Donkerrode rozen

Dinsdag 7 februari 2006

Aan een maatje.....

Kinderen.... ze zitten onder je vel
Soms maken ze je leven tot een hel.
Het enigste wat je kan doen om
de pijn te verzachten
Is denken aan de tijd toen ze als
kind naar je lachten
.
Ook toen vielen ze al eens bij het lopen
kon je als moeder alleen maar hopen.
Dat het allemaal zonder gevolgen
verliep en ze leerden
van op eigen benen te staan
in het leven

Hoe graag we ook willen geloven
voor hen van een makkelijk leven dromen
Uiteindelijk willen ze zelf ervaren
soms met pijn
en spijt hoe het leven
kan zijn.

Geschreven door liev om 17:16 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 februari 2006

Verliefdheid ...gevaarlijk....

Heb je er ook al eens bij stilgestaan,
hoe het er bij je eerst verliefdheid
is toegegaan ?

Bekoort door de blik uit zijn ogen
die ondeugend en fonkelend
de hemel beloofden!

Volstrek vreemd , toch zo vertrouwd
lijkt hij opeens degene waar
je van houd
.
Je verstand houd net op te bestaan
wil nog alleen maar met
hem verder gaan.

Ondanks het niet weten een groot
vertrouwen je geeft
jezelf helemaal bloot.

Als je de ware treft heb je geluk
anders gaat er
veel in je stuk.

Dus vind ik verliefdheid een gevaarlijk
gegeven ,mooi en
ontzettend heerlijk.

Geschreven door liev om 16:27 Reageer op dit bericht

Maandag 6 februari 2006

En dan was het mijn beurt

En dan was het mijn beurt om aan
mijn jongere broertje het fietsen te leren.
Het ging er ook niet al te vlotjes aan
ik zie mijn ma bij de afloop nog staan.

Met mijn oudste broer zijn comuniefiets
zo'n mooie rode met een dwarse stang
het been eronder trappen 'k vergeet het niet.
ging die fier aan mijn vriendin laten zien.

Opeens zei ons Boyke, ik wil ook fietsen
zijn ogen ,ik zag de vonken eruit schieten
maakten me week dus zei ik maar ja.
Het was of gegronde twijfels me verlieten.

We hielpen hem al vlug op het hoge zadel
omdat zijn voeten de grond nog niet raakten.
Niemand dacht er ook maar eventjes aan
of hij bij het stoppen het wel zou halen.

Hij reed heel fier een eind van ons weg
geen strooitje werd hem in de weg gelegd
Tot hij het in zijn leuke hoofdje kreeg
Ik ga eens kijken wat ons make zegt.

Dus hij is in volle vaart omlaag gereden
Begon toen op ons ma te schreewen.
Het stoppen wilde maar niet lukken
is hij in een bassin met water gegleden.

Geschreven door liev om 20:16 Reageer op dit bericht

Maandag 6 februari 2006

Ik zit hier stil.........

Ik zit hier stil door het venster te staren
de grote onrust is wat weggeébd.
Hoop dat ze nu kunnen verklaren
waarom ging het gisteren opeens slecht.

Mijn blik wordt opnieuw steeds gevangen
door een grote treurwilg op het gras.
Hij laat zijn vele takken hangen
wit van de rijm,is hij bewust van zijn pracht?

De heftrukken rijden heen en weer
grote containers passeren in vele kleuren.
Ik kan allen maar raden wat hun lading is
de deksels zijn toe,misschien om de geuren ?

Af en toe komt een auto aangereden
zoekend achter een vrij plekje op de tarmac.
Sommigen hebben moeite bij het parkeren
naar voor en naar achter ,ik glimlach.

'n Statige dame in groene jas komt aangewandelt
als ik goed zie rookt ze een sigaret.
Is dit het gevolg van de nieuwe wet in ons landje
werd zij hierdoor in de winterse koude gezet?

Even een zacht kloppen op de blauwgrijze deur
de dokter komt binnen met in 't wit geklede heren
Ik vraag heel voorzichtig ,"wat gaat er gebeuren"
vertrouw erop dat ook dit weer ten goede zal keren.
_________________

Geschreven door liev om 18:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 januari 2006

Ik zou eens heel graag willen weten.....

