NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • ------ de selfie
  • 636. kast & kast
  • 635. --- afl. 069/121
  • ------ de locatie
  • 634. wraak
  • 633. --- afl. 068/121
  • ------ treitergedrag
  • 632. in werking!
  • 631. --- afl. 066-067
  • ------ weinig kruimels
  • 630. complimenten
  • 629. --- afl. 065/121
  • ------ kantoor-test
  • 628. Mr Poubelle
  • 627. --- afl. 064/121
  • ------ muggen
  • 626. opa als oppas
  • 625. --- afl. 063/121
  • ------ letter-kundige
  • 624. telefoneren
  • 623. --- afl. 062/121
  • ------ drama & passie
  • 622. succesverhaaltje
  • 621. --- afl. 061/121
  • ------ de nieuwe man
  • 620. verf
  • 619. --- afl. 060/121
  • ------ ontvangen v MPC
  • 618. zitbanken
  • 617. --- afl. 059/121
  • ------ computer-fitness
  • 616. telefoonboek
  • 615. --- afl. 058/121
  • ------ ijsbellen
  • 614. straatnieuws
  • 613. --- afl. 057/121
  • ------ 'witte rook'
  • 612. Ray Franky
  • 611. --- afl. 056/121
  • ------ toenik aarriep
  • 610. elk een nikè
  • 609. --- afl. 055/121
  • ------ oog voor detail
  • 608. vlieg-etiquette
  • 607. --- afl. 054/121
  • ------ gesloten
  • 606. lottodag
  • 605. --- afl. 053/121
  • ------ noedelpoedel e.a.
  • 604. goed nieuws
  • 603. --- afl. 052/121
  • ------ fiets
  • 602. teken een kat
  • 601. --- afl. 051/121
  • ------ geen tuin
  • 600. dertien zijn
  • 599. --- afl. 050/121
  • 598. kamperen thuis
  • 597. --- afl. 049/121
  • 596. snel vergeten
  • 595. --- afl. 048/121
  • 594. rode panda
  • 593. --- afl. 047/121
  • 592. in Dublin
  • 591. --- afl. 046/121
  • 590. WK in 't Engels
  • 589 . --- afl. 045/121
  • 588. voornaam
  • 587. --- afl. 044/121
  • 586. uitstelgedrag
  • 585. --- afl. 043/121
  • 584. voor aap
  • 583. --- afl. 042/121
  • 582. leerzaam
  • 581. --- afl. 041/121
  • 580. WK & huiswerk
  • 579. --- afl. 040/121
  • 578. morgen zomer
  • 577. --- afl. 039/121
  • 576. handig
  • 575. --- afl. 038/121
  • 574. WK-tomaten
  • 573. --- afl. 037/121
  • 572. akelig dromen
  • 571. --- afl. 036/121
  • 570. twee bier, aub
  • 569. --- afl. 035/121
  • 568. over details
  • 567. --- afl. 034/121
  • 566. kinderzomerbang
  • 565. --- afl. 032-033
  • 564. auto na 70
  • 563. --- afl. 031/121
  • 562. trage dagen
  • 561. --- afl. 029-030
  • 560. bruiloft
  • 559. --- afl. 028/121
  • 558. blije uren
  • 557. --- afl. 027/121
  • 556. vader-dochter
  • 555. --- afl. 026/121
  • 554. de vader-nanny
  • 553. --- afl. 025/121
  • 552. de nodige zorg
  • 551. --- afl. 024/121
  • 550. de taal van ...
  • 549. --- afl. 023/121
  • 548. stroomstoring
  • 547. --- afl. 022/121
  • 546. buitensport
  • 545. --- afl. 021/121
  • 544. een vrije dag
  • 543. --- afl. 020/121
  • 542. gratis vd kip
  • 541. --- afl. 019/121
  • 540. parkeren
  • 539. --- afl. 018/121
  • 538. menselijke mens
  • 537. --- afl. 017/121
  • 536. doet dit pijn ?
  • 535. --- afl. 016/121
  • 534. in alle ernst
  • 533. --- afl. 015/121
  • 532. help! een klusser
  • 531. --- afl. 014/121
  • 530. bloemen des velds
  • 529. --- afl. 013/121
  • 528. zic zazou
  • 527. --- afl. 012/121
  • 526. dansen & dansen
  • 525. --- afl. 011/121
  • 524. lente 2015
  • 523. --- afl. 010/121
  • 522. spoedbevalling
  • 521. --- afl. 009/121
  • 520. systeem
  • 519. --- afl. 008/121
  • 518. vlammetje ?
  • 517. --- afl. 007/121
  • 516. mooie pinksterdag
  • 515. --- afl. 006/121
  • 514. mini-miniatuur
  • 513. --- afl. 005/121
  • 512. alles klein
  • 511. --- afl. 004/121
  • 510. voornamen
  • 509. --- afl. 003/121
  • 508. maagtlijkhijd
  • 507. --- afl. 002/121
  • 506. PC-panne
  • 505. --- afl. 001/121
  • 504. Sardou
  • 503. ei, ei !
  • 502. een dag feest
  • 501. moederdag II/II
  • 500. nutteloos mooi
  • 499. moederdag I/II
  • 498. zonder chauffeur
  • 497. over dat 'later'
  • 496. wacht-lectuur
  • 495. hout >< metaal
  • 494. eb ook
  • 493. statistiek II/II
  • 492. keukenblunder
  • 491. statistiek I/II
  • 490. baby glimlacht
  • 489. PHPD & dingen
  • 488. tas dragen
  • 487. de 1ste kookles
  • 486. 'n fout van 25 %
  • 485. encyclopedie
  • 484. juweel op foto
  • 483. koude angst
  • 482. molenwiekend
  • 481. bolleke wol II/II
  • 480. stipt mailverkeer
  • 479. bolleke wol I/II
  • 478. boom, lang haar
  • 477. over tango
  • 476. de dag zelf
  • 475. het buikgevoel
  • 474. schoentjes II/II
  • 473. schoentjes I/II
  • 472. haar ogen
  • 471. voedselvoorraad
  • 470. alles is context
  • 469. de startknop
  • 468. sigarenbandjes
  • 467. heilsboodschap!
  • 466. zal ik zat zijn ?
  • 465. kindje zoek
  • 464. het jargon
  • 463. de Nachtwacht
  • 462. voile/voilette
  • 461. in Hawaii
  • 460. dé merel
  • 459. toewijding
  • 458. ode aan blauw
  • 457. hit & run
    'een gans jaar maart?'
    schrijfvloer
    25-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.163. de concerthoorn

    als garnituur op de buffetkast

    Hier moet het weekend nog beginnen en de eerste relazen van Thanksgiving zijn er al.

