Vandaag hebben we een drukke dag. Poetsen, inkopen doen, stofzuigen; u kent dat wel, al die dingen die gedaan moeten worden om het huis op orde te hebben. Er komt morgen visite en dan moet alles er piekfijn uitzien. En als de visite weer weg is en de rommel achterblijft, moet alles weer gekuist worden. Zo gaat dat als er iemand jarig is en dat is in dit geval de vrouw des huizes: u kent haar wel en anders gaat u maar even kijken op haar blog https://blog.seniorennet.be/annemiek Als zij dit straks leest dan zijn de rapen gaar, want ze vindt het niet leuk als ik zeg dat ze jarig is. Maar ik doe het toch. Zij vindt het hartstikke leuk om felicitaties te ontvangen. Dus allemaal even naar haar blog en gelukwensjes achter laten.
Zij houdt van de natuur en van bloemen, daarom deze foto

Hitte en bloggen verdragen elkaar niet zo goed. Als het te warm of benauwd is zit je liever buiten in de tuin of op het strand, in ieder geval ergens waar de temperatuur aangenamer is dan binnenshuis. Alleen als je er heel vroeg bij bent, lukt het nog wel een berichtje achter te laten, maar zodra de ochtendkoelte voorbij is, dan zien we het niet meer zo erg zitten; dan komt na de koffie de al dan niet alcoholhoudende frisdrank. Voor vandaag laat ik u nog een zonovergoten stukje Schevenings strand zien, waar in ieder geval een beetje zeewind voor verkoeling zorgt. Geniet van de dag van vandaag, want morgen kan het anders zijn, al hoewel van mij mag het best nog (gematigd) warm weer blijven.

Zo druk was het vanmiddag op het Scheveningse strand.

Vanmorgen vroeg, de zon had nog moeite om de aarde te verwarmen en het was dan ook nog tamelijk fris, de fiets gepakt, de camera en een flesje vocht voor onderweg op mijn rug gehangen en al peddelend met een gangetje van ca 20km/uur op stap gegaan. Door de duinen naar Wassenaar en via Voorschoten en de Horsten, waar onze kroonprins en Maxima hun optrekje hebben, weer op huis aan. Vanaf de ingang van de Horsten via de oude Papelaan naar Voorschoten. In 1950 al reed ik vaak over deze weg als ik mijn zus ging bezoeken, die in Voorschoten woonde. De Papelaan was de enige verbindingsweg tussen Wassenaar en Voorschoten; als er een bus aankwam, moest je van de fiets afstappen en in de berm gaan staan om de bus te laten passeren, zo smal was die weg. En die oude weg ligt er nog steeds. Vandaag heb ik een foto van die weg gemaakt, die nu nog gebruikt wordt door de mensen, die aan deze weg wonen.

Met 180 dagen zoals gisteren mag het van mij best 185 dagen wat minder zijn. Dan blijft er alleen in een schrikkeljaar een dubieuze dag over.

Een zomerse dag in Scheveningen. De parkeergarages en de parkeerplaatsen zijn allemaal bezet: zo ook de plekjes op het strand. Alleen maar vrolijke mensen, die genieten van de zon en sommige chagrijnige mensen, die in de file staan, om Scheveningen te bereiken of zoeken naar een parkeerplaats. Als de zon schijnt moet je vroeg uit de veren. Scheveningen heeft één groot probleem en dat is het parkeerprobleem op zomerse dagen. Er zijn altijd nog mensen, die in de schaduw van hun auto op het strand denken te kunnen gaan zitten. Den Haag heeft een goed openbaar vervoer. Laat je auto thuis en neem de tram of de bus voor een fijne dag in Scheveningen.

Gisteren heb ik in de duinen een aantal foto's gemaakt en die aan elkaar gekoppeld. Hierdoor ontstaat een panoramafoto. Deze foto ziet u in het klein hier staan. Druk op de foto en dan ziet u zoals gebruikelijk een vergroting. Ga op die vergroting staan met de muis en klik dan op de linkermuisknop. Als het bij u lukt, dan ziet u een nog grotere foto, die u met de schuifbalk van begin tot eind kunt volgen.

