Deel door ons uw liefde uit
aan wie honger heeft en pijn.
Laat ons waar verdeeldheid is
uw vredestichters zijn.
Ons verlangen is alleen,
Heer, maak ons hart bereid,
dat door heel ons leven heen
uw liefde wordt verspreid.
Deel door mij uw liefde uit,
aan een medemens die lijdt.
Leer mij meer vervuld te zijn
met uw bewogenheid.
Mijn verlangen is alleen,
Heer, maak mijn hart bereid,
dat door heel mijn leven heen
uw liefde wordt verspreid.
Openbaar uw koninkrijk
aan wie zoekt, aan arm en rijk.
Giet een stroom van liefde uit,
dat in ons en door ons, o Jezus,
uw liefde wordt verspreid.(2x)
Deel ons door uw liefde uit
tot de einden van de aard'.
Dat zich waar de dood nu heerst
nieuw leven openbaart.
Maak ons als uw werkers klaar
en sterk ons in de strijd,
tot wij mogen oogsten waar
uw liefde wordt verspreid.
Openbaar uw koninkrijk
aan wie zoekt, aan arm en rijk.
Giet een stroom van liefde uit,
dat in ons en door ons, o Jezus,
uw liefde wordt verspreid.(6x)
Deel door ons uw liefde uit,)
maak ons hart bereid. )4x
Deel door ons uw liefde uit,)
ja wij zijn bereid. )2x
Deel door mij uw liefde uit )
ja ik ben bereid. )2x
Wat ogen zien dringt binnenin het hart. Het kan ons blij maken of ook heel verdrietig. Het kan ons soms zo diep raken, dat we er ziek van zijn. Ogen zijn de vensters van ons hart. Wie ze opent voor het licht, voor de zon overdag, voor de mooie dingen en voor de sterren in de nacht, is een blij en gelukkig mens. Met licht en meer moois in onze ogen komt er kleur in ons anders zo grijze leven. Want onze ogen weerspiegelen de liefde van Jezus. Een liefde, door Hem gegeven!
Uit het hart
Jouw Hemelse Vader die je heeft geschapen, die zoveel van je houdt, weet alles wat er zich in jouw hart afspeelt. Hij begrijpt en kent jou volkomen, Hij vraagt je om de juiste keuzes te maken! Hij verlangt niets liever dat Hij fier zou zijn op jou, dat je het pad der wijsheid zou blijven volgen! Het is niet altijd gemakkelijk, en je hebt vooral lef & doorzettingsvermogen nodig, maar dit alles is niet te vergelijken, met het liefdevolle geschenk dat je zal verkrijgen! Hij weet nu wat je denkt & wat je nog zou willen 'plannen'... Daarom vraag ik je : ook voor mij komt de tijd dat ik het aardse zal verlaten. Maar zou je dan niet blij & verheugd zijn als je weet, dat ik in het Hemelse paradijs zal blijven wachten op... jou !!! Filip V. (26-09-04)
IK BEN DE ALFA EN DE OMEGA GEBED IS DE SLEUTEL VAN DE OCHTEND
EN DE GRENDEL VAN DE AVOND.
21-10-2011
de brief van Paulus aan de christenen van Rome
Uit de brief van Paulus
aan de christenen van Rome
7, 18-25a
Broeders en zusters,
ik besef dat in mij, in mijn eigen natuur, het goede niet aanwezig is. Ik wíl
het goede wel, maar het goede doen kan ik niet. Wat ik verlang te doen, het
goede, laat ik na; wat ik wil vermijden, het kwade, dat doe ik.
Maar wanneer mijn daden in strijd zijn met mijn wil, ben ik daar niet zelf de
oorzaak van, maar de zonde die in mij heerst. Ik ontdek in mij de wetmatigheid
dat het kwade zich aan mij opdringt, ook al wil ik het goede doen.
Innerlijk stem ik vol vreugde in met de wet van God, maar in alles wat ik doe
zie ik die andere wet. Hij voert strijd tegen de wet waarmee ik met mijn
verstand instem en maakt van mij een gevangene van de wet van de zonde, die in
mij leeft.
Wie zal mij, ongelukkig mens, redden uit dit bestaan dat beheerst wordt door de
dood? God zij gedankt, door Jezus Christus, onze Heer.
Paulus drukt in deze lezing een
diep menselijke ervaring uit. Dikwijls lukken wij niet in het goede dat we
willen terwijl het kwade - dat we niet willen - steeds weer opduikt. Paulus
biedt hiervoor een oplossing: Jezus Christus, onze Heer. God zij gedankt !
Jezus sprak:
'Ik ben gekomen om op aarde een vuur te ontsteken, en wat zou Ik graag willen
dat het al brandde! Ik moet een doop ondergaan, en Ik word hevig gekweld zolang
die niet volbracht is.
Denken jullie dat Ik gekomen ben om vrede te brengen op aarde? Geenszins, zeg
Ik jullie, Ik kom verdeeldheid brengen. Vanaf heden zullen vijf in één huis
verdeeld zijn: drie tegen twee en twee tegen drie. De vader zal tegenover zijn
zoon staan en de zoon tegenover zijn vader, de moeder tegenover haar dochter en
de dochter tegenover haar moeder, de schoonmoeder tegenover haar schoondochter
en de schoondochter tegenover haar schoonmoeder.
