NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • 528. zic zazou
  • 527. --- afl. 012/121
  • 526. dansen & dansen
  • 525. --- afl. 011/121
  • 524. lente 2015
  • 523. --- afl. 010/121
  • 522. spoedbevalling
  • 521. --- afl. 009/121
  • 520. systeem
  • 519. --- afl. 008/121
  • 518. vlammetje ?
  • 517. --- afl. 007/121
  • 516. mooie pinksterdag
  • 515. --- afl. 006/121
  • 514. mini-miniatuur
  • 513. --- afl. 005/121
  • 512. alles klein
  • 511. --- afl. 004/121
  • 510. voornamen
  • 509. --- afl. 003/121
  • 508. maagtlijkhijd
  • 507. --- afl. 002/121
  • 506. PC-panne
  • 505. --- afl. 001/121
  • 504. Sardou
  • 503. ei, ei !
  • 502. een dag feest
  • 501. moederdag II/II
  • 500. nutteloos mooi
  • 499. moederdag I/II
  • 498. zonder chauffeur
  • 497. over dat 'later'
  • 496. wacht-lectuur
  • 495. hout >< metaal
  • 494. eb ook
  • 493. statistiek II/II
  • 492. keukenblunder
  • 491. statistiek I/II
  • 490. baby glimlacht
  • 489. PHPD & dingen
  • 488. tas dragen
  • 487. de 1ste kookles
  • 486. 'n fout van 25 %
  • 485. encyclopedie
  • 484. juweel op foto
  • 483. koude angst
  • 482. molenwiekend
  • 481. bolleke wol II/II
  • 480. stipt mailverkeer
  • 479. bolleke wol I/II
  • 478. boom, lang haar
  • 477. over tango
  • 476. de dag zelf
  • 475. het buikgevoel
  • 474. schoentjes II/II
  • 473. schoentjes I/II
  • 472. haar ogen
  • 471. voedselvoorraad
  • 470. alles is context
  • 469. de startknop
  • 468. sigarenbandjes
  • 467. heilsboodschap!
  • 466. zal ik zat zijn ?
  • 465. kindje zoek
  • 464. het jargon
  • 463. de Nachtwacht
  • 462. voile/voilette
  • 461. in Hawaii
  • 460. dé merel
  • 459. toewijding
  • 458. ode aan blauw
  • 457. hit & run
  • 456. berenmoeder
  • 455. contant geld
  • 454. nagels lakken
  • 453. lente 1998
  • 452. overlevingsmodus
  • 451. over struiken
  • 450. foon naast bed
  • 449. april-zonneke
  • 448. zebra!
  • 447. spektakel
  • ------ de minusculen
  • 446. het poedeldieet
  • 445. honden foppen
  • ------ soms
  • 444. jubelstemming
  • 443. de bloemen-mam
  • ------ schuchtere lieverd
  • 442. extravaganza
  • 441. nonnen
  • ------ in Parijs
  • 440. al acht dagen
  • 439. 3 x pijnlijk
  • ------ takelen, een vak
  • 438. veronderstel
  • 437. zachtjes ontraden
  • ------ thuiskantoor
  • 436. z'n kat sturen
  • 435. kunnen zingen
  • ------ superieur
  • 434. ons wereldwonder
  • 433. de bulb
  • ------ rechtsorigheid
  • 432. 't inspireert
  • 431. midlife
  • ------ duidelijkheid
  • 430. de oude fee
  • 429. geen bladvulling
  • ------ een nieuwe vloer
  • 428. domme & wijze
  • 427. service coupé
  • ------ ALTIJD helm !
  • 426. Mg en H2O
  • 425. zonnige dag
  • ------ nachtkastjes ?
  • 424. mime v Murat
  • 423. wat is normaal
  • ------ made in Canada
  • 422. de klemtoon
  • 421. keukenblunder
  • ------ een paaskadootje
  • 420. moraal-verhaal
  • 419. paaseten
  • ------ in Johannesburg
  • 418. klokken kapot ?
  • 417. een paasmysterie
  • 416. over een kassier
  • 415. bruistabletten
  • 414. zingen vr Moeder
  • 413. parochieperikelen
  • 412. het Oma Diploma
  • 411. over ceramiek
  • 410. jong & soepel
  • 409. gepast medeleven
  • 408. geit & big
  • 407. pot en pint
  • ------ 200 al & ik blij
  • 406. bejaard zijn
  • 405. de Thorntonbank
  • 404. muziek-probleem
  • 403. m'n teletijdbox
  • 402. sterrenwens
  • 401. lokaal lekkers
  • 400. papieren broodzak
  • 399. Helsen/Neuville
  • ------ lijst Winteruur
  • 398. nieuwsbrieven
  • 397. Tom Van Dyck
  • 396. e-mails
  • 395. Jinnih Beels
  • 394. het cadeau
  • 393. JJ van der Wal
  • 391. gekke graffiti
  • 392. vaderschap
  • 390. schrokkedillen
  • 389. turnen
  • 388. een contrast
  • 387. de zolder
  • 386. is liefde blind?
  • 385. boze vinken
  • 384. sluipzwemmen
  • 383. Jan Leyers
  • 382. de hond Mirza
  • 381. Wouter Beke
  • 380. uw sterrebeest ?
  • 379. Barbara Sarafian
  • 378. Konijn & Hert
  • 377. voorouders
  • ---- van Emma zelf ----
  • 376. sportief gedoe
  • 375. truc onthuld
  • 374. rijmen & dichten
  • 373. zwaar leven
  • 372. spellingsgendarm
  • 371. Noord Dakota !
  • 370. bergoglio 2014
  • 369. Dalilla Hermans
  • 368. slappe lach
  • 367. Bart De Wever
  • 366. stoet Ekeren
  • 365. Michel Wuyts
  • 364. blits >< blitz
  • 363. LM & de paus
  • 362. de brug
  • 361. taken thuis II/II
  • 360. taken thuis I/II
  • 359. sokken stoppen
  • 358. volgens Kleintje
  • 357. Erhan Demirci
  • 356. de PC & ik
  • 355. Lange Polle
  • 354. bizar & mooi
  • 353. Nina v Eeckhout
  • 352. lambert 1952
  • 351. Arnon Grunberg
  • 350. de mus
  • 349. massage
  • 348. en nóg gepiep
    'een gans jaar maart?'
    schrijfvloer
    26-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Er was een vraag ivm door het blog bladeren om naar vroegere teksten gaan.
    Een antwoord staat in deze bijlage : bladeren in blog.docx, gewoon aanklikken.