    Een muziekstudent bracht vrijdag zijn concerthoorn naar het atelier voor reparatie.
    Het was dringend want er waren optredens gepland op zaterdag en zondag.
    Hij dacht dat iets in de windingen zat.
    Het voelde geblokkeerd aan en hij kreeg er amper of geen lucht doorgeblazen.

    Gerelateerde afbeelding


    Het is niet ongewoon bij koperblazers dat er gedeeltelijke obstructies zijn in de tubes,
    omdat kleine voorwerpen er kunnen in verzeild geraken, de kleine legoblokjes bvb.

    De baas testte de hoorn en die zat dicht. Volledig, compleet, helemaal dicht !
    De student was op zijn onderlip aan 't kauwen van de zenuwen.

    Na wat koteren, poken en prutsen kwam er iets uit de beker gerold.
    Een mandarijntje. 
    Ow, zei de jonge muzikant schaapachtig.
    De baas en de jongeman bleven beiden staan kijken naar dat mandarijntje. 
    De baas keek op.
    De jongeman begon aan een verklaring, met blozende kaken.

    - Mijn Moeder heeft eh … we hadden gisteren gasten. 
      Ze had met mijn hoorn een garnituur gemaakt, voor op het buffet,
      met gedoe van herfstbladeren en fruit en zo, een Hoorn des Overvloeds.

    - Ja, zei de buikige baas vaag, moeders …

    Voor die reparatie heeft hij niks aangerekend.
    Ook al omdat hij het mandarijntje mocht houden.
    Na zijn lunch heeft hij het opgegeten, terwijl hij uit het raam staarde
    in herinneringen aan moeders en grote familietafels van lang geleden.

    m
    HiH-11/2015, met dank aan RD

    25-11-2017 om 04:22 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.162. stroompanne

    een welgekomen stroomonderbreking

    Ergens half jaren ’70 was ik voor een etentje uitgenodigd bij Lies en haar man Luk,
    samen met haar broer SB. Lies en Luk stonden allebei in het onderwijs.
    Het was een uitgestelde housewarming. SB & ik kregen het etentje aangeboden
    omdat we
    bij de obligate barbecue in de zomer allebei out of Belgium waren, afwezig.
    SB zat toen met een opdracht in Zaïre en ik was ergens aan boord met een contract van zes maanden.
    Vandaar dat etentje, de uitgestelde housewarming.

    De sfeer in huis had van in het begin iets onwennigs, iets geforceerds.
    Koel & killig, niks warming.
    Niet omdat het huis en het interieur kraakten van nieuwigheid en affigheid,
    maar er hing iets in de lucht tussen Lies en Luk.
    SB pikte dat op en werd er mistroostig van.

    Lies had alle registers opengetrokken :
    bij kunstige hapjes en een ingewikkeld aperitief
    vertelde ze welke traktaties er nog op het menu stonden.

    SB en ik zaten toen in het plebs-circuit, pils-&-spaghetti,
    en wij waren absoluut niet onder de indruk van haar menu.
    In tegendeel. Een pot mosselen of een dagschotel ware meer welkom geweest.

    Luk zat ongeveer voortdurend naar buiten te staren en
    wanneer Lies hem iets zei of vroeg antwoordde hij afwezig. Of bitsig.

    Die wil niet hier zijn, ging het door mijn hoofd. Hij wil ergens anders zijn.
    Die zit continu weg te kijken, te denken aan ergens anders …
    helemaal opgeslorpt door elders: hij heeft iemand anders! 
    Ik ben net niet recht gesprongen toen mijn cent viel.
    Die slome leptosome had dus hormonen die hij niet aan de leiband wist te houden.
    Ge zult maar leraar zedenleer zijn hé.

    - Straks voetbal, zei hij in een houterige poging tegen SB.
    - Straks eten we, replikeerde Lies.
    - Dan kan de TV toch opstaan!
    - Vandaag niet.

    Lap, het Menu sloot het Voetbal uit. Ik verwachtte nog meer bitsigheden
    en SB –een beer van een vent- kromp alvast ineen onder zoveel disharmonie.

    En toen viel de radio stil.
    In de keuken stopte de koelkast met spinnen.
    De sfeerlampen in de woonkamer hielden ook een stop. 
    SB, klank-& lichtman zijnde, stapte naar de schakelkast :
    daar viel niks te doen. Noppes.

    - ’t Zit buiten, zei hij tegen zijn zus, in de straatkast.
    - Ha! gilde Luk overspannen, we laten Chinees brengen en we kijken voetbal!
      En daar gaat uw dineeke!
    Lies nam de afstandsbediening, zette de TV aan en toonde haar groot genie
    wat er te beleven viel op het scherm: niks. Geen beeld, geen klank.
    - En daar gaat uw match! deed ze triomfantelijk.
    Luk op zijn sofa zakte ongeveer ineen, zijn laatste houvast om de avond door te komen
    was opgeslokt door de stroompanne die hij zojuist met gespreide armen verwelkomd had.

    Buiten was het pikkedonker, we zijn over het terrein naar de auto’s gesukkeld
    en we hebben de bewoonde wereld bereikt :
    in Ternat hebben we in een café spaghetti gegeten,
    met een paar pinten erbij. Want die hadden we verdiend, SB en ik. 
    En de TV stond er aan : Voetbal. 
    Luk staarde naar het scherm alsof zijn zieleheil er van af hing.
    Lies zat luidop te organiseren hoe ze de marchandise van het etentje
    de komende dagen kon opgebruiken.
    SB hield zich bezig met zijn bord en ik bedacht dat de elektriciteitspanne die avond
    ons alle vier gered had van iets dat al lang niet meer bestond.

    Het was een gewoon café, zonder smuk, gezellig en warm.
    Simpel en lekker.


    EZW-12/2013, HiH-11/2014

    24-11-2017 om 03:58 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.161. inspiratie pikken

    andermans boodschappenlijstjes als inspiratie

    Deze morgen stapte ik naar de supermarkt
    en ik was al goedgezind op voorhand.
    De lucht was fris en knisperig, bijna lekker.

