NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • 644. een schreeuwertje
  • ------ allen te paard !
  • 643. --- afl. 073+074
  • ------ hulde aan Greeley
  • 642. kritiek
  • 641. --- afl. 072a+b
  • ------ contrast
  • 640. ontbijt ~ oelala
  • 639. --- afl. 071/121
  • ------ 'n boom schieten
  • 638. les gens du nord
  • 637. --- afl. 070/121
  • ------ de selfie
  • 636. kast & kast
  • 635. --- afl. 069/121
  • ------ de locatie
  • 634. wraak
  • 633. --- afl. 068/121
  • ------ treitergedrag
  • 632. in werking!
  • 631. --- afl. 066-067
  • ------ weinig kruimels
  • 630. complimenten
  • 629. --- afl. 065/121
  • ------ kantoor-test
  • 628. Mr Poubelle
  • 627. --- afl. 064/121
  • ------ muggen
  • 626. opa als oppas
  • 625. --- afl. 063/121
  • ------ letter-kundige
  • 624. telefoneren
  • 623. --- afl. 062/121
  • ------ drama & passie
  • 622. succesverhaaltje
  • 621. --- afl. 061/121
  • ------ de nieuwe man
  • 620. verf
  • 619. --- afl. 060/121
  • ------ ontvangen v MPC
  • 618. zitbanken
  • 617. --- afl. 059/121
  • ------ computer-fitness
  • 616. telefoonboek
  • 615. --- afl. 058/121
  • ------ ijsbellen
  • 614. straatnieuws
  • 613. --- afl. 057/121
  • ------ 'witte rook'
  • 612. Ray Franky
  • 611. --- afl. 056/121
  • ------ toenik aarriep
  • 610. elk een nikè
  • 609. --- afl. 055/121
  • ------ oog voor detail
  • 608. vlieg-etiquette
  • 607. --- afl. 054/121
  • ------ gesloten
  • 606. lottodag
  • 605. --- afl. 053/121
  • ------ noedelpoedel e.a.
  • 604. goed nieuws
  • 603. --- afl. 052/121
  • ------ fiets
  • 602. teken een kat
  • 601. --- afl. 051/121
  • ------ geen tuin
  • 600. dertien zijn
  • 599. --- afl. 050/121
  • 598. kamperen thuis
  • 597. --- afl. 049/121
  • 596. snel vergeten
  • 595. --- afl. 048/121
  • 594. rode panda
  • 593. --- afl. 047/121
  • 592. in Dublin
  • 591. --- afl. 046/121
  • 590. WK in 't Engels
  • 589 . --- afl. 045/121
  • 588. voornaam
  • 587. --- afl. 044/121
  • 586. uitstelgedrag
  • 585. --- afl. 043/121
  • 584. voor aap
  • 583. --- afl. 042/121
  • 582. leerzaam
  • 581. --- afl. 041/121
  • 580. WK & huiswerk
  • 579. --- afl. 040/121
  • 578. morgen zomer
  • 577. --- afl. 039/121
  • 576. handig
  • 575. --- afl. 038/121
  • 574. WK-tomaten
  • 573. --- afl. 037/121
  • 572. akelig dromen
  • 571. --- afl. 036/121
  • 570. twee bier, aub
  • 569. --- afl. 035/121
  • 568. over details
  • 567. --- afl. 034/121
  • 566. kinderzomerbang
  • 565. --- afl. 032-033
  • 564. auto na 70
  • 563. --- afl. 031/121
  • 562. trage dagen
  • 561. --- afl. 029-030
  • 560. bruiloft
  • 559. --- afl. 028/121
  • 558. blije uren
  • 557. --- afl. 027/121
  • 556. vader-dochter
  • 555. --- afl. 026/121
  • 554. de vader-nanny
  • 553. --- afl. 025/121
  • 552. de nodige zorg
  • 551. --- afl. 024/121
  • 550. de taal van ...
  • 549. --- afl. 023/121
  • 548. stroomstoring
  • 547. --- afl. 022/121
  • 546. buitensport
  • 545. --- afl. 021/121
  • 544. een vrije dag
  • 543. --- afl. 020/121
  • 542. gratis vd kip
  • 541. --- afl. 019/121
  • 540. parkeren
  • 539. --- afl. 018/121
  • 538. menselijke mens
  • 537. --- afl. 017/121
  • 536. doet dit pijn ?
  • 535. --- afl. 016/121
  • 534. in alle ernst
  • 533. --- afl. 015/121
  • 532. help! een klusser
  • 531. --- afl. 014/121
  • 530. bloemen des velds
  • 529. --- afl. 013/121
  • 528. zic zazou
  • 527. --- afl. 012/121
  • 526. dansen & dansen
  • 525. --- afl. 011/121
  • 524. lente 2015
  • 523. --- afl. 010/121
  • 522. spoedbevalling
  • 521. --- afl. 009/121
  • 520. systeem
  • 519. --- afl. 008/121
  • 518. vlammetje ?
  • 517. --- afl. 007/121
  • 516. mooie pinksterdag
  • 515. --- afl. 006/121
  • 514. mini-miniatuur
  • 513. --- afl. 005/121
  • 512. alles klein
  • 511. --- afl. 004/121
  • 510. voornamen
  • 509. --- afl. 003/121
  • 508. maagtlijkhijd
  • 507. --- afl. 002/121
  • 506. PC-panne
  • 505. --- afl. 001/121
  • 504. Sardou
  • 503. ei, ei !
  • 502. een dag feest
  • 501. moederdag II/II
  • 500. nutteloos mooi
  • 499. moederdag I/II
  • 498. zonder chauffeur
  • 497. over dat 'later'
  • 496. wacht-lectuur
  • 495. hout >< metaal
  • 494. eb ook
  • 493. statistiek II/II
  • 492. keukenblunder
  • 491. statistiek I/II
  • 490. baby glimlacht
  • 489. PHPD & dingen
  • 488. tas dragen
  • 487. de 1ste kookles
  • 486. 'n fout van 25 %
  • 485. encyclopedie
  • 484. juweel op foto
  • 483. koude angst
  • 482. molenwiekend
  • 481. bolleke wol II/II
  • 480. stipt mailverkeer
  • 479. bolleke wol I/II
  • 478. boom, lang haar
  • 477. over tango
  • 476. de dag zelf
  • 475. het buikgevoel
  • 474. schoentjes II/II
  • 473. schoentjes I/II
  • 472. haar ogen
  • 471. voedselvoorraad
  • 470. alles is context
  • 469. de startknop
    'een gans jaar maart?'
    schrijfvloer
    17-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.632. in werking!