    Op wo-16/05 is een vervolgverhaal gestart dat loopt t/m vr-31/08. Men zegge het voort.
    Gedurende 109 dagen komt er één aflevering per dag. Af en toe zijn het er twee.
    Het is een blog-novelle uit 2008 en ze werd geschreven door TiTiPoes.

    26-05-2018 om 05:16 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.528. zic zazou

    zinnig de tijd doorbrengen

    Wat doet een mens met pensioen zoal …
    De garage inrichten als atelier en wat vrienden uitnodigen?
                            Afbeeldingsresultaat voor zic zazou

    klank aanzetten :
    https://www.youtube.com/watch?v=96I_UrTOZF0 
    01min24

    https://www.youtube.com/watch?v=HBBlxv_VGio 
    05min16

    - EZW-05/2014 - http://www.ziczazou.com/pages/biographie.html ,

    26-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.527. --- afl. 012/121

    afl. 012/121 ~ 2005

    Hoe onvergetelijk, goddelijk zalig, inniger en almaar vernieuwender
    hun woensdagnamiddagen de volgende maanden ook waren,
    het gevoel van onbehagen, telkens hij 'Maison Magnolias' naderde, raakte Max maar niet kwijt.
    Zijn denkduiveltje bleef doordrammen, telkens weer: achteraan, Max, de parking is achteraan.
    Numero uno nu en nummer hoeveel op de schaal van vroeger? Kind aan huis is ze daar.
    Vraag het haar, durf toch, broekschijter!

    'Zullen wij eens uitkijken naar een ander adres in de buurt,
    of een knus appartementje huren. Wat denk je?'
    Max vroeg het quasi nonchalant.

    'Waarom? Ik zou echt niet weten waarom. Enfin, Max,
    ons nestje, ons plekje van de eerste keer! Trouwens, ik ben daar graag.
    Wij zijn er bij wijze van spreken thuis.
    Mevrouw Céline kent ons. Heel goed zelfs. Ik begrijp niet …'

    'Bah! Kwestie van variatie. Verandering van spijs doet eten, nietwaar.'

