024. kermille

Soms ben ik ontiegelijk vroeg wakker. Op het uur dat heel het gebouw, heel de straat nog slaapt.
Dan moet ik stil zijn. Dwz geen huishoudapparaten gebruiken.
Er schiet niet veel over hé : typen of TV kijken.
Een beetje zielig, dacht ik ooit, maar
het is dát of slaappillen nemen.

Gewoonlijk begin ik met TV kijken.
De nachtprogramma’s staan niet aangegeven in het programmablad.
In het begin was dat vervelend en toen was het zappen op hoop van zege.
Maar gaandeweg wordt men er goed in en nu
kan ik gericht navigeren, op de juiste zendtijd naar de juiste zender.
Slapelozen kennen de weg in de nachtprogramma's.

En zo herkennen wij mekaar,
door terloopse opmerkingen in het gesprek,
door de zijdelingse informatie.
Wanneer iemand in het gezelschap foetert dat hij een programma gemist heeft en iemand antwoordt:
"Oh, dat wordt later op de avond heruitgezonden hoor!"
Waarbij 'later' een eufemisme is voor 's nachts dan weet ik dat de spreker er ook een is.
Nee geen TV-junkie. Iemand van het Genootschap der Stilte. Een slapeloze !
En wij wisselen een glimlachje van verstandhouding.

Wij noemen een paar programmatitels en zenders, om mekaars voorkeuren af te tasten
zoals wijnkenners chateau’s en jaartallen lanceren om mekaars gebieden te situeren.

Dr. Oz Show? …. zuinig mondje, nee dus
Live at the Apollo. Soms, niet elke keer
Bargain Hunt, Salvage Hunters, Antiques Roadshow? Ah! The Antiques Roadshow! 

Zo vinden zusterzielen elkaar.

The Antiques Roadshow, BBC Entertainment. Bij Telenet is dat Kanaal 26.
Het wordt tegen de ochtend uitgezonden.
De titelmuziek op zich is al een prijs waard. De componisten zijn Paul Reade * en Tim Gibson.

Het is 46 seconden klank over belofte. Wel, dat is wat ik er van maak, belofte en hoop.
En een beetje benieuwdheid, geen nieuwsgierigheid, gewoon kriebelige benieuwdheid
zo ergens onder het borstbeen.

Toen ik het muziekje voor het eerst hoorde was ik direct verkocht.
Het is een miniatuurtje, de beschrijving van een momentje. Maar dat momentje staat er dan ook hé.

En ik zag de sfeer van sommige zomerochtenden, ooit.

Keukendeur open zetten.
Water in het keteltje, vuur eronder.
De geur van de zomer komt binnen gevloeid.
Ik ga in het deurgat staan.
De ochtendzon geeft genoeg warmte om de geuren uit alle tuinen op te tillen.
Misschien gebeurt er vandaag iets dat heel goed is, iets waar iedereen blij van wordt.
Het is nog stil, nog geen verkeer. De zangvogeltjes hebben het auditorium voor zich.
Het daglicht is al op volle kracht.
Ik leun tegen de deurpost en wacht.
Achter mij staat de waterketel te suizen. Nog efkes.
En dan is er thee.
De dag is begonnen.
De ochtendglorie, het moment van belofte is voorbij.
Vanaf nu moet ik het zelf doen.

Dat zit allemaal in dit muziekske van 46 seconden:

klank aanzetteuuh !
https://www.youtube.com/watch?v=BIyi4l7_DHY
00min46

m

met dank aan wiki,
https://en.wikipedia.org/wiki/Antiques_Roadshow
https://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Reade

De kleine (8j) kan zich helemaal verliezen in zijn legobouwsels.
Dan is hij meer dan geconcentreerd bezig,
dan is hij opgeslorpt door de constructie, door de wording van een ding en
het tapijt waarop hij zit wordt een universum.
Hij is in trance, en hij vindt het er goed. Zijn wangen gloeien.

Alleen, de trance wil niet elke keer zomaar komen.
Daar heeft hij uit zichzelf iets op gevonden.

- Papa, zet ge eens bommamuziek op?
- De violen?
- Ja, violen.

Want 'van violen' kan hij het beste bouwen.

Zes sonates, dat zijn zeer 18 korte stukjes, elk met een eigen kleur en verhaal,
Rossini is zijn favoriete bommamuziek.
Hij verdwijnt in de flow en op het tapijt zet hij een eigen verhaal in bouwsels.
Bomma zit in de zetel en kijkt naar wat Lego en Rossini en haar kleinzoon samen doen.

klank aanzetten 
https://www.youtube.com/watch?v=ymTGzq37RBk 
01h32min25

met dank aan VKJ, 12/2015

Dag Mensen. 
Gisteren kwam er een verzoek van een correspondent.
Het is een zinnig verzoek.
Maar ik weet niet goed hoe ik het hier moet aanbrengen.

