Ik zou eens heel graag willen weten.....

Ik wilde graag het fietsen leren,
was ongeveer een jaar of zeven.
Maar welk kind had een fiets in die tijd,
Wij niet mijn ouders waren niet rijk.

Ons ma haar fiets kon ik stiekem lenen,
mijn oudste broer ga de bevelen..
Van doe nu dit en doe nu dat.
eventjes later lag ik op mijn gat.

Het was op dees manier gegaan,
gingen boven aan ons straatje staan.
Dat ging bergaf naar 't ouderlijk huis.
het kon niet anders zo kwam ik thuis.

Het was zo'n grote zwarte fiets.
die je nu alleen nog in mussea ziet.
Ik zette mijn voet op de hoogste pedaal
en ja ,hoor ik ging aan de haal.

Maar de weg bestond toen nog uit gaten,.
ik kon niet zitten op het zadel.
Halvertwege was ik de richting kwijt,
Lag in het veld tot mijn grote spijt.

Mijn grote broer vond het maar niks,
wat trek jij daar zo'n gezicht.
Want tranen rolden over mijn wangen,
ga jij nu het flauw Trezeke uithangen.

Dus ik met de fiets maar terug omhoog,
het stuur stond voor mijn armpjes te hoog.
Maar niet versagen klonk de boodschap toen
en ik mocht mijn proefjes overdoen.

Als ik nu aan die tijd terug denk
dan leek hij toch een groot geschenk.
Een thuis een vader en een moeder
en ik keek zo op naar mijn oudste broeder.

Een mooi moment als het dagje sluit.
ik kijk naar die lieve, kleine guit.
Even voor ik ter rusten ga.
Tijd om te slapen want het is laat.

Zie hem daar liggen de oogjes dicht
over zijn snoetje valt het maanlicht.
Wangetjes vertonen roze blosjes. 
van in de buiten rond te hossen.

Dankbare emotie's vervullen me.
om dat kleine gezonde wondertje.
Ook om de mogelijkheden die er zijn.
alles wat nodig is,is binnen bereik.

Zacht streel ik zijn haren en eventjes maar.
'n Glimlach verschijnt uit het niets zomaar.
Is hij aan 't dromen of voelt hij mij.
Och, laat mij maar, ik voel me blij..

 

 

Kan me iemand hier verklaren,
waar komt dat gevoel van onbehagen.
Toch zo plots opeens vandaan,
terwijl alles best goed gaat.

Je hebt je geliefden in je leven ,
waar je alles ,dan ook alles wil geven.
Er is vanalles heel veel, in overvloed,
niemand die tekort ontmoet.

En toch soms voel je een gemis
ergens iets dat er niet is.
Gewoon de zon of ik weet niet wat,
brengt onrust hoe verklaar je dat.?

Zou het gewoon des mensen zijn,
verlangen hoort er dat vanzelf bij?
Naar verre onbekende oorden,
Hoe kan ik dat nu hier verwoorden?



 

Wie zegt dat 't leven gemakkelijk is...
vroeg mij eens iemand onverwacht
En hoezeer ik hierover ook nadacht
ik kon geen antwoord geven.

Ik liet zo mijn gedachten vrij gaan..
liet velen op een rijtje zo passeren
Overal waren dingen die mankeerden
Had wel iedereen een reden.

Maar wat me opviel bij dit alles
waren de vele zieken die er zijn
En mensen die geplaagd zijn
met onnoemelijk veel pijn.

Zij vragen niet om weelde
of om onnodige dingen allerhand
De gezondheid is voor hen dan
van allergrootst belang.

Daarbij een sterke schouder
die hun een steunpunt biedt
Die luistert naar hun verdriet
'n spoor van verlichting naliet.

Ze staat daar ,o,zo mooi te wezen
mijn kleindochtertje  van elf.
Ze moest het pashoekje in, zoéven
een bikinitje past je toch zelf.
 
Het kind zijn is ze bijna ontgroeit,
puber streken komen eraan.
Vertederd kijk ik hoe ze openbloeit,
hoe ze haar eigen mannetje staat.

Haar lange ,blonde haren,
netjes samen gehouden in een dot.
En hier en daar verdwalen ,
enkele haartjes, die kwamen  los..

Haar ogen zijn als diepe poelen,
waarin je verdrinken  kan.
Als ze de mijne soms ontmoeten,
geniet ik er met volle teugen van.

Laat mij nog lang meebeleven,
van dit wondermooi gebeuren..
Hoe dit prachtmeisje ons gegeven,
zich klaar maakt voor 't het leven .


 

Een bloempje dat ik heel graag zie,

is de kleine Vergeetmeniet.

Ze staat zo stil en heel bedeesd.

dat je haar bestaan bijna vergeet.

 

Het blauw van haar vele blaadjes,

doet denken aan mooie ,zomerse dagen.

De hemel stralend en helder klaar,

mensen die lachen naar mekaar.

 

Het wit aan de wolkjes, dartel en vrij,

ik maak er mooie beeldjes bij.