    Losjes rolden de woorden over zijn lippen.
    Losjes maar té cru en echt ongewild.
    Hij verwachtte weerwerk, kreeg echter vuurwerk:

    'Zeg, wat heeft ze jou opgegeven vanmorgen?
    Amper drie weken geleden kreeg ik je prachtig gedicht over dit villaatje en wat het voor ons betekende.
    Nu komt de aap uit de mouw, zie. Meneer moet nodig verandering van spijs hebben.
    Besef je wel goed wat je … foert!'

    Marianne kruiste de armen en bleef door het zijraampje naar de voorbijgangers kijken.
    Mokkende vrouwen zijn óf op de zere teen getrapt óf ze gaan menstrueren, wist zijn denkduiveltje.

    'Liefje, komaan, forget it. Boos om zo’n futiliteit? Beetje kinderachtig toch?'

    'Wablieft? Kinderachtig! Merci! Weet je wat? Stop, kom, stop maar.
    Ik zal vragen waar meneer kan neuken. Want meneer moet dringend variatie hebben.
    Jij … jij rotzak. Allemaal dezelfden, die mannen, allemaal.' 

    Bingo! Nu doorgaan, vriend, meteen gaat ze aan het snotteren, niet week worden, hé!
    Wagen parkeren en doordrammen. ’t Is nu of nooit, hoor je mij?

    Max parkeerde kalm de wagen.
    De daverende vrachtwagens. De rijdende disco’s. Zijn denkduiveltje. Niets hoorde hij.
    Zintuigen verlammen wanneer de ogen van een vrouw, die liefheeft,
    zeggen dat ze vermoedt dat het voorbij is, alle hoop verloren heeft.
    Terwijl toch niets minder waar was. Hij zou verdorie zijn leven geven voor haar.
    Ze was er altijd en overal. Hij stond 's morgens met haar op en ging 's avonds met haar slapen.
    Ze wist dat hij zonder haar niet kon.

    Had hij zijn liefde voor haar al niet honderdvoudig beschreven, bezongen, uitgeschreeuwd?
    Wat bezielde haar toch?
    Liefde stoelt ook op trouw, respect en eerlijkheid.
    Nooit leugens, recht voor de raap. Dat was de afspraak.
    Zij was een open boek voor hem.
    Maar enkele pagina's ontbraken en ook die wou hij lezen.

    Hij had geen geheimen voor haar. Hij had zich nooit met andere vrouwen ingelaten.
    Mogelijkheden zat, maar te trots, te veel eigenwaarde.
    Wablieft, te veel eigenwaarde hoonde denkduiveltje.
    Gedegouteerd ja! Je vergeet zeker die keer jaren geleden in die goedkope pied-à-terre met dat telefonistje.
    Haar kut stonk als de pest. Daardoor gebeurde er niets, door de stank.
    Heeft Marianne hier ook weet van, jaloerse meester-masturbist?
    Wat bezielde hem?

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur -: http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    26-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.526. dansen & dansen

    Ach ja, springen, rollen, kruipen over de scène
    het zal wel iets zelfexpressie te maken hebben. 
    Het is hard werken zeggen ze, maar welk dansen is dat niet? 

    Dit vind ik zoveel blijer en zoveel eleganter: 
    klank aanzetten,
    Begin the Beguine in de versie van Artie Shaw, 1942:
    https://www.youtube.com/watch?v=37XhIuqsWVk 
    02min45

    Knap hé. ‘k Ben zot van tapdansen. Kijken bedoel ik, van tapdans kijken.
    Het is zo kwiek en kundig dat ik bij momenten vergeet te ademen. Heel vervelend.

    1981, Eleanor Powell brengt hulde aan Fred Astaire:  
    https://www.youtube.com/watch?v=7vBLRO9pZ4c 
    02min49 

    m – HiH-05/2015, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Eleanor_Powell , https://nl.wikipedia.org/wiki/Fred_Astaire ,

     

    25-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.525. --- afl. 011/121

    afl. 011/121 ~ 2005

    Halfeen. Max wachtte op de parking van Darcy. De Megane niet te bespeuren.
    Natuurlijk zou ze komen. Trouwens, met mobieltjes had niemand nog een valabel excuus.
    Haar vader zal toch niet…? Hij had haar sedert woensdag niet meer gehoord.
    Wou wel bellen, maar dan was daar zijn verwittigend denkduiveltje:
    slow down, don't move too fast, old chap.
    Materiaal ophalen of afleveren bij klanten zat ook in haar takenpakket.
    Gebeurde meermaals per week, had zij hem verteld. Dus dat kon het zijn.
    Shit, het verkeer op dit uur zat al evenmin mee.
    Eindelijk, la voilà. Ze had zijn Audi herkend en wuifde hem vrolijk toe.