    molen, slag van de - 

    Hij mocht een molen in werking gaan bezoeken. 
    Ze hadden hem gezegd dat hij op de gaanderij moest uitkijken voor de wieken.
    En dat een molen vier wieken heeft. 
    Achteraf in het ziekenhuis vertelde hij :Windmolen biotoop

    "… en voor ik me op die gaanderij waag tel ik dus hé,
    de eerste wiek komt met geweld langs gezwaaid,
    de tweede, wat een geraas … de derde, wat een kracht …
    én de vierde! Oké, denk ik, klaar! En ik stap buiten.
    Komt me daar toch wéér een wiek langs gezwaaid zeker!"

    van 't Net - EZW-04-2014, en ik vraag me nog altijd af wat het beroep van die man zou kunnen geweest zijn - http://www.spawnp.nl/ruimte/omgevingsaspecten/windmolen-biotoop/ 

    17-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.631. --- afl. 066-067

    afl. 065/121

    Wegens ooit een vergissing in de nummering bestaat deze aflevering niet maar ik bewaar en volg de oorspronkelijke nummering wel
    omdat anders de verwijzingen /de linken naar de bron niet meer kloppen. En bronvermelding is ongeveer heilig niewaar. m. 

    afl. 066/121 ~ De uitvaart

    Mijn zoektocht staakte toen de stoffelijke resten van Gerda werden vrijgegeven.
    Mijn lege woning werd omgebouwd tot rouwhuis. Bedrijvencentrum voor de organisatie van begrafenissen.
    Hoofdkwartier van de organisatoren van een méér dan plechtige uitvaartceremonie.
    Alle rolluiken naar beneden en vanonder tot boven lichten aan. Kermit kikkerde ervan op.
    Zij, Adrienne, Madeleine en Serge namen de touwtjes in handen. Francis en ik lieten begaan.

    De redacteur van de vierhonderd aankondigingen, driehonderd prentjes en misblaadjes was Serge.
    Madeleine en Adrienne, ceremoniemeesteressen en bloemendecoratrices.

    De rest van hun club verdeelden de taken: stoelenzetsters, altaarversiersters en familiekelderoppoetsters.

    Pat trommelde telefonisch haar tennisclubleden, fitnessdametjes en vermoedelijk de helft van Keerbergen op.
    Schreef en herschreef haar deelnemerslijsten. Besprak alle details met een fotograaf.
    Stond in voor de catering. Regelde vervoer met zwarte Mercedessen.
    Zocht samen met Serge koor en muziek uit. Wou per se dat Francis en ik een speciaal en identiek pak huurden.
    Mijn 'dat zie je van hier' ontketende de zoveelste golf van verwijten en ik trok mij terug in mijn werkkamer.
    Gerda werd niet zomaar begraven. Je zou haast denken dat ze als bruid aan haar god werd geschonken.