Het gaat over een verjaardagskaart.
‘k Vrees dat gellie nu denkt : o nee!
Wacht efkes, laat mij uitpraten.

Deze correspondent (wij hebben mekaar nooit ontmoeten en dat is ook niet nodig)
ligt mij om een aantal redenen nauw aan het hart.

Binnenkort wordt zijn zus -die ik niet ken- 70 jaar. Op 28/09. Dat is binnen 12 dagen.
De bedoeling is dat ze kaartjes ontvangt.In gedachte zie ik 70 kaartjes
want als men 70 wordt mag men evenveel maal felicitaties krijgen. Of meer.

In augustus 2014 hebben we per mail via verschillende mailgroepen
97 kaartjes bijeen geschreven voor de Pa van Peggytwo, Mr.Karel die toen 96 jaar werd.

De correspondentie over die kaartjestrein in 2014 is eigenlijk een boek op zich.
Bij de mails die ik toen ontving waren zeer ontroerende reacties, ook hilarische reacties
en zelfs bevreemdende mails. En levensverhalen.Dat moest allemaal kunnen, dacht ik.
Het is een succes geworden dank zij het aantal mensen dat toen in gang geschoten is,
onbekende vriendelijke mensen, die elk een eigen reden hadden om mee te doen.

Omdat meedoen voldoening geeft, liet iemand weten.
Omdat dan iemand blij zal zijn, aan de andere kant van de postzegel.
Dat laatste verstond ik niet direct, aan de andere kant van het traject misschien? bij de bestemmeling?

En nu zet ik mijn schouders onder een gelijkaardig project.
Waarom weet ik eigenlijk zelf niet goed.
Misschien omdat ik vind dat het moet kunnen?
Misschien omdat ik denk dat het haalbaar is, 70 kaartjes.

Hieronder zijn mail.

------------------------
Van: (hem)
Verzonden: ‎15‎-‎sep‎-‎17 ‎12‎:‎3
Aan: (mij)
Onderwerp: Verjaardagkaart

Beste

Zus LUT viert op 28 september haar 70e verjaardag.
Lut schrijft al jaren met plezier een verjaardagskaart naar iedereen van wie zij het adres en de geboortedag kent.
Het zal haar ongetwijfeld veel plezier doen om voor deze speciale dag zelf heel veel kaartjes te mogen ontvangen.
Haal dus AUB een kaartje of maak er zelf ééntje en stuur het naar:

adres verwijderd 06/10

Trommel tegelijk alle vrienden en bekenden op en vraag hen om hetzelfde te doen.
Alvast bedankt iedereen.

Dirk

------------------------

Mail naar mensen van wie ge denkt dat ze mee willen doen aan dit project.
Mail uw familie, mail uw correspondenten van hier tot Jakkamakka en Canada,
spreek buren aan, laat kleinkinderen een kaart tekenen … elk idee is werkbaar, elk kaartje is er een.

Het adres steek ik in mijn handtas, want woensdag is het markt, daar kom ik bekenden tegen.

Wat het resultaat is van de kaartjeswolk hoop ik u te laten weten na 28/09. 

m

buurman & buurman

Vandaag was er zoveel administratief kluswerk/typewerk dat ik nog niet aan schrijven toegekomen ben.
Daardoor waren er geen leesdingetjes deze voormiddag. Is een kijkdingetje ook goed?

Dan stel ik iets voor van Pat & Mat, als dat mag.
In de Nederlandstalige versie heten ze Buurman & Buurman.

Elke ochtend, iets na 08h kijken LM en ik naar de twee afleveringetjes die NPO3 ons serveert,
kanaal 102 bij Telenet.

Een aflevering duurt 7 à 8 minuten, een paar minuten van glimlachen.
't Is te zeggen,
LM bewondert de volgehouden opgewektheid van die twee stuntelende klussers,
ik bewonder de ontwerpers van de poppen en het animatiewerk.

Het devies van Buurman & Buurman:

       "Soms gaat er eens iets fout,
       dan heb je een probleem,
       maar dat lossen wij dan simpel op"

En wanneer een van de twee zegt 'Effe tangetje erbij!'
is het tijd om zich schrap te zetten, want dan
volgen in enthousiast tempo de oplossingen van eigen vinding.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=6wmzBbiO6eE
07min00

m - voor de volledigheid ~ https://nl.wikipedia.org/wiki/Buurman_en_Buurman

Toen we kind waren was er een argument dat maandenlang, misschien zelfs jarenlang
heeft dienst gedaan in het gezin : "in Canada kanda" (kan dat)

Daarmee werd ons de mond gesnoerd wanneer we tegenstribbelden
om een taak of een klus uit te voeren door bezwaren te opperen die geen steek hielden
en die ongeveer allemaal begonnen met 'Jamaar,…'

Iets naar de kelder brengen? - Jamaar, ik was juist op weg naar boven – Maak dan rechtsomkeer, … in Canada kanda.
De was helpen ophangen? - Jamaar, ik vind mijn schoenen niet – Ga ze dan zoeken, … in Canada kanda.
Met de fiets een brood halen – Jamaar, mijn haar is nog nat – Dan zet ge een muts op, … in Canada kanda.

