong ,besefte niet goed
wat je als mama voor je kinderen doet.
Je leven verliep niet altijd over rozen
daar had je niet zelf voor gekozen .
Toen het te veel werd ,je geestelijk brak
Was ons gezin volledig van slag.
Het was o zo moeilijk, niet te begrijpen.
Hoe dat je mentaal zoveel kan lijden.
Niemand begreep hoe dat zo plots kon.
Steeds vroegen we ons af waarom.
In 't enthousiasme van mijn jeugd.
een beetje egoistisch geen mooie deugd.
Vergat ik jou te zeggen hoe dierbaar je me was.
welke mooie ervaringen ik met jou had.
Mischien kijk je nu van hierboven op mij neer.
Zien we mekaar ooit ergens eens weer.
Maar in mijn hart draag ik je steeds mede.
Make van mij ,bedankt voor het leven.
Donderdag 1 december 2005
Geven omdat een ander kan leven!
Ik zou graag hier een woordje van dank plaatsen.
aan degenen die het mogelijk maakten
Dat we terug een stuk vrijheid kregen
en alzo veel mooie momenten beleefden.
Ze kenden dan een groot verdriet
van een dierbare die hen verliet.
Een ongeluk bracht hen veel leed
wat je dan ook nooit vergeet.
Ondanks dat leed was er veel moed.
Ze gaven meer dan vlees en bloed.
Een nier voor mijn man ,onverwacht
Werdt ze via de helicopter naar ons gebracht.
Ik vergeet nooit de dag van zijn eerste ontwaken.
Hij lag daar had mooie blozende kaken.
Zijn ogen die straalde me fonkelend toe.
Ik voelde me ineens vreselijk goed.
Tien heerlijke jaren werden ons gegeven.
we genoten ten volle van het leven.
Kwamen op plaatsen nooit aan gedacht.
Natuur en geschiedenis in al zijn pracht.
Zonder die daad van menslievendheid
hadden we die hele mooie tijd
niet ervaren daarom zeg ik nu dank.
Ik hou van jullie mijn leven lang.
aan degenen die het mogelijk maakten
Dat we terug een stuk vrijheid kregen
en alzo veel mooie momenten beleefden.
Ze kenden dan een groot verdriet
van een dierbare die hen verliet.
Een ongeluk bracht hen veel leed
wat je dan ook nooit vergeet.
Ondanks dat leed was er veel moed.
Ze gaven meer dan vlees en bloed.
Een nier voor mijn man ,onverwacht
Werdt ze via de helicopter naar ons gebracht.
Ik vergeet nooit de dag van zijn eerste ontwaken.
Hij lag daar had mooie blozende kaken.
Zijn ogen die straalde me fonkelend toe.
Ik voelde me ineens vreselijk goed.
Tien heerlijke jaren werden ons gegeven.
we genoten ten volle van het leven.
Kwamen op plaatsen nooit aan gedacht.
Natuur en geschiedenis in al zijn pracht.
Zonder die daad van menslievendheid
hadden we die hele mooie tijd
niet ervaren daarom zeg ik nu dank.
Ik hou van jullie mijn leven lang.
Geschreven door liev om 18:45
Reageer op dit bericht
Dinsdag 29 november 2005
het prille begin...........
In het prille begin van mijn bestaan.
pas vijf wist waar mijn jobke uit zou bestaan.
Ik zou voor de zieken zorgen.gaan
met zo'n leuk, wit kapje aan..
Mijn poppen die waren zo alvast.
Geduldige patienten eerste klas.
Ze lagen in een lade van mijn nachtkast.
ik verpleegstertje dat op hun past.
Zo dromend de jaren vergleden een na een..
Opeens het diploma daar stond ik meteen.
Met wit kapje ,blauw en wit gekleed.
Ik kon aan de slag zo was me geleerd.
Ik denk dat alles zijn doel heeft in 't leven.
Dat je uit je belevenis heel veel kan leren.
Zo kwam ik daar op mijn werktegels.
De liefde van mijn leven tegen.
pas vijf wist waar mijn jobke uit zou bestaan.
Ik zou voor de zieken zorgen.gaan
met zo'n leuk, wit kapje aan..
Mijn poppen die waren zo alvast.
Geduldige patienten eerste klas.
Ze lagen in een lade van mijn nachtkast.
ik verpleegstertje dat op hun past.
Zo dromend de jaren vergleden een na een..
Opeens het diploma daar stond ik meteen.
Met wit kapje ,blauw en wit gekleed.
Ik kon aan de slag zo was me geleerd.
Ik denk dat alles zijn doel heeft in 't leven.
Dat je uit je belevenis heel veel kan leren.
Zo kwam ik daar op mijn werktegels.
De liefde van mijn leven tegen.
Geschreven door liev om 21:59
Reageer op dit bericht
Maandag 7 november 2005
zomaar een dagje uit
Het was een beetje als een spannend avontuur.Een afspraakje in't ongewisse ,daar was het uur.
Veel gebabbeld over allerlei dingen,nooit gezien.
Zou het wel lukken, het was een mischien.
Ik zat in station een beetje nieuwsgierig.
Opeens de trein ,kende ik dat gezicht?
Het zag er een heel leuke dame uit.
Stapte gezwind voorbij de stationsruit.
Ik dan heel vlug maar de deur uitgegaan .
bleef heel gespannen op uitkijk staan .
Maar wat ging dat soepel en zo spontaan..
Had ik een viendin daar voor me staan????
De dag zou het leren, het eerste contact was goed .
Wat een mens op zijn' oude' dagen nog doet.
Zo af en toe een beetje proberen .
daar kan je dan nog van alles van leren.