Ik zou heel graag wel eens willen weten
Hoe hij het aanvoelt in zijn leven.
Dat zijn krachten hem verlaten
Alles zomaar aan een ander moet overlaten
Zelfs de kleinste dingen in zijn bestaan
willen meestal niet vanzelf gaan.
Knoopjes worden hinderlijke dingen
die hij het liefst de nek om wil wringen

Al de nieuwe technische wonderen
blijven wonder en onbegrijpbaar.
Brengt het geen pijn diep in zijn hart
het ervaren van heel die onmacht.
Dat hij niet meer die man is van toen
Steeds meer verlaten van het gevoel
Dat de zijne op hem kunnen rekenen
hoe moet hij dat vanbinnen beleven.

Toch slaagt hij erin om nog te genieten
Van de gebaren van een klein beetje liefde
De aandacht en een lekker sigaartje.
De speelsheid van een jong paartje
Een knipoog en een steelse blik
Van een tiener slurpend aan een colablik.
Zachtjes neemt hij soms mijn hand
heel teder vast en zegt me dan
We hebben het toch goed tesamen.
Dat kan ik dan alleen volmondig beamen.

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 29 januari 2006

Mijn moeders fiets........

Ik wilde graag het fietsen leren,
was ongeveer een jaar of zeven.
Maar welk kind had een fiets in die tijd,
Wij niet mijn ouders waren niet rijk.

Ons ma haar fiets kon ik stiekem lenen,
mijn oudste broer ga de bevelen..
Van doe nu dit en doe nu dat.
eventjes later lag ik op mijn gat.

Het was op dees manier gegaan,
gingen boven aan ons straatje staan.
Dat ging bergaf naar 't ouderlijk huis.
het kon niet anders zo kwam ik thuis.

Het was zo'n grote zwarte fiets.
die je nu alleen nog in mussea ziet.
Ik zette mijn voet op de hoogste pedaal
en ja ,hoor ik ging aan de haal.

Maar de weg bestond toen nog uit gaten,.
ik kon niet zitten op het zadel.
Halvertwege was ik de richting kwijt,
Lag in het veld tot mijn grote spijt.

Mijn grote broer vond het maar niks,
wat trek jij daar zo'n gezicht.
Want tranen rolden over mijn wangen,
ga jij nu het flauw Trezeke uithangen.

Dus ik met de fiets maar terug omhoog,
het stuur stond voor mijn armpjes te hoog.
Maar niet versagen klonk de boodschap toen
en ik mocht mijn proefjes overdoen.

Als ik nu aan die tijd terug denk
dan leek hij toch een groot geschenk.
Een thuis een vader en een moeder
en ik keek zo op naar mijn oudste broeder.

Geschreven door liev om 21:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 januari 2006

Een mooi moment.bij het einde....

Een mooi moment als het dagje sluit.
ik kijk naar die lieve, kleine guit.
Even voor ik ter rusten ga.
Tijd om te slapen want het is laat.

Zie hem daar liggen de oogjes dicht
over zijn snoetje valt het maanlicht.
Wangetjes vertonen roze blosjes.
van in de buiten rond te hossen.

Dankbare emotie's vervullen me.
om dat kleine gezonde wondertje.
Ook om de mogelijkheden die er zijn.
alles wat nodig is,is binnen bereik.

Zacht streel ik zijn haren en eventjes maar.
'n Glimlach verschijnt uit het niets zomaar.
Is hij aan 't dromen of voelt hij mij.
Och, laat mij maar, ik voel me blij..

Geschreven door liev om 20:15 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 januari 2006

Gevoel van onbehagen.

Kan me iemand hier verklaren,
waar komt dat gevoel van onbehagen.
Toch zo plots opeens vandaan,
terwijl alles best goed gaat.

Je hebt je geliefden in je leven ,
waar je alles ,dan ook alles wil geven.
Er is vanalles heel veel, in overvloed,
niemand die tekort ontmoet.

En toch soms voel je een gemis
ergens iets dat er niet is.
Gewoon de zon of ik weet niet wat,
brengt onrust hoe verklaar je dat.?

Zou het gewoon des mensen zijn,
verlangen hoort er dat vanzelf bij?
Naar verre onbekende oorden,
Hoe kan ik dat nu hier verwoorden?

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 januari 2006

Ik zag mijn kat......