Maw, zorg dat ge het oplost zoals de mensen in Canada, want ginder
krijgt iedereen allerlei moeilijke tot onmogelijke dingen voor mekaar
en daar moesten wij in Zellik maar eens een voorbeeld aan nemen : 'onmogelijk' bestaat niet.

Het zinnetje verloor pas aan kracht toen we het zelf begonnen gebruiken.

Voor een of ander feest wou ik de tafel dekken
maar dat zou Oma of Ma doen, want tafeldekken was die dag een job van confiëncie.
Potverdekke!
Een heel jaar door moest ik dag in dag uit tafeldekken (en koken),
maar als er eens eer te halen viel dan mocht ik niet meedoen?
- In Canada kanda hoor, foeterde ik. 

Waarmee ik bedoelde dat aan de overkant van de oceaan
oudste dochters wél feesttafels mochten dekken.
Álle oudste dochters mochten daar feesttafels dekken en garnieren,
van de Atlantische tot helemaal aan die andere oceaan!

Mijn Ma was zo verbaasd over mijn krikkele argumentatie dat ik vanaf toen
de feesttafels mocht dekken. Zelfstandig. Met decoratie en al.
Ziezo. Ik had een privilegie verworven.

Nog later moesten er permissies bedongen worden.
Ontfutseld.
'Lichtelijk afgedwongen' is juister.

Volgens de twee gezaghebbers in huis was er geen denken aan
dat ik op zaterdag een half uur later naar huis zou komen van de jeugdclub.
- Jamaar! in Canada kanda zenne!

Heel Canada (en bij uitbreiding Zellik) mocht tot half elf wegblijven
en ik was de enige van twee werelddelen die om tien uur thuis moest zijn.

De gezaghebbers hebben hun gezag eens onder de loep genomen
en ik kreeg permissie tot half elf. Lang leve Canada!

Vanaf toen is het zinnetje langzaam in onbruik geraakt want
wij, de dochters, hadden de stoplap gekaapt en er een geuzenleus van gemaakt.
En dié boemerang hadden ze niet zien aankomen.

m - meer herinneringen dan plannen

Een boom en ik die even oud zijn
hebben elk 65 x herfst meegemaakt.

Voor de boom is elke herfst
een jaarlijks lijfelijk verschijnsel en
volgende lente zal hij weer botten.

Voor mij is mijn herfst
lijfelijk de eerste keer en
ik heb het al jaren in mijn botten.

Dat is het verschil.

m - naar een idee van Tjenneke - EZW-09/2013, herwerkt

Ooit, lang geleden, in 2002 en vroeger, was ik af en toe op een chat,
(niet die van SeniorenNet) en daar had ik als nick 'aze'. Van azerty.
Het chatten gebeurde er in uptempo en de letters a, z & e zijn zeer snel getypt, met de linkerhand,
terwijl de rechterhand vrij blijft voor andere dingen en voor de entertoets.
Zelf vond ik  aze een geschikte nick, vooral wanneer er vaart in chatconversaties zat.

De sfeer was er nogal, eh, Wild West. Niet echt waar ik naar op zoek was,
maar in afwachting van iets anders ging ik daar al eens chatten en telkens met de nick aze.
Wat niet zo gebruikelijk was, er werd daar regelmatig van nick veranderd.
Dat vond ik zeer verwarrend, vooral wanneer iemand na twee lijnen bijna verontwaardigd vroeg :
- Herkent gij mij niet?
- Maar nee, hoe zou ik!

Op een keer vroeg iemand me waarom ik mezelf een godennaam toebedacht had.
En of ik dat niet wat hoogmoedig vond.
- Godennaam?
- Scandinavische god.

Er ging een lichtje branden,
in kruiswoordraadsels figureert al eens een Noorse godheid, ase.

Ha potverdekke,
'k zal ik wel een nick kiezen die het de mensen gemakkelijk maakt,
en dan krijg ik te maken met een scherpzinnige
die ergens een klok heeft horen luiden …
Het is aze van azerty, niet ase. Kwispel!