    Ik zou raadselachtige boodschappenlijstjes vinden en
    deze keer zou ik ze mee naar huis brengen.
    Die kleinodiën zou ik voorzichtig strijken onder een doekje en dan
    inscannen en de meest plausibele of bizarre scenario’s zou ik erbij bedenken en
    daar zou ik dan de rest van de week zoet mee blijven.

    Een mens kan zich nogal verheugen op een nieuw speeltje hé,
    op andermans boodschappenlijstjes.
    Edoch : sedert mijn vorig bezoek waren de plastic boodschappenwagentjes gepoetst. Duidelijk.
    Allemaal. Zo ver ik kon kijken. De tweewielertjes waren proper en leeg en totaal oninteressant.
    Afbeeldingsresultaat voor shopping basket plastic two wheels
    Zonder een trouwe klant iets te vragen of me te verwittigen
    had men die dingen hogedruk gereinigd, gezandstraald bijna.
    Allemaal hadden ze weer heldere kleuren en er in was nergens nog
    een achtergelaten floddertje papier te bespeuren.

    Dat zal me leren, blij te zijn op voorhand.

    m
    EZW-11/2012, bijgewerkt

    24-11-2017 om 03:35 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.160. de bench

    Hij is zeven en hij krijgt een hond,af te halen op 6 december.
    Het hele Sintgedoe met de intrede verzinkt erbij in het niets.
    Van enthousiasme telt hij zelfs de dagen niet meer af
    zo hard klopt bij momenten zijn hartje : hij-krijgt-een-hond.
    Dat staat vast, dat is zeker, het hondje is echt.

    Over de Sint is hij niet helemaal zeker meer, of die echt is,
    zeven en schrander zijnde.

    Het hondje heeft al een naam en het is een meisje.
    Dat noemen ze een wijfje, zegt hij met kennis van zaken.
    Nu is ze nog bij de moederhond want ze is nog een baby.
    Hij heeft haar zelf mogen kiezen en soms al mogen vasthouden.
    Ze is klein en lief. En ze blijft klein en lief. Want haar moeder is ook zo.

    Thuis staan al meubelen en huisgerief.
    Er is een etensbakje en een drinkbakje en ook een slaapkussen dat hij van Oma gekregen heeft.
    Het is van poezen geweest, maar dat weet het hondje niet.
    Er moet een dekentje op, want het is winter.
    En omdat het winter is heeft mama kleine jasjes besteld op het internet.
    De zakjes voor de poepjes krijgt hij ook van Oma. Cadeau.
    Hij bekijkt en keurt alle stukken en dan wordt hij stil van zoveel geluk. Een hondje.

    En er is de bench, zo’n binnenhuiskooi in draadwerk, de slaapkamer van het hondje.
    De kooi is ruim genoeg voor een grote hond.
    In de bench zal Zijn Hondje slapen, op dat slaapkussen, onder dat dekentje.

    Een bed en een deken kent hij. Maar hoe voelt een bench?
    Af en toe kruipt hij er in, om te weten hoe het daar ligt.
    Soms trekt hij het deurtje toe en sluit de ogen.
    Zo zou Zijn Hondje dus slapen.
    Het jongetje zuchtte van contentement.

    Toen kwam daar een van de groten langs en die sloeber draaide de grendel van de kooi naar beneden.
    Dicht!
    Plots was de bench te klein, en het huis ook.
    18h15 : 
    ze zijn hem aan het uitleggen dat zo’n grote binnenhuiskooi voor een kleine hond veel ruimer aanvoelt
    dan voor een jongen van zeven.

    m
    naar een idee van MML – HiH-11/2016

    23-11-2017 om 03:18 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.159. G. Van Istendael

    te gast bij Wim Helsen, Geert Van Istendael
    met Aandenken van Friedrich Hölderlin.

    Noordoostenwind,
    mij het liefst van alle winden
    Hij die vurige geest en
    behouden vaart beloofd aan alle schippers.
    Ga nu en groet
    de mooie Garonne
    en de tuinen van Bordeaux,
    daar, waar op de steile oevers
    het pad loopt en diep in de stroom
    de beek neerstort, waarboven echter
    uitkijkt een edel paar
    eiken en zilverabelen.

    Nog steeds blijft het mij bij, ook hoe
    de brede toppen wuiven
    van het olmenwoud, boven de molen,
    in de tuin echter groeit een vijgenboom.
    Op feestdagen lopen
    de bruine vrouwen daar
    over zijden weiden,
    zo omstreeks maart,
    als dag en nacht gelijk zijn
    en over trage paden
    van gouden dromen zwaar
    een wiegende bries trekt.

    […]
    En ook de liefde richt onvermoeibaar de ogen,
    wat blijft echter stichten de dichters.

    Friedrich Hölderlin, 1803
    vertaling : Geert van Istendael en Erik Derycke


    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Van Istendael in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a14/
    12min36



    Over Geert Van Istendael : https://nl.wikipedia.org/wiki/Geert_van_Istendael 
    Over Friedrich Hölderlin : https://nl.wikipedia.org/wiki/Friedrich_H%C3%B6lderlin

    m

    23-11-2017 om 03:13 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.158. de rozemarijn ?

    in de keuken, vandaag

    Vandaag gaat LM osso buco maken. Voor morgen.
    Het gerecht moet eerst helemaal afkoelen en wordt morgen zachtjes weer opgewarmd.
    Tot zover de theorie. 
    In de praktijk staat er voor het ogenblik een 83 kilo enthousiasme, goede wil en ondernemingszin in de keuken.
    De kennis van zaken ligt in print naast hem.
    Hij wou nog een videootje bekijken bij njam.tv maar Telenet ligt hier plat sinds een uur of wat,
    hij zal het moeten doen met zijn A4-tje.

    Voor het ogenblik is hij bezig met de mise en place.
    Dat heb ik hem goed ingepret, ttz, ik heb hem getoond
    dat zelfs de grootste chefs dat doen.
    En toen nam hij het aan,
    dat men eerst alle nodige ingrediënten moet gereed zetten.

    "Waar staat de rozemarijn?"
    "Op zijn plaats!"

