NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • wereldkaart, geplastificeerde
  • als het dier maar een naam heeft
  • de kaartjeswolk op de markt
  • de hond heeft mijn huiswerk opgegeten
  • van het Net geplukt ~ MajuMau
  • Valeriaan, ooit
  • moeilijke woorden
  • de ochtendstond van Peter ~ muziek tijdens het werk
  • de proleet in mij
  • ruisen & ritselen ~ zo praten bomen
  • een beetje de clown uithangen
  • ochtendglorie
  • kermille / de kaartjeswolk
  • kruisbestuiving
  • kaartjeswolk
  • Buurman & Buurman
  • in Canada kanda
  • verschil tsn herfst & herfst
  • kalenderleeftijd
  • het partner-symbool
  • de nick & de letter m
  • leestekens
  • handschoenkastje
  • eerstaanwezend
  • omdat het vandaag maandag is, ook al is het elf september
  • plastuit
  • winkelen voor september
  • clichématig schouderklopje >< motiverend ruggesteuntje
  • ex-gevangenen
  • in drie stappen
  • Watson en Arthur
  • bruiloft - stijl USA
  • harken
  • boodschappen in de regen
  • na-zomer
    een gans jaar maart?
    schrijfvloer
    22-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.wereldkaart, geplastificeerde

    Mijn nichtje Lien was hopeloos in aardrijkskunde.
    In samenspraak met haar moeder (mijn zus Laura)
    mocht ik haar een wereldkaart kadoo doen,
    groot genoeg en geplastificeerd.
    Vooral groot genoeg.

    Die grote kaart zou dan minstens een vol jaar op haar kamer hangen,
    kwestie van ze bij de hand te hebben wanneer
    er iets moest gezocht worden &  bekeken van nabij.

    Lien stemde daar vaagweg mee in, de ambetante tante
    verdween straks toch weer voor een volle week naar mistig-verre oorden zoals Antwerpen.
    Haar idoolposters waren nog efkes veilig.

    De week daarop had ik door omstandigheden de wereldkaart niet bij,
    maar geen nood, zij kon ze zelf kopen in de winkel met schoolbenodigdheden.
    Dus gaf ik haar centen, genoeg voor vijf continenten en alle werelzeeën
    en ik verdween weer naar Antwerpen, naar het verre westen. 
    Haar idoolposters waren weer voor even
    gered van een kaart vol wereldellende.

    De woensdag daarop aan tafel kwam de wereldkaart ter sprake.
    Laura moest Lien herhaaldelijk porren om te antwoorden.
    De kaart was gekocht. En het was een geplastificeerde.
    Maar er was  blijkbaar 'iets'.

    - Hoe groot is Australië op die kaart? probeerde ik.
    Lien haalde haar schouders op.
    Ze wist niet hoe groot Australië was.

    - Zo? probeerde ik en ik toonde met duimen en wijsvingers
    iets als een kleine meloen, om een idee te hebben.
    Met schaalverhoudingen wou ik niet beginnen, 'k kan er zelf met moeite aan uit. 
    Lien schudde van nee, geen meloen.

    - Zo dan? De grootte van een pompelmoes? 
    Nee, schudde Lien.

    - Zoals een appel? 
    Nee.

    - Een mandarine?
    Nu keek Lien in paniek naar Laura. Laura keek diplomatisch in haar bord. 
    Een Moeder die verstek geeft? Dit moet zéér ernstig zijn...

    - Nóg kleiner?
    Geen antwoord.

    - Lien, vroeg ik zachtjes, 
    hoe groot is Australië op die kaart?

    - Dat kan ik niet zien, zei ze,  
      de streepjescode plakt er nog over.

    Dat is achteraf opgelost geweest, er is een groot² exemplaar gekomen.
    En Lien reist ondertussen de wereld rond alsof ze nooit een kaart nodig gehad heeft.

    m
    EZW-09/2011 / HiH-10/2014

    22-09-2017 om 17:08 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.als het dier maar een naam heeft

    1983

    Mijn zus Tina had voor de verjaardag van haar man een Tervuurse scheper gekocht.