'k Heb Ase nog eens opgezocht en kijk:

1) Afstammeling van Odin
2) Achtervoegsel
3) Figuur van Ibsen
4) Goden
5) Godheid
6) Kind van Odin en Friggia
7) Lichtgod
8) Noorse godheid
9) Noorse god
10) Nakomeling van Odin
11) Oud-noorse-godheid
12) Persoonsbenaming
13) Voornaam

nummerke zeven stond mij wel aan.

Maar me gaan verschuilen achter een Scandinavische mannennaam
enkel omdat er wat licht mee gemoeid is, dat vond ik toch wat gek.
Want ik had SeniorenNet ontdekt en daar vroegen ze ook een nick.

Deze keer wou ik iets
dat geen verwarring kon veroorzaken en
dat lang kon meegaan.

Dat lang meegaan is tot hiertoe gelukt.
Mijn huidige nick dateert van februari 2003, toen ik een periode alleen thuis was.
LM was op zee en om een of andere reden was ik vroeger afgemonsterd.

Februari is voor mij de ergste maand van het jaar.
Dan heeft de winter lang genoeg geduurd.

Tijdens het registreren bij SeniorenNet werd dus een nick gevraagd en
ik wist niet wat ik moest kiezen.
'k Keek naar buiten om inspiratie op te doen. Grauw en grijs, zo zag het er uit.
Het weer en de lucht spanden samen om een mens in mineur te houden.
'Gelukkig is het bijna maart' dacht ik.
Op min-momenten klampt een mens zich vast aan gelijk wat hé.

Et voilà. 'k Had een nick.
Omdat na februari maart komt.
Elk jaar. Er zijn nog zekerheden in deze wereld.
Of de lente en het zonlicht dan willen meekomen is een andere kwestie natuurlijk.

Zo snel ging het, gewoon eens uit het raam kijken.

De naam maart bestaat in verkleinvorm, Maartje.
Dat zou streektaal zijn voor meisje/meidje (?)
Voor mezelf vind ik het wat sullig, een verkleinvorm.
Vooral wanneer men 60+ is, dan hoeft dat zo niet meer.
Dan is men al een hele flinke meid, vol vrolijkheid, etc.
Denk ik.

De m onderaan mijn schrijfsels ? De afzender staat in het blogadres.
Degene die aanklikt weet dus al van wie het schrijfsel komt.
Om het einde van de tekst aan te geven volstaat dan het initiaal, een simpele m.

Liefst de kleine letter want de kleine m
staat met drie pikkeltjes op de grond, de grote met slechts twee.
Dus als er al eens een beentje zou gaan dartelen,
kan ik niet gaan zweven, want er staan nog altijd twee beentjes stevig.
Zo zit dat.

De kleine letter m is eh ..., is gewoon mijn ankertje.
Beetje een domme reden hé.

 EZW-07/2014, HiH-10/2014

Onze kalenderleeftijd wordt uitgedrukt in jaren + maanden + dagen.
Waarom zo?
Waarom niet enkel in dagen, bvb.

Wilt ge vandaag weten hoe oud ge zijt in dagen?
Dat kan. Of is het oud van dagen?

LM is vandaag 23.906 dagen oud
en een beetje grijzer.

In weken?
Dat kan ook.

Hij is vandaag exact 3.415 weken + één dag oud,
en misschien wijzer.

En in maanden.

Dat zijn er 785,4 …
... wat zijn 4/10^den van een maand in godesnaam?

Het aantal schrikkeldagen (29 feb) is mee ingecalculeerd.

In LM zijn geval waren het er tot hiertoe zestien.

Wilt ge iemand bij de volgende verjaardag gelukwensen
met diens x-aantal dagen, en de andere gekke gegevens,
dat kan snel & juist berekend worden via deze site:
http://korn19.ch/coding/days.php

Het enige wat ge moet weten
is de juiste geboortedatum,
of ge valt in affronten met het rekenwerk.
Zoals ik, soms.

m
met dank aan Cor, 09/2013

moestuinverdriet & moestuinvreugde

       Een mevrouw in Zweden
       speelde 16 jaar geleden
       haar trouwring kwijt.
       Ôoo wat had zij spijt!
       Ôoo wat een verdriet!
       Kom Meisje, huil nu niet
       troostte haar man,
       zoals alleen haar man dat kan.

       Ze stopte met wenen
       en plantte voorts penen
       en sleet verdere jaren
       met groenten vergaren
       door haar moestuinderij.

       Met die groenten was ze blij.
       Maar toch bleef het knagen,
       -al wou ze niet klagen-
       over haar ring,
       over dat partner-ding.

       Zij bewerkte de grond,
       en ze leefden gezond,
       jaren in peis en geluk,
       maar er ontbrak een stuk:
       haar ring,
       haar partner-ding.

       En deze week gaf de aarde
       het kleinood van waarde
       terug aan het licht.
       Vandaar dit gedicht.