    Omdat ik uit de keuken gevlucht ben en vermits zowel Net als TV geveld zijn
    hou ik me in stilte bezig. Ik maak me nuttig met schrijven.
    Een blad vol. Of twee bladdes. Of meer. ’t Hangt er van af hoe lang de panne duurt. 
    Door de panne voel ik me compleet afgesloten van de wereld.
    Ik zit in een saai landschap te wachten op betere tijden, zoals onder die vulkaan bvb,
    en ik kan niet eens opzoeken wie dat boek nu weer geschreven heeft.
    Malcolm Lowry, 1947

    De Internetverbinding is mijn lijn naar mijn extern geheugen.
    En die is nu onderbroken door ergens een techisch falen.
    Jamaar! Het Internet is juist de bypass voor mijn falend geheugen! 
    Geen Encyclo-woordenboek, geen synoniemen.nl, geen beeldmateriaal, geen documentatie, niksni.
    ‘k Zit hier te schrijven met enkel mijn twee povere hersenhelftjes.
    Voorlopig lukt dat nog, maar het voelt al wat benepen.

    Het had zo niet hoeven te zijn.
    Telenet leverde TV en Mobistar leverde Internet.
    Nu vroeg ik me vanmorgen af hoe het kon dat én Telenet én Mobistar
    tegelijk een panne meemaakten.
    Zouden zij een gemeenschappelijke infrastructuur hebben? 
    Wat bleek : LM heeft weken geleden voorzieningen van Mobistar
    ondergebracht bij leverancier Telenet. Zonder me dat te zeggen.

    - Waarom? vroeg ik.
    - Omdat het  voordeliger is.
    Dat is een geldige reden. 
    - Waarom hebt ge mij dat niet gezegd, bedoel ik.
    Daarop had hij kermille geen zinnig antwoord.

    Daarom zeg ik niet waar de rozemarijn staat.
    Tussen de oregano en de tijm. Maar ik zeg het niet.

    m
    HiH-11/2015, herzien

    22-11-2017 om 05:01 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.157. Eva de Roo

    te gast bij Wim Helsen, Eva de Roo
    met 'Verliefdheid is sterk' van Herman Brusselmans

    Ik was twaalf jaar
    en verliefd op
    het mooiste meisje
    van heel ons dorp.

    Wij hadden nog nooit
    een woord
    met elkaar gesproken,

    tot ik haar vroeg
    of ze mijn vriendinnetje
    wilde worden.

    Toen ze ‘Ja, heel graag’ zei
    hoorde ik dat ze heel
    erg stotterde.

    En meteen werd ik
    ook nog ‘ns verliefd
    op het meisje met
    het mooiste spraakgebrek
    van heel ons dorp.

    Verliefdheid is sterk, 1997, Herman Brusselmans
    uit: Meisjes hebben grotere borsten dan jongens


    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    De Roo in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a13/
    07min51



    Over Eva de Roo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Eva_De_Roo

    Over Herman Brusselmans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_Brusselmans 

    Over Meisjes hebben grotere borsten dan jongens:

    Dit is de eerste dichtbundel voor kinderen van Herman Brusselmans,
    de bekende en vooral onder jongeren geliefde romanschrijver en columnist -ook op de radio.
    Zoals in zijn boeken probeert Brusselmans ook hier te provoceren; hij doet dit door de keuze van de titel,
    door de manier waarop hij met onderwerpen als kinderseks en -geweld en racisme omgaat en door zijn taalgebruik.
    De zwart-wit tekeningen passen wonderwel bij de brutale sfeer van de gedichten.
    De bundel bestaat uit twee delen: "Het rijmt" en "Het rijmt niet".
    Rijm en metrum doen in het eerste deel geforceerd en gekunsteld aan,
    de niet-rijmende gedichten lopen veel beter en natuurlijker.
    Hoewel sommige gedichten de indruk wekken zonder veel overweging geschreven te zijn,
    blijft er veel te lachen over om de grappige gedichten.

    m

    22-11-2017 om 04:34 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.156. schrijfgerei

    knabbelen en sabbelen

    In de lagere school heb ik dat een hele tijd gedaan, op potloden knabbelen & sabbelen.
    Het hoorde erbij.
    Maar niet de potloden met gommetjes!
    Die gommetjes zaten in een koperen bandje en eens het gommetje er uit,
    kon men zich aan zo’n koperen randje lelijk pijn doen.
    Daarom knauwden we dat bandje dicht en viel er aan het potlood nog weinig genoegen te beleven.
    Trouwens gommetjes waren niet lekker, te korrelig.

    Eerst alleen potloden, later ook bics.
    Liefst de echte, die met een houdertje en een drukknopje bovenaan. (foto links)
    Dat houdertje raakte na verloop van tijd kromgebogen.
    En het topje verdween ook al eens.
    Dan moest men de bic indrukken met wat men ter beschikking had. Een passerpunt bvb.
    ‘k Kan me niet herinneren dat iemand dat gek of eigenaardig vond,
    want er waren nog kinderen met omgekrulde houdertjes.

    Het model rechts, de bic crystal was bijlange niet lekker, trok op niks.
    En wanneer het achtereinde kapot geknabbeld was,
    moest men nog opletten dat men geen inkt mee naar binnen zoog.
    Afbeeldingsresultaat voor bic  Afbeeldingsresultaat voor bic cristal

    Door het knabbelen kan men zich concentreren hé.
    Het was ook een bron van inspiratie. Nu heet het gewoon pica.

    Ergens in het middelbaar kwamen de Parkers in de mode ('67?)
    en die hebben een metalen uiteinde.
    De makers van Parker wisten wel wat ze deden. Ze wilden niet dat een van hun producten
    afgesabbeld en afgeknabbeld
    ergens op een lessenaar of op een bureau lag te liggen.
    Dat zou antireclame zijn.

    De vader van een klasgenote vloog op New York en bracht de Parkers mee per doos van 24 stuks.
    Zijn dochter verkocht ze aan 50 BF per stuk.
    Dat was, als ik me goed herinner,
    vijf keer minder duur dan in de winkel.
    Op een keer had hij Lady Parkers meegebracht.
    Een vergissing maar het 
    formaatje was op school een onmiddellijk succes.
    Het was korter en dunner dan de gewone Parker,
    was meer hanteerbaar en lag beter in de hand.

    De mijne was ivoorwit, de onderste helft, de bovenste inox natuurlijk. En het woord 'lady' gaf cachet.
    Dat woord had toen nog geen sanitaire bijklank, het klonk nog chic.