    Zo meteen zou hij zich spiegelen in de groene pretlichtjes van haar ogen,
    haar discreet parfum ruiken en de prikkelende weldaad van haar aanwezigheid ten volle ondergaan.
    Wat een vrouw! Die wiegende stap. Dat prachtig blauwzwart haar, zwierig dansend rond haar fijngevormd gelaat
    en dat gave gebit in dat vranke mondje.
    Nee, Max, niet vergelijken met zuster Symforosa thuis.
    Thuis is de Sahara, nog twee meter en je wordt overspoeld door de Niagara, maande denkduiveltje.

    'Hallo, here I am!'
    'Dag Marianne, je ziet er schitterend uit. Je wagen … waar staat je Folieke?'
    'Ik heb vanmorgen de trein genomen. Je brengt me toch wel naar het station?'

    Ze legde haar roestbruine regenmantel en paraplu netjes op de achterbank.
    Het viel hem op dat ze opnieuw haar crèmekleurige Escada jasje droeg, geen jeans zoals woensdag,
    maar een halflange, hazelnootkleurige suède rok met split tot net boven de knie.
    Ze nestelde zich in de zetel.
    Zelfs het zwarte leder zuchtte van genot bij de aanraking van dit goddelijke lichaam, dacht Max.

    'En nu … en route! Wil je de oude steenweg nemen?'
    Zij beval en Max gehoorzaamde, ook aan zijn denkduiveltje dat hem aanraadde
    niet naar dat lange, gebruinde been met fijngevormde enkel te kijken,
    noch naar de lichtroze gelakte teennagels
    en zeker niet naar die knie en die half ontblote aantrekkelijke dij met zijn hand vlakbij.
    Pook vasthouden, vriend, de hand aan de pook en het oog op de weg.

    'Hier ergens moet het zijn, Max, beetje afremmen.
    Voilà, daar, de oprit met de hoge dennen.
    Oprijden en dan achteraan, Max. Daar is de parking.'

    Een kleine villa met rieten dak, enkele vensterdeuren vooraan, maar geen ingang, denkelijk opzij.
    Een wagen op de parking, een Jaguar in de openstaande garage.
    Achteraan een zware eikenhouten deur met kijkkastje, afgesloten met traliewerk.
    Daaronder, heel discreet, een koperen plaatje met 'Maison Magnolias – Sonnez s.v.p./Bellen a.u.b.'

    Nee, Marianne, dit toch niet meteen. Een vrouw zoals jij toch niet.
    Daareven nog de Niagara, nu de afgrond, zo leek het hem.
    Een diep donker gat, ijskoud met stalagmieten die zijn lichaam priemden.
    Hij volgde haar zonder een woord. Hij hoorde haar vaag cognac en koffie vragen.
    Ze bleef staan op de eerste traptrede, keek hem uitdagend aan.
    Liet een sleutel voor zijn neus bengelen en zong hees lispelend:
    "Happy birthday, mister editor, happy birthday to you".

    Omstreeks tien uur kwam hij die avond thuis.
    Liet de Audi op de oprit staan en de malse lenteregen zijn huid koelen.
    Maakte enkele tapdanspasjes in de hal en zong luid:

    "… what a glorious day, I am happy again.
    I’m singing and dancing in the rain
    Papiripidoe paah!"
    en hij klakte met de hielen.

    'Awel, ben je maboel geworden, ketterszoon!
    Er was zeker weer iets te doen aan de overkant.
    ’t Zou me niet verwonderen, juist vandaag.
    Dat vermaledijde gazettenvolk!' 

    De krijsende kraaienstem van Gerda, dat afschuwelijk donkere haarnetje tot vlak boven de wenkbrauwen,
    die benige neus en daarop de hoornen bril.
    Als een wandelende tak in blauw flanel bovenaan de trapleuning.
    Max kon het niet aan. Nu zeker niet.

    'Jij, jij, verderf van mijn leven, de wereld treurt en bidt.
    En jij ..., Heer vergeef hem, hij weet niet wat hij doet, jij zingt en jij danst, jij …'
    Zij volgde hem naar de keuken, briesend, stampvoetend.

    'Ook zin in tapdansen?' spotlachte hij.