       Haar ring verscheen
       gepresenteerd op een peen.

      

Ha! ge dacht dat ik flauwekul vertelde hé! Awel neen. Niet over deze peen.

m - EZW-09/2013,  http://www.bbc.com/news/world-europe-16374283

De repliek van TiTi op vorig schrijfsel bracht me naar onderstaande tekst:

Mijn Moeder en ik hebben woorden. Over leestekens.
Dat ik het hoofdstuk leestekens eens moet hernemen want ik bak er niks van. Níks.
En dat ik te vaak klemtoontekens gebruik.

- Dat weet ik. 'k Schrijf innerlijk luidop, vandaar.
- En de dubbele punt wordt áán het woord geschreven.
- Wéét ik.
- Waarom doet ge dat dan niet?
- 'k Vindt dat niet elke keer even mooi, 't hangt van de eindletter af.
- ?        verbaasde stilte
- ...      diplomatieke stilte

- En ge gebruikt een dubbele punt waar een puntkomma moet staan.
- Puntkomma's zijn lelijke dingen.
- Wabliéft?
- Lelijke dingen, ik wil ze niet in mijn schrijfsels.
- En waarom niet?
- Omdat ik ze niet mooi vind Má!
- Ge vergeet de komma.
- Omdat ik ze niet mooi vind, Ma!

- En vroeger waart gij zo'n pirrekejust ... op een spijtige toon alsof ik
   een beloftevolle toekomst aan het vergooien ben door libertijns gebruik van leestekens
- Niet voor alles, Mama.
- En dan die blokjes. Dat is toch geen zicht.
- Blokjes?
- Die witregels tussen de alinea’s, zo geraakt gij nóóit aan een paragraaf hé!
- Moet dat?
- Dat zou al eens mogen ja, op uw leeftijd wordt men verondersteld een gedachte te kunnen afronden.

- Dat doet degene die leest toch?
- Wat doet die?
- Witregels invullen, de gedachten afronden. 
- Ja? En wat zegt de monitor van uw schrijfclub daarover?
- Niks.
- Niks?
- Niks!
- De andere mensen dan?
- Ook niks.
- Wie geeft er dan punten?
- Niemand, Mama.

Einde chatsessie

't Is maar dat ze de vingergewrichtjes blijft gebruiken, ziet ge.
Daarom chatten wij nu. De telefoon hier is voorlopig 'in panne'.

Teveel klemtoontekens ...  Zij niét? – Dát valt mee!

m - EZW-08/2011, HiH-10/2014 herwerkt - mijn moeder is overleden 03/2017

numero uno, eerstaanwezend

Da's een mooi woord hé. 't Is een deftig woord ook.
Kijk maar : http://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/eerstaanwezend%28e%29

Ik heb een eerstaanwezend lezer in huis. Dat klinkt zoveel beter dan proefkonijn.
Op LM test ik al jaren de leesbaarheid van teksten uit.
Ooit heb ik het een paar dagen geprobeerd zonder hem.
Dat zorgde voor bijkomende onzekerheid en extra-verbeterwerk
want ik zag dingen over het hoofd die hij onmiddellijk ziet staan.

Waarom eerstaanwezend lezer ipv proefkonijn? Waarom plots zo gewichtig doen?
Een paar dagen geleden zag ik een interview met Bart De Pauw.
't Was op Canvas, bij die slimme jongen, bij Thomas Vanderveken. Het programma heet 'Alleen Elvis blijft bestaan'.
Voor mij had die titel mogen eindigen op een vraagteken. 'k Heb iets met vraagtekens de laatste maanden.

Bart De Pauw had het over het wordingsproces van een film.
Een film (hij had het over Loft) wordt in drie keer gemaakt :

1^ste keer door de scenarist, die schrijft het scenario in zijn eentje
2^de keer door de regisseur en de acteurs, die er samen hun eigen inbreng aan toevoegen
3^de keer in de montagekamer, het knippen en plakken en durven weglaten

En ineens zag ik een parallel. Een tekst wordt hier ook in drie keer geschreven :

1^ste keer door mij, in mijn eentje
2^de keer door LM, zijn inbreng met bedenkingen en opmerkingen na een eerste lezing
3^de keer door mij weer, maar nu als corrector: knippen & plakken en durven schrappen

Want tussen 2 en 3 gebeurt er iets zeer eigenaardigs en ik weet niet hoe ik dat moet benoemen.
Terwijl LM naleest wordt de tekst steeds minder 'van mij'.
Ik voel hem zelfstandig worden, hij maakt zich zachtjes los.
Dat doet geen pijn hoor. Integendeel. Het is eerder een geruststelling:
de tekst kan alleen verder, hij staat er min of meer.
'k Moet wel dezelfde kamer blijven terwijl LM naleest, anders ik voel het niet gebeuren.

