Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Het Belgisch Park is een wijk in het stadsdeel Scheveningen. De ontwikkeling van deze wijk is gestart in 1883. Volgend jaar vieren we het 125-jarig bestaan. De naam Belgisch Park is destijds niet zomaar gekozen: Belgische ondernemers hebben bij de ontwikkeling van deze wijk een belangrijke rol gespeeld. In de loop van het jaar zal ik hier wat vaker op terugkomen. We zijn nu bezig met het opzetten van een feest bij gelegenheid van deze 125 ste verjaardag.
Als foto: de eerste woning in het Belgisch Park.

De ene dag lijkt het wel lente en de andere dag miezert het als op een herfstige dag in september. Maar als we naar buiten gaan en goed om ons heen kijken dan zien we toch dat het voorjaar in aankomst is. De tulpen, narcissen en hyacinthen komen al boven de grond, terwijl de sneeuwklokjes uitbundig bloeien. Soms lijkt het wel of er sneeuw gevallen is, maar als je dan dichterbij komt zijn het de sneeuwklokjes, die ons verrassen. In de polder zien we hier en daar een paar lammeren, maar uitbundig is het nog niet. Misschien nog iets te koud. Afgelopen week zagen we ze toch wel: drie witte en een zwarte en zelfs een jonge lama, die even van het zonnetje mocht genieten.

Foto de vier lammetjes

Er is gisteren heel wat gebeurd. Terwijl Annemiek en ik in het ‘Land van Wijk en Wouden’ wat vertier zochten, werd het nieuwe kabinet door HKH Koningin Beatrix beëdigd. We brachten een bezoek aan de kaasboerderij van Sjaak en KarinVeen aan de Weipoortseweg te Zoeterwoude.  En laat nu net over Karin van Veen in de Telegraaf  van vandaag een artikeltje staan over o.a. haar inmiddels wereldberoemde hartjeskaas. En terwijl ik gisteravond naar een vergadering moest over de kustbeveiliging, zat de hele wereld geboeid te kijken naar de achter een bal aanhollende mannen. Op het internet was het doodstil. O ja, nog een berichtje in de Telegraaf: ‘Turkse president Sezer niet naar concert Beatrix’. Tijdens haar bezoek aan Turkije wordt de president een concert aangeboden. Gedurende dit concert en de receptie daarna zullen vrouwen met hoofddoekjes aanwezig zijn en juist dit is al sinds 1924 in openbare gebouwen in Turkije verboden.

Foto: een uitzicht over de Weipoortsche Vliet.

Net op de rand van Scheveningen en Den Haag aan de beroemde Laan van Meerdervoort ligt het Haganum, dat dit jaar 100 jaar bestaat. Het 100-jarige pand met zijn karakteristieke poort en toren was in 1907 het nieuwe onderkomen van het Stedelijk Gymnasium, dat voorheen aan het Westeinde in Den Haag was gevestigd. Het gebouw is ontworpen door architect Jacobus van Lonkhorst, rijksbouwmeester voor de gebouwen van onderwijs. Het verhaal over Haganum en zijn voorlopers kent een lange geschiedenis, die teruggrijpt naar 1327.

Foto: Laan van Meerdervoort het Haganum

Het carnaval is voorbij. De vastentijd is aangebroken. Toen ik jong was kenden wij hier ten noorden van de grote rivieren wel vastenavond. De avond voor de grote vasten begon. Dan aten we thuis pannenkoeken en kregen limonade. Op Aswoensdag moesten we naar de kerk om het askruisje te halen. Iedereen kon zien, dat je naar de kerk was geweest. Als je tegenwoordig met een zwarte vlek op je voorhoofd zou rondlopen, dan zouden de mensen je een viezerik vinden; iemand die zich nog niet gewassen had. Maar wij droegen het askruisje met ere. Wij hadden echt een vastentrommeltje en aten vis op vrijdag en de grote mensen vastten ook echt op vrijdag. Één maaltijd op die dag. Alleen zondags mochten we een koekje eten.
foto: een polderweg

Zaterdag 3 maart is de startdatum voor de strandtenthouders. Op deze dag mag begonnen worden met de opbouw van de strandtenten. Dat geeft altijd veel bedrijvigheid. Na een periode van vrijaf zijn de strandtenthouders weer toe aan een nieuw seizoen. En zodra de tent staat mag er ook verkocht worden. Het is dan nog wel niet druk op het strand, maar zodra het zonnetje maar even schijnt komen de wandelaars al spoedig opduiken. En lekker achter het glas gaan al snel de eerste kledingstukken uit; een kopje koffie, warme chocola of een pilsje en de dag is al weer de eerste stranddag van het seizoen. De officiële opening van het strandseizoen is vrijdag 16 maart. De openingsdatum van het badseizoen is nog niet bekend.