    'Jij schoft, jij ketter, Heer waarom, waarom moet ik dit aanhoren?'
    Haar handen trilden en de houten bollen aan het touw van de paternoster,
    een familie- erfstuk, kletterden tegen elkaar.

    'Olé, olé', antwoordde hij en wenkte een denkbeeldige stier met de keukenhanddoek.

    'Onze Lieve Heer is vandaag gemarteld en gekruisigd, moest je het nog niet weten.
    Het is Goede Vrijdag, hoor je mij, Judas, Goede Vrijdag!'

    'Veel meer dan dat, Gerda', schetterde zijn stem in triomf,
    'het is de beste, de schitterendste, de meest waanzinnige vrijdag ooit, zeker voor mij.
    Hop, naar je kapel, jij, en ik naar bed.'

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    25-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.524. lente 2015

    een lentestorm ~ lentezotheid

    Het stormt hier en de wind komt uit het zuidwesten.
    Een echte zuidwestenstorm, een lentecadeautje, een verlaat aprilgrilletje. 
    Hoe het nu op de Schelde is, weet ik niet. Hoe het op zee is, kan ik vermoeden.
    Hoe het hier is … 

    Binnen

    De wind fluit door het kipraam van de keuken en alle ramen vooraan zijn versierd met
    regendruppels, wriggelende waterkralen. Ze zijn mooi, het zijn er heel veel en ze blinken.

    Buiten

    De bomen wervelen als zotte isadora’s. Elk in een eigen kleur en tint.
    Het gebladerte blijft stevig aan de takken hangen wat dit is geen herfststorm maar een lentestorm.
    De bomen doen uitbundig en ook wat baldadig. Ze laten zien dat hun lentekleed tegen wat gefuif bestand is. 
    Want eigenlijk zijn de bomen aan het dansen. De wind is hun muziek en de regen 'vloeit rijkelijk'. 
    En wanneer ze uitgewaaid en uitgeraasd zijn staan ze daar wat te druppelen. Te zweten, vermoed ik.
    Tot de volgende uitzinnigheid. Want ze zijn vandaag nog niet uitgefeest, zo te zien.

    Hoog in de lucht waait de zuidwestenwind nog altijd en hij brengt de volgende vloot lentewolken al.
    Nog efkes wachten en dan krijgen we het volgende optreden van onze fuivende bomengroep.
    Dit is lente van op de eerste rij.

    m  – HiH-05/2015, herzien - https://nieuws.meteovista.be/de-allesbepalende-windrichting-2/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Isadora_Duncan

    24-05-2018 om 04:26 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.523. --- afl. 010/121

    afl. 010/121 ~ 2005

    Hij parkeerde zijn wagen naast de Megane. Keerde zich naar haar toe, greep dit keer niet haar hand.

    'Mag ík je nu een zoen geven?' vroeg hij geamuseerd.

    Geen neen ook geen ja. Enkel een verlegen glimlach als antwoord.
    Zijn lippen bereikten bijna haar wang, wat trouwens de bedoeling was, maar
    zij drukte met een voorzichtig aftastende, streelzachte beroering haar mond op de zijne.


    'Marianne …' verder kwam hij niet, hoefde ook niet. Zij kwam hem tegemoet.
    Met een passie die geen tegenspraak duldde.
    Dierlijk hongerend, bijtend, de beten van het wijfjesdier dat haar prooi verdooft en totaal verlamt.
    Marianne hapte erbij naar lucht. Hij zag haar halsslagader trillen.
    Hij verwachtte in haar groene ogen victorie te zien stralen. Niets daarvan.
    Verwonderd en opgetogen ja, lichtjes ontroerd maar zo verrast keek ze hem aan
    en floot daarop zachtjes tussen de tanden.

    'Nooit gedacht dat een man van jouw leeftijd nog zó kan kussen, Max, nooit.'

    Hij staarde haar verbluft aan. Het overkwam hem zelden, maar zij had hem flink van zijn stuk gebracht.
    Hij had haar verdorie niet gekust! Een zoentje ja, vriendschappelijk, ook teder.
    Dát had hij gewild, meer niet. Zij, zij had zijn tong, zijn lippen, zelfs zijn zinnen gewoon verkracht!

    Had hij te maken met een bijzonder ervaren en geraffineerde vrouw
    of met een schat van een meisje,
    in de ban van een onverwacht romantisch rendez-vous
    en twee kopjes warme chocolade in een voor haar nooit geziene omgeving?