Terwijl Bart De Pauw zijn uitleg deed zag ik dus ineens die parallel
en terzelfdertijd zag ik hoe belangrijk mijn proefkonijn is.
Eigenlijk is hij onmisbaar. Een onmisbare schakel.
Is dat zo?
Eigenlijk wel.
Als kind ging ik mijn opstellen laten nalezen door mijn Ma. Ik had een eerste lezing nodig.
Nog altijd blijkbaar.

Sinds een paar dagen, telkens een moment van eerste lezing er is,
denk ik niet meer aan LM als proefkonijn maar als 'numero uno'.
Omdat de term eerst-aan-we-zend-le-zer is me toch wat te oempf is.

m - https://nl.wikipedia.org/wiki/Alleen_Elvis_blijft_bestaan , https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Vanderveken , https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Loft_(film)

Glove compartment zeggen ze aan de overkant van 't water.
Ten zuiden van ons heet het le foure-tout.
Twee totaal verschillende benaderingen met daartussen alle mogelijke gradaties,
van gezellige lichte rommel tot schimmelige hondekoekjes.

Wat zat er bij ons zo al in? Tijd voor een verlate recapitulatie.
Meedoen mag hoor. Hoe zit het met úw handschoenkastje?

Boordpapieren en
schrijfgerei bij het logboekje van de tankbeurten: datum/KMstand/aantal liter/prijs/bedrag.
Het logboekje was zo'n klein grijs geval met linnen kaft. Ruitjespapier.
Het doosje van de radio zat ook in het kastje.
Bij langparkeren en in risicozones werd de radio opgeborgen.
Begaven wij ons ooit in risicozones, LM & ik? Da's durven.

En een doosje krijt zat er ook in. Voor 't geval.
Dat vond ik eigenlijk luguber maar LM wou absoluut krijt in de wagen hebben.
Het was niet eens het juiste krijt. Het was gewoon bordkrijt,
niet de waterbestendige versie voor op wegdek en stoep.
Dat doosje ging al twee wagens mee. Het was ongeveer 26j. En het was een beetje verfrommeld.
Misschien was het nog ouder, misschien dateerde het van LM's allereerste wagen.
Dat zou ik hem moeten vragen.
De krijtjes waren nog heel. Na 26 of meer jaren. Zegt dat iets over rijkunst?
Nee, het zegt enkel dat auto's van zeelieden om de zoveel tijd weer maandenlang stilstaan.
De kans op gebruikte of gebroken krijtjes neemt daardoor af met 50% of meer.

Onder de zetels lag aan elke kant een fles water.
Daar komt geen rechtstreeks zonlicht, daar warmt het water 't minst op.
Reservebrillen en andere overlevingsspullen lagen elders in de wagen.

De handleiding van de wagen hadden we de eerste dag al nodig.
Om het handschoenkastje open te krijgen, want de handleiding moest er in. En de krijtjes.

m - EZW-08/2012, herwerkt -  2017 : de wagen hebben we nu niet meer maar de krijtjes liggen hier nog wel ergens 

Omdat het vandaag elf september is, hier een dosis schattigheid om de week goed te starten.

De hond is beste vriend van de mens en deze twee beginnen er jong genoeg aan.
Het meisje is 8 maanden oud, de hond 2 maanden.
Ze hadden kennis gemaakt in de lobby van het vakantiehotel en
de vervolgontmoeting (zo heet dat) had plaats op het terras.

 

Voor dit soort filmpjes werd het internet oorspronkelijk ontworpen.
Als deze beelden u niet doen glimlachen,
dient u zich onmiddellijk te melden bij de dichtstbijzijnde hulppost.

klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=12-pamWkFWI
00min49

http://www.youtube.com/watch?v=n_1rWqu8jtA
00min55
 
m - EZW-09/2013, van: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2426052/Golden-Retriever-Puppy-Welcomes-Adorable-8-Month-Old-Girl.html

Ooit was er een gratis kartonnen uitvouwbare plastuit bij Humo, toen nog mijn favoriet weekblad.
Ik heb het jaartal van de tuit proberen te achterhalen maar 'k heb het niet gevonden,
wel veel vermeldingen op 't Net, maar geen exact jaartal. Alle hulp is welkom.

Het was een gadget, een hebbeding.
De tekening was van Ever Meulen, als ik me goed herinner.
De tuit eens testen of gebruiken kwam niet bij me op.
Dat doet men niet met grafisch werk van een gelauwerd tekenaar.