Door het vertrek van de Norfolk-line uit Scheveningen is het wel erg stil geworden in onze haven. Politiek echter niet: er moet nog steeds een goed plan komen voor de vrijgekomen derde haven. We hebben zelfs een Norderling die de haven wil dempen en er dan een ondergrondse parkeergarage van wil maken. Het woordje Norderling is hier goed geschreven. Onze wethouder Marnix Norder is namelijk die snoodaard. Maar we blijven hopen op een goede Scheveningse invulling van dit vrijgekomen bedrijventerrein. Als het eenmaal volgebouwd is met woningen en/of kantoren en/of bedrijven dan is er zelfs voor een toekomstige uitbreiding van een jachthaven geen plaats meer.
foto: zondagmorgen, 18 febr. 2007

Op de voorpagina van de Telegraaf staat een grote foto met als ondertitel: gezinsgeluk voor Tooske. Die hoeft in ieder geval geen geboortekaartjes meer te verzenden, want iedereen weet nu dat ze een kindje heeft. Leuk voor haar en haar man. Maar voor mij is Tooske een onbekende BN’er; zij is voor mij geen interessant nieuws, zelfs helemaal geen nieuws. Op pagina 3 van diezelfde krant staat een andere vrolijke foto met als bovenschrift: Lentegvoel bij optocht. Voor mij hadden ze deze foto op de voorpagina mogen plaatsen. Lentegevoel en Carnaval.  Daar hebben we allemaal wat aan. Maar ja, dat is een OBN’er (OnBekende Nederlander).
foto: een schaap voor het lentegevoel

In de regio Den Haag wordt hier en daar wel wat aan carnaval gedaan, maar waarom carnaval gevierd wordt, daar hebben de meeste mensen geen weet van. Ach, dat hoeft ook eigenlijk niet, als je maar leut hebt. Ja, dat woordje leut heb ik overgehouden uit mijn Brabantse periode: 1948/1955. In die tijd werd er wel carnaval gevierd, maar dar was in hoofdzaak op vastenavond, de dag voor Aswoensdag. Toen vierde je op dinsdag carnaval en liep je woensdagochtend vroeg al met het askruisje op je voorhoofd rond. In die tijd betekende carnaval nog het einde van een goed leventje en begon op woensdag de vastenperiode van veertig dagen. Maak er maar een mooi carnaval van.

Foto; dit is geen carnavalskleed, maar een koopman op een Turkse markt. Als je maar leut hebt.

Gisteren heb ik Annemiek en haar vriendin meegenomen naar een voor hen onbekend gebied. Annemiek zat al in haar rats, omdat ik haar niet vertelde waarheen we zouden gaan. Zij wil alles vooraf weten. Maar ik heb niets verteld. Via Voorschoten, Zoeterwoude, Hazerswoude, Alphen en Bodegraven kwamen wij aan bij de Meije. De Meije is een zijriviertje van de Oude Rijn en tevens een gehucht aan dat riviertje. Langs de Meije liggen veel mooie boerderijen en prachtige vergezichten over het Hollandse polderland. De dames waren opgetogen: dit hadden ze nog nooit eerder gezien. Na vijf uur rijden door dit wonderschone deel van onze provincie kwamen wij tevreden, maar wel een beetje vermoeid weer thuis.

Foto: uiteraard van dit fraaie gebied.  

Donderdag. Vaak wordt ik op donderdag aan mijn lot overgelaten. Als de dinsdag geen mooie dag is, dan verzetten Annemiek en Wil hun wekelijks uitstapje naar de donderdag. Maar vandaag heb ik ze tuk: ik heb ze aangeboden om met de auto naar een voor hen onbekende bestemming te vertrekken; een dagtochtje, waarbij wel de camera’s meegaan. Vol enthousiasme en giechelend zullen ze straks in de auto gaan zitten, waarna ik met gierende banden Scheveningen zal verlaten.
Foto: Goedereede, maar dat zal niet de onbekende bestemming zijn

Op deze dag mag je vrienden m/v niet lastig vallen met allerlei informatie, waarom ze niet gevraagd hebben, zoals SPAM  etc. Maar die SPAM-mensen zijn nu eenmaal onze vrienden niet. Maar wel of geen vrienden: wij wensen iedereen veel liefde en een heel fijne dag toe.

Foto: Is dit geen lief katje?