    De doos werd in de woonkamer op de grond gezet en
    iedereen wachtte tot het bolletje wol zou wakker worden.
    In de doos lag een warme trui en daarop sliep de pup rustig door.
    Wij bleven zitten kijken, heel stil, alsof het een baby was.
    Feitelijk was het dat ook.

    "Hoe gaat hij heten?" fluisterde iemand.
    "Het is een zij" fluisterde mijn zus.
    Het bolletje wol bewoog een oor.

    Daar zaten we dan op onze knieën rond de doos, zeven volwassenen en
    Toppie en Fanny, het dochtertje van mijn zus en een vriendinnetje.
    De jarige keek bedenkelijk.
    Hij zag zich nog niet gaan joggen met dat bolletje wol aan zijn zijde.
    Hij had zich een scheper struiser en vooral levendiger voorgesteld.
    Of op zijn minst wakker.

    Het hondje bewoog weer. Wij hielden de adem in.
    Het geeuwde - muiltje wijd open, oogjes stijfdicht - en
    sliep verder.

    Mijn zus had zich de intrede van het hondje ook levendiger voorgesteld.
    Ze klom overeind om voor de drank te zorgen en we gingen in de zetels zitten.

    Alleen de meisjes bleven vlak bij de doos.
    Toppie praatte zachtjes in de doos
    en streelde de pup af en toe met een voorzichtig vingertje.
    Fanny zat er dromerig naar te kijken.
    "Vindt ge het een mooi hondje, Fanny?" vroeg iemand.
    Fanny knikte.

    Een paar glazen later zaten we te hardop te praten, de TV stond aan en
    we waren allang zo stil niet meer voor het slapend hondje.

    De pup werd wakker, stuntelde recht, rekte zich uit,
    klauterde uit de doos, drentelde naar het tapijt, deed daar een plasje en
    ging wat verder zitten geeuwen en verbouwereerd rondkijken.
    Dat alles onder de dromerige blik van Fanny, het gegiechel van Toppie en
    het gemopper van mijn schoonbroer.

    Het plasje werd opgedept met een dweil.
    De volgende weken zou er nog vaak een dweil aan te pas komen.
    Nu het hondje wakker was moest er een naam voor gevonden worden.
    Al was het maar om de pup te kunnen aanspreken over dat plasje van zojuist.

    We probeerden verschillende namen uit.
    Bijou, Bibi, Jimpy, Joy...
    Het hondje reageerde op geen enkele naam. Het snuffelde wat aan een tafelpoot.

    Mijn zus nam de pup op de schoot.
    Het hondje besnuffelde haar trui en haar hals terwijl wij namen bleven uitproberen.
    De ene naam nu gekker dan de andere, Maria van Hongarije, Madame Curie...
    Het hondje besnuffelde met veel belangstelling het oor van mijn zus.
    Tante Sidonie, Margaret Tatcher ... evenmin reactie.
    We bleven de gekste namen uitkramen,
    het beestje reageerde toch niet.
    Tussen twee lachsalvo's, toen het even stil was zei Fanny voorzichtig: "Cara?"
    De pup draaide haar kopje naar Fanny en kwispelde.
    Daar werden wij op slag stil van.

    Iemand probeerde ook eens "Cara" en ja, het hondje bewoog een oor.
    Was dat nu toeval of niet?
    "Fanny, kom eens hier staan. Roep het hondje nu nog eens."
    "Cara?" zei Fanny. En de pup draaide weer haar kopje.

    Ineens was Fanny de ster van de avond. Ze kreeg zoveel kusjes en schouderklopjes
    dat ze er verlegen van werd en ze zich ging verschuilen bij haar moeder.
    Maar ze bloosde wel van plezier.