    Met de komst van de Lady Parker was het gedaan met knauwen en sabbelen.
    Maar dat was niet erg, ‘k had me allang een weggetje geknabbeld naar de schoolkrant.

    m

    EZW-08/2012, HiH-11/2014

    21-11-2017 om 03:06 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.155. Herman Koch

    te gast bij Wim Helsen, Herman Koch
    met 'Droom' van Gerard Reve.

    Vannacht verscheen mij in een droomgezicht mijn oude moeder,
    eindelijk eens goed gekleed:
    boven het woud waarin zij met de Dood wandelde
    verhief zich een sprakeloze stilte.
    Ik was niet bang. Het scheen mij toe dat ze gelukkig was
    en uitgerust.
    Ze had kralen om die goed pasten bij haar jurk.

    uit : Nader tot U, Droom, 1962

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Koch in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a12/
    10min12

    Over Gerand Reve : https://nl.wikipedia.org/wiki/Gerard_Reve 
    http://hoeiboei.blogspot.be/2009/05/de-50-beste-gedichten.html 

    Over Herman Koch : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_Koch 
    Over Jiskefet : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jiskefet 

    m

    21-11-2017 om 02:37 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.154. wakker & alert

    Blijf altijd alert,
    en word wakker als je wakker bent. van P²


    Dat alert-&-wakker zijn hier een probleem.
    Ik heb glijdende uren voor slapen en waken.
    Zo kan het gebeuren dat ik ’s nachts alert & wakker ben
    en overdag enkel nog wakker. 

    In de nacht van zaterdag op zondag had ik een hele organisatorische constructie
    over waarom ik pas op maandag of beter nog dinsdagvoormiddag bouillon zou maken.
    Allemaal heel logisch en helder,
    het klopte als een bus met de keukenplanning en
    ik was tamelijk tevreden over mezelf.

    Maar ja … wie ’s nacht slim zit te doen loopt overdag te suffen natuurlijk
    Zo begon ik zondagnamiddag op automatische piloot aan de bouillon (4L) en tegen de avond pas
    herinnerde ik mij dat het niet klopte, ik had nog 2L visfumet in de koelkast staan die eerst ging dienen!
    Plus, er waren dingen die eerst op moesten, als middageten dan,
    en in de diepvries is voor het ogenblik geen plaats voor 4 literbekers met bouillon.
    Daar stond ik dan met mijn 4L.
    Gelukkig is het nu buiten kouder dan in de koelkast.

    En ik had het allemaal toch zo wakker overdacht!

    Hier is het 4°C op het terras, dat is 2° kouder dan in de koelkast.
    Daar staan de vier literpotten bouillon nu, op de vensterbank van het bureautje.
    Van waar ik zit te typen kan ik ze zien staan.
    Of beter, zij zien mij zitten typen.
    Alle vier staan ze daar hooghartig te zwijgen.
    Verbannen van de grote witte koelkast, hun tabernakel, naar een grijze vensterbank buiten.

    In het kort,
    zaterdagnacht klopte mijn keukenprogrammatie tot en mét
    maar door te weinig slaap heb ik met mijn suffe kop
    zondagnamiddag heel die planning overhoop gehaald en 4L bouillon gemaakt.
    Dat was twee volle dagen te vroeg. 

    Daarbij komt dat LM gisteren wou gaan Chinees eten en ik ben te tam om te roepen :
    “Oh, nee dat kan voorlopig niet hoor! We moeten eerst ons teveel aan voorraad wegwerken!”
    Dat roep of zeg ik niet. Ik ga mee Chinezen. Gewillig. Want zo kan ik ook soms zijn.

    m
    HiH-11/2015, bijgewerkt

    20-11-2017 om 02:05 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.153. koeterwaals

    kinderjargon


    Van kinderwoorden herinner ik me niet zoveel als ik wel zou willen.

    Terwijl er in onze jonge jaren toch overal peuters & kleuters waren,
    bij familie, vrienden, kennissen en buren.
    Overal floreerde taterend grut dat taalpareltjes produceerde en
    ik kan er niks meer van opdiepen. Dat vind ik erg jammer.

    We hadden in onze buurt een 12-tal adressen waar kinderen woonden en
    we konden nog op straat spelen.
    Die hoop kinderen was bij momenten wel een grote bende.
    Er werd Nederlands en Frans door mekaar gesproken,
    en iedereen had kleine zusjes of broertjes of allebei.
    Die hadden allemaal hun eigen kinderwoordjes.
    Wij namen die over, omdat ze verstaanbaar waren en
    om de communicatie vooruit te laten gaan.

    Het was een koeterwaals dat ze twee straten verder
    -'achter de kerk'- al niet meer verstonden.
    En thuis evenmin.
    En er zaten ook een paar woorden Italiaans tussen, want de mama op n° 10 was een Italiaanse,
    en een woord of twee Engels, want de papa op n° 8 was een Engelsman.

    Dat koeterwaals werkte op mijn moeder haar zenuwen en
    in huis mocht ons dieventaaltje niet meer gesproken worden.
    Dieventaaltje?
    Ineens beseften Tina, Laura en ik dat we een soort geheimtaal spraken.
    Vanaf toen werd het plezant natuurlijk.
    Een verboden geheimtaal!
    Wij! In onze eigenste straat!

    En ik herinner me daar geen woord meer van.
    Heel erg vind ik dat.

    m
    EZW-02/2012, HiH-11/2014, herwerkt

    20-11-2017 om 02:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    19-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.152. ernst = erg+eng

    kinderjargon

    Toppié, de dochter van mijn zus Tina had als kleuter een eigen woordje
    om ons de ernst van sommige zaken in haar leefwereldje mee te delen. 
    Daarvoor versmolt ze de woorden erg en eng.
    Sommige dingen waren erng.
    Ernge dingen gebeurden bij momenten om de haverklap. 
    Dat bracht ze dan met een gewichtig snuiteke : "Dát-ís-érng"
    Een nadrukkelijk uitgesproken, duidelijke mededeling
    waar we maar best rekening mee hielden.

    Het volgende was dat er gradaties bestaan en dat men die kan verwoorden ook. 
    Zo was er 'dat is erng óór!'
    Het zinnetje werd uitgesproken op datzelfde nadrukkelijk toontje, nu met bijbehorende blik.
    Alles duidde op een crisissituatie.

    Later kwam ook nog '
    éél erng óór'.
    Dit duidde op een catastrofe.

    De termen erng, erng-óór en éél-erng-óór namen wij over natuurlijk
    en we gebruikten ze onder ons. Als Toppié er niet bij was.
    We hielden daar mee op toen we merkten dat we die woorden
    ook tegenover buitenstaanders begonnen te gebruiken.