Door het zwart-witte verenkleed is de scholekster een goed herkenbare vogel. In de vlucht(zie foto van gisteren) is hij/zij te herkennen aan de witte vleugelstreep en aan de zwarte eindrand van vleugels en staart. In de winter toont de scholekster een witte keelband. De scholekster is aan de kust een vrij algemene broedvogel, maar komt ook voor bij moerassen, in agrarisch gebied en langs de rivieroevers. In Nederland zijn er ongeveer 100.000 broedparen.
 Het nest wordt gebouwd langs de kust, maar komt ook verder landinwaarts voor en bestaat uit een eenvoudig kuiltje waarin het vrouwtje ongeveer 4 eieren legt. In steden bouwt de scholekster soms een nest tussen de kiezels op een plat dak. Buiten de broedtijd vormen scholeksters vaak grotere groepen en zijn dan vooral langs de kust te zien. Zij voeden zich vooral met schelpdieren en wormen.

In het Westbroekpark van Scheveningen wordt op het ogenblik hard gewerkt om het park er in het voorjaar piekfijn uit te laten zien; er wordt dan ook gesnoeid en de afgesnoeide takken liggen dan op een aantal plaatsen verspreid in het park. Vorige week had ik voor Annemiek een paar takken mee naar huis genomen, waarvan er één nu prachtige witte katjes laat zien. Gisteren ben ik weer even naar dat park gelopen en heb nu een aantal wilgentakken meegenomen. Maar wat zag ik op het grote gazon, de speelweide: tientallen scholeksters liepen tussen een paar ganzen ijverig wormpjes te zoeken op het drassige veld. Een kan die ik niet liet liggen om de scholeksters even op de gevoelige plaat(zo noemden ze dat in die goede oude tijd van de glasplaten en rolfilms) vast te leggen. Op deze scholekster kom ik later nog terug.

Foto: opvliegende scholeksters

Het zal weer spoedig voorjaar zijn. Als  carnaval nadert begint de drukte in Scheveningen. Veel zuiderlingen, die niet van het tegenwoordige carnaval houden komen naar het nu nog rustige Scheveningen om even te genieten van het strand en de duinen. En bovendien van het mooie Den Haag. De strandexploitanten beginnen onrustig te worden. Kort na carnaval mogen de strandtenten weer geplaatst worden. Alles om op tijd klaar zijn om de miljoenen gasten, die Scheveningen in de loop van het jaar zullen komen bezoeken, het naar de zin te maken. Het nu nog stille strand zal dan weer de ontmoetingsplaats worden voor mensen uit de hele wereld. Een weekendje Scheveningen met bezoek aan de Keukenhof en de in bloei staande bollenvelden. De mooie luchten en de frisse zeebries.

Foto: voorbereidingen voor het nieuwe seizoen(3-3-2004)

Met je goede been uit bed gestapt, vroeg de schelm aan de kaperskapitein die in een gevecht zijn linkerbeen verloren had. Gelukkig wel antwoordde de kapitein, anders was ik omgevallen. Een beetje wrange humor, maar je kunt er om glimlachen. En dat laatste, dat glimlachen daar gaat het nu juist om. Die glimlach maakt het leven zo aangenaam. Een glimlach moet van binnenuit komen: een glimlach is een positieve beleving. Zie de nieuwe dag als een cadeautje, dat bij het ontwaken op je nachtkastje ligt. Je krijgt het, je hebt er geen recht op. Mijn vader zei als het regende: het meeste valt er toch naast. En dan glimlachte hij. Glimlach vandaag eens wat vaker, probeer het maar eens en misschien sta je morgen weer glimlachend op.

Mijn camera stond gistermorgen al vroeg klaar, maar het duurde tot ongeveer 12.30 uur voor ik mijn jack aantrok om buiten wat foto’s te gaan maken. In de straten om mij heen waren de straatstenen nog goed te zien, maar toen ik richting de duinen liep werd het steeds witter om me heen. De fijne sneeuw was overgegaan in grotere vlokken en bedekten al snel de duinen met een witte vacht. Maar het was niet zo, dat de duinen echt winters waren. De helm, de duindoorn en de duinrozen bleven donker afsteken tegen een sneeuwachtergrond. Slechts hier en daar bleven wat vlokjes aarzelend op de takjes zitten. Echt schitterende contrasten. Maar opeens zie ik een dier door de duinen lopen; een loslopende hond, denk ik bij mezelf. Maar goed kijkend zag ik dat het een vos was. Ik liep er rustig al fotograferend op af en het leek wel of de vos helemaal niet bang voor me was. Op een gegeven moment bleef hij staan en mocht ik hem tot op een afstand van ongeveer 7 meter benaderen. Toen ik nog dichterbij kwam, trok hij zich terug en verdween uit het zicht. Ik vond het in ieder geval een leuke ontmoeting, die toch niet iedere dag plaatsvindt, zeker niet in Scheveningen.  
foto: uiteraard het vosje

Onder instellingen heb ik iets gewijzigd; ik ben namelijk overgestapt naar de categorie regionaal. Bij mijn foto’s houd ik vaak een praatje, dat betrekking heeft op Scheveningen of de regio. Voor mij is fotograferen het beleven van mijn omgeving en dat samen met anderen delen. Bij de categorie fotografie zie ik steeds meer onderwerpen, die niets of bijna niets meer met fotografie te maken hebben. Voor mijn foto’s heb ik een andere locatie gezocht en gevonden: www.bloggen.be/spinfos. Daar plaats ik nu mijn foto’s zonder commentaar.

