Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

Zal die lichte streep aan de horizon betekenen, dat wij vandaag de zon zullen zien? Gisteren was het wel een echte regendag, hoewel wij zo vlak op de kust niet die plensbuien hebben gehad, die elders in Den Haag het verkeer grote problemen bezorgden. Vandaag moeten we er uit voor inkopen, misschien kunnen we ook nog een tochtje door de polder maken, maar dan moet het wel droog blijven. Vanavond weten we wat de dag ons gebracht heeft. Ik wens alle bezoekers van mijn blog een heel fijne dag. Foto: gemaakt om 8.12.

Ook hij zal er aan moeten geloven. Hij verdwijnt tijdelijk, omdat Scheveningen aangepast moet worden aan de toekomst. De Scheveningse boulevard gaat een stuk omhoog om het achterland tegen een eventuele stormramp in de toekomst te beschermen.

Bijgevoegde foto maakte ik gisteravond vanuit mijn appartement. En als ik nu naar buiten kijk, zie ik weinig verschil. Druppels op de ramen en vaag op de achtergrond het Kurhaus. Het is een donkere dag. Op de markt zal vandaag weinig te beleven zijn. Toch ga ik er even kijken. Van middag sport, maar dat zal wel niet de op de loop-sportieve wijze van verplaatsen zijn naar het fitnesscentrum. Dat zal wel de auto worden. Dan daar maar een extra sportieve actie ondernemen. Alles twee minuten langer bij voorbeeld. Vandaag buiten slecht, dan maken we het binnen toch goed. Prettige dag verder.

Soms weerlicht, soms donder, maar in de Palace Promenade staat de kerstboom. Zelfs sinte Maarten moet nog komen en Sinterklaas is nog onderweg, maar de Kerstman heeft zich al verstopt achter de boom. Ik wens iedereen een prettige avond en goedenacht.

In Scheveningen – de lucht is grijs, de wolken hangen laag, herfstweer – wordt al weer aandacht aan de Kerst gegeven. De eerste kerstboom staat al weer opgetuigd en de kerstslingers hangen al weer in de Palace promenade. De voorbereidingen voor een Cool Event Scheveningen – 29 november 2009 t/m 10 januari 2010 – zijn gestart: er komt een schitterende ijsbaan vóór het Kurhaus, een ijssculpturen-Iglodorp op het Palaceplein, een kerstconcert met C-United en een nieuwjaarsconcert Residence Big Band. En wij zitten er bijna bovenop. Binnenkort zet Sinterklaas weer voet aan wal in de haven van Scheveningen. Maar nu is het nog even herfst: veel bomen zijn hun bladeren al weer kwijt. De wind heeft weer vrij spel. Foto: al vast een voorproefje van Sinterklaas, vorig jaar gefotografeerd op de Scheveningseweg.

Als een grote oranjegele bal hangt de zon boven de stad. Geen ochtendrood: ochtendrood brengt water in de sloot, zegt een weerspreuk. Maar weerspreuken zijn net als weersvoorspellingen: ze komen niet altijd uit. Maar het geeft de mensen moed bij het begin van een nieuwe dag. Ik denk, dat het vandaag wel een buitendag zal worden. Annemiek gaat een paar uurtjes met haar vriendin op stap en ik ga misschien wel een fikse duin/strandwandeling maken. Ik wens iedereen een fijne dag. Foto: zonsopkomst, 3 november 07.59 uur.

Vroeger - en dan praat ik over de jaren 1944/1950 – werd de verwarming op school op 2 november gecontroleerd en konden we na een korte herfstvakantie op 3 november genieten van een verwarmd klaslokaal. In het najaar van 1944 was er vaak geen verwarming in de school; we mochten dan onze jassen aan houden. En als het al te koud was, werden we gewoon naar huis gestuurd. Dat vonden wij helemaal niet zo erg. Maar ook thuis brandde niet altijd de kachel en dan kropen we onder de dekens. Najaar 1944: we hadden het koud, we hadden honger, er was vaak geen elektriciteit/water/gas. Een periode uit je jonge leven, die je nooit zal vergeten. Maar we zijn er nog steeds en proberen iedere dag opnieuw van leven te genieten.