    "Hoe zijt ge op die naam gekomen Fanny? Omdat het hondje een caramelkleur heeft?"
    "Omdat ze zo lief kijkt" zei Fanny.
    "Omdat ze zo lief kíjkt?"
    "Cara betekent lieverd in het Italiaans" zei Fanny's moeder.

    Maar natuurlijk! Fanny heeft een Italiaanse opa.

    Cara is een levendige hond geworden.
    Weer of geen weer, 's morgens stond ze gereed bij de deur.
    Mijn schoonbroer heeft wat afgejogd met die hond.

    m
    EZW-03/2004 – HiH-10/2014

    22-09-2017 om 08:07 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de kaartjeswolk op de markt

    Op de markt ging LM bij het viskraam aanschuiven en ik wandelde verder.
    ‘k Heb geluk gehad.
    Wel, eerst dacht ik niet want ik kwam maar geen bekenden tegen.
    En in het terugkeren zag ik de twee zussen. Ik voelde mezelf glimlachen.

    - Ge zijt zo goed gezind?
    - Awel ja, ik ben blij dat ik ulle zie.
    Toen volgden de koetjes en kalfjes. Niet te lang, want
    zij moesten hun boodschappen nog doen en wij moesten naar huis met onze vis.
    Daarna had ik het efkes over de kaartjeswolk.

    Een kaartje zouden ze zeker schrijven. Voor een vrouw? Iets met bloemen!
    Daar waren ze tamelijk categoriek in. Ik zei maar niets over mijn kaart met ruiten.
    En e
    en kaartje gaan kiezen op de markt was niet nodig,
    ze hadden allebei thuis nog verjaardagkaarten liggen.
    Postzegels? Ook niet nodig, die hadden ze ook.
    Geroutineerde kaartjesschrijfsters, dat voelde ik, de hele uitrusting hadden ze in gereedheid.
    Ik zei dat ik een streefaantal van 70 voor ogen had, een wolk van kaartjes.
    Dat was geen probleem, 70 is haalbaar, knikten ze geruststellend.

    - Het adres?
    In mijn enthousiasme was ik bijna vergeten het adres door te geven,
    maar ik had te maken met veteranen en die letten op alles natuurlijk.
    Zij kennen de knepen van het, eh, zij kennen de knepen.
    Als afzender schrijven ze enkel naam en gemeente, verder niks.
    Dat zal ik ook zo doen. 

    Een papiertje gegeven met de gegevens op :

    verjaart do-28/09 :
    Mevr. Lut Vanhemelryck
    Bouwelsesteenweg 223b
    2560 NIJLEN

    - Lut? Ik ken een Lut in Nijlen!
    - Ik ken een familie Vanhemelrijck, maar niet in Nijlen, zei de andere.
    Ze keken naar mij.
    - Ik doe zomaar mee, zei ik. Ik correspondeer met haar broer.

    ZOMAAR vonden zij een geldige reden wanneer het over de verjaardag van een dame gaat.
    In gedachte zeg ik al Lut hoor, ook al ken ik haar niet.

    Ze zagen dat ik meer dan twee adrespapiertjes had en
    de ene wou er eentje voor haar dochter,
    de andere voor haar buurvrouw.
    Sommige dagen is het leven simpel hé.

    Eens denken,
    dat zijn tot vandaag al zeven kaartjes, met
    de dochter en de buurvrouw + hun entourage erbij, mogelijk meer.

    Aan wie dit leest: ZOMAAR is een geldige reden. En het adres hebt ge al …

    m

    21-09-2017 om 10:37 geschreven door maart


    >> Reageer (4)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de hond heeft mijn huiswerk opgegeten

     

    Af en toe krijg ik
    belevenissen van Peter & C° doorgemaild.
    Hij en Diane en hun twee dochtertjes wonen ver weg.
    Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden.
    Dat is niet zijn moedertaal.

    De verhalen zijn de zijne,
    de woorden zijn de mijne.