    'Wanneer, Marianne?'

    Hij hoorde zijn weifelende stem, was zich niet bewust wat de reactie van zijn vraag bij haar zou kunnen teweegbrengen.
    kunnen doen vermoeden wat hij helemaal niet bedoelde, of nu nog niet bedoelde.
    Draaien de brains vierkant, Max, dan wordt de stem ratio, giechelde zijn denkduiveltje.

    'Vrijdag! Kom je me ophalen aan het agentschap? Eén uur stipt. Oké?'

    Voor het eerst dacht Max er niet aan de deur van haar wagen te openen.
    De Megane was al geruime tijd weggereden toen hij uiteindelijk besloot terug te keren naar de redactie.
    Hij had behoefte aan muziek, aan een heftige Wagner, aan pauken en cimbalen, aan hoorngeschal.
    Marianne had echter aan de zenders geprutst.
    Ze wou absoluut de sterkte van de tuners horen tijdens de rit van de Méridien naar de parking.

    'Kom op Klara, wo bist du', riep hij lichtjes geërgerd.

    '… ook Donna kan haar niet vergeten, hoe zouden we … een groots talent,
    Vlaanderens prachtigste stem, Ann Christie beklijft, ze blijft …'

    Anneke, dat klein musje. Ze verscheen op zijn netvlies. Anneke in de ziekenkamer van het AZ in Jette.
    Hij zag haar verloren lijfje, de ingevallen bleke wangen, de blauwige lippen.
    Doch vooral haar ogen, haar fantastische ogen, dankbaar stralend, niet voor de journalist maar voor de vriend die haar bezocht.
    Ook Max bracht haar nu een hommage. Hij zong samen met haar, voor haar,
    maar vooral voor de vrouw die zich zo pas in zijn leven had vastgebeten :

    "Dat heet dan gelukkig zijn,
    een deur die soms opengaat.
    Dat heet dan gelukkig zijn
    ’t gevoel niet alleen te zijn…"

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur - http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    24-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.522. spoedbevalling

    De moeder kwam de straat in gevlamd en ze reed bijna een ambulancier omver.
    Haar dochter werd in allerijl naar de materniteit gevoerd.
    Ze kon nog efkes wuiven naar Diane en riep dat alles onder controle was.
    Binnen nam ze de oudste over van Peter, zodat hij ook weg kon.

    Bij spoed repte men haar door de gang maar de baby kwam sneller en Diane beviel.
    Niet in de verloskamer maar op weg daar naartoe.

    - Trek het u niet aan meisje, zei de verpleegster die haar nadien in een kamer installeerde.
      Hier zijn al gekker dingen gebeurd hoor. Drie jaar geleden beviel er wel iemand op de parking!

    - Dat weet ik, slikte Diane, dat was ik ook.

     * - EZW–05/2014, herwerkt

    23-05-2018 om 04:21 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.521. --- afl. 009/121

    afl. 009/121 ~ 2005

    'Zullen we de begroeting overdoen, Marianne?'
    Ze knikte en zoende hem op de wang. Kort maar hartelijk.
    De handkus van Max verwarde haar zichtbaar, want ditmaal niet volgens de etiquette en té lang.

    'Prachtig, wat een luxe hier! Had ik nu maar mijn fototoestel bij!'
    Marianne bleek onder de indruk van de omgeving.

    Het intrigeerde Max dat een jonge vrouw met zo’n allure, zo stijlvol gekleed, zo ogenschijnlijk werelds,
    rondkeek met het enthousiasme van een kind, dat voor het eerst de poorten van Disneyland ziet opengaan.

    'Niet te geloven! Die planten! Die zachte kleuren van de fauteuils en die luchter,
    Max, zo'n stuk heb ik nog nooit gezien. Hoe die ramen bekleed zijn!'

    Nu pas merkte hij dat ze, op het fijn gouden kettinkje na,
    helemaal geen juwelen droeg, zelfs geen nepdingetje.
    'Wat mag ik je aanbieden, Marianne?'

    Hij reikte haar de kaart aan. Zij kon van het interieur niet genoeg krijgen.
    Daardoor nam ze de kaart ondersteboven aan, vond natuurlijk niet wat ze wou,
    boog voorover en fluisterde eerder timide:

    'Warme chocolade, lukt dat hier?'

    'Hier lukt alles, Marianne, en zeker voor jou.'