Christus' zending is zo veeleisend dat niet iedereen haar
onverdeeld aanvaardt. Zelfs onder vrienden en verwanten kan ze zodoende
verdeeldheid teweegbrengen. Voor Hem zelf bracht ze mee dat Hij als het ware
erin gedompeld werd. Eenmaal door lijden en dood heen, doopt Hij ook de
christenen op deze weg. Maar Hij verzekert hen zijn Geest.
dat vuur dat Jezus op
aarde is komen brengen, is niet een uitwendig vuur, zoals dat vuur dat Jakobus
en Johannes van de hemel wilden afroepen om de Samaritanen te verdelgen, omdat
zij Jezus en de leerlingen niet wilden ontvangen omdat Jeruzalem het doel van
hun reis was. Dat was een uitwendig vuur. 'Heer, wilt Gij dat
wij vuur van de hemel afroepen om hen te verdelgen?' 'Maar Hij keerde zich om
en wees hen op strenge toon terecht'(Lc
9,54-55). Dat vuur is een verslindend, vernietigend vuur, maar Jezus is
een ander vuur komen brengen, het vuur van de liefde, het inwendige vuur, het
vuur van de heilige Geest. De heilige Geest die zich in tongen van vuur
neerzette op de hoofden van de apostelen, dat wil zeggen: de heilige Geest is
de ziel van de christen, de liefde is de ziel van de christen, de liefde van
God, van binnenuit.
Inwendig is ook de vrede waar Jezus het over heeft. Jezus zegt:
Ik ben niet de vrede komen brengen, de uitwendige vrede, een leven zonder
conflicten. Nee, Hij is een andere vrede komen brengen, de vrede tussen God en
de mensen. Die heeft natuurlijk ook wel een uitwendig aspect, maar die begint
in het hart. Dat de hemel, God, Zich verzoent met de aarde, met de mens. 'Vrede
op aarde onder de mensen in wie Hij welbehagen heeft', die
Hij liefheeft (Lc 2,14). Het is een inwendige vrede, een vrede van het hart.
Díe vrede is Jezus komen brengen, en dat vraagt Hij ook van zijn leerlingen. 'Laat
in welk huis gij ook binnengaat uw eerste woord zijn: vrede aan dit huis!' (Lc
10,5). En ook het eerste woord van de Verrezene aan zijn leerlingen
was: Vrede zij u"(Joh
20,20).
Maar die vrede is niet onbelemmerd, die vrede wordt aangevochten
in haar loop, en zo verdeelt zich de wereld in twee rijken met elk een eigen
vrede: een hemels Rijk met een hemelse vrede en een duivels rijk met een valse
vrede, een diplomatieke vrede, of een koude vrede, een valse rust.
Ons geloof is een geloof in God, die we niet zien, en het is een
geloof in de gaven en krachten van God die we ook niet zien, maar die in al het
zichtbare doordringt en van binnenuit bezielt, die een nieuwe loop, een
restauratie van binnenuit tot stand kan brengen. Een Nieuw Verbond! Dat horen
we dan ook altijd bij de consecratie: 'Dit is mijn Bloed van het Nieuwe
Verbond, tot vergiffenis van de zonde.' Herstel van binnenuit, van God uit, die
hart en nieren doorgrondt.
(Dit is een waar
gebeurd verhaal en je kunt meer informatie vinden door te Googlen op Herman
Rosenblat. Hij werd Bar Mitzvah op de leeftijd van 75)
Augustus 1942.
Piotrków, Polen.
Die ochtend was de
lucht dreigend toen we angstig stonden te wachten.
Alle mannen, vrouwen
en kinderen van het Joodse getto in Piotrków waren op een plein bij elkaar
gedreven.
We hadden gehoord
dat we verplaatst zouden worden. Mijn vader was pas onlangs overleden aan
tyfus, die zich snel verspreid had in het overvolle getto. Mijn grootste angst
was dat onze
familie zou worden
gescheiden.
'Wat je ook doet,'
fluisterde Isidore, mijn oudste broer, vertel ze niet hoe oud je bent. Zeg dat
je zestien bent.
Ik was lang voor een
jongen van 11, dus ik kon het proberen. Op die manier was ik misschien wel
waardevol om te werken.
Een SS-er kwam naar
me toe, zijn laarzen klikten tegen de kasseien.
Hij bekeek me van
top tot teen en vroeg toen naar mijn leeftijd.
'Zestien,' zei ik.
Hij stuurde mij naar links, waar mijn drie broers al stonden
met andere gezonde
jonge mannen.
Mijn moeder kreeg
een gebaar om naar rechts te gaan bij andere vrouwen, kinderen, zieken en
ouderen.
Ik fluisterde
Isidore, 'Waarom?'
Hij gaf geen
antwoord.
Ik rende naar de
andere kant, naar Mama en zei dat ik bij haar wilde blijven.
'Nee,' zei ze
streng. 'Ga weg. Wees niet vervelend. Ga met je broers mee.
Ze had voor die tijd
nog nooit zo hard gesproken. Maar ik begreep het:
ze wilde mij
beschermen. Ze hield zo veel van mij, dat ze, alleen deze keer,
deed alsof het niet
zo was. Het was het laatste wat ik van haar gezien heb
Mijn broers en ik
werden vervoerd in een veewagen naar Duitsland ...
Een nacht later
kwamen we aan bij het concentratiekamp Buchenwald
en we werden in een
overvolle barak gebracht. De volgende dag werden er uniformen en
identificatienummers uitgegeven.
Noem me geen Herman
meer,' zei ik tegen mijn broers. Ik ben nu 94983.'
Ik werd te werk
gesteld in het crematorium van het kamp. Ik moest de doden opladen
in een met de hand
bediende lift. Ik voelde mijzelf ook dood. Ik werd hard, ik was een nummer.
Spoedig daarna
werden mijn broers en ik overgebracht naar Schlieben, een kamp dat hoorde
onderBuchenwald in de buurt van Berlijn
..
Op een ochtend leek
het of ik de stem van mijn moeder hoorde.
'Zoon,' zei ze zacht
maar duidelijk, ik zal je een engel sturen. '
Toen werd ik wakker.
Het was net een droom. Een mooie droom.