Foto: welkom, maar wel uw voeten vegen.

Mijn fotocamera staat klaar: er wordt langdurig sneeuw verwacht en de kans om mooie sneeuwfoto’s te kunnen maken wil ik mij niet laten ontglippen. Het is nog geen 9 uur en de sneeuw is pas in Zeeland, zeggen de voorspellers op het nieuws. In ieder geval hebben ze nu gelijk, maar ik hoop wel dat dat gelijk ook voor de hele dag zal blijven gelden. Bijgevoegde foto is een foto van dinsdag, toen er hier een heel klein beetje sneeuw lag.

 Gisteren 6 februari, omstreeks 17.00 uur. Een straffe wind uit het noordwesten. Ik woon in een appartementencomplex met uitzicht op de koepel van het Kurhaus in Scheveningen. Boven op de top wappert altijd de Nederlandse vlag, alleen bij windstil weer hangt die er slapjes bij. Maar als de wind aanwakkert dan staat de vlag bijna strak. Normaal zwermen om het Kurhaus meeuwen, kauwtjes of duiven. Gisteren niet, maar wel 5 vogels, die ik niet kon identificeren. Waarschijnlijk trekvogels, die vermoeid op de wapperende vlag een rustplaatsje zochten. De vlag stond vrij strak en af en toe lukte het een van de vogels even een heel korte rustpauze te nemen; veel te kort om echt uit te rusten. Na een paar minuten gaven ze de ongelijke strijd op. Zij zullen, voor de duisternis viel, hoop ik een rustiger slaapplaats hebben gevonden.

Foto: het Kurhaus van Scheveningen

Overal in het land zie je winkels die aandacht trekken voor Valentijn. Wat is Valentijn of wie was Valentijn? Valentijn is een dag van vriendschap, uitgeroepen door de commercie. In het oude Missale Romanum staat bij 14 februari de volgende tekst: “S.Valentini, presbyteri et martyris”, wat betekent: H. Valentinus, priester en martelaar. En verder is er eigenlijk niet veel te vertellen over deze heilige man. De H. Valentinus zou in de derde eeuw op 14 februari om zijn geloof zijn gedood. Waarschijnlijk heeft zijn leven en dood indruk gemaakt op de toenmalige geloofsgemeenschap en werd hij daarom als een heilige vereerd. Misschien is er een relatie met de godin Juno, de echtgenote van Jupiter en de beschermvrouw van vrouwen en het huwelijk. Haar feest werd gevierd op 14 februari. Rondom de persoon van Valentinus zijn legendes geweven vooral om dit commerciële feest een godsdienstig tintje te geven. Sinds 1969 is het kerkelijke feest van de H. Valentinus geschrapt uit het Missale Romanum, zoals van zoveel heiligen, waarvan de herkomst dubieus is.  
foto: en hoewel het nog geen Valentijn is toch maar een bloemetje.

Eindelijk is het dan zover: het salaris van het nieuwe kabinet gaat omhoog en maar liefst met 30%. Ik heb daar geen probleem mee. Ik heb nog steeds een ander probleem: ik vind het van de gekken, dat het salaris van tal van ambtenaren aanzienlijk hoger is dan dat van een minister. Of is er toch iets van waar, dat de hoogste ambtenaren in feite het land regeren en de ministers eigenlijk maar de spartelende poppetjes zijn, die dansen naar de pijpen van de ambtenarij: de Jan Klasens  en Katrijns van het poppenspel?
Soms zijn ministers nieuwkomers en hebben geen ambtelijke ervaring; maar ze worden toch om hun kwaliteit gekozen? Of zie ik dat ook verkeerd? Als de minister eens iets fout doet – per slot van rekening is hij ook maar een mens – dan wordt hij ter verantwoording geroepen en staan de adviserende ambtenaren als onschuldige poppetjes langs de lijn! Laten we het er maar op houden, dat ik, net als zoveel andere gewone burgers, niets meer snap van de politiek.
foto: en deze heeft geen enkele relatie met de bovenstaande tekst. Een regenbui boven het centrum van Den Haag.