Als besluit mag ik hier wel verklaren.
Dat vriendschap je zomaar kan vergaren.
Een vriendelijk woord en een pasje van jou.
Zo sta je in het leven niet alleen in de kou.
.
.
Geschreven door liev om 15:24
Reageer op dit bericht
Dinsdag 1 november 2005
vandaag.1-11
Ik denk vandaag met heimwee terug.
Wat ging die kindertijd toch vlug.
Waarbij je veilig zonder zorgen
kon denken aan wat komt morgen.
Een moeder die je graag liet lachen
die na de school op ons zat te wachten.
De vreugde van het zingen schonk
Wat was ik toen nog jong.
En vader die zozeer genoot
van al die dingen klein en groot.
Zonder veel woorden aanwezig was.
Dat begrijp je bij het ouder worden pas.
De warmte van een mooi gezin.
Hadden alle kinderen maar zo'n begin.
Want dat geeft de kracht om door te gaan.
Als het leven je doet stille staan.
Wat ging die kindertijd toch vlug.
Waarbij je veilig zonder zorgen
kon denken aan wat komt morgen.
Een moeder die je graag liet lachen
die na de school op ons zat te wachten.
De vreugde van het zingen schonk
Wat was ik toen nog jong.
En vader die zozeer genoot
van al die dingen klein en groot.
Zonder veel woorden aanwezig was.
Dat begrijp je bij het ouder worden pas.
De warmte van een mooi gezin.
Hadden alle kinderen maar zo'n begin.
Want dat geeft de kracht om door te gaan.
Als het leven je doet stille staan.
Zaterdag 29 oktober 2005
tijd om even stil te staan
En als ik aan mijn vader denk
Dan was hij heus geen stoere vent.
Ook woorden werden niet veel gesproken
Hij was dan ook en beetje gesloten.
De herinnering van als ik kleintjes was
Ik had mijn ooms,in plaats van mijn vaders, been vast.
was heel geschrokken en vliegensvlug
Keerde ik bij mijn vader terug
Ik was wat groter, mijn broertje stervensziek,
en thuis was niemand die sliep.
Op eens stond hij daar aan mijn bed
Ons Mieleke is niet meer ,hij is weg.
Ik moest dan 's'morgens naar de mis.
Al heel vroeg voor de cathecismus.
Vanachter bij hem op de fiets .
Zo met ons beidjes dat vergeet je niet.
Met 17 zat ik op de verpleegsterschoo.l
Een horloge met secondewijzer, een grote nood.
Op een zondag zat hij daar in de bezoekzaal.
In zijn hand de horloge gekocht van duivenresultaat
Mijn man zag hij niet zitten, hij ging niet akkoord.
Ik heb hem die maanden niet veel gehoord.
Ik was dan ook de oudste,voor hem leek !t een avontuur
Toch werden ze vrienden, dat heeft niet lang geduurd.
De dag dat de dokter zijn diagnose uitsprak.
Was het net of er iets in mij stuk brak.
Er was geen hoop meer geen genezen meer aan.
Zo is hij heel stilletjes van ons heen gegaan.
Die dagen pas leerde we hoe geliefd hij wel was.
Die stille man was van een aparte klas.
Tranen die rolden uit mijn ogen.
Toen zijn duiven rakelings over zijn kist vlogen
Ik denk graag terug aan die vader van mij.
Mijn jongste zoon lijk op hem ,dat maakt me blij.
Hij heeft ook dat zachte ,dat grote geduld,
en het luisterend oor,ik had geen andere gewild!
_________________
Geschreven door liev om 22:13
Reageer op dit bericht
Maandag 24 oktober 2005
Twee van mijn 9 kleinkinderen.
Kapoenen eerste klas.Voor wie het leven niet altijd een pretje was
Verloren hun papa vorig jaar.
Hun mama geraakt daarmee niet klaar......
Geschreven door liev om 16:08
Reageer op dit bericht
Maandag 10 oktober 2005
Goed gevoel.
Ik hou van het wandelen in de wind.
en als hij door de bomen zingt
Is het net alsof hij mijn twijfels verdrijft
Zodat alleen de rust overblijft
Ik hou van het wandelen in de regen.
Druppels die zacht mijn gelaat masseren.
Het is net alsof de zorgen verdwijnen.
Zodat mooie gedachten overblijven
Ik hou van het wandelen in de zon.
Of stil zitten in haar warmte op het gazon.
Hetis net alsof zij haar kracht uitdeelt.
En ik..ik voel dan dat ik leef!!!!!
Zondag 9 oktober 2005
Laat jullie me even te tijd........
Laten jullie me hier even de tijd,
Ik wil hier wel van alles kwijt.
Weet nog niet goed waar ik aan begin
Maar het is zeker niet tegen mijn zin.
Ben eerst op de andere blogs gaan kijken
Zo wil ik mijn gedachten verrijken.
Hoe het kan en mag en wat er staat
Wat ik beter wel of niet in plaats
.
Hoop dat het mij na een tijd ook goed afgaat.
Dat ik hier geen al te grote flaters sla.
Mijn eerste woordjes staan erop
Dag lieve luitjes tijd ,dat ik stop.
Ik wil hier wel van alles kwijt.
Weet nog niet goed waar ik aan begin
Maar het is zeker niet tegen mijn zin.
Ben eerst op de andere blogs gaan kijken
Zo wil ik mijn gedachten verrijken.
Hoe het kan en mag en wat er staat
Wat ik beter wel of niet in plaats
.
Hoop dat het mij na een tijd ook goed afgaat.
Dat ik hier geen al te grote flaters sla.
Mijn eerste woordjes staan erop
Dag lieve luitjes tijd ,dat ik stop.