Maar in deze plaats
konden er geen engelen zijn. Er was alleen werk. En honger. En angst.
Een paar dagen later
liep ik rond in het kamp, om de barakken heen, vlakbij het hek van prikkeldraad
waar de bewakers je niet gemakkelijk konden zien. Ik was alleen.
Aan de andere kant
van het hek zag ik iemand: een klein meisje met helblonde,
bijna lichtgevende
krullen. Ze stond half verborgen achter een berk.
Ik keek rond om er
zeker van te zijn dat niemand me zag. Ik riep haar zachtjes in het Duits. 'Heb
je iets te eten?' Ze begreep het niet.
Ik schoof dichter
naar het hek toe en herhaalde de vraag in het Pools.
Ze stapte naar
voren. Ik was dun en mager, met lappen om mijn voeten gewikkeld, maar het
meisje leek er niet bang voor te zijn. In haar ogen zag ik het leven.
Ze trok een appel
uit haar wollen jasje en gooide hem over het hek.
Ik greep de vrucht
en toen ik begon weg te lopen, hoorde ik haar zachtjes zeggen:
'Ik zie je morgen
weer.'
Iedere dag op
hetzelfde tijdstip keerde ik terug naar dezelfde plek bij het hek.
Ze was er altijd met
iets voor mij om te eten - een homp brood of, beter nog, een appel.
We durfden niet te
spreken of te blijven hangen. Gesnapt worden zou voor ons beiden de dood
betekenen.
Ik wist niets over
haar, dat soort boerenmeisje, behalve dat ze Pools verstond. Hoe heette ze?
Waarom riskeerde ze haar leven voor mij?
Hoop was een beetje
steun en dit meisje aan de andere kant van het hek
gaf me die, door mij
brood en appels te eten te geven.
Bijna zeven maanden
later werden mijn broers en ik in een
kolenwagon gepropt
en vervoerd naar Theresienstadt, een kamp in Tsjecho-Slowakije.
Kom niet meer
terug,' zei ik tegen het meisje die dag. We gaan hier weg. '
Ik draaide me om
naar de barakken en keek niet achterom. Ik heb niet eens afscheid genomen van
het kleine meisje, van wie ik de naam niet wist, het meisje met de appels.
Drie maanden lang
waren we in Theresienstadt. De oorlog liep op het eind
en de Geallieerde
troepen waren dichtbij, maar mijn lot leek bezegeld.
Op 10 mei 1945 stond
ik op de lijst om te sterven in de gaskamer om 10.00 uur.
In de rust van de
dageraad probeerde ik me erop voor te bereiden. Zo vaak scheen de dood
klaar om me op te
eisen, maar op de een of andere had ik het steeds overleefd. Nu was alles
voorbij.
Ik dacht aan mijn
ouders. Tenminste, ik dacht, dat we weer verenigd zouden worden.
Maar om 8 uur s
ochtends was er grote opschudding. Ik hoorde geschreeuw en zag mensen naar alle
kanten door het kamp rennen. Ik werd met mijn broers opgevangen door
Russische troepen
die het kamp hadden bevrijd! De poort zwaaide open. Iedereen rende weg, ik ook.
Verbazingwekkend, al mijn broers hadden het overleefd - ik weet niet hoe. Maar
ik wist zeker dat het meisje met de appels de sleutel was voor mijn overleving.
Op een plek waar het
kwaad leek te overwinnen, had de goedheid van die ene persoon mijn leven gered,
had mij hoop gegeven op een plaats waar die niet was.
Mijn moeder had mij
een engel beloofd en de engel was gekomen.
Uiteindelijk kwam ik
terecht in Engeland, waar ik werd geholpen door een
Joods
liefdadigheidsfonds. In een herstellingsoord knapte ik op, samen met andere
jongens die de Holocaust hadden overleefd en ik kreeg een opleiding in de
elektronica.
Daarna ging ik naar
Amerika, waar mijn broer Sam ook al was. Ik nam dienst in het Amerikaanse leger
tijdens de Korea-Oorlog en keerde twee jaar later terug naar New York City.
Omstreeksaugustus 1957 opende ik mijn eigen bedrijf
voor reparatie van elektrische apparaten. Ik begon weer een toekomst op te
bouwen.
Op een dag kreeg ik
een telefoontje van mijn vriend Sid die ik in Engeland had leren kennen.
'Ik heb een
afspraakje met een meisje. Ze heeft een Poolse vriendin. Zullen we samen gaan?
'
Een blind date?
Nee, dat was niets voor mij.
Maar Sid bleef
aandringen en een paar dagen later gingen we naar de
Bronx om zijn
afspraak op te halen en haar vriendin Roma.
Ik moest toegeven,
voor een blind date was dit niet slecht. Roma was verpleegster
in een ziekenhuis in
de Bronx. Ze was aardig en bijdehand. Ook mooi, met zwierige
bruine krullen en
groene, amandelvormige ogen die levenslustig schitterden.
Met ons vieren reden
we naar Coney Island. Roma was prettig om mee te praten
en prettig
gezelschap.
Het bleek dat zij
ook op haar hoede was voor een afspraak met iemand die ze niet kende!
We deden dit beiden
voor het plezier van onze vrienden.
We maakten een
wandeling over de promenade, genoten van de zilte zeebries, en vervolgens
hebben we gegeten aan de kust. Ik kon me geen betere tijd herinneren.
We persten ons weer
in de auto van Sid. Roma en ik zaten samen op de achterbank.
Als Europese joden
die de oorlog overleefd hadden, waren we ons ervan bewust dat veel nog niet
gezegd was tussen ons. Zij sneed het onderwerp aan.
'Waar was jij,
vroeg ze zacht, tijdens de oorlog?'