Ze heeft lang in het schuifje van het TV-kastje gelegen.
Waarom daar? Weet ik niet.
En daarna lag ze ergens anders en nu vind ik ze niet meer.
Gisteren was dat erg, want ik wou ze inscannen.
En toen herinnerde ik me de laatste episode: ze heeft ook maanden in mijn handtas gezeten.
Mijn zus Tina wist niet wat een plastuit was, daarom had ik 'ons' exemplaar in mijn handtas gestoken,
zodat ik ze bijhad wanneer Tina & ik mekaar nog eens zagen. Máánden heb ik de tuit zo meegedragen.
Of ik ze ondertussen aan Tina getoond heb, weet ik zelfs niet meer.
Enfin, het ding woonde dus in mijn tas en na verloop van tijd
was ik helemaal gewend het daar te zien.
Niks bijzonders, het was gewoon de Tina-tonen-tuit, tussen ander papierwerk.

Tot op de dag dat ik mijn handtas leeg laadde waar volk bij stond,
ik was op zoek naar mijn klantenkaart. Het was bij VdBorre in Kapellen.
De jongeman aan de balie liet me alle tijd en zei:

- Oh, dat is iets mooi. Wat is dat?

foto van 't Net            

En toen wist ik dat men een plastuit niet zomaar op een toonbank legt.
En ik voelde me beginnen blozen. Blozen. Ikke. Dat was in eeuwen niet meer gebeurd.
De mensen die naast mij stonden grijnsden breeduit. Ook Humo-lezers waarschijnlijk.

Hoe legt men als middelbare vrouw uit
aan het poppejanneke van de kassa
dat het mooi stuk karton geen origami is?

m - EZW-08/2012, nagekeken

winkelen voor september

Het was in de terug-naar-school periode, de tweede helft van augustus.
De twee vennoten gingen op een paar kratten zitten voor een kleine pauze,
de winkelinrichting was nog lang niet klaar.
De deur stond open, het was er warm genoeg voor.
De ene zuchtte.

- Wedden dat hier subiet een of andere nieuwsgierige bomma
  haar gezicht tegen de ruit houdt en dan komt vragen wat wij verkopen.

Hij had het nog niet gezegd of een oudere dame houdt halt aan het uitstalraam.
Daar ziet ze enkel verpakkingen staan. Ze komt naar de deur en vraagt met belangstelling:
- Heren, verkoopt u hier ook boekentassen, rugzakjes?

Een van de mannen antwoordt bot:
- Wij verkopen klootzakjes.

Een kleine stilte. Geen verpinken. En mild zei ze :
- Dan gaan de zaken erg goed hé, als er maar twee overblijven …

m - EZW-08/2012 - oma’s aan de top

clichématig schouderklopje >< motiverend ruggesteuntje

- Vanmorgen zat er een mail in de bus, piepte ik.

- Ja, én?
Daar dienen mailbussen voor, zag ik hem denken.
- Hij was gisteren al toegekomen.
- Én?
Kijk, daar krijg ik het van hé, van dat soort ongeduld.
Ga aub eerst koffie drinken, dacht ik.

Ik heb een hartverwarmende mail ontvangen.
Niet het clichématig schouderklopje, geen nietszeggende vleiende woordjes, geen stroop.
Deze mail is een motiverend ruggesteuntje. Deze mail is oprechte aandacht voor een gegeven situatie.

Wat een verschil met iemand-elders-ooit, toen met
haastige vier-minuten-repliekjes, wierook uit de spuitbus en prefab schouderklopjes 
die ze uitdeelde alsof ze het gepeupel moest mak houden met gunstjes en kunstjes.

Deze mail is een verademing.
In twee lijnen staat daar hoe het er de afgelopen drie jaren uitzag.
In drie lijnen staat daar dat het vanaf nu alleen maar beter kan gaan,
dat er nu ademruimte en rust is. Dat staat daar allemaal in gewone woorden.
Ik zat er op te kijken en ik dacht : Hoe weet zij dit allemaal? Hoe doet ze het?

LM bracht een taske koffie mee voor mij.
De sloeber had zijn ongeduld goed te maken hé.
Of hij was benieuwd naar die mail. Dat kan ook.

Na een slok koffie wist ik het: inlevingsvermogen.
Ze heeft een carrière in het onderwijs achter de rug.
Dat betekent observatie, inleving en motiveren.
Daardoor weet ze het. Ze wéét het gewoon. Het gaat naturel bij haar.

En ineens zag ik de stoet kinderen die haar als Juf gehad hebben.
Ooit denken ze aan haar terug en beseffen ze dat die Juf
mee aan de funderingen van hun bestaan gewerkt heeft.
Door oprechte aandacht & ruggesteun te geven.

Haar mail hang ik op het prikbord voor mijn neus.
Of ik laat hem inkaderen. Of nee, eerst het prikbord, voor mijn neus.
Dat het van nu af alleen maar beter kan gaan wil ik eerst nog een paar keer kunnen lezen.

