Zondag 4 december 2005
Ooit schreef ik het volgende op

Moe,
Mijn hoofd is vol
gedachten,flarden
onrust
ongeduld, woede, angst
en
eenzaamheid
Moe leg ik mij te ruste
op zachte veren
sluit mijn ogen
vlucht voor mijzelf
Hopend
dat ik weer ontwaak
Als't onweer reeds is
overgedreven
Als de wind
mijn verdriet
heeft meegenomen
Naar onbekende oorden
ver weg van hier
Dan
word ik herboren wakker
Als op een
prille lentedag
Dan begin ik
weer te leven
Ik
die het leven
altijd lachend
zag
Wat ben ik dan nu toch weer
een heel gelukkig mens
Mijn hoofd is vol
gedachten,flarden
onrust
ongeduld, woede, angst
en
eenzaamheid
Moe leg ik mij te ruste
op zachte veren
sluit mijn ogen
vlucht voor mijzelf
Hopend
dat ik weer ontwaak
Als't onweer reeds is
overgedreven
Als de wind
mijn verdriet
heeft meegenomen
Naar onbekende oorden
ver weg van hier
Dan
word ik herboren wakker
Als op een
prille lentedag
Dan begin ik
weer te leven
Ik
die het leven
altijd lachend
zag
Wat ben ik dan nu toch weer
een heel gelukkig mens


