In de Telegraaf van vandaag staat een artikel met de titel ‘executietijd in Iran’, met daaronder een afschuwelijke foto, die mij rillingen bezorgde: vijf opgehangen mensen zichtbaar van af ongeveer borsthoogte. Ik wil me niet uitlaten over de rechtspraktijken in andere culturen, maar dat de Telegraaf dit soort executies met een foto vermelden vind ik weerzinwekkend. Misdaad moet bestraft worden. Welk sensatiebeluste redactielid is op dit onzinnige idee gekomen? Was een persberichtje niet meer dan voldoende geweest? Laat ik dit berichtje maar zo snel mogelijk vergeten.
Foto: even een moment van stilte.

Het was vandaag fantastisch fietsweer: geen felle zon, niet te veel wind. Door dat alles liep de fietstocht van 20 kilometer een beetje uit de hand. Bij de eerste afslag, die ik normaal neem, dacht ik nee, nog een stukje verder en na 9 kilometer kwam ik terecht in de stuifduinen – een duingebied in zijn meest oorpronkelijke vorm – (foto linksboven), via Katwijk en Valkenburg(Zuid-Holland) kwam ik bij een mij niet bekend tuincentrum; daar liep ik wat rond – even benen strekken – en zag daar een bijna zwarte bloem, tacca geheten (foto rechtsboven). Vervolgens richting Voorschoten, daar zwom de familie zwaan (foto linksonder) en een klein stukje verder een paar erg levenslustige paarden, waarvan ik er een fotografeerde in een sierlijke sprint (foto rechtsonder). Vervolgens terug, waar mijn kilometerteller mij vertelde, dat ik 46 kilometer had afgelegd. Ik wilde u toch een beetje deelgenoot maken van deze tocht.

Dadelijk maar eerst even de banden oppompen van Annemiek haar fiets. Annemiek gaat er vandaag vandoor met haar vriendin. Fietsen zonder bestemming. Gewoon genieten van de omgeving. En zoals de wind waait; als het kan altijd in de rug. En dan thuiskomen, vermoeid, want eens moet je toch terug. En je zult zien, dan is de zeewind opgestoken en hebben ze de wind tegen. Ik pak straks ook de fiets en doe dan even mijn 20 kilometerrondje: Scheveningen naar Wassenaar(door de duinen) – Voorschoten langs de Vliet naar Leidschendam en vervolgens langs de Nieuwe Noordelijke randweg terug naar Scheveningen. Ik neem wel de camera mee, want je weet maar nooit wat je onderweg tegenkomt. En vanmiddag even langs de kust wandelen en wat standfoto’s maken. Geniet van de dag, geniet van het leven.
Zomerfeest langs de Haagse grachten (2006)

Als een heel klein gouden vlekje, dat net boven de bomen van de duinen zichtbaar is, komt de zon uit zijn schuilplaats tevoorschijn. Weg is het verstoppertje spelen in de maand juli; augustus gaat goed beginnen. Op de eerste plaats de maand waarin Annemiek, broer en zus jarig zijn. Vervolgens de oogstmaand. Vanmorgen vroeg hoorde ik al op de radio, dat het voor het fruit een heel goed jaar zal worden. De komende dagen zal er veel zon zijn en dat betekent suikers in de vruchten; het mooie voorjaar heeft voor goede vruchtzetting gezorgd en de bomen hangen vol met bijna plukbaar fruit. En of de prijzen gunstig zullen zijn voor de consument is de vraag: in de Balkan is er juist in het voorjaar veel nachtvorst geweest en daar zal de oogst tegenvallen. Voor de Nederlandse fruitexport dan ook goede vooruitzichten, maar dat drijft de prijs voor het binnenland weer op. We zullen maar afwachten.
Spoedig gaan de zonnige foto's komen. Nu eerst nog even een fraaie wolkenlucht, die wij de afgelopen maanden vaak zagen, maar waar helaas de zon nog te vaak ontbrak.