Allerheiligen. Eigenlijk had vandaag het zonnetje moeten schijnen. Gisteren waren we op visite in Noord-Holland vanwege de 65ste verjaardag van de broer van Annemiek. Vanmorgen wilden we via een route door de duinen terugrijden naar Scheveningen. In Haarlem ging het al fout: wegomleidingen. Gelukkig zijn we redelijk bekend in Haarlem, zodat we toch spoedig de goede weg naar huis te pakken hadden. Tot ongeveer Katwijk. De snelweg is afgesloten: wegwerkzaamheden. Wegomleiding houdt op na één bord: zoek het verder zelf maar uit. Eindelijk een verkeersbord gevonden richting Den Haag. Borden volgen en komen keurig terecht op de plaats waar de wegomleiding begon. Dan maar op eigen initiatief: richting Leiden en dan via de rijksweg Wassenaar – Scheveningen weer thuis. Route duur 2,5 uur, afstand ca 85 km.

Vandaag de laatste dag van oktober. De herfst heeft lang op zich laten wachten. In het bos liggen de eikels, kastanjes en beukennootjes op de grond. Maar de bladeren moet nog vallen. Ik herinner me van vroeger, dat wij bladeren gingen trappen en als we dan thuis kwamen moesten we eerst onze voeten gaan wassen: die waren dan zwart van het stof. In de herfst van 1944 gingen we in Den Haag naar de Gooilaan: daar stonden twee lange rijen beukenbomen. Daar gingen we nootjes zoeken, die we thuis dan pelden en daarna opaten. Langs de Gooilaan lag ook en watertje en daar gingen we in de voorzomer altijd salamanders vangen. Onder elkaar spraken we altijd over “Het Gooilaantje”. Iedereen in ons buurt kende die plaats. De Gooilaan bestaat nog steeds, maar de charme van vroeger is verdwenen. Ik denk, dat we allemaal wel ergens zo’n plekje in onze herinneringen koesteren. Foto: herfststilte in park Clingendaal.

Vanmorgen om 07.00 uur eerst maar even de krant gehaald; neen, niet de Telegraaf: die heb ik opgezegd. In het inmiddels afgelopen krantenkwartaal werd deze krant bijna 5 weken niet in mijn bus gedaan. Ik moest er zelf maar achteraan. Meestal vond ik hem dan wel weer ergens in de hal van ons complex. Nee, ik heb gewoon de twee kranten, die onze huismeester dagelijks - behalve op zaterdag en zondag – op onze leestafel legt. Dat zijn twee gratis dagbladen; vandaag waren het de Spits en de Metro. Na die gelezen te hebben - er was maar weinig echt nieuws – even mijn geest ontspannen door het spelen van een paar computerspelletjes. Dat doe ik dagelijks; en altijd dezelfde kaartspellen. En nu zit ik dan achter de computer om u al deze onzin te vertellen. Het is nog mistig buiten; misschien komt de zon nog een tijdje door. Maak er in ieder geval een fijne dag van. Morgen is het weer weekend. Foto: park Clingendaal: herfst.

Donderdag. Marktdag. Computerdag. Fitnessdag. En vanavond: uitrustavond. Het wordt weer een drukke dag. Opendag op de computerdag; iedereen mag alles vragen over de afgelopen lessen. Je kunt de meest eenvoudige tot de meest ingewikkelde vragen verwachten. En misschien heeft niemand vragen en dan moeten we ze zelf maar verzinnen. Volgende week begint de nieuwe cursus: met nieuwe cursisten of met de al bestaande groep. Dan wordt het herhalen, maar nu in een lager tempo, zodat de cursisten het nog beter in zich op kunnen nemen. Misschien wat meer basisprincipes. Maar bovenal wordt het vandaag weer een fraaie herfstdag: niet zo mooi als gisteren. Maar toch… maak er een plezante dag van. Foto: fraaie herfstkleuren.