    Toen ik vernam dat Pat een kist ter waarde van 2485 euro had besteld, heb ik de geldkraan dichtgedraaid.
    Deze absurde schone schijn zou me anders een fortuin kosten! Ik wou bij Marianne zijn.
    Weg van deze comedia dell'arte en ik kon verdomme geen kant uit. Stel dat iemand toevallig iets zou vinden.
    De 'bevelhebbers' snuffelden natuurlijk niet in mijn kasten en laden, maar zowel Pat als Adrienne waren meesterlijk in hun rol en
    commandeerden voortdurend Ingrid, onze poetsvrouw, en haar opruimingspatrouille.

    Serge was geflankeerd door twee collega’s. De organist speelde heel zachtjes Bach.
    Een zevenkoppig koor stond perfect uitgedost in gelid.
    Serge deed zijn apostel inderdaad de ontroerendste eer aan.
    Dit had ik van hem niet verwacht. Of toch?

    Zijn dames hadden hun beste beentje voorgezet. Hun allerbeste. Het kleine kerkje blonk.
    Het zilverwerk schitterde en het koper glansde. De tapijten gestofzuigd.
    De witte fresia's verspreidden hun heerlijke geur. Gerda's neus zou krullen, haar ogen stralen, moest het nog kunnen.

    Maar ze lag daar koninklijk opgebaard in haar gesculpteerde voleiken kist van 2485 euro, midden een zee van bloemen:
    "Aan onze diepbetreurde moeder", "Van uw rouwende vriendin Adrienne",
    "Aan de engel der Zieken", "Voor onze zuster in geloof".
    Bloemen van Darcy en ook van de uitgeverij. Zelfs van het gemeentebestuur.
    Van het personeel van Francis. Ook van enkelen van zijn klanten.

    Ik stond voor de kist. Gerda lag erin en ze stond er eveneens naast.
    Ze droeg een te grote zwarte hoed, die scheef zat op haar hoofd.
    Ik zag een stukje benige neus en een bevroren grimas boven de te kleine ingetrokken kin.
    De foto was een vergroting, volledig gedisproportioneerd.
    Genomen op de trouwdag van Francis, bij het verlaten van de kerk.
    En ik was eruit weggewerkt. Een grotesk beeld. Gelukt als flauwe grap, doch vandaag totaal ongepast.

    Adrienne plaatste ons zoals het hoorde. Francis, Pat en mij rechts van de kist.
    Zij en de clubgenoten links. De klok luidde en de rampentoeristen en kijklustigen schuifelden binnen.
    Het handjes schudden begon en de ogen spraken boekdelen.

    Ogen als laserstralen. Spottende ogen. Triomfantelijke ogen. Nederige ogen. Niet-goed-wetende-waarheen-te-kijken ogen.
    Ogen vol warmte en medeleven van Eefje, Fredje en Karel. Ogen vol minachting.
    Ogen met begeerte, want weduwnaar met villa, poen en dik pensioen. Wufte, zwaar opgemaakte ogen.
    Verveelde ogen. Lensogen. Bespiedende ogen. Hautain blikkende ogen. Vermoeide ogen. Bierogen.
    Bijziende ogen, serpentenogen en troostende ogen.
    De ijzige ogen van Simonne en de spleetogen van haar wormvormig aanhangsel.
    De bon vivant-ogen van Gerard.

    De komst van Serge maakte een einde aan de parade. Een priester die mij verloste in de ware zin van het woord!
    Bedankt Serge. Adrienne commandeerde met handgebaren. Tot mijn verwondering begreep ik alles.
    De kleine kerk zag, letterlijk en figuurlijk, zwart van het volk. Hier en daar een stipje grijs en bruin.

    Met één uitzondering: Pat in koninklijk wit. Zeer modieus. Heel zelfverzekerd.
    Witte kousen, witte schoenen, witte handschoenen. Solarium gebruind, zwaar opgemaakt gezicht.
    Felrode lippen, hoog opgestoken donker haar. Daarover een hoofddoek in ragfijn wit kantwerk,
    kunstig gedrapeerd over de schouders. Evita van Brabant.