In de kampen,' zei
ik. De verschrikkelijke herinneringen waren nog steeds levendig, het verlies
onherstelbaar.
Ik had geprobeerd om
het te vergeten. Maar je kunt dit nooit vergeten.
Ze knikte. 'Mijn
familie was ondergedoken op een boerderij in Duitsland,
niet ver van
Berlijn, ' vertelde ze me. "Mijn vader kende een priester,
en hij heeft ons
papieren gegeven dat we niet-joods waren. '
Ik stelde me voor
hoe ze ook moest hebben geleden, met angst, de vaste metgezel.
En toch hier hadden
we het beiden overleefd en waren we hier in een nieuwe wereld.
'Er was een kamp
naast de boerderij,' ging Roma verder. 'Ik zag daar een jongen
en ik gooide elke
dag appels naar hem. '
Wat een
verbazingwekkend toeval,dat zij een
andere jongen had geholpen.
Hoe zag hij eruit?
vroeg ik.
'Hij was lang, mager
en had honger. Ik moet hem zes maand lang elke dag hebben gezien. '
Mijn hart ging
tekeer. Ik kon het niet geloven. Dit kon niet waar zijn.
'Heeft hij je op een
dag verteld dat je niet terug moest komen, omdat hij zou vertrekken Schlieben?'
Roma keek me verbaasd aan. 'Ja!'
'Dat was ik!'
Ik zou haast barsten
van blijdschap en ontzag, overspoeld door emoties.
Ik kon het niet
geloven! Mijn engel!
'Ik laat je niet
meer gaan.' zei ik tegen Roma. En achterin de auto
van die blind date
vroeg ik haar ten huwelijk. Ik wilde niet langer wachten.
'Je bent gek!' zei
ze. Maar ze nodigde me wel uit om haar ouders te ontmoeten voor het
Shabbatsdiner van de
volgende week.
Ik verlangde ernaar
om Roma nog veel beter te leren kennen, maar de belangrijkste dingen wist ik
al: haar standvastigheid, haar goedheid. Gedurende vele maanden was ze in de
slechtste omstandigheden naar de omheining gekomen en had mij hoop gegeven.
Nu had ik haar weer
had gevonden en ik zou haar nooit meer laten gaan.
Die dag zei ze ja.
En ik hield mijn woord. Na een huwelijk van bijna 50 jaar,
met twee kinderen en
drie kleinkinderen, heb ik haar nooit laten gaan.
Herman Rosenblat van Miami Beach, Florida
Naschrift:
Over dit verhaal
wordt een film gemaakt met de titel The Fence.
Kort daarop begon hij rond te trekken van stad tot stad
en van dorp tot dorp om het goede nieuws over het koninkrijk van God te
verkondigen. De twaalf vergezelden hem, 2 en ook enkele
vrouwen die van boze geesten en ziekten genezen waren: Maria uit Magdala, bij
wie zeven demonen waren uitgedreven, 3 Johanna, de vrouw
van Chusas, de rentmeester van Herodes, en Susanna en nog tal van anderen,
die uit hun eigen middelen voor hen zorgden.
Vanaf het begin van het christendom hebben ook vrouwen
een taak. Hun aanwezigheid wordt hier door Lucas uitdrukkelijk aangehaald. Zij
maakten Christus en zijn godsdienst menselijker en warmer.
Kort daarop begon Jezus rond te trekken van stad tot
stad en van dorp tot dorp om het goede nieuws over het koninkrijk van God te
verkondigen.
De twaalf vergezelden Hem, en ook enkele vrouwen die van boze geesten en
ziekten genezen waren: Maria uit Magdala, bij wie zeven demonen waren
uitgedreven, Johanna, de vrouw van Chusas, de rentmeester van Herodes, en
Susannaen nog tal van anderen, die uit hun eigen middelen voor hen zorgden.
Het evangelie van vandaag is een echte parel. En we
mogen gerust ook zeggen dat het een soort lofzang is op een al te vaak vergeten
groep. Vaak hebben we de indruk dat het evangelie een zaak van mannen is.
Vrouwen komen er nauwelijks of slechts terloops aan te pas. Een zieke vrouw
wordt wel eens genezen. Een vrouw wast de voeten van Jezus. Vrouwen volgen Hem
en zijn vrienden en zorgen voor hen uit eigen middelen. Vrouwen staan onder het
kruis. Ze staan overal achter of onder, maar zelden of nooit op het voorplan.
Grote rollen worden door mannen bezet. Apostelen en
schriftgeleerden, een honderdman, een barmhartige Samaritaan of een goede
herder. Dat Annas en Kàjafas, Herodes, Judas of Pilatus ook mannen waren, is
hier helemaal geen troost. Maar zo ziet Jezus het niet. Op geen enkel moment.
Want het evangelie is geen 'Guiness-book of records', waarin het om de
grootste, de sterkste of de beste gaat, waarbij alleen prestatie of kwantiteit
telt. Het is een levensboek waar geloof en vertrouwen, waar geduld en liefde,
inzet en overgave, de echte kwaliteit en de ware talenten vormen.
En daar spelen vrouwen onvervreemd en onvervangbaar een
glansrol. Een rol, waarbij veel mannen tot debutanten verbleken. Lucas begint
er zijn evangelie al mee. De eerste persoon die we ontmoeten is Zacharias, een
man, een priester. Stomweg valt hij al meteen door zijn rol. "Ge zult zwijgen en niet in staat
zijn te spreken, omdat ge mijn woorden niet geloofd hebt."