Op de laatste dag van onze vakantie, nu al weer ruim een week geleden(wat gaat de tijd toch snel!), wilde Annemiek nog even snel een zonnetje inpakken om mee naar huis te nemen. De foto lukte wel, maar het zonnetje glipte op het laatste moment toch weer uit haar koffer. Gelukkig had de zon zelf al besloten om ook in Holland nog voor een aangename nazomer te zorgen. Ook vandaag zal de zon zich weer tonen en voor de rest van de week voorzien de weerprofeten aangenaam weer. We zullen er van genieten. Zondag 1 november begint de nieuwe maand. De kerstversiering wordt al weer uitgepakt en in orde gemaakt. Sint en Piet oefenen voor het Sinterklaasfeest en binnen de familiekring vieren we vier verjaardagen.

Halloween: oorspronkelijk een Iers-Keltisch feest. De laatste dag van het jaar: de veldvruchten waren binnen en de avonden begonnen weer vroeg te vallen. Morgen zal het nieuwe jaar beginnen. Een beetje dezelfde gedachte als onze Oudejaarsavond of Silvesteravond. In het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal uit 1976 wordt het woord Halloween; ook niet in de woordenlijst Nederlandse taal uit 1995. Dit  Iers-Keltische feest was waarschijnlijk een doorn in het oog van de Engelse Kerk en moest daarom gekerstend worden, zoals zoveel oude heidense praktijken; 1 november was in de Kerk het feest van Allerheiligen en wat was er tegen om de avond daarvoor te vieren: All Hallows Eve, later verbasterd tot Halloween. Foto: in een tuin in Turkije zag ik deze twee pompoenen.

De familie is weer compleet. Gisteren zijn mijn zoon en echtgenote teruggekeerd uit Canada en vandaag volgde mijn dochter vanuit Brazilië. Tegenwoordig is ver reizen gebruikelijk. Mijn eerste verre vakantiereis was in augustus 1956 helemaal naar Mittersill in Oostenrijk. De wereld is sindsdien wel kleiner geworden. Tegenwoordig vlieg je in zeven uur naar Canada; in 1956 duurde een reis naar Rome 24uur. Als je daar aankwam was je vakantie al weer bijna voorbij. De tijden zijn veranderd: ook wij schrikken er niet meer voor terug om verdere reizen te maken. Ik heb er inmiddels ook al weer ongeveer 250.000 à 300.000 vliegkilometers op zitten. Foto gemaakt op een hoogte van ca 8.000 meter. De wereld ziet er dan heel anders uit. Eigenlijk maar heel klein.

Ik zat zojuist even foto’s van mijn vakantie te bekijken en kwam de bijgevoegde foto tegen: een nachtopname genomen vanaf het balkon van onze hotelkamer. Een uitzicht over de baai met duizenden lichtjes. Dit is wel heel wat anders dan toen wij voor de eerste keer in Turkije kwamen: toen was het hotel, waarin we nu vertoefden, nog niet eens gebouwd. Toen waren de lichtjes in de baai op één hand te tellen. Nu is de baai één grote wijk van (vakantie)woningen met hier en daar een hotel. Vroeger was het een gebied van boomgaarden(sinaasappelen, mandarijnen, perziken en pruimen, vijgen en olijven). Nu staan op die velden woningen of borden met de tekst parça satilik(grondstuk te koop). Toen telde Kusadasi 8.000 inwoners, nu is dat ongeveer 80.000. De tijd heeft niet stilgestaan.

Zomertijd – wintertijd. We zeggen het zo vaak, maar wintertijd bestaat niet: wat wij vaak wintertijd noemen is de juiste tijd. Gedurende vijf maanden leven we in de echte tijd en dan gaan we weer prutsen aan de tijdsindeling en dat noemen we dan de zomertijd. Maar dat is pas het laatste weekend van maart 2010. Vannacht heb ik onrustig geslapen; meestal slaap ik vrij goed. Om 5 uur, de klok was nog niet verzet, draaide ik me nog een keer om en wat gebeurde er: ik versliep mij; op de wekker was het 08.00 uur zomertijd in werkelijkheid 07.00 uur echte tijd. Het was al licht. De zon ging al weer bijna op. Het wordt vandaag een mooie dag. Op de heenreis naar mijn vakantieoord maakte ik vanuit het vliegtuig deze morgenlichtfoto.