Op slag blinkt mijn klavier weer!

m - voor A6

Hier rolt al eens reclame over mijn scherm en sinds enkele dagen is dat :
                      
                    VIND IN DRIE STAPPEN DE PARTNER VAN UW LEVEN

In drie stappen maar? Ik heb er twintig jaar over moeten doen!
Eens kijken, drie stappen ...

Wanneer ik -van waar ik zit-
drie stappen naar links zou doen
dan kom ik in de nachthal en zie ik
de deur van de WC,
de deur van de badkamer en
de deur van de berging.

Niet bepaald ontmoetingsplaatsen.

Wanneer ik van op mijn stoeltje naar rechts kijk,
raak ik geen drie stappen ver want LM zit in de weg.
Dat is dus dik in orde. En zelfs in minder dan drie stappen.

m - EZW-10/2012, bijgewerkt

Lang, lang geleden, toen ik nog soepel en kwiek was, las ik ergens
dat jonge kinderen en oude mensen gemaakt zijn om samen te wandelen
want zij stappen op het zelfde ritme. Traag.
De ene is nog niet snel en de andere is niet meer snel.
Toen leek me dat logisch. Nu voélt het ook logisch.
Oud en pril kunnen goed samen schuifelen,
laat het rondjachten en gedoe maar aan de leeftijden tussenin.

Soms is het de hond die oud is. En die hond heet Watson. Hij is 12 jaar.
Het jongetje heet Artur en is veel minder oud.
Watson heeft al eerder jong grut meegemaakt in zijn leven, hij weet dat hij moet waken.
Verdedigen zal misschien niet meer kunnen, maar waken kan zeer zeker nog wel.

                           

Arthur heeft geleerd dat hij met Watson voorzichtig moet zijn en de dingen zachtjes moet doen.
Met Watson erbij is Arthur vanzelf rustig en beweegt hij bedachtzaam en zorgvuldig.
Zoals in plassen dartelen bvb, zachtjes en niet wild.
Ondertussen houdt Watson de omgeving in het oog.

klank AFzetten, er is een Queenmuziek bijgezet en
die maakt de stille poëzie van het tafereel kapot
http://www.youtube.com/watch?v=PN-MjUC4f9k
01min04

m - EZW-12/2012, herwerkt - ’k zei het toch, klank afzetten 

Ooit werd ons gevraagd hoe we ons zouden voelen bij ex-gevangenen.
Bij mijn weten ken ik geen ex-gevangenen.
En na diep denken : van zodra ik zoiets zou weten ...
'k Weet niet of ik met die persoon nog vlotjes zou kunnen omgaan.
Er zou zeker iets gedwongens in de contacten sluipen. Wat zeg ik, sluipen?
Er zou zich van de klop een enorm ongemak neerpoten. Bij mij.
En ik dacht van mezelf dat ik ruimdenkend, humaan, etcetera-blabla.
Niet dus.

Mijn zus Tina heeft ooit een collega gekend die drie jaar gezeten had.
De man vertelde dat tamelijk terloops, zo tussen pot & pint na het werk.
Die gast had van zijn dochter (12j/13j) vernomen dat er op schoolreis al eens iemand
's avonds een poosje bij de leraar in bed 'mocht' liggen, voor een 'gesprek'.
Meer zou er niet gebeurd zijn.

Daarop is die man de leraar in kwestie in de edele delen gaan schieten,
met als onderliggende gedachte : die zal geen 'gesprek' meer beginnen.
En alzo heeft hij komende generaties schoolmeisjes voor onheil behoed?
Bijna een nobele daad dus? Of was het verhaal een fabeltje om Tina te imponeren?

De leraar zou sindsdien in een rolstoel zitten en niet meer 'herbeginnen'...

Tina had een heel ongemakkelijk gevoel bij heel het verhaal.
Was de story geen verzinsel? Zat er niet iets anders achter, iets erger?
Dus die collega was iemand die met wapens kon omgaan.
Niet voor de sport, maar om te raken.

En als het verhaal over dochter & leraar wél waar was,
hoe wist die vader dan zo snel aan een wapen te geraken en
hoe wist hij waar hij moest schieten om iemand
compleet en definitief buiten actie te stellen zonder dat het moord is?

Wat als hij herbegint? Wat als hij die vaardigheid en kennis nog eens gebruikt?
't Kost toch maar drie jaar.

Tina moest met die mens wel blijven omgaan op het werk. Maar daarna iets gaan drinken,
dat heeft ze afgebouwd met een boekje in het bushokje.

En daarna heeft het probleem zichzelf opgelost
want er diende zich een andere job aan.
't Zal toen hoogconjunctuur geweest zijn.

m - EZW-11/2011, herzien