Normaal gesproken begint omstreeks 21 juni de zomer, maar dit jaar heeft de zomer verstoppertje gespeeld en heeft zich verborgen in de meer zuidelijke landen van ons werelddeel. Toch denken de meteorologen dat morgen eindelijk de zomer zal gaan beginnen. Laten we dan maar hopen op een zonnige zomer. De lange zwoele avonden zijn ons dit jaar onthouden, maar misschien gaan we nu wel genieten van romantische avonden met maneschijn en veel sterren aan een wolkenloze hemel.

Foto: opname van de maan op 30 juli 0m 22.21 uur.

Op deze maan maakte Annemiek mij gisteren attent. Ter vergelijking het enorme grote kantoorcomplex er vlak naast.

Het was precies 22.00 uur. Ik had net de fles ontkurkt en een glaasje wijn ingeschonken, toen Annemiek zei: “kijk daar eens.” Ik zat met mijn gezicht naar zee te kijken, keerde mij om en zag een fantastisch schouwspel. Tegen de schemerende hemel stond net boven de horizon een heel grote opkomende maan. Onder bepaalde atmosferische omstandigheden kan de maan groot lijken: het leek nu alsof de maan de zon was. Een paar jaar geleden heb ik de maan nog wel eens veel groter gezien, maar toen had ik geen camera bij de hand. Nu heb ik altijd een camera bij de hand en ik zal de maan de komende dagen dan maar goed in de gaten houden.Gisteravond maakte ik een serie foto's. Om 22.25 uur maakte ik deze foto als laatste van de serie.

29 juli: zomercarnaval in Rotterdam, spectaculaire wakeboard demonstraties in een heel groot bassin op de boulevard van Scheveningen. In Rotterdam hebben ze de zon nodig; het mag in ieder geval niet regenen. Hoewel je bij een wakeboard demonstratie wel de kans loopt om natgespetterd te worden, ook hier zien we liever de zon. De regen heeft inmiddels opgehouden. De paraplu kan weer gesloten worden, maar voor de zekerheid zou ik hem toch nog maar even bij me houden. De verwachting is, dat de zon omstreeks het middaguur weer tevoorschijn komt; dan kan het toch weer een aardige zondag worden. En anders maar een boek lezen of een kaartje leggen of gezellig even bloggen.

Ik zocht een zonnige foto, maar ik heb geen recent plaatje met zon, dus heb ik er zelf maar een zonnetje in gezet.

Wat het ook zei, uit mijn jonge jaren ken ik nog het volgende gezegde(spreekwoord):
Fluitende meiden
en loeiende koeien
zijn zelden de goeien.

vandaar de foto: deze koeien loeiden niet, toen ik ze op de foto zette.

Een oud kinderliedje, dat gezongen werd bij een kinderspel op straat, toen de straten nog vrij waren van verkeer en de kinderen ongestoord op de openbare weg konden spelen. Het hele liedje luidde als volgt: “Witte zwanen, zwarte zwanen, wie gaat er mee naar Engeland varen, Engeland is gesloten, de sleutel is gebroken, er is geen enkele timmerman, die deze sleutel maken kan. Laat door gaan, laat door gaan… en de laatste zullen we vaaaaaaaaaaaaaaangen”. Dit liedje schoot me te binnen, toen ik bijgaande foto uitgekozen had. Terwijl ik deze foto maakte, zwom er ook een koppel knobbelzwanen met jongen in de omgeving.

Als je zo door de polder rijdt, zie je overal om je heen ganzen. Alleen al in de provincie Zuid-Holland i s er al een overschot van 12.000 stuks. Zij brengen aan de landerijen veel schade toe, maar mogen voorlopig nog niet afgeschoten worden. Al je ze zo in de poldersloten ziet zwemmen besef je niet dat ze schadelijk zijn voor de landbouw, voor de dijken en voor de weilanden. Maar ganzen zijn grazers en met zijn tienduizenden op een klein gebied geeft dat een miljoenenschade aan de boeren en de tuinders. Wat te doen? Terugsturen gaat niet. Teveel van het goede geeft problemen. Wie zal dit probleem oplossen?