    Ze plaatste zich tussen Francis en mij en stak onmiddellijk sissend van wal:
    'Je moest door de grond zinken van schaamte, schoft. Nog geen bloem voor ma.
    Je mocht zeker niet van madam Dries. Francis is er het hart van in.
    Je gaat het een en ander meemaken vandaag en morgen. Wacht maar.'

    Ik hield me zo afstandelijk mogelijk. Ik stond naast een kist met daarin een hol lichaam,
    dat in feite nooit enig warm contact met mij had gehad. Het enige bindmiddel was Francis geweest.
    Toen hoorde ik de zacht-zalvende stem van Serge:

    'We zijn hier allen om een diepbedroefde familie bij te staan.
    Doch vooral om een laatste en passende hulde te brengen
    aan de ons zeer dierbare Gerarda, Maria, Martha Vanbesien.
    Een vrouw, veel te goed en te braaf voor deze duistere wereld, die met de dag
    meer en meer geregeerd wordt door duivelse machtswellustigen.
    Een vrouw die leefde naar Gods woord. Een vrouw die uitverkoren was. Een kind van god.
    Ze heeft me ooit toevertrouwd dat ze in haar jeugd één grote droom had:
    de bruid van de Heer te mogen worden.
    Tussen droom en daad staat de uiteindelijke bestemming, dierbare parochianen.
    En God had Gerda voorbestemd om een liefhebbende en trouwe echtgenote te worden.
    Vooral een voorbeeldige moeder. Een moeder die de christelijke waarden aan haar zoon wist door te geven.
    Haar andere roeping beleefde zij hier in dit Huis van God, samen met haar vriendinnen.
    Samen beoefenden ze hier de deugden van zelfverloochening, naastenliefde en vertrouwen in de goedheid van elke mens.
    Ook vergiffenis schenken aan die medemens.
    Verdraagzaamheid tonen en begrip opbrengen voor het anders-zijn van elkeen.
    Het zou kunnen dat juist dit begrip en haar gekende hulpvaardigheid Gerda noodlottig werden.
    Ik vrees dat we de ware toedracht misschien nooit gaan kennen.
    Maar in elk gebed zullen wij, haar vriendinnen en ik, steeds onze geliefde zuster gedenken.
    Mag ik u daarom allen, beminde parochianen, vrienden en kennissen,
    uitnodigen om samen met het koor zingend te bidden, de tekst op pagina drie, De Poorten gaan open, een Ziel wordt verwacht.'

    Ik zag Francis voorzichtig in een broekzak tastten.
    Hij vouwde een biljet van 100 euro zo klein mogelijk op.
    Pat had twee briefjes van 50 heel demonstratief in de hand.
    Wat kregen we nu! Die mis hier was toch gratis had Serge gezegd.

    Een lijkdrager, getraind in bedroefd kijken, kwam naast mij staan en stak discreet zijn rechterhand uit richting voet altaar,
    waar Serge en zijn collega’s hun opwachting maakten.
    Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=80

    17-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    16-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ weinig kruimels

    "Wat weinig kruimels op tafel vandaag." mpc 

    Na de spectaculaire bliksems van de dag tevoren en de deugddoende verkoeling van regen en wind
    zag de wereld er die morgen weer fris en leefbaar uit. Alleen ... ja, wat weinig kruimels hé.

    Maria Pavlova  

    Hoe die iriserende taskes zijn weergegeven, for-mi-da-bel.
    En als ergens een uitleg bestaat over 'de kleuren van de schaduw', dan is dit een prachtige illustratie.
    Hoeveel kleuren zitten er in deze schaduwen volgens u? 

    Voor ander werk van Pavlova : Afbeeldingen van maria pavlova painter 
    Volgens mij heeft zij op haar palet het licht zelve.

    mpc & m  – 06/2015, bijgewerkt - http://amolife.com/image/art/maria-pavlova-paintings.html

    16-07-2018 om 01:58 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.630. complimenten

    Met complimenten heb ik ooit een vervelende situatie meegemaakt.

    LM en ik zaten samen met Laura en D mee aan tafel tijdens een tamelijk formeel etentje bij kennissen van hen.
    Er waren tien of twaalf gasten, onder wie enkele zeer kleurrijke vogels. 
    De gastvrouw is in dezelfde kookclub als D, dus dit was ongeveer een pronk-etentje.
    Ze had terloops vermeld dat ze de kroketten en de bijbehorende friteuse
    van de traiteur laten komen had. Een traiteur die ze vol-ko-men betrouwde.
    Alle aanwezigen knikten, LM & ik ook, kroketten voor twaalf gasten laat men brengen.
    Met de grote friteuse erbij. En iemand erbij om dat toestel te bedienen, want er liep een witte hulp rond in de keuken.