    Vorige zomer werd Toppiéke 44.
    Dat vond ze niet zo erng oor.

    m
    EZW-02/2012, HiH-11/2014, bijgewerkt

    19-11-2017 om 04:34 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.151. neefje & politie

    Vandaag had ik er genoeg van en deed ik er eindelijk iets aan,
    schreef Peter deze week.

    Het verhaal :

    Peters neefje Darren (4j) -de moeder vond die naam mooi!-
    krijgt zelf zijn veiligheidsgordel los en
    daar zit hij dan mee te prutsen en te klikken terwijl ze nog aan het rijden zijn. 
    Peter kan in de achteruitkijkspiegel niet zien of Darren nu vast geklikt zit of niet
    en hij had hem sinds het begin van het schooljaar gezegd
    dat spelen met de veiligheidsgordel niet kan. Niét. 
    En dat, als hij er niet mee ophield, Peter met hem wel eens naar de politie zou gaan.
    Waarop Darren dan meestal grijnst en blijft zitten klikken.
    Afgelopen week was de maat vol.

    Peter had zijn dochters al afgeleverd aan hun school en reed
    met zijn neefje naar de ingang van de kleuterschool. Darren zat weer te klikken.
    - Darren?
    - mmm …
    - Darren, blijf van uw gordel.
    Het geklik ging door.
    - Darren?
    - mmm …

    Peter gaf gas en reed door naar de parking van het politiekantoor.
    Hij haalde Darren uit zijn zitje,
    nam hem horizontaal onder de arm en stapte naar de deur.
    Darren zette een keel op. 
    Met dat krijsend neefje stapte Peter het kantoor binnen.
    De planton was een oudere flik met een zware snor
    (bestaan die nog?) en Peter pootte Darren neer op de balie.
     

    - Hij blijft niet van zijn gordel, hij klikt hem open, zei Peter.

    De planton, een man van opa-leeftijd, keek ernstig over zijn bril naar Darren.
    De jongen was opgehouden met krijsen en wachtte af met een lipje.
    Hij wou van de balie naar beneden, maar die was wat hoog en Peter hield hem tegen.
    Nu een beverig lipje.

    - Is dat waar manneke? vroeg de planton, van die gordel?

    Darren knikte en zijn lipje begon nu echt te trillen.

    - Dan moet ge dit meenemen, zei de planton streng en
    van onder de balie nam hij een sticker. Het logo van de politie.
    Peter nam de sticker aan en zelf een beetje onder de indruk antwoordde hij
    - Dankuwel, Meneer De Agent.

    Hij wou Darren al van de balie plukken.
    - Zo rap niet! zei de planton streng en hij stapte naar achter.
    Hij kwam terug met een koekje van de koffiehoek.
    Hij overhandigde het speculoosje aan Darren.
    - Alstublieft jongeman, zei de planton van onder zijn snor.
    - Danku Meneer, prevelde Darren, zeer stil.

    De sticker kleeft nu al een paar dagen achterop de zetel van Peter,
    vlak voor de neus van Darren.
    De gordel blijft dicht en iedereen die het horen wil
    mag weten dat hij op het politiekantoor geweest is.
    Bij de échte politie.

    Peter schrijft (met een brede glimlach): ik heb daar grote chance gehad, met die opa-flik.
    Stel u voor dat er een jonge stagiaire gezeten had die zei:
    daar houden wij ons niet mee bezig, meneer, met jong kattekwaad. 
    Ja, we hebben chance gehad.

    m
    EZW-01/2013, HiH-11/2014, bijgewerkt

    19-11-2017 om 04:27 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    18-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.150. sobere ambities

    alles met mate

    Een schuchtere veertiger staat te golfen en slaat de bal de bosjes in.
    Hij gaat zoeken en treft daar een heks die in een grote pot staat te roeren.

    - Wat zijt gij aan het doen? vraagt hij voorzichtig.
    - Ik maak een toverdrankje. Men wordt er golfkampioen van.
    - Ôoo, zucht de man, krijg ik een taske van die soep? Aub?
    - Ge wordt er wel golfkampioen van maar
      uw seksleven zal eronder lijden, waarschuwt de heks.
    - Bôf, zegt de man, schouderophalend.
    - Allez vooruit dan, zegt de heks, en ze laat hem een portie drinken.

    Vanaf dan wint de man ongeveer elke partij,
    raakt bekend in de clubs van de streek,
    speelt tegen alle regionale kampioenen en
    het jaar is voorbij.
    Hij gaat terug naar heks in het bosje en doet dankbaar het relaas van zijn sportprestaties.

    - Jaja, zegt de heks, maar uw seksleven trekt op niet veel meer zeker?
    - Dat gaat, mompelt de man, dat gaat ...
    - Hoeveel keer hebt ge seks gehad, het afgelopen jaar?
    - Een keer of vier... of drie ...
    - Drié keer? En gij vindt dat dat gáát? krijst de heks.
    - Bôf, zegt de man bescheiden blozend, 'k vind dat toch niet mis voor
      een pastoor met een klein dameskoor.

    m
    EZW-07/2011, HiH-11/2015, nooit bij een koor geweest

    18-11-2017 om 03:15 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.149. 't schietgebedje

    het mantra bij de vaatwasser

    Af en toe de clown uithangen is wel nodig nu.
    Want van de zonneschijn zullen we voorlopig niet meer breed gaan glimlachen.

    Absurditeiten debiteren is een manier om de clown uit te hangen.
    Maar wanneer ik een paar voorbeelden op een rij zet
    leest dat zo melig dat ik ze allemaal gediliet heb. 
    Onverwachte uitspraken doen wél de zon schijnen hier thuis.

    Iets dat op Discovery Channel verscheen in een trailer, over visserij:
    het deck krijgt enorm stuifwater, ligt glad. Het schip rolt. Het is koud.
    De cameraman heeft zich waarschijnlijk vastgeklonken tegen een buitenschot
    want de camera blijft lopen.
    Links in beeld reciteert iemand van de bemanningsleden zijn mantra
    -met de zeggingskracht van vloeken- want hij moet zichzelf overtuigen
    dat zijn vingers niet aan het afvriezen zijn terwijl hij de krabbefuiken leegt :

    I-LOVE-my-job,
    I-LOVE-my-job,
    I-LOVE-my-job …

    Sinds mijn lumbale wervels tegenwerken
    -gelukkig heb ik er maar vijf- maakt LM de vaatwasser leeg. 
    Dat doet hij blijkbaar niet elke dag van harte.
    Op een keer kwam ik de keuken binnen en terwijl hij
    voorover gebogen stond voorzichtig te wezen met breekbaar spul
    hoorde ik hem zeggen:

    I-love-my-job,
    I-love-my-job,
    I-love-my-job …

    Op diezelfde toon als de visser in nacht en ontij. Met dezelfde intonatie en kracht.