Meteen daarop treden twee vrouwen op, Maria en
Elisabet. In een feilloos duet, in een magnificat van puur geloof en zuivere
overgave, brengen ze onze heilsgeschiedenis daadwerkelijk en definitief op
gang. Ook wanneer het doek over het openbaar leven van Jezus opengaat en Hij
nog even in de coulissen wilt blijven, opdat Hij zijn uur nog niet gekomen
acht, is het weer een vrouw, die, onweerstaanbaar zoals alleen moeders dat
kunnen, Jezus tot handelen aanzet. "Doe
maar wat Hij u zeggen zal." Zo maakte Jezus een begin met zijn
tekenen.
Van het penninkje van de weduwe tot de kostelijke
nadusbalsem van Maria te Betanië, van die onbevangen eerlijkheid van de vrouw
aan de put van Jakob in Samaria tot het vindingrijk geloof van de Kananese met
de kruimels die van tafel vallen, kunnen we, heel het leven van Jezus door,
parel na parel opsteken tot een krans van vrouwelijke gebaren en gaven van
geloof, liefde en toewijding.
En toen zijn uur echt gekomen was, een uur waarop
ontrouw en verraad, waarop verloochening en vaandelvlucht ineens puur
mannelijke begrippen werden, stond er ook weer die krans van vrouwelijke trouw,
van meevoelen en meegaan ten einde toe. Een krans van vrouwen die Jezus vanaf
Galilea waren gevolgd en Hem hadden gediend. Echte, levende en zuivere
godsdienst van een al te vaak vergeten groep.
Een man had zichzelf ingebeeld dat hij een regenworm was. Dat zorgde voor
veel problemen, want voortaan ging hij voor iedere kip op de loop en liep hij
opvallend graag buiten als het regende.
Tenslotte ging hij maar eens naar de psychiater. Die zou hem wel van zijn
dwangvoorstellingen bevrijden.
En ja hoor, na een aantal consulten was de man zover dat hij het wist: hij was
geen regenworm. Opgelucht vertrok hij naar huis.
Omdat de psychiater zich sterk bij de kwestie betrokken had gevoeld, ging hij
een week of wat later eens informeren hoe het ermee stond. Toen hij de tuin van
zijn ex-patiënt binnenliep, viel zijn mond open. De man zat vol angst in een
boom.
Wat doe je nou? riep de dokter omhoog.
Mij schuilhouden. Op het erf loopt een kip!
Maar man, je weet toch dat je geen regenworm bent!
Ja, dat weet ík wel, maar dat weet die kip niet.
Vreemd verschijnsel, dat de mensen soms geloven dat ze geloven, of dat ze
zichzelf wijsgemaakt hebben dat ze niet geloven.
Toen voor het eerst na bijna tweeduizend jaar de sjofar weer werd geblazen
bij de Klaagmuur, ontdekte een Israëlische officier, dat hij een diepgelovig
mens was en niet de atheïst voor wie hij zichzelf altijd had gehouden.
Omgekeerd zijn er veel gelovigen die denken, dat ze geloven.
Betrappen we onszelf daar ook niet vaak op?
Stanley Jones vertelt van een gezin, waarin een jongetje door een ongeluk
om het leven was gekomen.
Een vreselijk gebeuren, dat de omgeving diep schokte. Maar de ouders geloofden
met hun hele hart dat hun kind naar de hemel was gegaan. Als gevolg daarvan
kreeg de begrafenis het karakter van een feest.
Een vriendje van het kind, dat bij de begrafenis was geweest, zei op de
terugweg tegen zijn moeder: Ze geloven dat Johnny in de hemel is.
Natuurlijk, zei de moeder. Dat geloven wij toch ook?
Ja, zei zoonlief, maar zij geloven het écht!
Gods
boodschap van liefde is tot ons gekomen door de vernedering van Zijn Zoon. De
nederigheid is een basiskenmerk, een van de fundamenten van een echt
christelijk leven, omdat zij de woning van de liefde is. Augustinus zegt: «Als jullie me vragen wat het
meest wezenlijk is in de godsdienst en in de leer van Jezus Christus, zal ik
jullie antwoorden: het eerste is de nederigheid, het tweede: de nederigheid, en
het derde: de nederigheid». [4] In de nederigheid van het mensgeworden Woord
wordt ons niet alleen de diepte van de liefde van God voor ons getoond, maar
ook de koninklijke weg die tot de volheid van deze liefde leidt
Liefde is:
altijd samen willen zijn.
Liefde, in de diepste zin van het woord.
Liefde is: samen met God willen zijn, ·.
Onbreekbaar drievoudig koord: ··
De liefde, zij is geduldig, ·Houdt rekening met elkaar
Zij vergeeft
je ongeduld veelvuldig
En streelt dan even door je haar.
De liefde, zij kent geen afgunst
Want je vertrouwt elkaar.
Houden en loslaten is hier de kunst.
Dan valt liefhebben niet zwaar.
De liefde, zij is niet zelfzuchtig, ·Kijkt enkel
naar de ander.
En dan niet heel even, vluchtig, ·Maar zo, dat
ik waar nodig, verander.
De liefde, zij rekent het kwaad niet aan
Maar kent de woorden vergeven en vergeten.
Verzoening daar komt het op aan.
Je wilt van blijvende boosheid niet weten.
Liefde is: samen op weg met God.
Hij is vertrouwd met jullie wegen.
Liefde is geen willekeurig lot.
Blijf dicht bij Hem, ervaar Zijn zegen. Vrij naar 1 Kor. 13.
Jezus zei tot zijn leerlingen:
Stel dat iemand van jullie een vriend heeft en midden in de nacht naar hem toe
gaat en tegen hem zegt: Wil je mij drie broden lenen, want een vriend van me
is na een reis bij mij gekomen en ik heb niets om hem voor te zetten. En
veronderstel nu eens dat die vriend dan zegt: Val me niet lastig! De deur is
al gesloten en mijn kinderen en ik zijn al naar bed. Ik kan niet opstaan om je
te geven wat je vraagt. Ik zeg jullie, als hij al niet opstaat en het hem
geeft omdat ze vrienden zijn, dan zal hij wel opstaan omdat zijn vriend zo
onbeschaamd blijft aandringen, en hem alles geven wat hij nodig heeft.