De mist begint langzaam op te trekken. De straten zijn nat. Mijn barometer geeft bewolking aan. Het weerbericht meldt regen in de loop van de dag. Maar wij zingen:
‘hagel en sneeuw, onweer, wind of regen
 deren ons niet: wij kunnen er wel tegen
lach er maar om en stap er flink door heen.
’t Is pech, maar zeg! Als straks de zon eens scheen!’

Maak er een fijne dag van: de laatste dag van de zomertijd. Foto: zo begon onze eerste vakantiedag.

Het is altijd leuk toeven op de Turkse markt in Selçuk. Daar lopen betrekkelijk weinig toeristen rond en er heerst daar nog een Turkse sfeer. Kleding en groenten, maar ook kleine huishoudelijke artikelen liggen keurig uitgestald. Van een groente/fruitkraam maakte ik deze foto.

De zomertijd zit er al weer bijna op. In de nacht van zaterdag op zondag gaat de wintertijd in. Om 03.00 uur wordt de klok één uur teruggezet. Bij sommige klokken kan dit problemen geven. Klokken met een opwinduurwerk, of kettingklokken is het verstandiger de klok één uur stil te zetten. Doe dit bijvoorbeeld op zaterdagavond omstreeks 22.00 uur. Als u de klok één uur later weer aanzet, dan loopt de klok, als u zondagochtend weer opstaat, precies op tijd. Maar u hebt wel van een  fijne lange zaterdagavond kunnen genieten. Foto: avondlicht boven Samos, maar voor mij kwam vandaag, 49 jaar geleden, een nieuw licht in mijn leven: ik ontmoette die avond Annemiek voor het eerst.

Vandaag begin ik officieel aan mijn eerste dag als vrijwilliger-lesgever aan senioren in het Zorgcentrum Deo Gratias in Scheveningen. De meeste senioren zijn ouder dan 70 jaar. Soms hebben ze nog geen computer, maar willen toch weten hoe een en ander in zijn werk gaat. Maar door gebrek aan ervaring met de moderne apparatuur gaat het langzaam, stapje voor stapje vooruit. Het is de bedoeling, dat ze na 8 lessen een beetje op de hoogte zijn van internetten en e-mail: ervaring moeten ze thuis opdoen door te oefenen op hun thuiscomputer. Vandaag is het de laatste en 8ste les. Volgende week een open les: dan mag iedereen met vragen komen. En zo begint de eerste werkdag na de vakantie. En daarna begint de nieuwe cursus. Vandaag is er weer een grote verandering in de computerhistorie: Windows 7 komt vandaag. Ook dat geeft weer wijziging in het lesgeven. Hoe moeten we dat opvangen? Laptops met XP zijn bijna niet meer te koop; Vista is het alternatief of Windows 7. Foto: Annemiek met haar vriendin voor een marktkraam op de markt van Selçuk. Op de achtergrond mijn Belgische vriend Lucien.

Vrijwel iedere dag maakte ik vanuit mijn kamer een foto van het eerste zonnelicht. Bijgaande foto maakte ik op 18 oktober om 06.36 uur. Een mooi begin van een nieuwe dag.

Mijn digitale klok heeft het op een lopen gezet. De wasmachine had enige aarzeling om weer op gang te komen. De muis van mijn computer had geen zin om van zijn plaats te gaan. Terug van vakantie. Even opstartproblemen. We missen onze Belgische vakantievrienden. Nu zijn we weer thuis. Maar wat we niet missen is de zon, want die schijnt ook hier in Scheveningen. Hij schijnt wel niet zo warm als in Turkije, maar hij is met ons mee naar huis gereisd. Hier is het even winnen aan de temperatuur. De kachel maar wat hoger gezet. Zo kunnen we er weer even tegen. We zijn ook weer terug bij onze Belgische blogvrienden. Ook die hebben we gemist, maar daar komt weer snel verandering in. Ik heb nog heel wat reacties te verwerken. Nu eerst even naar de dokter voor de griepprik. Daarna boodschappen: want eten en drinken moeten we toch ook. Al met al een drukke dag zo direct naar de vakantie. Foto: de laatste zonsondergang van onze vakantie. Op de achtergrond het eiland Samos.