    'k Beet op mijn lip en ging in achteruit de keuken weer uit.
    In de woonkamer kon ik mijn lach niet meer houden en ik vouwde dubbel.
    Weer niet goed voor de lumbalen natuurlijk. 
    Gealarmeerd kwam LM kijken waarom ik die hoge geluiden produceerde. 
    - Is er iets?
    - Ie-îîee-hie! Hie-ie! 

    En 'k zit hier weer te lachen terwijl ik het typ.  'k Weet het, het houdt geen steek,
    maar ik vond mijn zeebonk hilarisch, daar in zijn eentje in de keuken.
    Mijne puit moest aan boord elk van die zware machinerijen
    kunnen demonteren & assembleren voor onderhoud,
    maar om een vaatwasser te legen heeft hij een mantra nodig!

    Mô mensen toch, zó lachen. 't Doet deugd.

    m
    EZW-08/2011, HiH-11/2014, bijgewerkt al lachend

    18-11-2017 om 02:46 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    17-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.148. een tattoeke

    In de zomer van '71, toen ik 19 geworden was, heb ik een tattoeke laten zetten.

    Ik was pas thuis weg en ik voelde me herboren.
    Ademlucht. 
    Om dat keerpunt te markeren wou ik iets dat helemaal van mij was
    want
    mijn gestalte heb ik van mijn moeder,
    van gelaat lijk ik op mijn vader en
    over mijn karakter-&-temperament zwijg ik liever. 
    Wat aan mij was er echt van míj?

    Van de kruin op mijn hoofd tot in de tippekes van mijn tenen
    was er niks van mezelf. 
    Alles wat ik heb of ben werd doorgegeven via die twee sets chromosomen
    die voorafgegaan werden door
    eeuwen genetisch materiaal van vroede voorvaderen en -moederen.

    Het was werkelijk een beangstigende gedachte
    dat alle materiaal waaruit ik bestond,
    zijn oorsprong had in het ontstaan van de mensheid.
    Van dat besef ben ik weken niet goed geweest.

    Maar het gaat beter, dank u.

    Mijn navel was geknoopt door een klungel die zichzelf
    verloskúndig noemde.
    Kortom, er zat vanalles in mij en aan mij
    dat van een ander was of kwam.

    Mijn namen! 
    De naam heb ik van mijn pa, de voornaam werd gekozen door mijn ma en
    de afkorting, daar heeft Tina voor gezorgd toen ze leerde praten.
    Waar was mijn ikkigheid?
    Besef van identiteit heet dat nu, maar die begrippen moest ik toen nog leren verwoorden.

    Het was een existentiële crisis, wist ik achteraf pas,
    en na vaag overleg met mezelf besloot ik
    dat er iets moest komen waar niemand anders dan ikzelf
    zeggenschap zou over hebben : een tattoo.

    Die staat er ondertussen al 46 jaar,
    op de linker bovenarm, tegen de schouder, klein en het ontwerp is helemaal van mezelf.

    Van Veen zingt 'alleen mijn kippevel is van mezelf'
    wat ondertussen óók achterhaald is,
    maar het nummer blijft een knap filosofietje natuurlijk. 

    klank aanzetten
    https://www.youtube.com/watch?v=55AwTenIk7A
    01min56

    Alleen, ik wou iets meer
    dan af en toe wat kippevel.

    m
    EZW-11/2011, HiH-11/2014, bijgewerkt

    17-11-2017 om 05:20 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.147. Eefje de Visser

    te gast bij Wim Helsen, Eefje de Visser
    met de songtekst 'Australia' van The Shins

    Born to multiply? Or born to gaze into night skies
    All you want’s one more Saturday
    Well look here until then, they’re gonna buy your life's time
    So keep your wick in the air and your feet in the fetters
    'Till the day …
    They come in doing cartwheels
    We all crawl out by ourselves
    And your shape on the dance floor
    Will have me thinking such filth I'll gouge my eyes
    You’d be damned to be one of us girl
    Faced with a dodo’s conundrum
    I felt like I could just fly
    But nothing happened everytime I try

    Geboren om te vermenigvuldigen
    of geboren om in de nachthemel te staren?
    Maar je wil alleen maar een extra zaterdag
    Wel, kijk hier, we gaan je levenstijd kopen
    Dus houd je vlam in de lucht en je voeten geketend
    tot de dag …
    dat we radslagendraaiend binnenkomen
    We kruipen op onszelf weer naar buiten
    En je vorm op de dansvloer zal me vieze dingen doen denken
    en mijn ogen doe opensperren
    Je bent gedoemd om een van ons te zijn meisje,
    geconfronteerd met het dodo-vraagstuk
    Ik voelde me alsof ik gewoon kon vliegen
    Maar er gebeurde niets telkens als ik het probeerde

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    De Visser in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a11/
    11min02

     
    Over Eefje de Visser :https://nl.wikipedia.org/wiki/Eefje_de_Visser 
    Over The Shins : https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Shins 
    Over de dodo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Dodo  

    conundrum = figuurlijk, een niet op te lossen of moeilijk probleem of raadsel

    m

    17-11-2017 om 05:05 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    16-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.146. een buurvrouw

    van wie is dat kindje nu eigenlijk?


    In de jaren zeventig, (ik 25j)
    toen we in Ganshoren nog alle drie in mekaars buurt woonden
    zagen we mekaar regelmatig. Maar met periodes ook niet.

    Laura en ik hebben een tijdje naast mekaar gewoond, elk in een klein huisje.
    Het gekke is, toen ik mijn zusje (18j) veilig dicht in de buurt wist,
    haar omzeggens bij de hand kon houden en haar elke dag kon zien,
    was dat ineens niet meer zo nodig.
    Soms gingen er drie weken voorbij eer we nog eens samenkwamen.