Daarom zeg Ik jullie: vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult
vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan. Want wie vraagt ontvangt, en
wie zoekt vindt, en voor wie klopt zal worden opengedaan.
Welke vader onder jullie zou zijn kind, als het om een vis vraagt, in plaats
van een vis een slang geven? Of een schorpioen, als het om een ei vraagt? Als
jullie dus, ook al zijn jullie slecht, je kinderen al goede gaven schenken,
hoeveel te meer zal de Vader in de hemel dan niet de heilige Geest geven aan
wie hem erom vragen.
Jezus leerde ons niet alleen hoe wij moeten bidden, maar Hij
wees ook op de kracht van het volgehouden gebed. Als een vriend, die wij 's
nachts lastig vallen, antwoord geeft, als geen enkele aardse vader de
verwachtingen van zijn kind teleurstelt, dan zal zeker onze hemelse Vader elk
kinderlijk gebed verhoren dat geïnspireerd is door de Geest.
Een
vriend van mij is van een reis bij mij aangekomen en ik heb niets om hem voor
te zetten." 'Ik heb niets.' Dat is een situatie die model staat voor onze
verhouding tot God. Ík heb niets, wíj hebben niets. Wij zijn als de vriend die
niets heeft en God is de Vriend die heeft en geeft. Wij krijgen en God geeft.
Hij is goedgeefs. We hebben niets en God geeft alles, alles wat we nodig
hebben. Zo is de verhouding tussen God en de mensen: hebben en niet hebben.
Rijk en arm. We staan tegenover God als bedelaars. En zo is het in de wereld
van de mensen ook. Er zijn mensen die hebben en mensen die niet hebben. Niets
hebben, dat is nog tot daar aan toe, maar niets zijn, dat is een nog grotere
vorm van armoede. En dat is de verhouding tussen de Vader en zijn kinderen, zij
staan tegenover elkaar als zijn en niets zijn.
Als
vader sta je tegenover je kinderen als degene die is, en de kinderen die je het
bestaan hebt gegeven, zijn van jou afhankelijk. Kinderen zijn tot in hun
bestaan afhankelijk van hun ouders. En ze vragen, ook al doen ze dat niet
altijd uitdrukkelijk met woorden. Ze beginnen al met vragen als ze nog niet
eens kunnen praten, als ze nog geen wens kunnen formuleren, dan vragen ze al om
eten en drinken, brood, ei, vis, kortom, de middelen om te bestaan. Zo is onze
verhouding ten opzichte van God. Wij hebben niets en wij zijn niets. Maar dat
is nu juist onze kracht, want we hebben een Vriend. God is onze Vriend en God
is onze Vader. En Hij leeft zich juist uit als Vader, en Hij biedt zich aan als
Vriend, door te geven wat wij niet hebben: voedsel, en door te geven wat we
niet zijn: het bestaan.
Vriendschap
heeft iets van uitverkiezing, dat is iets van een persoonlijke betrokkenheid.
Niet omdat het moet van de natuur, maar vanuit het hart. En nu wordt er van God
gezegd: Hij is onze Vader, Hij is als een Vriend. Hij heeft met ons een
verbondenheid die niet alleen maar voortkomt uit de natuur, zo van 'het móet',
maar die voortkomt uit het hart. Zoals een vriend met zijn vriend.
De heilige
Geest is de band van liefde tussen de Vader en de Zoon. Je wordt niet alleen
opgenomen in het natuurlijke leven van God, maar ook in het leven van zijn
Hart, in zijn liefde. Veel mensen zullen moeten constateren dat ze niet krijgen
wat ze vragen, dat zoveel behoeften ongedekt blijven, ook behoeften waarin ze
willen worden voorzien door er in vertrouwen aan God om te vragen. Maar waar
God altijd in voorziet, als we Hem erom vragen, als we ons ervoor openstellen
wil dat zeggen, dat is zijn vriendschap, zijn liefde
De vrucht van stilte is het gebed.
De vrucht van het gebed is geloof.
De vrucht van het geloof is liefde.
De vrucht van liefde is dienstbaarheid.
De vrucht van dienstbaarheid is vrede.
Jezus zag Natanaël aankomen en zei: Dat is nu een
echte Israëliet, een mens zonder bedrog.
Waar kent U mij van? vroeg Natanaël.
Jezus antwoordde: Ik had je al gezien voordat Filippus je riep, toen je onder
de vijgenboom zat.
Rabbi, U bent de Zoon van God, U bent de koning van Israël! zei Natanaël.
Jezus vroeg: Geloof je omdat Ik tegen je zei dat Ik je onder de vijgenboom zag
zitten? Je zult nog grotere dingen zien.
Waarachtig, Ik verzeker jullie, voegde Hij eraan toe, jullie zullen de hemel
geopend zien, en de engelen van God zien omhooggaan en neerdalen naar de
Mensenzoon.
Engelen zijn de nederigheid zelf. Zij leven immers
in, door en vanuit het Woord van God.
Voor ons, mensen, is het een kwestie van loslaten,
een kwestie van afdalen tot dat vruchtbare dal van de nederigheid. Men beklimt
de top van de volmaaktheid door af te dalen. O zo moeilijk voor mensen, omdat
de nederigheid zo dwars ingaat tegen de grondaanleg van het zondige mensenhart.
We willen groot zijn, sterk, en ons boven anderen verheffen. Wij willen zijn
als God.