    Hij wenkte lachend de ober. Ze nam een brochure van het tafeltje en stopte ze in haar tas.

    'Souvenir! Mijn budget laat geen viersterren toe, zelfs geen drie.'

    Wat bedoeld was als luchtige opmerking, eindigde in een duidelijk hoorbare zucht.

    'Tiens, betaalt de reclamesector niet zo best?'

    'Goed is anders. Ik werk deeltijds en bij Darcy, allez, door Michèle, heb ik eigenlijk bepaalde faciliteiten.
    Fulltime zit er voor mij niet in, laat staan carrière maken … omwille van mijn vader.'

    'Je vader?'

    'MS. Papa heeft multiple sclerose. Dus …'

    'Hoelang al?'

    'Toen ik mijn diploma middelbaar haalde, redde hij het nog met een stok. 
    Daarna volgde het looprek en nu … al jaren rolstoel.'

    Marianne trommelde nerveus met de vingers op het tafeltje.
    Max nam haar hand en streek zachtjes over de fijne knokkels.

    'En je moeder?'

    Een schril, honend lachje volgde. Ze schampte:

    'Foetsie! Al jaren. Met onze magazijnier dan nog wel.
    Plus een serieus pak geld van de overname van onze bierhandel.
    Geen mens weet waar ze uithangt. Ik moet het trouwens niet weten …
    Papa treurt nog steeds… een infarct heeft ze hem nagelaten …
    maar ik.. voor mijn part mag ze… creperen.'

    Max liet haar hand niet los.

    Zachtjes ging haar wijsvinger nadien over zijn knokels heen en weer.
    'Je hebt prachtige handen, Max. Lange slanke vingers, sierlijk voor een man en zo … troostend.'
    Marianne strengelde in een opwelling haar vingers tussen de zijne.

    'Kom op, kindje, ik luister.'

    Ze schetste rustig, met chronologische preciesheid haar tienerjaren, beheerst door de MS-kliniek in Melsbroek.
    Hoe haar droom, de studio Teirlinck volgen, opging in rook.
    Hoe ze door de scheiding van haar ouders, nadien te vlug had toegehapt op het aanbod van hun notaris uit een naburig dorp.
    Een rotjob, een echte catastrofe. Uitbuiting vier jaar lang.
    Haar dagelijkse timing: ontbijt maken, opruimen, op de verpleger wachten, de wagen in, naar kantoor,
    terug naar huis, avondeten, papa voeden, zijn avondtoilet samen met iemand van de gezinszorg,
    tussendoor zijn kine-oefeningen die ze na jaren vrij goed onder de knie had, helpen uitvoeren.

    'Hoe speel je het dan klaar? Elke dag, Brussel heen en weer?' wou hij nog weten.

    Ze had gelukkig hulp van haar naaste buren.
    Een echtpaar, zestigers en beiden gehoorgestoord, zwaar zelfs.
    Schatten van mensen, zeer betrouwbaar en bijzonder hulpvaardig.
    Altijd paraat.
    Uiteraard vergoedde ze hen, een welgekomen aanvullend inkomen.

    Sinds vorig jaar had ze meer ademruimte. Jenneke, de enige nicht van papa, was met brugpensioen.
    Ze woonde vlakbij. Een kordate vrouw die van aanpakken wist.
    Ongehuwd. Zijn troost en haar stuwkracht. Een beetje vervangmoeder, veel vervangmoeder eigenlijk.

    'Gisteren is ze blijven overnachten. Het gebeurt zo zelden, Max.
    Als het dan gebeurt, ga ik soms uit de bol, allez, in feite domme dingen voor een vrouw van vijfendertig.
    Dit hier nu, je weet niet wat het voor mij betekent. Dit heeft geen naam, zo’n luxe!'

    Luxe was ook de aankoop van de Megane geweest,
    haar enig folieke, tevens de naam van haar wagen, haar troetelkind.
    Overgenomen van Angie, een zwangere collega, die een gezinswagen nodig had,
    en vooral dank zij de financiële hulp van Michèle. De afbetaling was bijna rond.

    'Michèle wou geen intresten verrekenen. De dag van vandaag vind je nog zelden zo’n mensen.
    Af en toe werkt ze wel op mijn systeem, maar allez, al bij al is ze toch een goeie ziel …
    En je vrouw heeft problemen met haar zei je gisteren?'