Vrijdag een voorspelling voor prachtig weer op zaterdag en dat klopte, maar voor de zondag klopte het niet. De krant van zondagmorgen meldt mist en wolken en ook het weerbericht van zondagmorgen 6.30 uur voorspelde niet veel goeds: de hele dag en in het hele land mist of laaghangende bewolking. Mooi mis dus: bij ons schijnt de zon en is er wat lichte bewolking. En alleen heel ver op zee een heel lichte nevel. Stralend voorjaarsweer. Het geeft maar weer eens aan hoe moeilijk het is om het weer te voorspellen, zelfs op zo korte termijn. En wat moeten we dan verwachten van de voorspellingen op lange termijn: zijn die doemscenario’s van de Verenigde Naties nog wel reëel? De ene geleerde zegt, dat de zon voor 99,8% verantwoordelijk is voor de temperatuur op aarde en het IPCC spreekt over een zekerheid van meer dan 90%, dat de mens verantwoordelijk is voor het broeikaseffect van de laatste vijftig jaar. Hoe vallen deze twee uitspraken te rijmen. Praten zij wel over hetzelfde?
foto: Hellevoetsluis, zaterdag 3 februari 2007

En hier dan  een foto van Goedereede. De toren op de achtergrond is oorspronkelijk gebouwd als kerktoren, maar heeft al sinds kort na de bouw heel lang als vuurtoren gefunctioneerd. De toren staat  ruim los van het erachter gelegen kerkje(niet op de foto zichtbaar).

Gisteren hebben we genoten van een stralende dag. We zijn al vroeg afgereisd richting België, maar zijn gestrand in Hellevoetsluis, een vestingstadje, waar vroeger de marine was gestationeerd en waar de vader van Annemiek geboren is. In deze tijd van het jaar een stadje van rust en stilte, maar in de zomer een walhalla voor watersporters. Daarna via de Haringvlietdam naar Goedereede, ook zo’n verstild dorpje op een van de Zuid-Hollandse eilanden. Smalle straatjes, kleine huisjes en alles piekfijn verzorgd, maar ik trapte daar wel in een hondendrol. Daarna via Piershil, waar Annemiek van 1944 tot mei 1946 woonde, Stellendam en Rotterdam weer terug naar huis. België hebben we dus niet bereikt, maar dat komt dan wel weer een andere keer.

Foto van Hellevoetsluis.

De H. Blasius(3 februari) was Bisschop van Sebaste in Armenië en werd omstreeks het jaar 300 gevangen gezet, wreed gemarteld en onthoofd. Het verhaal gaat, dat de heilige Blasius een jongetje, bij wie een visgraat haaks in de keel was blijven steken van de verstikkingsdood heeft gered; aan dit verhaal is een kerkelijk ritueel de Blasiuszegen ontleend. Een priester houdt twee gewijde kaarsen, in de vorm van een Andreaskruis, tegen de keel terwijl hij de volgende tekst uitspreekt:” Op voorspraak van de Heilige Blasius, Bisschop en martelaar, bevrijde God u van keelziekten en alle kwaad. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen”. Als kind vonden we de Blasiuszegen heel nuttig, maar ook wel een beetje eng. In Nederland hoor je niet veel meer van dit oude kerkelijke gebruik, maar misschien wordt dit nog wel in België en andere landen in ere gehouden.
foto;terwijl gisteravond aan de zeekant van ons appartement de zon scheen aan een stralend blauwe hemel, verscheen er aan de landzijde een zware donkere lucht

Gisteren, het weer was wat mistig, maar die trok toch nog snel op, helemaal helder werd het niet. Mooi weer om de polder in te gaan en te genieten van het zachte licht. Dit keer ging het richting Woubrugge, een veendorp in Hollands Midden. Er liggen in Zuid-Holland meer van die veendorpen; de meeste mensen denken bij veen aan de Peel of Groningen. Maar ook in Zuid-Holland werd veen gedolven dat na gedroogd te zijn als brandstof werd gebruikt. In dit dorpje staat een kerkje, dat stamt uit 1653. Deze kerk is toegewijd aan Jan de Bakker; hij was  in 1522 pastoor te Jacobswoude, verkondigde de nye leer, werd als ketter tot de brandstapel veroordeeld; het vonnis werd voltrokken op 15 september 1525.

Foto: een sfeerfoto van Hollands Midden.