Dat afdalen tot dat vruchtbare dal van de
nederigheid krijg je uit jezelf niet voor elkaar. Het gaat tegen alles in. Maar
in verbondenheid met de Mensenzoon die opklimt en afdaalt, is het te doen. Dat
zegt Hij ook zelf: "Leer van mij, Ik ben zachtmoedig en nederig van
hart" (Mt 11,29). Je kunt het van Hem leren, niet alleen doordat Hij
het beter kan dan jijzelf, als een soort voorbeeldfunctie, maar je kunt het van
Hem leren doordat je samen met Hem de levensweg doorgaat die Hij is
doorgegaan. Hij gaat het opnieuw met je doen. Jezus, wiens Hart vervuld is van
nederigheid en zachtmoedigheid, Hij leert het je als het ware spelenderwijze.
Die grote genade mogen we verwachten en ontvangen.
Niet keizer Augustus of Herodus, de koning van Judea, noch Quirinius de stadhouder over Syrië, maar alleen de God van Abraham, Isaak en Jakob heeft de regie van het wereldgebeuren in zijn hand. God volvoert al zijn plannen. De machthebbers mogen allemaal geniale plannen bedenken om hun eigen macht zeker te stellen of uit te breiden, maar die in de hemel troont, lacht. De machtigen organiseren een wereldwijde volkstelling omdat God wil dat Maria in Bethlehem zal bevallen. Het bestuur van het gigantische Romeinse rijk is maandenlang, zo niet jarenlang, in rep en roer vanwege deze inschrijving. En dat alleen omdat God wil dat zijn Zoon geboren zal worden in de stad van David. Lucas schildert ons hoe God via het wereldgebeuren zijn doel bereikt. Het is uiterst komisch te zien hoe de machtigen en de groten der aarde alles doen om hun onderdanen te registreren. Zij onderwerpen hen, maken hen schatplichtig om gezag en macht over hen uit te oefenen en trachten daarbij hun persoonlijke belangen en positie te versterken. Zij hebben er geen idee van dat ze hiermee ongewild Gods doel dienen en daarmee uiteindelijk hun eigen graf graven. Jawel, koning Salomo zei het al: 'De mens stippelt zijn weg uit, maar de Heer bepaalt de richting die hij gaat.' Het maakt niet uit of je Augustus, Herodes, Quirinius, Jozef of Maria heet. God heeft de regie in handen van het politieke reilen en zeilen van regering en onderdanen, en blijft hen tegelijkertijd verantwoordelijk houden voor hun daden. Het is God die lang tevoren aankondigt wat nog gebeuren moet. Die uit het oosten een adelaar roept, uit een ver land een man die zijn plannen uitvoert, en redding brengt in Sion (Jesaja 46 vanaf vers 10). En dat begint in Bethlehem!
Een aantal medewerkers van een statistisch bureau zit de week voor Kerst samen te eten in een restaurant. Eén van hen houdt een toespraak om terug te kijken op het afgelopen jaar en hij doet dat op een originele manier. Het is bijna Kerst en hij vraagt zich hardop af hoe het kerstverhaal in de nationale statistieken opgenomen zou kunnen zijn. De wijzen uit het Oosten zouden misschien in de Statistiek Inkomend toerisme geteld zijn. Het kindje Jezus zou in de Bevolkingsstatistiek voorkomen. Zelfs aan het begin van de jaartelling maakt hij onderdeel uit van een volkstelling (van keizer Augustus) en van het geslachtsregister dat door Joden wordt bijgehouden. De spreker gaat verder. Hij noemt de os en de ezel en vraagt aan de aanwezigen in welke statistiek deze dieren geteld zouden kunnen zijn. Het antwoord van een van de tafelgenoten is, tot hilariteit van de aanwezigen: 'Statistiek van de Slachtingen'. Met Kerst voor de deur is dat niet zo'n vreemd antwoord... Wij kennen het Kerstverhaal zoals het in de Bijbel staat. De os en de ezel komen er niet in voor. Het is dus ook niet waarschijnlijk dat zij in de Statistiek van de Slachtingen zouden terechtkomen. Voor de fijnproevers onder ons. De os en de ezel worden genoemd in het boek Jesaja dat circa 800 jaar voor de geboorte van Christus is geschreven. De tekst is: 'Een rund herkent zijn meester, een ezel kent zijn voederbak, maar Israël mist elk inzicht, mijn volk leeft in onwetendheid' (1:3). Die voederbak komt ook voor in Lucas 2 en vormt de verbinding tussen de ezel en de geboorte van Christus.
Wij kennen ook het Paasverhaal zoals het in de Bijbel staat. Daaruit blijkt dat de enige uit het Kerstverhaal die wél in de Statistiek van de Slachtingen zou kunnen voorkomen, het kindje Jezus is. Het is een schokkende, maar Bijbelse gedachte. In het boek Jesaja wordt voorzegt dat Christus als een lam geslacht zou worden voor de zonden van zijn volk. Letterlijk staat er: 'Om onze zonden werd Hij doorboord, om onze wandaden gebroken' (53:5).
De Bijbel beschrijft uitgebreid het lijden van de Heer Jezus. Er zijn vier evangeliën geschreven waarbij van verschillende kanten wordt beschreven hoe de Heer op het kruis is gestorven. Filmmakers hebben geprobeerd dit lijden op film vast te leggen. Wie de film The Passion of the Christ heeft gezien, heeft een beeld van wat er op het kruis is gebeurd. Ik geloof in de Heer Jezus en ik weet dat Hij voor mijn overtredingen heeft geleden en is gestorven. Ik geloof ook dat Hij is opgestaan uit de dood.
