komkommers

Niet alleen konijntjes en nachtegalen bevolken onze achterduin, maar ook de vos en veel vogelsoorten als de veldleeuwerik, de gaai, tortel- en houtduiven, valken, buizerds, mezen, vinken enz. enz. Ook een grote verscheidenheid van planten waaronder de salomonszegel, waarvan ik u vandaag een foto laat zien.

Het is tweede Pinksterdag en hier op Scheveningen prachtig wandel- en fietsweer: weinig wind en een versluierde zon. Ik heb even wat rondgewandeld in mijn achterduin. Ja, het is geen typefout: achterduin, zo noem ik het duingebied waarop we vanaf ons appartement uitzicht hebben. Op de foto staat een toren met een gouden bol en vrijwel direct links daarvan, waar u een kleine witte liftkoker ziet, daar wonen wij. In die (duin)tuin ben ik even wezen wandelen. Overal om me heen een symfonie van vogelgeluiden, waarin de nachtegaal zijn partij wel heel erg duidelijk meezingt. Als toehoorders de duinkonijntjes en ik, die heel stil meegenieten van deze mooie Pinkster-2-ochtend.

Doet u ook mee aan die poll? Ik kijk er iedere dag naar en doe ook meestal mee. Ik schrijf “meestal”:soms staan er vragen in, waarop ik geen antwoord kan geven; bij voorbeeld als er zou staan: “welke Vlaamse krant leest u?”. Ik lees helemaal geen Belgische kranten. Moet ik dan als Hollander invullen: de Scheveningsche Courant of iets dergelijks. Dan breng ik die redactie ook in de war; want welke Vlaamse plaats geeft nou de Scheveningsche Courant uit? Of een vraag als: wat vindt u van de Vlaamse Minister-president? Ik ken die goeie man niet eens; wat moet ik er dan van vinden. Als ik antwoord: ”die vind ik maar niks”, dan krijg ik half België over me heen. Nee, hoor op dat soort vragen geef ik geen antwoord. Maar verder doe ik bijna altijd mee. Best leuk om mee te doen.

Vandaag even naar de North Sea Regatta 2007 gekeken die gezeild wordt voor de kust van Scheveningen. Morgen nog zo’n dag. Het weer werk mee. Geen regen, maar wel een stevige bries. Ideaal weer voor zeezeilers.

Foto van vandaag

Heb je vroeger op school wel eens gespijbeld? Het is de vraag van de poll op 26 mei; het resultaat bijna 73 procent heeft nog nooit op school gespijbeld. Ik hoor ook bij die 73 procent. Waren wij dan vroeger van die lieverdjes? Ik zeker niet. Ik heb heel wat keren strafregels moeten schrijven en deed dat dan met dubbele pen. Ik heb heel wat keren in de hoek van het klaslokaal of in de gang moeten staan. Ik heb heel wat kattenkwaad uitgehaald, maar gespijbeld…dat is nooit bij me opgekomen. En trouwens wat had spijbelen voor zin? Bioscoopje pikken was er niet bij, daarvoor was het zakgeld onvoldoende: een stuiver per week, als mijn moeder dat tenminste nog overhad van haar huishoudgeld. En als je op straat slenterde, dan werd je wel opgepakt door de politie. Nee hoor, ik was geen lieverdje, maar ook geen spijbelaar.
Een mooi plaatje gefotografeerd op Pinksterzaterdag(dus toch een beetje Pinksteren) in Weipoort

Het was wel een vreemde verschijning in het Hollands polderlandschap. Was dat nou een pas getrimde poedel? Bij navraag bleek het een pas geschoren alpaca te zijn. Een schapensoort uit Peru. Ik heb er dan ook een foto van gemaakt.

Bijgaand foto 2 van de Landscheidingsweg in de richting  noord Den Haag

Verkeerstechnisch is Den Haag een moeilijke stad. Vanuit het noorden, het oosten en zuiden goed bereikbaar. Maar dan in de stad loopt het verkeer in een fuik. Den Haag heeft geen goede doorgaande wegen: in het westen ligt de zee en daar kan je geen verkeer in laten verdwijnen. Er wordt dat ook hard gewerkt om Den Haag beter te ontsluiten. Een van die ontsluitingswegen wordt de Noordelijke randweg, de Landscheidingsweg. Aan het eind van deze weg wordt nu een 1500 meter lange tunnel geboord, die nu op 18 meter na klaar is. Nog even de afwerking en in juni 2008 heeft Den Haag er een fraaie ontsluitingsweg bij. En dan is ook de Landscheidingsweg helemaal gereed. Gisteren om 16.00 uur is er weer een nieuw stuk van deze weg in gebruik genomen. En daar van twee foto’s. De foto hierbij afgedrukt is de weg in de richting Scheveningen en de tweede los bijgevoegde foto is de weg in de richting noord Den Haag.