Ik was al een paar dagen niet op de Pier geweest; maar gisteren wilde ik toch even van de zee, de wind en de fraaie Hollandse luchten genieten en maakt een wandeling over het bovendek. Terug via het benedendek en toen zag ik dat een van de verkoopkiosken werd ingericht voor een tentoonstelling. Op de grond lagen allerlei formaten doeken verspreid: nieuwsgierig als ik ben besloot ik even contact te maken met de man die binnen aan het werk was. Het was Cees Scheygrond, een ziekenverpleger, die in zijn vrije uren bezig was met zijn hobby applicatiewerk. De tentoonstelling, die hij nu voorbereid is geheel gewijd aan Parcival en de zoektocht naar de Heilige Graal. Van een onderdeel van dit zeer omvangrijke werk maakte ik bijgevoegde foto.

Dierendag vandaag en dat was te merken ook. Op het strand honderden loslopende honden. In het seizoen mogen honden alleen op een paar vrijgegeven plekken op het strand, maar nu is het een strand voor iedereen. En we hadden er fraai herfstweer bij. Prachtige luchten, een woelige zee en veel bezoekers van het strand: geen badgasten, maar mensen, die kwamen genieten van de zee, de wolken en de frisse lucht. Foto: zo is Scheveningen op zijn best.

K2 is weer K3. Josje is de nieuwe zangeres van K3. Een Nederlands tintje in een Vlaamse formatie. K3 is vooral bij de jonge Nederlanders erg in trek. De zon schijnt mijn kamertje binnen en heeft de temperatuur daar inmiddels op 22 graden gebracht. Buiten in de zon en uit de wind kan het vandaag best aangenaam worden. Boven zee en stad hangen prachtige Hollandse luchten met een stevige bries. Wij zijn al bezig onze koffers te pakken; eigenlijk moet ik zeggen Annemiek is bezig: ik doe het altijd op het laatste moment. Dan zet ik de koffer op bed en plunder de klerenkast. Deksel dicht en alles wat ik nodig heb zit er in. Dat wordt dus pas morgenavond.

Tijdens het rondritje gisteren zag ik deze boom: een lijsterbes vol met prachtig gekleurde bessen tegen een groene/gele/bruine achtergrond. De herfst mag dan wel erg wispelturig zijn, maar is rijkelijk met het uitstrooien van mooie kleuren.

De eerste zaterdag in oktober. 3 oktober en Leiden viert feest: Leidens ontzet. In de nacht van 2 op 3 oktober 1574 trokken de Spanjaarden zich terug en was de belegering van Leiden opgeheven. En dat wordt nog ieder jaar op 3 oktober gevierd met hutspot en wittebrood. Gisteren waren we even bij een groothandel en daar werden we getrakteerd op hutspot met draadjesvlees, zoals oma die maakte. En werkelijk oma had het niet kunnen verbeteren. Foto: op de terugweg naar huis, maakte ik een foto van de drie molen bij Leidschendam.

De poort is weer gesloten. Het kantoor, de fabriek of wat het ook zei zijn dicht. Het weekend kan beginnen. De werkgevers overzien de bereikte resultaten. De werkernemers gaan uitrusten en genieten van het weekend. Maar voor de mensen die geen werk hebben, is het weekend vaak een voortzetting van een troosteloze week. En de huidige crisis draagt daar zeker aan bij. Maar langzaam zal het tij zich keren en komen er toch weer wat zonnetjes aan de horizon. En misschien hebben we dan wat van de crisis geleerd en wordt de wereld weer een stuk beter. Hopelijk. Alles zal reg kom, maar a.u.b. heel spoedig. Foto: de natuur maakt zich niet druk, maar staat wel onder druk.

Ik lees net in de krant, dat tijdens mijn vakantie in Turkije op 10 oktober de WK-kwalificatiewedstrijd van België tegen Turkije wordt gespeeld. Het is ook een beetje Nederlands/Haags elftal, want Dick Advocaat(een echte Hagenees) is de bondscoach van België. En maar hopen, dat die wedstrijd ook in Turkije te zien zal zijn. Samen met onze Belgische vrienden zullen wij het Belgische elftal aanmoedigen. Geen “hup, Holland, hup”, maar “hup, België, hup” zullen we dan zingen. Knap van Anderlecht, dat met tien man toch nog langszij Ajax kwam. Wel dom van Vandamme: die rode kaart. Foto: nog een laatbloeier, maar we zullen hem spoedig moeten missen.