    Tijdens de maaltijd complimenteerde ik de gastvrouw met een van de sauzen.
    Die was wonderlijk. Zacht en tegelijk pittig. Zus en tegelijk zo …

    Toen ik na twee zinnen opkeek van mijn bord zat Laura me aan te staren en
    D zond me alarmerende blikken. Ik had duidelijk iets verkeerds gezegd.
    Geblunderd, aan Laura & D te zien. Dus slikte ik de rest van mijn loflied in en at verder in stilte.

    Achteraf stuurden ze me bij. Die ene saus, de saus waarmee ik de gastvrouw gecomplimenteerd had,
    kwam óók van bij de traiteur. Alle clubleden bestelden die saus bij hem.
    Het was een gewoon een basis vleessaus met een paar eigen ditjes en datjes. Lekker, maar niet uitzonderlijk.

    De dingen waar ik wél had moeten op letten in de samenstelling van het diner,
    de garing, de keuzes, de combinaties, de andere sauzen, waren me compleet ontgaan.
    Ik had die staalkaart van kunde en kennis beleefd naar binnen gewerkt en
    meest banale saus -een saus waarmee de gastvrouwen van de club zich niet eens zelf bezig houden-
    juist die met die saus had ik haar gecomplimenteerd. Als ik er aan terug denk vind ik het nog altijd erg.
    Niet voor mezelf of voor mijn dierbare, maar voor Laura en D.
    Zij zaten daar na mijn miskleun-compliment zo wat met rode kaken.


    Zij hadden ons puur uit de goedheid van hun hart meegevraagd.
    Zij vonden dat LM & ik na zoveel maanden scheepskeuken
    eens iets écht lekkers mochten meemaken en als 'welkom thuis'
    namen zij ons mee naar zo’n gerechten-parade bij iemand van de kookclub.

    Maar … LM & ik kwamen pas van 't schip hé, en wij aten gedwee wat geserveerd werd.
    Wij aten braafjes ons bord leeg, zoals dat gebruikelijk is aan boord.

    We waren toen die dag al wel afgemonsterd en aanwezig in België, maar we waren nog niet in wal-modus.
    We waren nog efkes gedisciplineerde zeelieden … Bij ons duurde het ongeveer een week eer we 'aan land' waren.

    Vandaar dat die gewone saus zo fantastisch smaakte, na maanden Filipijnse scheepskeuken.
    In onze eerste week aan de wal overstegen gesofistikeerde sauzen, de sauzen van de gastvrouw zelf,
    absoluut ons bevattingsvermogen. 

    – HiH-07/2015, herwerkt

    16-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.629. --- afl. 065/121

    afl. 065/121 ~ Zoektocht tussen demonen

    Die late namiddag, na mijn uitzonderlijk lang bezoek aan mijn ouders,
    toefde ik alweer tot valavond in de villa. Dat zonderling geworden grafhuis vol spoken.
    Ze waarden er rond, die flemende, aanbiddende, zingende, zalvende, lovende en kruiperige dwaasspoken.
    Ze zaten verscholen in de muf-bestofte hoeken, waar schapulieren, paternosters, snoeren en bedevaartsouvenirs bengelden.
    Ze giechelden me toe vanop de bidbanken, doorheen de glazen stolpen,
    tussen de zware, vergulde bijbels, waarvoor binnenkort misschien antiquairs zouden vechten.
    Ze fluisterden gedempt met bidlippen uit missalen en relikwieën allerhande.
    Ze kropen uit de kelken. Klommen op monstransen.

    Ze waren een wereld op zichzelf. Bedreigend en belachelijk terzelfdertijd.
    Ik bleef er verstomd naar staren. Saters, een Jeroen Bosch waardig.
    Dat Francis hier nooit op gereageerd had?
    Dat hij zijn moeder had toegelaten er dagelijks in te leven!

    Hij had Gerda destijds een hysterica genoemd. Een veel te klein woord voor die extreme fobie.
    Deze kamer getuigde van waanzin, van pure krankzinnigheid.
    Jaren geleden had ik de inrichting ervan reeds zo bespottelijk stom en pijnlijk belachelijk gevonden.
    Zelfs als normaal aanvaard dat Gerda slaapmiddelen moest gebruiken.
    Om rust te vinden tussen die sinistere decoratie had een mens inderdaad meer dan een sterk roesmiddel nodig.

    Het deed me kokhalzen. Vooral dat bed. Nooit eerder gezien.
    Kwam dat ook uit haar ouderlijke woning? Een echt nonnenbed.
    Smal, hoog, totaal versleten beddengoed erop. Eronder een geaderde stenen nachtpot.
    De sponde versierd - nou ja, versierd!- met lange palmtakken en witte geknoopte koorden.
    Ik stikte. De ramen moesten open.