Dinsdagavond: mijn vriend, zijn vrouw, kinderen en een groot aantal kennissen kerken ieder zondag samen in een voormalig parochiehuis in Den Haag. Zij bidden en zingen samen en gaan vriendelijk met elkaar om. Gewone mensen, die in hun God geloven in een geloof, dat gebaseerd is op de letterlijke tekst van de bijbel. Ze zijn niet agressief of opdringerig. Één keer per jaar hebben zij stamppotavond en daar worden Annemiek en ik ieder jaar voor uitgenodigd. Het is altijd een heel gezellige avond. Zo ook dit jaar. Annemiek voelde zich niet lekker en ging niet mee. Vooraf een groot glas wijn, want zij genieten van alles wat God hun gegeven heeft, en daarna de keuze uit vier soorten stamppot: zuurkool, boerenkool, andijvie en peen en uien met gehaktbal en rookworst. Na het eten nog even gezellig nababbelen en om 21.00 uur was ik weer thuis met een hutspot( peen- en uienstamppot) plus worst en gehaktbal voor Annemiek. Annemiek heeft daar gisteren van gesmuld. Ik kreeg het restje.

Bij hutspot hoort een winters tafereel, dus nu maar een winters plaatje.

Gisteren ben ik met mijn vriend Scheveningen ingegaan om onze website www.allesoverscheveningen.nl weer meer onder de aandacht van de mensen te brengen. Deze website over Scheveningen is opgezet met een subsidie van de gemeente, omdat wij niet commercieel werken en omdat wij Scheveningen beter onder de aandacht van bewoners en bezoekers van Scheveningen willen brengen. Dus promotie maken voor Scheveningen en Den Haag.  Winkeliers en andere bedrijven uit Scheveningen kunnen op deze site zichzelf presenteren en betalen daar voor een kleine vergoeding per jaar; hierdoor kunnen de kosten voor een belangrijk deel worden gedekt. Gisteren hadden we succes, want drie nieuwe bedrijven hebben zich aangemeld. Op de website vertellen we bijna alles over Scheveningen. Misschien leuk om die ook eens te bezoeken.

Foto: op de plaats waar nu de auto’s nog geparkeerd staan, staan nu een megabioscoop en ons wooncomplex. De foto is door mij gemaakt in mei 1991.

Naar aanleiding van mijn tekstje gisteren op mijn blog kreeg ik twee reacties: één van een Belgische blogvriend, die mij regelmatig bezoekt, en één van een Nederlands blogvriend en die schreef mij het volgende:  

“Wat je gasten betreft: Ook bij mij is het percentage Nederlanders, dat mijn blog bezoekt ( 63,4%) sterk in de meerderheid t.o.v. van de Belgen ( 33,5%).

Waar dat aan ligt weet ik niet, onze taal is toch hetzelfde ?

Of zou de slag bij Nieuwpoort nog in hun geheugen vast liggen?

Kom op Belgische bloggers !”.
foto: Holland polderland

Af en toe bekijk ik wel eens de statistieken op mijn blog en dan bedoel ik de statistieken die helemaal onderaan op de pagina vermeld staan, zoals de geografische informatie. Als ik die bekijk, dan ben ik er van overtuigd dat ik op een Nederlands seniorennet bezig ben: het grootste aantal mensen, dat mijn blog bezoekt, komt uit Nederland: 67,5%. Slechts 29,2% van mijn bezoekers komt uit België. Dit verbaast mij omdat ik zelf in hoofdzaak Belgische blogs bezoek. Ja natuurlijk kijk ik iedere dag een keer bij Annemiek, Thea en Kes, maar dat is maar een fractie van de blogs, die ik bezoek. Zijn de Belgen soms bang voor de Hollanders. Nou, wij vreten jullie heus niet op, hoor. Laat maar eens wat van je horen. Dit is toch een Belgisch Senioren Blog? Of betekent dit, dat de Belgische senioren geen belangstelling voor over de grenzen hebben. Ik mag ze natuurlijk wel bezoeken; ik vind het gezellig zo dagelijks even bij mijn Belgische vrinden op visite te gaan. Tot ziens maar weer.

Als kind, en dan bedoel ik de periode na juli 1945: want kort voor de oorlog was ik nog te klein en tijdens de oorlog kwamen we niet zo vaak op Scheveningen, speelden we tussen de bouwvallen, die wereldoorlog II had achtergelaten. Op het strand zaten we in de kazematten, waar we speelden met de ontmantelde kanonnen of klommen op de bunkers, die nu zijn opgeruimd, of speelden we op het Landje achter de Nieuwe Laantjes, waar mijn vriendje Henk toen woonde. We speelden in de gangen van de Atlantikwal en zochten naar overblijfselen van de oorlog. We waren bang het lijk te vinden van een achtergebleven soldaat: het stonk ook altijd zo erg in die gangen. En op het strand stonden nog geen badstoelen maar stonden de palen nog die de Duitsers geplaatst hadden om landingen van de geallieerden te voorkomen. In de winter van 1946 stonden we bij de haven op het stille strand te kijken naar twee vissersschepen, de loggers van toen, hoe die probeerden de haven te bereiken. Toen was de badplaats geen badplaats meer, maar een puinhoop.