Op aarde zijn er allerlei statistieken en er zijn ook bevolkingsregisters. De Bijbel spreekt over een bevolkingsregister in de hemel (het boek van het leven van het Lam). Mensen die in dat register staan, hebben de Heer Jezus aangenomen als hun Heer en behoren tot die hemelse bevolking. Zoals wij ons kunnen afvragen hoe het Kerstverhaal in de statistieken terecht zou komen, zo kunnen wij ook stilstaan bij de vraag hoe wij in die hemelse statistiek terecht kunnen komen. Ik ben ingeschreven in het boek van het leven van het Lam. En jij? Het register is nog geopend.
Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik (en heel wat Joden in Jezus' tijd) zou verwacht hebben dat de Koning van het universum geboren zou zijn in een paleis - een plaats die overeenkomt met zijn stand. Hij zou geslapen hebben tussen wiegenlakentjes van extra fijn Egyptisch katoen, en zijn hoofd zou gerust hebben op een donzen kussentje met zijden sloop. De mobile boven zijn wieg zou beslist vervaardigd zijn van fonkelende edelstenen: witte diamanten, rode robijnen, blauwe saffieren en groen emerald. En alle hooggeëerde mensen in de samenleving zouden een bezoekje brengen aan deze prachtig versierde kinderkamer om Hem te aanbidden.
Maar zo heeft God het niet gedaan Jezus werd geboren in een vieze, stinkende, afkeer wekkende schuur. Hij werd niet tussen schone lakentjes gelegd maar in een kribbe - een voerbak vol snot en kwijl van dieren en hun half opgegeten etensresten. Hij werd niet verwelkomd in de wereld door grote leiders, door regeerders, overheidsbeambten en andere leden van de club van Lexusrijders. Hij werd begroet door een groep onaanzienlijke herders. Ja, maanden later kwamen er drie koningen of wijze mannen uit het oosten. Maar niemand had er ook maar een idee van wie zij waren.
Ziet u het plaatje? Jezus kwam niet naar de aarde om zich te vereenzelvigen met de rijken, de succesvollen en de invloedrijken. Hij kwam in de wereld als een pauper. Hij kwam de wereld niet binnen in het comfortabele huis van zijn ouders, en zelfs niet in de veiligheid van een ziekenhuis. Hij kwam terecht op de aller nederigste plaats, in de allereenvoudigste omstandigheden. God verborg het mysterie van het koninkrijk in de levens van de meest behoeftigen.
Ik ben LUC, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Lucky.
Ik ben een man en woon in Moorsele (belgie) en mijn beroep is RUST........
Ik ben geboren op 30/12/1952 en ben nu dus 71 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: computer,,Muziek Fietsen en proberen niet mijn wil te doen maar deze van de Heer.
ben gehuwd met fabienne
De Geest van God is geen spookbeeld of hersenschim. Hij is onder ons aanwezig, voelbaar en tastbaar. Hij spreekt soms uit de blik in onze ogen. Je ziet hem in de mensen die verdraagzaam zijn en respectvol omgaan met elkaar. Je voelt hem in dat liefdevolle gebaar of die hartelijke handdruk. De Geest van God is de scheppende kracht die bruggen slaat over de diepste kloven, die mensen bij elkaar brengt en conflicten ombuigt in begrip en verzoening. Het is de energie die bergen kan verzetten en mensen boven hun kleinheid uittilt - de levensadem van God die mensen bezielt en in beweging zet.
Afscheid nemen is verdrietig, afscheid nemen is niet fijn afscheid nemen is iemand verlaten bij wie je graag zou willen zijn.
Afscheid nemen is die blik vol liefde en die aai over je bol afscheid nemen zijn die tranen je schiet er helemaal van vol.
Afscheid nemen zijn die woorden "Ik hou van jou, dag lieve schat. Je bent altijd bij me, want jij zit hier, diep in m'n hart."
Soms is het afscheid maar voor even soms voorgoed of voor een lange tijd maar wat je samen hebt mogen beleven dat raak je echt, nee nooit meer kwijt.
Parel
Je bent een parel, die zeer kostbaar is je naam staat onuitwisbaar in Mijn hand geschreven. Ik heb je zelf gemaakt om tot Mijn eer te leven je bent een parel, die zeer kostbaar is.
En eens zal Ik je roepen aan Mijn zij Mijn kind die roeping is zo hoog verheven. Uit liefde gaf ik jou Mijn eigen leven, ja, eenmaal zul je stralen aan Mijn zij.
Je bent nu nog op reis, het einddoel is in zicht, houd Mij maar stevig vast en luister naar Mijn stem. Aan d’einder gloort het nieuw Jeruzalem, daar zul je eeuwig leven in Mijn licht.
Je bent een parel, die zeer kostbaar is.
Dit gedicht is voor jou! Als je je alleen voelt je hart gebroken is of bezeerd als je bang bent voor wat komen gaat als je lief hebben hebt verleerd als je jezelf niet durft te zijn als je verteerd wordt door verdriet dan is dit gedicht voor jou want God vergeet je niet Hij wacht op je hij kent je vragen Hij zegt: “geef mij je last, dan kunnen we het samen dragen”. En langzaam zul je merken daar kun je van op aan, dat jij alleen nog je rugtas vasthoudt de inhoud is naar Hem overgegaan Als je je bedrogen voelt eenzaam en heel klein als je door de bomen het bos niet meer ziet en er misschien zelfs niet meer wilt zijn als je verstrikt zit in de netten van de zonde en niet weet hoe je daar uit moet geraken dan is dit gedicht voor jou Jezus zal het in orde maken Hij weet als geen ander hoe pijn voelt en wat een mens soms moet doorstaan Voor jou en mij is Hij uit liefde door enorm zware beproevingen gegaan Hij kijkt naar jou met een bewogen hart en een liefdevolle blik in Zijn ogen en wacht tot je Hem vragen zult je tranen te gaan drogen Dit gedicht is voor jou. Waarom? Is misschien je vraag. omdat God ontzettend van je houdt, grijp toch Zijn uitgestoken hand vandaag….