    Buiten donderde het. Gerda had me blijkbaar vanuit haar hemel gezien.
    Ik had haar gebedsoord onteerd. Ze protesteerde.
    Ik begon systematisch haar kapel te doorzoeken.
    De politie had dit vóór mij natuurlijk zorgvuldiger gedaan.
    Ik echter wist wat er precies moest gezocht worden. Ik kamde alles uit.
    Zangboeken, gebedenboeken. Keek tussen de bijbels. Doorzocht laden van linnen- en kleerkast, nachtkastjes.
    Keerde zelfs het versleten matras om. Het stonk, was vol met bruinige kringen.
    Gerda, zo kieskeurig, zo overdreven hygiënisch in keuken en badkamer,
    sliep op een oud, doorgelegen matras bevlekt met nonnenzeik, miljaar! 

    Ik keek aandachtig in elke doos. In schoenendozen.
    In oude hoedendozen, niets. Geen schriftjes, Helemaal niets.

    Ik zag in een waas mijn schoondochter. Themis met puitenogen. IJzig en vulgair.
    Wrekend en vonnissend uit het niets te voorschijn tredend. Hoorde haar sissen:
    'Je zal ze niet vinden, jij, al weet je dat ze bestaan, die dagboeken!
    Want ik heb ze! Gerda gaf ze mij als bewijs na die aanrijding. Ja, ik breng jou voor het gerecht, Max Cijnens,
    welke schande dit voor je zoon en vooral voor mezelf ook inhoudt. Hangen zal je, moordenaar!'

    Hoorde ik een schelle, echoënde spotlach? Sloeg mijn verbeelding helemaal op hol?
    Ik vermande me. Kermit verdween. De kamer werd opnieuw een sombere kapel.
    Zonder demonen en zonder enig geheim prijs te geven.

    Als ik morgen opnieuw kwam zoeken? In de kamer die Francis vroeger had betrokken?
    In de logeerkamer, op de twee zolders, in de keuken? Maar wat als ik terug met lege handen dit huis verliet.
    Wat als de schriftjes werkelijk verdwenen waren? Wat als ze in het bezit van Pat bleken?
    Er keerde iets om in mijn binnenste. 

    Natuurlijk zou ik zwijgen tegenover Marianne. Ik mocht haar niet met mijn onrust besmetten.
    Ik moest doorbijten. Hardnekkig en geduldig blijven zoeken. Dag na dag.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

    16-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    15-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ kantoor-test

    bij het Ministerie van Leute & Jolijt

    Proefondervindelijk testen, aldaar is dat een gewone kantoordag.

    klank mag luid, voor wie tegen gillend/schetterend gelach kan:
    https://www.youtube.com/watch?v=FskA3m4tcTA 
    01min21 

    m  - met dank aan VG – EZW-07/2014, herzien

    15-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.628. Mr Poubelle

    een man met een visie, 1884

    “De prefect van Parijs, genaamd de ‘Préfet de la Seine’,
    had zeer veel invloed in die tijd omdat het ambt van burgemeester weinig betekenis had.
    De prefect was belast met de dagelijkse administratie.
    De verordening van Poubelle van 7 maart 1884 verplichtte de eigenaars van gebouwen
    om bakken voor gemeenschappelijk gebruik ter beschikking van hun huurders te stellen.

    Deze bakken dienden van een deksel te zijn voorzien
    en dienden voldoende ruim te zijn om het huishoudelijk afval te bevatten.
    Grootte en inhoud van deze bakken werd voorzien op 40 tot 120 liter.
    De verordening verplichtte de sortering van afval in bakken.  toen al

    Drie stuks waren verplicht:
    één voor bederfbaar afval,   onze GFT
    één voor papier en vodden   recyclage ~ via pulp naar …?
    en
    een laatste voor glas, aardewerk en oesterschelpen.    geen idee ~ vermalen tot bouwmateriaal?

    Dit voorschrift verbeterde verregaand de zindelijkheid voor de huishoudens van de hoofdstad.
    Het hoge aantal inwoners - bijna twee miljoen – en
    de talrijke mede-eigendommen maakten regelmatige huisvuilophaling onontbeerlijk. 

    De Parijzenaars duidden de vuilnisbakken met de naam van de prefect. En die heette Mr Poubelle
    Het nieuwe reglement werd slechts gedeeltelijk gerespecteerd.
    Het werd op vijandigheid onthaald door de bevolking van Parijs.
    De huiseigenaars zagen een bedreiging voor hun broodwinning in een aanwas van nieuwe lasten,
    van huisbewaarders, van bijkomende taken en voddenrapers.