Ik zag mijn kat met een diertje spelen
vanuit de keuken door het raam.
Wilde ze met mij haar vreugde delen
ik keek het vol belangstelling aan.

Dacht eerst dat het een muisje was
ik draag voor ver te zien een bril.
Maar die lag nog op de keukenkast
nog eventjes een beetje geduld.

Zo...ik was klaar en volgde het spel
maar kijk... is dat nu een mol daar?
Het liep op en neer zag ik wel
Steeds stond mijn kat voor haar.

Heel zachtjes raakte ze het diertje aan
er kwam heus geen geweld aan te pas.
Het diertje kon het spel niet meer aan
ik dacht dat het na een tijdje moe was.

Dus ben ik dan de tuin in gegaan
met blik en borstel in mijn hand.
Keek onze Tigra heel even aan
Nam het beestje vlug aan de kant.

Terwijl ik goed naar het diertje keek
viel mij iets op ,er was een staart.
Dus wel geen mol ,ik was van streek
Een jonge woelrat heel echt waar!

Maar alle leven dat is voor mij heilig
Zelfs een spin in huis sla ik niet dood.
Dus bracht ik het diertje dan maar veilig
Aan de andere kant van de grote sloot.
_________________

Geschreven door liev om 18:45 Reageer op dit bericht

Zondag 22 januari 2006

Wie zegt dat het leven gemakkelijk is....

Wie zegt dat 't leven gemakkelijk is...
vroeg mij eens iemand onverwacht
En hoezeer ik hierover ook nadacht
ik kon geen antwoord geven.

Ik liet zo mijn gedachten vrij gaan..
liet velen op een rijtje zo passeren
Overal waren dingen die mankeerden
Had wel iedereen een reden.

Maar wat me opviel bij dit alles
waren de vele zieken die er zijn
En mensen die geplaagd zijn
met onnoemelijk veel pijn.

Zij vragen niet om weelde
of om onnodige dingen allerhand
De gezondheid is voor hen dan
van allergrootst belang.

Daarbij een sterke schouder
die hun een steunpunt biedt
Die luistert naar hun verdriet
'n spoor van verlichting naliet.

Geschreven door liev om 15:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

Ze staat daar ,o ,zo mooi te wezen....

Ze staat daar ,o,zo mooi te wezen
mijn kleindochtertje van elf.
Ze moest het pashoekje in, zoéven
een bikinitje past je toch zelf.

Het kind zijn is ze bijna ontgroeit,
puber streken komen eraan.
Vertederd kijk ik hoe ze openbloeit,
hoe ze haar eigen mannetje staat.

Haar lange ,blonde haren,
netjes samen gehouden in een dot.
En hier en daar verdwalen ,
enkele haartjes, die kwamen los..

Haar ogen zijn als diepe poelen,
waarin je verdrinken kan.
Als ze de mijne soms ontmoeten,
geniet ik er met volle teugen van.

Laat mij nog lang meebeleven,
van dit wondermooi gebeuren..
Hoe dit prachtmeisje ons gegeven,
zich klaar maakt voor 't het leven .

Geschreven door liev om 22:08 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

Een bloempje dat ik heel graag zie..

Een bloempje dat ik heel graag zie,

is de kleine Vergeetmeniet.

Ze staat zo stil en heel bedeesd.

dat je haar bestaan bijna vergeet.

Het blauw van haar vele blaadjes,

doet denken aan mooie ,zomerse dagen.

De hemel stralend en helder klaar,

mensen die lachen naar mekaar.

Het wit aan de wolkjes, dartel en vrij,

ik maak er mooie beeldjes bij.

Soms zie ik een vogel ,al eens dier,

Dat geeft in mijn binnenste veel plezier.

Haar kern vertoont dat hevige geel
alsof de zonhet met haar deelt.

Roept heerlijke gedachten op,

diep in mijn brein waren verstopt.

Tere groen van het struikje,

waar de bloempjes uitkruipen.

Net als het zachte lentegras

Waarop jij dicht tegen mij lag.

Geschreven door liev om 19:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

Ik zal niet altijd als eerste zien...

Ik zal niet altijd als eerste zien
of je de waarheid tegen me zegt.
Of dat je zo heel misschien
alles alleen met leugens uitlegt.

Want als ik in je ogen kijk
wil doorgronden hoe je denkt.
Is 't net of een sluier verschijnt
die niets dan twijfels brengt.