Vandaag heb ik drie computerlessen gegeven aan senioren. Steeds meer oudere mensen krijgen belangstelling voor het internet. Surfen en e-mailen zijn hun eerste belangstelling. Vaak ontbreek basiskennis. Dat maakt het les geven extra moeilijk. Het gaat allemaal heel langzaam. En eindelijk denken ze het onder de knie te hebben, maar ik houd mijn hart vast voor de volgende sessie, want dat zijn ze weer heel veel vergeten. Maar de aanhouder wint. Foto: de zon was al onder en de hemel donkergrijs; alleen de horizon lichtte roze op.

1 oktober 1945 e.v. jaren. Rillend staan we op. Nog één maand wachten; dan gaat de kachel aan. Zo was het vroeger bij ons thuis en op school. Soms werd er thuis op zondag een uitzondering gemaakt. Wij moesten wachten tot november: 1 en 2 november waren toen nog katholieke feestdagen. Ook daar merk je tegenwoordig niets meer van. Tegenwoordig stellen we de thermostaat gewoon een paar streepjes hoger. Nu zijn de meeste huizen centraal verwarmd en beter geïsoleerd. Nu slapen wij met de ramen open, omdat het binnenshuis nog te warm is zelfs zonder de verwarming aan. Nu is het leven is anders. Toch klaagden wij vroeger niet; we trokken een extra trui aan, een das om, een muts over de oren, de handen diep in de zak van onze jassen. We wisten er wel raad mee. Foto: als de blaadjes vallen.

Het was al bijna herfst toen ik deze foto maakte in het natuurgebied Lentevreugd. Een beetje lente, vermengd met een zonnige zomer... zowil ik de herfst ingaan. De natuur komt nu tot rust en over vier maanden genieten we weer van de naderende lente.

Onlangs vond ik op onze “leestafel”in de centrale gang van ons complex “Woordenboek van de Vaderlandse Geschiedenis”, 1939. Nieuwsgierig als ik ben blader ik nu regelmatig in dit interessante boekwerk. Gisteren vond ik daarin de volgende scheldversjes uit de 15e eeuw:

“Grote plattelen,
Leckere morsélen,
Ende vroech an die banck,
Dat sijn die drynckebuucken van Hollant.”

Gelukkig vond ik er nog een:
“Scerp van rekenynghe,
Rein van betalynghe,
Ende scale up den teerlync,
Dats den lossen, lacken Vlaminc.”

Foto: hij lijkt gevaarlijk, maar het is slechts een onderdeel van een grote vlieger.

Nog even over het vliegeren. Kort na de oorlog – en ik bedoel dan WOII – was er voor de jeugd nog weinig te beleven. Toch konden wij ons nog met een aantal dingen vermaken. Spelen op straat: hoepelen, hinkelen, touwtje springen. Knikkers en priktollen kwamen pas weer begin 1946. Het ontbrak gewoon nog aan speelgerei. Wat we wel konden doen was: vliegers maken, bootjes maken van oude biscuitblikken en hengelen met een bezemsteel en een omgebogen speld als haakje. Vliegers maken: daarvoor gingen we naar de slager voor vetvrij papier, naar de bloemenwinkel voor afgekeurde bamboestokjes of naar de houtzagerij voor houtafval(dunne latjes). IJzergaren had mijn moeder nog wel. En met deze materialen knutselden we vliegers in elkaar met touwtjes en spandraden en plakten het vetvrij papier om het kruislings gebouwde profiel. We kenden eigenlijk maar één soort vlieger; die leek erg op de toen bekende wybertjes(dropjes), alleen veel groter; soms wel tot één meter hoogte. Om de vlieger stabiel te maken maakten we aan de onderkant een lange slinger van touw, verzwaard met lintjes en/of papier. Het lukte niet altijd. Foto: nu zien de vliegers er heel wat anders uit, maar zelf bouwen kan nog steeds.