    De versleten bakken werden niet vervangen en oude gebruiken hielden plaatselijk stand. 

    De essentie van de beslissingen van de prefect heeft het gehaald.
    Vuilnis werd een besloten zaak enhet voorbeeld van Parijs werd gevolgd door de andere steden.
    Het heeft evenwel tot het einde van WO II geduurd
    voor vuilnisbakken een algemeen gebruik werden.
    De ophaling van vuilnis wordt sedertdien op regelmatige basis georganiseerd door de gemeenten.”

    Stel u voor, als jong meisje, is er een galante jongeman die werk van u maakt.
    En die jongeman heet Poubelle (achterkleinzoon van -)
    Gaat men in op zijn avances en wordt men verliefd en dan later Madame Poubelle?
    Of liever niet?

    Ooit heb ik (16j) de boot afgehouden omdat de jongen De Nul heette. Wist ik toen veel.   

    – EZW-12/2013, HiH-07/2015- https://nl.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Poubelle

    15-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.627. --- afl. 064/121

    afl. 064/121 ~ Hongerende lippen

    Wat ik ook zei, mijn argumenten hielpen niet. Dit stomme interview raakte Marianne nog dieper dan ze wou toegeven.
    Het bleef eigenlijk ook wat in mij nazinderen, ondanks mijn luchtig afwimpelen.
    Ik kende die rakkers door en door. Was er zelf ook eentje geweest!
    Wat hing er de volgende dagen nog allemaal boven mijn hoofd?
    Indien ze weet kregen van Marianne, dan was het hek van de dam en zou er pas gesmuld worden!
    Ik betaalde de rekening. Marianne moest naar kantoor. We zwegen in de wagen.
    Voor ons was zwijgen soms duidelijker dan spreken. Ik verdrong alle narigheden.

    Ik wou me nog slechts vastklampen aan de gedachte, dat ik van nu af aan bij mijn vrouw kon zijn als heer des huizes.
    Dat ik van vandaag en alle volgende dagen, weken, maanden en jaren altijd bij haar zou zijn.
    Wij reden de parking van Darcy op. Ik had iets met die parking. Ik hield van het oerlelijke graffiti,
    een prettig decor voor een bekend intermezzo. Ik hoefde er niet op te wachten. Het kwam er meteen:
    Marianne in haar weelderigste overgave!

    Haar zoveelste heruitgave van onze eerste kus. Heel teder, alsof onze lippen mekaar nauwelijks beroerden.
    Seconden en seconden lang. Dan crescendo tempo. Tot die jubelende explosie van twee brandende monden,
    twee hongerende tongen, die vochten, sneuvelden en herleefden.
    Ons meesterschap bekroond met een voldane en wellustige onderdanigheid. Dankbaarheid. Liefde.

    'Kun jij kussen!' zei ik zachtjes, bewonderend.

    'Correctie! Kunnen wij kussen, lieverd!' verbeterde ze, verleidelijk monkelend, en overrompelde me opnieuw.

    Dit wordt voor ons beslist nooit een gewoonte, hoe vaak ook, wist ik.
    Een gewoonte laat immers niet elke keer dat zalig geluksgevoel na.
    'Voor ik naar de villa rijd, ga ik eerst bij mijn ouders langs.
    't Is al vijf dagen geleden dat ze me gezien hebben. Moeder maakt zich onmiddellijk zorgen.
    Trouwens ik wil zelf vertellen wat er gebeurd is, stel dat ze een of andere krant onder ogen krijgen.'

    'Vergeet niet aan de verantwoordelijke te vragen
    de eerstvolgende dagen alle kranten en magazines ver van je ouders te houden.
    Geen opgeklopte sensatie voor die oude sukkels. Weet je, lieverd, ik kijk er echt naar uit
    om over enkele maanden met je ouders kennis te maken.
    Denk je dat ze me zullen accepteren? Misschien nemen ze het me kwalijk dat …'