Toch zou ik je graag vertrouwen
want ik draag je in mijn hart.
Je weet dat je op mij mag bouwen
zelfs midden in de nacht.

Geef mij dan ook dat straaltje hoop
laat blijken dat je het goed meent.
Geeft voedsel aan dat grote geloof
dat voor jou in mij nog steeds leeft.

Geschreven door liev om 19:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 januari 2006

Wat was ik blij die dag...

Wat was ik blij die dag,
toen jij je ogen opendeed.
Ik wist niet eens of jij me zag,
heel bewust naar mij keek.

Er was een hele tijd vergaan,
niemand die me zeggen kon.
Hoe veel jij had doorstaan,
wat ging er zo in je om.

Het was wat onwennig toen,
veel beelden waren weg.
Andere kwamen zo pardoes,
je kon er niet mee overweg.

Langzaam aan werd alles klaar,
spoken verdwenen uit je geest.
Zo konden wij samen verder gaan,
nu is elke dag een feest.

Geschreven door liev om 20:21 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 januari 2006

Opeens gaat...het licht uit.

Opeens gaat .....het licht uit,
Je toekomst is geen toekomst meer.
Er liggen zorgen in 't verschiet
Geen lichtpunt.. alles wordt nacht.

Lam geslagen....voel je je dan,
En toch moet je weer voort
Een lach op je gezicht getoverd
Ook al is er nog... zo'n verdriet

Hoe gaat dat gaan ...is nu de vraag
Waarom en hoe staan vooraan
Geen weg terug ...de tijd gaat door
Je weet dat hij voor jou niet eeuwig is.

Langzaam komt dan ....'t besef
Wij leven van dag op dag
Dus maken we er het beste van
Wat dat ook.....geven mag.

Geschreven door liev om 19:37 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 januari 2006

Verzinken

Verzinken in herinneringen.
brengt soms vreugde
ook al eens vrevel
Het liefste waar ik aan denk
is wat me vreugde schenkt.

Het hoeft daarom niet groots te zijn
een lief gebaar, een lach
een blik van begrijpen.
Een groet ,even twee armen
die je een beetje verwarmen.

Geschreven door liev om 20:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 januari 2006

Ik heb heel veel vrienden......

Ik heb heel veel vrienden
vele heb ik nog nooit gezien
Je kan ze allemaal vinden
het zijn er meer dan tien.

Ik moet er niet ver voor gaan
zet gewoon mijn PCtje aan
Seniorennet wordt opgezocht
En daar zie je ze staan.

Ik breng er vele uren door
en babbel zo maar ,hoor.
Je hoeft niet echt slim te zijn
alleen het gevoel dat je erbij hoort.

Een vriendelijk woord is er altijd.
voel je soms vervelende pijn
Ze trekken je weer steeds omhoog
omdat ze zo meelevend zijn.

Weet je niet wat te doen ,'t is raar
ga gewoon eens even langs daar
Lang hoef je niet te wachten
er staat wel altijd iemand klaar.

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 16 januari 2006

Het leven haalt....

Het leven haal soms
rare dingen met ons uit.....
En hoe graag je ook zou willen
soms begrijpt je 't voor geen fluit...

Je kan alleen aanvaarden
hoe moeilijk het ook is.....
Zoeken naar andere waarden
anders gaat er soms heel veel mis....

Er zijn dingen die verdwijnen
die echt waar niet meer kunnen...
Maar de ware vrienden blijven
zullen je de tijd van harte gunnen....

Geschreven door liev om 19:16 Reageer op dit bericht

Zondag 15 januari 2006

Haarspeldje

Ik vond vanmorgen een haarspeldje
bij het kuisen van mijn huis.
O,dekselse, klein speldeke
waar hoor je ergens thuis?

Je brengt herinneringen boven
van een wondermooie dag
Laat mij een beetje dromen
hoe ik het toen allemaal zag.

Je was haast niet in te tomen
hield mijn haren in de plooi.
Omdat je niet uit dat haar zou komen
werd een beentje omgeplooit.

Het was dan ook de mode
Je kapsel mooi omhoog.
Het maakte je wat groter
Zodat je heel slank oogt.

Nu ligt je hier in mij hand
ik kijk je met weemoed aan.
Je was getuige van een band
die mijn leven lang zal bestaan.

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van luikje toe