Italie ,land van mijn dromen.

Denk je ook met heimwee terug
aan die allereerste vlucht?
Beetje bang en wat onwennig
maar toch het gevoel,  van is het veilig?

Heel die grote ijzeren vogel
Krijgen ze die wel  naar boven?
Eindelijk is het dan zo ver
Wanneer vliegt hij nu weg?

Iedereen zit ,er klinkt een stem
De stewardess legt uit met klem.
Wat de regels van het vliegen zijn.
In mijn hart voel 'k me een beetje klein.

De riemen aan en wat gespannen
Hoor ik dat de motoren hun werk aanvangen
We vertrekken zachtjes van de plek 
Ja hoor de reuzevogel vertrekt.

Veel geluid en enorme krachten
 die ons in een wip naar boven brachten 
De adrenaline giert door mijn lijf
zie dat we boven de wolken zijn.

De witte watten onder mij lijken 
Smetteloos schoon als wiite zijde
Lucht zo blauw als je maar kan denken
Ik verwacht dat engeltjes naar mij wenken.

Hier kan je gedachten laten gaan
Over de zin van ons bestaan
Ook de  drukte in ons leven 
Kan je hier wel even vergeten.
 

Om 12 uur bracht ik m'n ventje zoals gewoonlijk weg
naar de voor hem levensnoodzakelijke plek.
Stilletjes zaten we zij aan zij.
reden Diepenbeek en Godsheide voorbij.

Eens op Hasselse grond
je raad nooit wie daar stond.
Hoog aan de hemel kwam de zon te voorschijn
voelde opeens wat kan de dag mooi zijn.

Zo half December bijna Kerstmis
het is net alsof het weer zich vergist.
Heel zacht buiten en niet te geloven
dat het jaareind zit aan te komen

Maar niet getreurd ,'tis mooi meegenomen
van zo'n temperatuurtje kan je alleen maar dromen
Goed voor de beugel ,zo sparen we centen
daarvan koop ik straks ,koekskes met krenten.

Dan nodig ik al wie me lief is ,heel graag uit
schenk warme koffie uit een pot met een tuit.
Maak het gezellig verwacht veel pret
een beetje genieten ,dat klinkt toch niet gek.

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik de dood al eens als een bevrijding ervaar
Dat ze een eind maakt aan zoveel lijden
en rust brengt in plaats van vele pijnen.

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik oorlogen als een misdaad ervaar
Dat ze alleen verdriet en gemis schenken
Aan zoveel onschuldige mensen.

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik onbegrip als een tekort ervaar
Dat zoveel mensen kwetst in hun zijn
Waarom moet dat toch al die pijn

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik mezelf als een beetje wereldvreemd ervaar
Dat ik me afvraag waar om toch zovelen
Mensen willen veranderen om mee samen te leven
 
Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik houden van als iets gemakkelijk ervaar
Dat liefde geven niet moeilijk moet zijn
Je hart even opendoen en dan word het fijn

 

Praag mocht dan zeker niet voorbijgaan .We gingen er op bezoek.
Heel mooi en in een kapel hing zelfs nog een vlaamse vlag.Onze gids was een meisje dat in Nederland verbleven had..We liepen langs het alchymisten straatje stonden op de Charlesburg,dachten even terug aan de Praagse lente 8 mei 1968 aan het Wenselplein bezochten het Praags kasteel Hradcany zie de foto's en nog andere mooie dingen.
Het gekke was dat westerse dingen als cola bounty enz zo duur waren als hier.Het cristal dat machinaal gemaakt werd beterkoop was dan handenarbeid..

We konden voor een zacht prijsje naar Tsjechie met de bus.Harrachof werd onze bestemmig.Gelegen in een mooi gebied in de nabijheid van het Reuzegebergte.foto 1 en 2 Een skioord.Het was er zeer goeiekoop.De enigste reis waarbij we met nog geld in de portemonee terugkwamen.Zelfs nog een valies moeten bij kopen.De laatste kronen werden op de afscheidavond bijeen gesprokkeld en uitgegeven aan een flesje van de plaatselijke champagne,heel lekker..Het meisje bracht ze trok ze open en de grote helft kwam behalve in het glas overal terecht.foto 3

Dag lieve moeder ,mag ik heel even .
heel even mijn aandacht aan je geven.
Ik was nog heel jong ,besefte niet goed
wat je als mama voor je kinderen doet.

Je leven verliep niet altijd over rozen
daar had je niet zelf voor gekozen .
Toen het te veel werd ,je  geestelijk brak
Was ons gezin volledig van slag.

Het was o zo moeilijk, niet te begrijpen.
Hoe dat je mentaal zoveel kan lijden.
Niemand begreep hoe dat zo plots kon.
Steeds vroegen we ons af waarom.

In 't enthousiasme van mijn jeugd.
een beetje egoistisch geen mooie deugd.
Vergat ik jou te zeggen hoe dierbaar je me was.
welke mooie ervaringen ik met jou had.

Mischien kijk je nu van hierboven op mij neer.
Zien we mekaar ooit ergens eens weer.
Maar in mijn hart draag ik je steeds mede.
Make van mij ,bedankt voor het leven.

Ik zou graag hier een woordje van dank plaatsen.
aan degenen die het mogelijk maakten
Dat we terug een stuk vrijheid kregen
en alzo veel mooie momenten beleefden.

Ze kenden dan een groot verdriet
van een dierbare die hen verliet.
Een ongeluk bracht hen veel leed
wat je dan ook nooit vergeet.

Ondanks dat leed was er veel moed.
Ze gaven meer dan vlees en bloed.
Een nier voor mijn man ,onverwacht
Werdt ze via de helicopter naar ons gebracht.

Ik vergeet nooit de dag van zijn eerste ontwaken.
Hij lag daar had mooie blozende kaken.
Zijn ogen die straalde me fonkelend toe. 
Ik voelde me ineens vreselijk goed.

Tien heerlijke jaren werden ons gegeven.
we genoten ten volle van het leven.
Kwamen op plaatsen nooit aan gedacht.
Natuur en geschiedenis in al zijn pracht.

Zonder die daad van menslievendheid
hadden we die hele mooie tijd
niet ervaren daarom zeg ik nu dank.
Ik hou van jullie mijn leven lang.

In het prille begin van mijn bestaan.
pas vijf  wist waar mijn jobke uit zou bestaan.
Ik zou voor de zieken zorgen.gaan
met zo'n leuk, wit kapje aan..

Mijn poppen die waren zo alvast.
Geduldige patienten eerste klas.
Ze lagen in een lade van mijn nachtkast.
ik verpleegstertje dat op hun past.

Zo dromend de jaren vergleden een na een..
Opeens het diploma daar stond ik meteen.
Met wit kapje ,blauw en wit gekleed.
Ik kon aan de slag zo was me geleerd.

Ik denk dat alles zijn doel heeft in 't leven.
Dat je uit je belevenis heel veel kan leren.
Zo kwam ik daar op mijn werktegels.
De liefde van mijn leven tegen.