Dankzij de gunstige weersomstandigheden; een zonovergoten strand, waar de wind boven het warme zand bijna weg viel. Toch was er in de bovenlucht nog voldoende thermiek om de vliegers in de lucht te houden. Foto:een kleurig beeld van een geslaagde dag.

Gisteren had ik een leuke ervaring. Terwijl ik tijdens het vliegerfestival foto’s maakte, kwam ik in contact met een prinselijke Balinese familie. De prinses was gekleed in traditionele klederdracht evenals haar zoon en de prins zat in dagelijkse kleding te werken aan een van zijn traditionele vliegers. Voor dit type vliegers was er jammer genoeg te weinig wind. Na kennis gemaakt te hebben vroeg ik beleefd of ik van de familie foto’s mocht maken: zij stemden daarin welwillend toe. Na de foto’s een vriendelijk en dankbaar afscheid met een “tot ziens, tot volgend jaar”. Op bijgevoegde foto het prinselijk gezelschap.

Grote drukte op Scheveningen. Het leek wel een hoog zomerse dag. Dat lag niet alleen aan het fantastische weer, maar ook de evenementen die er plaats vonden: het vliegerfestival, dat ondanks de matige wind toch een echt spektakel was, en door een botenrace op zee. Speedboten voeren op korte afstand van strand en pier. Wat voor een race en waarom het was weet ik niet, maar spektakel en veel bezoek bracht het wel. Foto: het moge duidelijk zijn.

Zo verscheen voor mij de zon deze morgen. Hangend boven het bos, dat onze wijk begrenst. De mistflarden hangen nog tussen de boomtoppen. "Een nieuwe dag, een nieuw geluid " zou Herman Gorter kunnen zeggen, als hij in plaats van het gedicht Mei, een gedicht Herfst had gemaakt. Vandaag niet alleen een fraaie herfstdag, maar ook zal in Scheveningen de lucht vol hangen met vliegers, want hier vieren we, als in de nu nog slaphangende vlag op het Kurhaus enige beweging komt, het 31^e Internationale Vliegerfestival: nu nog is het windstil, maar de tweede dag van het vliegerfestival begint pas om 12.00 uur. Later op de dag zal ik u een foto tonen van het festival. Foto nu: het begin van deze dag.

Er was veel belangstelling. Er waren 2.000 bezems. Er was een wethouder. En... er was veel gezelligheid. Foto: het uitgiftepunt van de bezems, waar veel belangstelling voor was. Als nu iedereen zijn eigen straatje veegt, wordt Scheveningen nog mooier. Vegen... doen.

De zon verschijnt nu net boven de horizon. Het belooft weer een fraaie dag te worden. In het kader: “Samen stad zijn” organiseert het wijkoverleg Scheveningen-dorp vandaag een burgerschapsfestival “Eigen stoepje schoon”. Alle wijkbewoners kunnen gratis een straatbezem afhalen. De bedoeling is dat wijkbewoners samen hun wijk schoonhouden: de gratis bezem kan daarbij daadwerkelijk helpen. Samen iets doen bevordert de saamhorigheid. Saamhorigheid; het ligt al opgesloten in de wapenspreuk van Scheveningen: Concordia Constans. Foto: de zon ging gisteravond prachtig onder en vandaag weer prachtig op.

De Amerikaanse beeldhouwer Tom Otterness heeft in2004 voor het museum Beelden aan Zee een sprookjestuin ontworpen. Deze sprookjestuin ligt aan de boulevard en is gratis te bezichtigen. Deze opstelling zal echter binnenkort moeten verdwijnen in verband met de grote werkzaamheden ter bescherming van het achterland tegen zeer zware stormen. Zodra deze werkzaamheden zijn uitgevoerd komen de beelden echter weer terug. Één van de bekendste beelden is ongetwijfeld de Haringeter, waarvan afbeelding.