Soms zie ik een vogel ,al eens dier,

Dat geeft in mijn binnenste veel plezier.

 

Haar kern vertoont dat hevige geel
alsof de zonhet met haar deelt.

Roept heerlijke gedachten op,

diep in mijn brein waren verstopt.

 

Tere groen van het struikje,

waar de bloempjes uitkruipen.

Net als het zachte lentegras

Waarop jij dicht  tegen mij lag.

Wat was ik blij die dag,
toen jij je ogen opendeed.
Ik wist niet eens of jij me zag,
heel bewust naar mij keek.

Er was een hele tijd vergaan,
niemand die me zeggen  kon.
Hoe veel jij  had doorstaan,
wat ging er zo  in  je om.

Het was wat onwennig toen,
veel beelden waren weg.
Andere kwamen zo pardoes,
je kon er niet mee overweg.

Langzaam aan werd alles klaar,
spoken verdwenen uit je geest.
Zo konden wij samen verder gaan,
nu is elke dag een feest.

Ik heb heel veel vrienden
vele heb ik nog nooit gezien
Je kan ze allemaal vinden
het zijn er meer dan tien.

Ik moet er niet ver voor gaan
zet gewoon mijn PCtje aan
Seniorennet wordt opgezocht
En daar zie je ze staan.

Ik breng er vele uren door
en babbel zo maar ,hoor.
Je hoeft niet echt slim te zijn
alleen het gevoel dat je erbij hoort.

Een vriendelijk woord is er altijd.
voel je soms vervelende pijn
Ze trekken je weer steeds omhoog
omdat ze zo meelevend zijn.

Weet je niet wat te doen ,'t is raar
ga gewoon eens even langs daar
Lang hoef je niet te wachten
er staat wel altijd iemand klaar.

Het leven haal soms
  rare dingen met ons uit.....
En hoe graag je ook zou willen
  soms begrijpt je 't voor geen fluit...

Je kan alleen aanvaarden
  hoe moeilijk het ook is.....
Zoeken naar andere waarden
  anders gaat er soms heel veel mis....

Er zijn dingen die verdwijnen
  die echt waar niet meer kunnen...
Maar de ware vrienden blijven
  zullen je de tijd van harte gunnen....

Ik vond vanmorgen een haarspeldje
bij het kuisen van mijn huis.
O,dekselse, klein speldeke
waar hoor je ergens thuis?

Je brengt herinneringen boven
van een wondermooie dag
Laat mij een beetje dromen
hoe ik het toen allemaal zag.

Je was haast niet in te tomen
hield mijn haren in de plooi.
Omdat je niet uit dat haar zou komen
werd een beentje omgeplooit.

Het was dan ook de mode
Je kapsel mooi omhoog.
Het maakte je wat groter
Zodat je heel slank oogt.

Nu ligt je hier in mij hand
ik kijk je met weemoed aan.
Je was getuige van een band
die mijn leven lang zal bestaan.

Stil besef ik dat in het leven
Niet alleen vreugde wordt gegeven
Dat men ook door diepe dallen gaat
Het gevoel van alleen te zijn toeslaat.

De kracht om dit te overleven
Soms vind je ze in het medeleven
Van degene die je omringen
Soms ook in andere dingen

Tegen droefheid staat de blijheid
Zoals een lacht tegen somberheid
Deze vele,grote verschillen tonen
Het leven in al zijn vermogen.

Hou jij ook zo van om rond te wandelen
op velden, wegen of mooie stranden.
de geuren van seizoenen  te ontwaren
In donkere bossen ,langs diepe wateren.

De stilte die je dan intens kan beleven
je gedachten heel diep naar binnen keren
heel eventje stilstaan jezelf aanvoelen
Eén met de natuur is wat wil ik bedoelen.

Het onmetelijke van de wonderbare natuur.
steeds weer op nieuw dat zelfde avontuur
Van diep in te slapen in winterse rust
Tot de liefelijke  lente alles wakker kust.

Stralend en vrolijk de zomer beleven 
om diep in de herfst vruchten te geven 
dan weer.naar de gewoonte overgaan
De winter is daar een nieuw jaartje komt aan !!

Hier en daar hebben  ze het overleefd
De sporen van een nabij verleden.
Wat je als volwassene  nooit vergeet
Waarvan onze ouders toen leefden.

De meeste zaten diep ondergronds
In de donkere vochtige, warme gangen.
Daar reden ze in wagonnetjes rond
Om zo het zware werk aan te vangen.

Toch waren we zo fier als maar kan.
Wij , kinderen van die mooie mijnstreek
Het zwarte goud daar hielden we van
Ieder op zich had daar een band mee.

Nu zie je de resten op sommige plekken
Een terril ,een schacht of het hoofdgebouw
Toch blijven die plaatsen nog magisch trekken 
Voelen we ons allen een beetje in de rouw.

We konden rekenen op onze eigen kolen.
Niemand die stond er in de koude.
Rustig in de winter ons stoofke stoken   
Het  is de tijd van toen ,het ouwe vertrouwde.