Stil besef

Ik had het dan ook regelmatig vermeld.
dat vanaf die datum mijn leven 60 jaren telt.
Wilde er echt geen drukte rond maken.
Gewoon met ons allen iets lekker laten smaken.

De dag van de zestig kwam heel snel aan.
Het was tijd dat wij zouden slapen gaan.
Buiten gerommel en veel hamerslagen.
Dacht bij mezelf wat gaan ze uithalen.

Des morgens al vroeg bij het eerst licht.
Kamerjas aan het was geen gezicht.
Een reuzefoto van mij stond te prijken.
Niemand die erlangs door kon kijken.

Even later kwam de hele stoet aan
Ballonnen en rozen je moest ze zien staan.
In hun handen een kaart met een verrassing.
Een WE Monchau een hele beleving.

Ik en mijn twee. zussen 
zes jaren scheid elk
niemand kan ertussen
we dronken de zelfde moedermelk.

Ik mocht bij hun ervaren
hoe kleine kinderen zijn
soms schatten als mooie parels
dan al eens veel water met  wijn.

Als oudste opende ik poorten
Vader 's gevoel van fatsoen
we wisten wel hoe dat het hoorde
het waren nog de normen van toen.

Ze hielpen mij op mijn liefdeswegen
een uitweg lag steeds klaar
niet om een uitvlucht verlegen
ze stonden steeds paraat.

Nu zijn we al veel jaren later
het leven gaf zijn wel en wee
ze staan me steeds meer nader.
dit zusje is wel heel tevree.

Zet hier groene kaarsjes neer
groen als teken van de hoop
Want dat heb ik telkens weer
als ik van de mogelijkheden hoor.
Die de wetenschap keer op keer
aanbiedt als een mooie droom.

Kunnen al heel lang naar de maan
er hebben al mensen rondgelopen
Ook Mars hebben ze op 'n lijstje staan
een robotje is er al overgekropen
De satelieten die in de ruimte staan
houden steeds de oogjes open.

Want ze willen alles van overal weten
niets mag aan de aandacht ontsnappen.
Maar de armoede wil men liever vergeten
over de vrede zullen ze nog veel klappen.
Laat me dromen en in de verwachting leven
dat ooit ..ja ooit de regeringen zullen snappen.

Dat oorlogen en overheersing verspilling zijn
Van energie ,en vele mensenlevens ,
Het veroorzaakt alleen verdriet en pijn
Dat zouden ze toch allang moeten weten
Daarom wil ik beginnen in het klein
wil jullie graag mijn vriendschap geven.

Ik las deze morgen in de gazet.
Verkeerde geschenken werden neergezet.
Dan rijst spontaan de vraag in mij,
hoe maak je vandaag nog iemand blij?

Ik las  deze morgen in de krant
Dat heel veel mensen in dit land
Gebukt gaan onder bergen schulden
Die eens hun dromen moesten vervullen .

Ik las deze morgen in 't dagblad.
Van landen waar menigeen niets had.
Waar ze enkel  op betere tijden kunnen hopen.
Daar wil ik dan ook heel graag in geloven.

Ik zou zo graag op het nieuws eens horen
Dat iedereen van een mooi leven mag dromen.
Maar ik weet het ,ik ben wel heel naief
Toch hou ik van mensen ,ik heb ze lief.

Roze wolkjes, lieve vrienden ,ze bestaan.
Ik zag ze met velen aan de hemel staan.
Terwijl ik mijn traditioneel ritje was aan rijden
Kon ik van dat mooie schouwspel niet genoeg krijgen.

Kleuren van allerlei slag stonden ten toon.
Hemelsblauw ,donkergrijs, alles zo wonderschoon.
Stralend geel en de zon zo heel bloedrood
Net als men hierboven verfpotten uitspoot.

Hoe ouder ik word ,hoe mooier ik hem vind.
De prachtige natuur die ons omringt.
Laat hem met ons allen toch een beetje sparen.
Dat velen na ons hem nog mogen ervaren.

 

Italie ,land van mijn dromen
Steeds weer wil ik je richting uitkomen
Je Alpen en meren, je hele pracht ,
Krijgen me steeds meer in hun macht.

Het maakt me als wezen zo klein
Je grootsheid kan zo overweldigend zijn.
De oneindigheid lijkt dan heel reél
Het is allemaal zo ontzettend veel.

De zee omarmt je met zoveel mijlen
Je mooie kusten,  kan er uren langs rijden
Steeds weer vind ik een andere reden
Om te vertoeven in  je prachtige streken.