Mijn blog stond tot vandaag genoteerd onder “Actualiteit/maatschappij”. Eigenlijk zou het beter kunnen staan onder de categorie “Allerlei”, maar die categorie bestaat niet. Daar ik altijd eigen foto’s en teksten plaats, zou ook de categorie “Fotografie” in aanmerking kunnen komen. Maar daar voel ik me niet thuis. Daar ik het meest betrokken ben bij de dingen, die mij dagelijks overkomen en bij mij ook soms herinneringen uit het verleden oproepen, ben ik overgestapt naar de categorie “Herinneringen/ervaringen”. Foto: Scheveningen nu: werkelijkheid maar ook herinnering aan vroeger.

Even een zonnig plaatje vanuit een zonovergoten herfstdag in Scheveningen. Geniet van de avond. Geniet van het leven.

In een zorgcentrum bij ons in de buurt geeft mijn vriend internetlessen aan (oudere) mensen uit de omgeving. Hij heeft het er druk mee en heeft mij gevraagd aan dit vrijwilligersproject mee te werken. Vandaag ga ik kennismaken met de groep. Het zal betekenen drie lessen op iedere donderdag. Volgens schema te verdelen tussen mijn vriend en mij. Daar na ga ik op verzoek van een andere vriend vanmiddag nog twee wandelingen door Scheveningen doen met twee verschillende groepen. Het weer ziet er fraai uit. Het zal best wel weer lukken vandaag om er een mooie dag van te maken. Het zonnetje schijnt al in mijn kamertje. Foto: nog even de oleander in beeld. We zullen hem binnenkort moeten gaan missen.

België gaat het weer maken in sportland. Kim Clijsters pakt na lange afwezigheid zo maar even een grand slam titel, Justine Henin keert terug op het internationale tennisveld en de Hagenees Dick Advocaat kijkt als coach van de Rode Duivels niet naar de taal , maar naar de kwaliteit van de spelers. Misschien kan Dick Advocaat het Belgische voetbal weer op de Europese voetbalkaart zetten. Foto: ook hij was op weg naar Antwerpen.

Was het aan de Belgisch Vlaamse of aan de Zeeuws-Vlaamse kant van de grens dat ik zaterdag dit koolzaadperkje fotografeerde. Ik weet het niet. Het is ook niet zo belangrijk waar het was: zowel Belgisch als Zeeuws-Vlaanderen zijn prachtige gebieden om te bezoeken.

Na onze rondrit door Zeeuws-Vlaanderen, zijn wij zaterdagochtend bijtijds vertrokken richting Antwerpen. Vanaf Terneuzen volgden wij de Zeedijk richting Paal. De dijk met daarachter de Westerschelde, langs het Verdronken Land van Saeftinghe. Onderweg stopten we verschillende keren en beklom ik de dijk om van het uitzicht te genieten. Op een werkplateau aan Westerschelde en in de verte Doel genoot Annemiek van het uitzicht en de rust  van land en water. Na een uurtje daar gezeten te hebben reden we via de E34 verder. Na de tunnel in Antwerpen enige onzekerheid  over de te nemen route, uiteindelijk ontdekten we het bordje Merksem en dat bracht ons na nog een goede aanwijzing naar het beoogde hotel, waar we begroet werden door een aantal bekende bloggers. Na een gezellige middag vertrokken we weer naar Scheveningen om 19.15 uur en arriveerden daar om 20.45. Foto: daar zit ze dan; Annemiek op de dijk.

Tijl, de zoon van Claes,  vertelde  de mensen, dat zij in een mooie hooien spiegellijst hun heden en toekomst konden zien afgebeeld. En dat vertelde hij de Dammenaars, Bruggenaars, de Blankenbergers en zelfs aan de Oostendenaars. En als iemand voor de spiegel ging staan grapte Tijl over heden en toekomst. En in plaats van hun in het Vlaams te zeggen: ik ben ulieden spiegel, zei hij kortweg: Ik ben ulen spiegel.En vandaar kreeg hij de bijnaam Uilenspiegel. In Vlaanderen volgden wij een gedeelte van de Uilenspiegelroute en bezochten Sluis – wat een mooie stad is dat – Retranchement, Groede en Oostburg. Later wil ik ook nog de geboorteplaats bezoeken van Tijl: Damme. Bijgevoegde foto: Retranchement.