Foto: op deze plaats klotsten de golven nog tegen de kademuur; nu is er een breed strand een gevolg van de verlenging van de havenhoofden.

Vanmiddag even genoten van de frisse zeewind. Met de koude wind in mijn gezicht, tranende ogen en koude handen heb ik met plezier over de Scheveningse boulevard gekuierd. En... ik was echt niet alleen: veel Scheveningers en Hagenaars trotseerden de koude wind om even van het fraaie zonnetje te genieten.
foto: een rustgevend strand, dat baadt in een stralende hemel.

Het was wel even zwoegen, maar uiteindelijk staat de kleine koepel van het Fortis Circustheater veilig op de grond. In Scheveningen spreken we gewoon over het Circustheater zonder verdere toevoeging en we denken dan vaak terug aan Circus Strassburger. Het circusgebouw kent een lange geschiedenis. Het werd geopende op 16 juli 1904 met een galavoorstelling van het circus Albert Schumann. Van het gebouw naar een ontwerp van architect W.B. van Liefland is nu niet veel meer over; alleen de grote koepel met daarop de kleine koepel herinnert nog aan die tijd. Bekende namen zijn Corty-Althoff(1915) , Albert Carré(1916), Carl Hagenbeck, Hans Stoch Sarrasani(1937), Strassburger Frères(1938), Giezen(1946) en vervolgens weer Strassburger. In 1967 viel het doek en lag het circustheater er verwaarloosd en verloren bij. Maar nu leeft het circustheater weer - dankzij Van den Ende -  als Fortis Circustheater.

Foto: de kleine koepel op de voorgrond.

Het was laat en de zon zakte al weg achter de koepel, toen eindelijk de kabels om de kap te heffen werden gevierd. Maar een feestje kon er nog niet gevierd worden en om 17.15 uur was dat “kleine” bolletje van die grote koepel nog niet verdwenen. De man, die mijn ’s morgens zei, dat het wel eens laat kon worden heeft gelijk gekregen. Maar het karwij moest nog wel dezelfde dag geklaard worden. Dat zal dan wel later op de avond gebeurd zijn, toen de zon al weer onder was. Ik ben gisteren niet meer wezen kijken: ik kon toch niet meer fotograferen en mijn handen en voeten waren ijsklompen geworden, als gevolg van het lange wachten. Fotograferen is niet altijd even gemakkelijk.

Dit was de laatste foto die ik gemaakt heb. De kleine koepel kunt u goed zien.

Ja, ik heb u even moeten laten wachten vandaag. Het mooie weer, hoewel een beetje fris, nodigde me toch uit om even te gaan kijken bij het Fortis Circusthater; daar zou namelijk de koepel van het dak worden verwijderd om aangepast te worden en tevens groot onderhoud aan te verrichten. Gelijktijdig kunnen dan een aantal nieuwe motoren voor de coulissen makkelijker naar binnen getakeld worden. Koude handen en koude voeten en uiteindelijk werd het weer een paar uur uitgesteld. Even een paar boodschappen doen, dacht ik, dan kom ik later wel weer terug. De boodschappen gedaan en weer terug, maar nee hoor, het zelfde liedje als een paar uur eerder. Ze waren nog niet zover. Ik weer naar huis, ik was in ieder geval een paar uur in de frisse lucht geweest. Over twee weken wordt de koepel weer teruggeplaatst misschien kan ik dan een leuk plaatje schieten.

Op bijgevoegde foto van vandaag ziet u de koepel nog wel; misschien is die er morgen wel af.

De stormen zijn voorlopig voorbij. Het was me het weertje wel de laatste tijd. Waren het verlate herfststormen of vervroegde voorjaarsstormen? Of zijn ze nu bij elkaar geveegd en gaan we een rustig voorjaar tegemoet? Vannacht heeft een zuinige Hollander met wat poedersuiker gestrooid: bij ons op het plein ligt een nauwelijks waarneembaar laagje sneeuw. De nieuwe vlaggen op het Kurhaus hangen slap. Geen zuchtje wind. En de zee kust teder het strand van Scheveningen.

Op zaterdag, 6 januari 2007, was tijdens de nieuwjaarsreceptie in Muzee Scheveningen Karel Pronk het stralende middelpunt. Na vele jaren als voorzitter van de Stichting Oud Scheveningen te hebben gefunctioneerd, overhandigde hij op deze dag de voorzittershamer aan Henk Grootveld: daarvan heb ik al eerder gewag gemaakt. Temidden van zijn vele vrienden was zagen we een opgewekte Karel, die nu eindelijk eens echt van zijn vrije tijd kan gaan genieten, hoewel we hem ongetwijfeld nog vaak in het museum zullen tegenkomen. Links op de foto nog één van de weinige vrouwen in Scheveningse dracht. De Scheveningse dracht wordt bijna niet meer gedragen; in het oude dorp is een Scheveningse in dracht een bezienswaardigheid.