    -----

    Voor de kookcursus hadden we als huiswerk een quiche moeten maken,
    een variatie op de quiche die we de woensdag tevoren
    tijdens de les bereid hadden.

    We mochten vrij kiezen en ik heb de hele week
    ongeveer het hele internet afgequicht,
    en ook gereed gemaakt
    zodanig dat Diane en de meisjes
    het eerste half jaar geen quiche meer willen zien.

    Na zeven dagen oefenen,
    dus zeven dagen quiche als voorgerecht of als lunch
    had ik woensdagavond een pronkstuk gereed staan
    om mee te nemen naar de klas, om door de lesgeefster te laten keuren.
    En ook een beetje om ermee te geuren.

    Ik zette de doos op de salontafel en ging in de hal mijn jas aandoen.

    Toen kwam een doordringende gil uit de woonkamer.
    Ik stormde terug binnen, klaar om mijn vrouwvolk te redden en
    elke indringer definitief onschadelijk te maken.

    Onze oudste dochter stond met de handen aan het hoofd te staren naar de doos met de quiche.
    In die korte tijd had onze hond de kans gezien het karton weg te scheuren,
    de helft van de quiche binnen te schrokken en de andere helft te ruïneren.

    Het helpt niet dat een hond Millan of Cesar heet.

    Samen keken wij naar de resten van een week studie-&-werk.
    - Papa? vroeg ze kleintjes.
    - …
    - Papa, ge gaat toch niet herbeginnen hé?
    - Herbeginnen waarmee, meiske …
    - Herbeginnen met een week quiche.

    Ineens zag ik het gekke van de situatie,
    ik moest naar de les en aan de Juf vertellen dat
    ‘de hond mijn huiswerk opgegeten had’.

    - Nee meiske, de eerste zes maanden komt er geen quiche. Beloofd.
    Ik hoorde haar opgelucht ademhalen.
    - Ik zal een foto maken, bood ze aan, dan kunt ge ‘t aan de Chef laten zien.

    ‘k Gaf haar mijn gsm en zonder zoeken naar knoppekes of toetsen
    maakte mijn flinke meid een paar foto’s van het slagveld,
    zodat haar stomme pa aan de Chef kon laten zien
    dat hij wel degelijk zijn huiswerk gemaakt had.

    Toen ik het lokaal binnenkwam voelde ik me toch ongemakkelijk.
    Alle andere cursisten hadden een doos of een pakje bij, behalve ik.
    De korte pijn dan maar:
    ik stapte naar voor en toonde de foto’s aan de Chef.

    - Oh, deed ze luchtig, dat gebeurt elk jaar minstens een keer,
      
    dat ‘de hond het huiswerk opeet’.
      Maar het is wel de eerste keer dat iemand foto’s meebrengt van de ravage.
      Breng volgende week het recept mee, dan is dat oké.

    En ze ging over tot de orde van de dag.

    Tijdens de koffiepauze kreeg ik een SMS van het thuisfront : “en?”
    “Gered dankzij foto’s” antwoordde ik. 
    En ik dacht - dat ik hen opgelucht hoorde zuchten.
    Alle drie. 

    -----

    m
    met dank aan Peter
    E
    ZW-09/2013 – HiH-12/2014, herwerkt

    21-09-2017 om 04:34 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.van het Net geplukt ~ MajuMau

    In Kolder is hij een meester.
    Zoals hij het doet, daar kan ik alleen maar van dromen:

    De kwalitijt van mein gedigten
    is vlink agteruid gehaan
    omdad ik peinlukke gefrichten hep
    laad ik de meeste vouten staen.

    Majumau 
    08/2007


    Als ik zoiets lees en vooral
    bekijk ook, hoe het er staat,
    -want gesproken verdwijnt de clou-
    dan is mijn dag goed. En hopelijk de uwe ook.

    m
    gedicht geplaatst met toestemming van de auteur

    20-09-2017 om 14:09 geschreven door maart


    >> Reageer (0)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!