Een stukje ongerepte natuur vlak bij huis. Zo verrassend is Scheveningen.

Het was gisteren een drukke dag. Al vroeg moesten we op pad om op tijd voor de bruiloft te zijn. Want als je zoon gaat trouwen wil je toch zeker niet te laat op het stadhuis zijn, waar je als getuige van het huwelijk aanwezig moet zijn. En dan... je wilt natuurlijk ook de bruid niet missen; vooral de vrouwen zijn ontzettend benieuwd hoe de bruid er uit zal zien: de bruid had aan niemand verteld wat voor een kleedje ze aan zou trekken. Ze zag er werkelijk sprookjesachtig uit. Niemand had haar in deze bruidstooi verwacht. Na de huwelijksplechtigheid hebben we samen met de wederzijdse familie in een zeer exclusief restaurant de dag gezellig en in een heel ontspannen sfeer doorgebracht. Niet alleen een stralend bruidspaar, maar ook een stralende zon, niet alleen aan de hemel, maar op ieders gezicht. Omstreeks 16.00 uur vertrok het bruidspaar, ons alleen achterlatend. Vandaag vliegen zij naar Rome om daar van een paar ontspannen dagen na te genieten.
Foto: het belangrijke moment

De zon is stralend opgekomen, de clematis toont haar eerste bloem en vandaag is zij de bruid. De dag kan al niet meer stuk. Eigenlijk een beetje vreemde uitdrukking: de dag kan niet meer stuk. Goed, de ervaringen van de ene en de andere dag zijn verschillend, maar stuk gaan… Dat kan er bij mij niet in. We kunnen best wel eens een off-day hebben, een dag dat het ons een beetje tegenzit. Maar denk dan: de dag van vandaag is morgen geschiedenis en geschiedenis is onomkeerbaar. Van de geschiedenis kan je leren, maar veranderen kan je haar niet. Geniet dan ook van iedere dag, die je gegeven wordt. Ik mag op deze dag geen tafelspeech houden, maar ik wil ons bruidspaar van vandaag twee dingen mee geven: het eerste wat ik mee wil geven staat boven deze tekst en het tweede één regel hiervoor.
foto: de clematis toont haar eerste bloem.

We hebben twee kinderen, een tweeling, een meisje en een jongen; en die jongen heeft een vriendin en die vriendin is morgen de bruid en mijn zoon de bruidegom. Het zijn geen vluggertjes, want samen zijn ze tweeëntachtig. We hebben er lang op moeten wachten, maar eindelijk is het dan zo ver. Morgen trouwen ze en dan krijgen Annemiek en ik er een dochter bij. Want een schoondochter is toch ook een dochter.

Het zwanenvrouwtje op haar nest en drie keer het mannetje, dat het nest verdedigde.

Gisteren was het weer een levendig Scheveningen: voor ons appartement een plein vol springkussens voor de jeugd en op en om de boulevard dweilorkesten voor de ouderen. Er waren veel mensen op de been: de ouders met de kinderen en veel bezoekers voor de boulevard en/of wandelaars op het strand. En natuurlijk nog veel bezoekers om de zandkastelen te bewonderen. Wat later op de middag werd het was frisser en op een gegeven moment kwam er wat regen om ook de bloemen en planten een pleziertje te doen en zo was iedereen tevreden.

Foto: een van de dweilorkesten.

De afgelopen weken kruisten drie dieren mijn pad. Een schildpad, een klein katje en een zwaan.Een schildpad: ik ken hem/haar al jaren; zij/hij leeft in de tuin van hotel Fantasia in Kusadasi. Een klein katertje, pas binnengelopen bij mijn vriend Mustafa in Kusadasi, alwaar hij de harten van velen gewonnen heeft. En tenslotte een zwaan, die de wacht hield bij zijn vrouwtje, dat verwachtingsvol op het uitkomen van de eieren zat. Voor mijn vakantie was ik al bij haar langs geweest en mocht ik haar ongestoord fotograferen. Nu het mannetje in de buurt was, ging dat niet zo goed; misschien was hij wel jaloers, maar toen ik al wandelend op zeker tien meter van het nest wilde passeren, viel hij me aan. Verdedigingsdrang? Door een zwaai van mijn arm trok hij zich toch aarzelend terug.
Op de foto ziet u de nog vechtlustige minnaar.