    'Gerda, mijn gade', repliceerde hij korzelig-spottend,
    'heeft problemen met iedereen die niet volgens haar normen leeft. Normen opgelegd door Rome.
    Een vrouw zoals Marietta leefde bijvoorbeeld volgens die normen in zonde, want geen kerkelijk huwelijk.'

    'Allez, Max, wie denkt nu nog zo?'

    'Nu? Logisch denkende mensen niet langer, maar Gerda en haar clubgenoten nog altijd.
    En vroeger, kindje, dertig jaar geleden, in de kleine dorpen bijna iedereen.
    Mijn vrouw is, bij wijze van spreken, met, nee wat zeg ik, in wijwater grootgebracht.
    Soms denk ik dat ze religieuze visioenen heeft, zelfs op de minst religieuze plaatsen.
    Iedereen in haar familie heeft bindingen met de kerk.
    Ze hebben er blijvende roepingen en roepingen, die na een tijdje forfait moesten geven,
    zogezegd om te gaan en zich vlug te vermenigvuldigen.
    Name it they’ve got it: pastoors, nonnen, paters-oblaten, diakens.
    Ofwel zitten ze in de kerkfabrieken, ooit ook drukker-kosters,
    en als kers op de taart, laveert er eentje al jaren in het Vaticaan.
    Mijn zoon Francis bijvoorbeeld heet officieel Franciscus, Johannes, Serafinus.
    Franciscus, naar mijn vader François, en Serafinus naar vader Vanbesien.
    ’t Zal je maar overkomen, zo’n naam als jochie, zelfs als volwassene.
    Enfin! Mijn zoon kennende, kadert dit nu perfect in zijn imagebuilding.
    Zie je zijn naamkaartje al: Francis J.S. Cijnens!'

    'Maar jij bent zo te zien toch van een ander kaliber. Gezellig, zeg, tussen …'

    '…tussen die apostolische bende?
    Dat is leven en laten leven, kindje, en niets toegeven, bijna zevenendertig jaar lang!'

    'Wablieft? Ben jij al zo … zo …'

    Marianne aarzelde en keek hem verrast-ongelovig aan.
    Ja, hij was inderdaad al zo oud, peinsde hij er koeltjes bij.

    'Nu ben ik er, Max! Weet je aan wie je mij doet denken, aan die Nederlandse acteur,
    hij heeft ook in Hollywood gezeten, ook zo’n schandalig knappe vent,
    maar jij bent een stuk slanker, misschien een beetje grijzer.
    Hij speelt dikwijls de elegante versierder, … allez, zijn naam ligt op mijn tong.'

    'Jeroen Krabbé zeker, heb ik al vaker gehoord. En ja, Marianne, ik ben al zó oud.
    Vandaag nog zestig, vrijdag komt er een jaartje bij …
    En nu ga ik je naar de parking voeren. Je vader wacht. Oké?'

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur - http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    23-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.520. systeem

    hulde aan het vernuft !

    In het lokaal van de clubkrant verhuisde de schaar van tafel naar tafel, heel het lokaal rond.
    Regelmatig raakte ze dan bedolven onder oude papieren en stapels nieuwe.
    Men besteedde uiteindelijk meer tijd aan schaar-zoeken dan aan effectief werken.
    Iemand kwam op het lumineus idee de schaar vast te leggen aan een pijpleidinkje
    dat daar verticaal stond te wezen achter de tafel bij de deur.
    Het voorstel werd onmiddellijk algemeen aanvaard. Voor een keer zonder vergaderen of palaveren.

    - Morgen breng ik van thuis een flink stuk ketting mee, zei de handige.
    - Maar nee, hier zie, een flink eind touw is ook al goed, zei de rappe.
    Met een stuk touw uit de rommelschuif legde hij de schaar vast aan de pijp,
    met een kundige knoop, zoals alleen de jongens van Baden Powell dat kunnen.
    Toen werd het tijd om plaats te ruimen voor de volgende ploeg die het lokaal nodig had.

    ’s Anderendaags was de schaar wéér zoek. En de rappe vroeg zich af hoe zoiets kon,
    hij had ze toch zelf vastgeknoopt ?!?

    Aan de pijp bij de tafel hing zijn knoop met nog een eindje touw aan,
    als een kleine hulde aan zijn vernuft. 

    m – HiH-05/2015, herwerkt – https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Baden-Powell

    22-05-2018 om 04:37 geschreven door maart


    >> Reageer (0)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!