    Ik zag haar soms op de stoep en dan wuifden we eens
    of soms babbelden we wat,
    of ik hoorde haar al eens rommelen in mijn keuken terwijl ik nog in bed lag.
    Er was een doorgang langs de tuin en de achterdeur deed ik niet op slot,
    dat kon toen nog.

    Tina (22j) woonde twee straten verder om de hoek.
    Laura en ik hielden haar dochtertje Toppie (4j) regelmatig bij.
    Toppie bleef ook dikwijls logeren. Soms bij Laura, soms bij mij.
    We hadden een tweede babyfoon via de tussenmuur.
    Dat het een dunne muur was wisten we al wel,
    maar dat die muur maar een steen dik was,
    dat was een meevaller toen de babyfoon geïnstalleerd werd.

    Het waren 'open' huisjes,
    er kwamen collega’s en studiegenoten en kameraden over de vloer
    en er bleef ook al eens buitenlands volk logeren
    wanneer de jeugdherberg van Brussel volzet was.

    Een dame die rechtover woonde, boven de bibliotheek,
    zat elke dag aan haar raam en bekeek het gedoe en het geloop.
    Soms wuifden we naar haar.

    Toen we uitzonderlijk eens tegelijk bij de beenhouwer stonden, vroeg ze vriendelijk :
    van wie is dat kindje nu eigenlijk? 
    En ik flapte eruit : och madame, dat weten we soms zelf niet.

    Pas toen ik haar geschokte uitdrukking zag
    besefte ik dat ik iets raars gezegd had. 
    Bedoelde ze de vader? 
    Ik had het over drie moeders, Tina, Laura en ik.
    Zo verweven was ons bestaan in die dagen.

    En toen kwam het beroepsleven.
    Toen werd er verhuisd.
    Toen werd het anders.

    m
    EZW-05/2014, HiH-11/2014

    16-11-2017 om 05:21 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.145. Raf Walschaerts

    te gast bij Wim Helsen, Raf Walschaerts

    met een tekst van Marco Houtschild

    Poëzie

    Je in verstrijkende tijd onder een
    ondergaande zon tijdens een eindig leven
    in een uitstervende taal proberen te zeggen
    dat iets ondefinieerbaars niet zal blijven.

    En dat
    dat troost biedt..

    Marco Houtschild

    ~~~~~~~~~~

    tweede lezing :

    Je in verstrijkende tijd onder een
    ondergaande zon tijdens een eindig leven
    in een uitstervende taal proberen te zeggen
    dat iets niet zal blijven.

    En dat
    dat troost biedt.

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Walschaerts in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a10/
    09min26
     

    Over Marco Houtschild : https://marcohoutschild.com/biografie/ 
    Over Raf Walschaerts, cabaretier Komilfoo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Kommil_Foo 





    “Ja, we brengen humor. Maar daar zit altijd iets pijnlijks of triestigs in, hè.”

    “Nu – de laatste tien jaar – komen de mensen net voor die mix tussen sérieux en slapstick naar ons kijken.
    De sfeer op een koffietafel na een begrafenis, maar als iedereen al vijf pinten op heeft.
    Een kruispunt tussen toneel, cabaret en concert.
    Een voorstelling van ons wordt nooit vergeleken met iemand anders. Dat vind ik een heel fijne constatatie.”

    “Wij zijn nu bekend zonder bekend te moeten zijn. Een fantastische positie.
    Mensen komen naar onze voorstellingen. Maar als ik op straat loop, heb ik geen problemen.
    Wij zijn geen televisiefiguren meer – we doen bewust geen series op tv, we zijn cabaretiers en geen acteurs –
    maar we zijn wel bekend genoeg opdat alle zalen vol zitten.
    Want je mag nog zo goed zijn als je wil, mensen moeten wel weten dat je speelt.”

    uit : http://intervista.be/2014/01/24/raf-walschaerts-wat-ik-doe-dit-beroep-valt-zo-goed-samen-met-mij-dat-gaat-zelfs-boven-het-concept-geluk/ 

    m

    16-11-2017 om 05:07 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    15-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.144. ongelezen

    Gisteren keek ik eens of er op de boekenplanken iets staat
    dat ik nog niet gelezen heb.
    ‘k Moest niet lang zoeken,
    er staat al jaren een dikke pocket met een brede gele rug
    naar mij te grijnzen.
    Het ding bezorgt me sinds '92 een ongemakkelijk gevoel.
    Gekregen van LM en in die 25 jaar tijd
    nog altijd niet gelezen. 

    'k Had toen zo terloops eens gezegd dat ik feitelijk
    wat meer over Japan zou moeten weten.
    Omdat we zouden monsteren op een schip dat gecharterd was voor Japan
    en we daar om de zoveel weken zouden gaan lossen.

    LM
    -in zijn kersverse getrouwde status galant, behulpzaam, zorgzaam & verliefd zijnde-
    komt thuis met een klepper van een boek, door ene K.G. van Wolferen:
    JAPAN, de onzichtbare drijfveren van een wereldmacht, 808 pagina’s, kleine druk.
    De voetnoten alleen al beslaan 70 blz’s.

    Oei. Dat was mijn eerste reactie, oei.
    Want ik moest niet per se iets weten over de wereldmacht,
    maar over de havensteden.
    Aiai : hun 'onzichtbare drijfveren' waren evenmin mijn bekommernis,
    wat mij betreft doen ze maar ginderachter, in de Far East.

    ‘k Wou gewoon een handleiding over de Japanse omgang,
    welke valkuilen men moet vermijden, westerse barbaar zijnde.
    Een handleiding over de Japanse sociale geplogenheden, dat was hetgeen ik bedoeld had,
    Japan voor Beginners ~ Japan voor Dummies.

    Hadden we toen maar Internet gehad.

    ‘k Heb het boek nooit kunnen wegdoen,
    bij geen enkele opruimbeurt,
    omdat het toch zo goed bedoeld gegeven was.

    ‘k Zal het waarschijnlijk niet meer lezen want
    het dateert van ’89, dus is de inhoud al lang achterhaald.
    Maar ik kan het niet wegdoen. ‘k Krijg het niet over mijn hart.

    Misschien verdwijnt het ooit vanzelf, het verpulvert.
    Of het verdampt.
    Of zo. 
    Dat zou een oplossing zijn.
    Dat zou me hartzeer besparen.

    m
    EZW-12/2012, HiH-11/2014, herwerkt

    15-11-2017 om 04:56 geschreven door maart


    >> Reageer (0)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!