Terwijl ik, leunend tegen de wind,  foto’s stond te maken op de pier zei de stormwind tegen mij: ”leun niet tegen mij, want als ik ga liggen val jij.”

 Een tijdje geleden waren er verkiezingen in België: het vlaamse blok( ik schrijf deze naam bewust met kleine letters omdat ik een hekel heb aan discriminatie) weert buitenlanders en nu weer het vignet van die Vlaamse minister Kathleen Van Brempt. Als dagjesmensen nu ook al geweerd worden: mijn jaarlijkse uitstapje naar België gaat me nu € 60,00 extra kosten en dat vind ik wel een beetje veel. Ik kan me best indenken dat het transitoverkeer meebetaalt aan het onderhoud van het wegennet. Dat willen ze in Nederland ook. Op de tolwegen betaal je dan gewoon wat extra voor iedere gereden kilometer: iedereen; Nederlander en buitenlander en geen compensatie. Wil je niet betalen, dan zoek je maar een andere weg en kom je onherroepelijk in problemen met verkeersopstoppingen op het lokale wegennet en dat kost je dan heel veel tijd. Wil de Belgische minister eigenlijk wel één Europa of wil ze een Europa met heel veel afzonderlijke landen met allemaal eigen regeltjes? Ik snap er niets meer van.
Nog een foto van de storm van vandaag

De beloofde foto.

Ik zit net de avondkrant te lezen van 19 februari en de tijd schijnt stil te staan. Buiten de storm van de afgelopen nacht staat er niet veel in de krant. O sorry, ik heb de verkeerde krant onder mijn neus: het is de krant van 19 februari 1952, dat is dus al weer 55 jaar geleden. Toch staat in die krant wel een leuk bericht, althans voor scheepsfanaten: “het gaat er naar uitzien, dat de beruchte “Maasvlakte” het loodje zal moeten leggen tegen de Nederlandse Slepers. Gisteren zijn de sleepboten “Schelde” en “Witte Zee” er in geslaagd om bij hoog water het Panamese schip “Marjory” ongeveer 20 meter te verslepen. Vandaag zal opnieuw getracht worden de “Marjory” vlot te krijgen.” En het weerbericht voor morgen uit diezelfde courant: ‘Zwaarbewolkt en regen, zwakke tot matige wind uit west en noord. Temperatuur +4graden.” U ziet het: geen enerverende berichten. De tijd lijkt te hebben stilgestaan.

Foto: bevroren duinmeer 22 februari 2003

Het was me het weertje wel gisteren. Alle leuke dingen bij elkaar. Wind, wolken, golven, zon en regen. Nou ja, leuk. Veel mensen houden niet van wind en regen. Ik hou wel van wind, maar regen kan me gestolen worden. Windkracht tien, ik stond er middenin en moest me soms zelfs even vasthouden aan een hek of leuning. Ik stond bij de haven van Scheveningen te genieten, toen er plots een vrachtwagen naast me kwam staan; de bestuurder wilde ook graag de storm fotograferen. We kwamen in gesprek met elkaar en de ander vroeg aan mij of ik vaak foto’s maakte? Ik zei ja, bijna dagelijks. Ben jij dan Loek de Koning? Waarop ik uiteraard bevestigend moest antwoorden. Goh, leuk joh, ik kom regelmatig op jouw websites. Leuk, bedankt joh, en wie ben jij dan wel? Hij zei Willem O. en ik heb de website maritiemefotografie.nl . Ja, die website ken ik wel, ziet er goed uit. En zo ging het nog een tijdje door. Ik vond het leuk hem ontmoet te hebben.

Foto. Uiteraard de storm van gisteren.

Ook zij genoten van de storm.

Met de stormwind in de rug ben ik al vroeg op pad. De wind loeit om me heen en af en toe moet ik me vastgrijpen om niet door de wind omgeblazen te worden. Windkracht 9. Vorig jaar april zat ik in een boot van 14,2 meter ook in een storm met uitlopers tot windkracht 10 (gemeten 47 mph); nu pas ervaar ik hoeveel kracht zo’n wind heeft. En je moet er niet aan denken in dit weer op zee te zitten met metershoge golven om je heen. Om  14.39 uur zal het hoogwater zijn in Scheveningen en dat wil ik perse niet missen: dan zijn de golven nog hoger en woester en zal de wind omstreeks kracht 10 zijn. En uiteraard gaat de camera mee.

Foto gemaakt op 18 januari 2007 om 11.10.