    'Je kwalijk nemen dat ik van je hou? Jij, mijn bron van geluk! Kindje toch,
    mijn moeder zal je zo dankbaar zijn. Bij elk afscheid vraagt ze naar jou.
    Vader blijft in de kamer, maar moeder loopt met mij mee tot aan de wagen.
    Dan wil ze alles weten. Waar we gegeten hebben. Welke jurken je draagt.
    Welke bloemen ik je heb gestuurd. Je favoriete crèmekleurige handtas,
    die heeft zij uitgekozen en de bijhorende zijden foulard. Ze was in alle staten.
    Gans de Louisalaan hebben we gedaan. Haar benen mochten dan vierentachtig zijn,
    haar ogen schittereden als van een twintiger.
    Je had haar aan het werk moeten zien in die winkel! Zo kieskeurig!
    Ik heb daar op z'n minst anderhalf uur op een stoeltje gezeten en zij maar ratelen
    over de elegantie van haar knappe schoondochter, over de mode die zij soms zo ordinair vindt.
    Mijn moeder heeft geen Röntgenogen, maar echografische ogen.
    Elk deeltje van mij wordt telkens weer gescand, de kleinste storing gedetecteerd.
    Mijn moeder is gewoon fantastisch, Marianne. Ik verlang er zo naar je te kunnen voorstellen.
    Tot straks, lieveling, werk je niet te pletter. Morgen komt er nog een dag.'

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

    15-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    14-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ muggen

    Men schildert muggen af als een bende vampieren.
    Maar elk van die beestjes leidt een zwaar leven vol gevaren.
    Vooral na een bad cafeïne.
                 

    klank aanzetten, best zacht
    https://www.youtube.com/watch?v=aaifmn3mxpg 
    05min06

    m HiH-07/2015, herzien - http://julienbouvier.urskills.fr/ 

    14-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.626. opa als oppas

    Op een rustige zonnige namiddag zitten een vijfjarige en haar klein broertje in de tuin te spelen.

    - Ôpáa, klinkt het zangerig. 
    - Ja Meisje? 
    - Ik ben een meisje hé. 
    - Ja Meisje. 
    - Dan kom ik uit de buik van mama. 
    - ? eh, ja … ja hoor -  dat weet ze toch al lang, dacht Opa lichtjes ongerust.
    -
    En Bertje is een jongen hé.

    - Ja Meisje, broertjes zijn jongens. 
    - Dan komt hij uit de buik van papa!

    Dié gedachtegang bijsturen is iets voor de mama, besloot Opa.
    Hij nam nog een slok en leunde achterover en het leven bleef eenvoudig want
    kleinkinderen moet men niet zelf opvoeden.


    m  – EZW-07/2014, HiH-07/2015 - met dank aan RD

    14-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.625. --- afl. 063/121

    afl. 063/121 ~ Allemaal kletskonten

    Ik dronk het glas fruitsap leeg, wenkte de kelner. Inmiddels had Marianne de krant opengeslagen
    en ik hoorde haar op fluistertoon, wat jachtig en boos lezen:

    'Adrienne Uytterbroeck, buurvrouw en boezemvriendin van het slachtoffer, is zwaar geschokt door dit drama.
    Ook zij begrijpt echt niet hoe een dergelijke laffe moord in de zo stille en rustige laan kon plaatsvinden!
    Mevrouw Uytterbroeck, evenals andere bewoners, zijn ervan overtuigd dat deze daad verband houdt
    met de golf van inbraken de voorbije drie maanden. De schrik zit er bij de omwonenden goed in.
    Het slachtoffer stond bekend als een warme, fijngevoelige en vooral diepgelovige dame,
    ten zeerste bekommerd om het lot van bejaarden en zieken in de parochie.
    Max Cijnens, echtgenoot van het slachtoffer en hoofdredacteur van "Jool's",
    was uitgerekend die avond blijven overnachten in een Brussels hotel. Omwille van een late vergadering op de krant.
    Volgens onze bronnen werd de heer Cijnens echter
    omstreeks middernacht nog gesignaleerd in een nachtclub aan de Adolphe Maxlaan.
    Ook zou hij eergisteren bij aankomst aan zijn woning meteen door de federale recherche zijn opgeleid voor verder verhoor.
    Bij het ter perse gaan werd de aanhouding van Max Cijnens niet bevestigd, noch ontkend.
    Het onderzoek zal de eerstvolgende uren meer duidelijkheid moeten brengen.
    Mevrouw Uytterbroeck verklaarde dat Max Cijnens in de omgeving bekend staat als
    een hoffelijke, doch weinig spraakzame man, die uitsluitend leeft voor zijn werk.
    Ze vermoedt dat de relatie tussen de echtgenoten daardoor zeer bekoeld was,
    vooral de laatste jaren. Ze verklaarde ons o.m.:
    Gerda dacht dat er iets anders aan de hand was. Enfin ze dacht dat niet, ze was er zeker van.
    Ze had er de bewijzen voor, zei ze, en haar schoondochter ook.
    Maar meer zeg ik daar niet over, meneer, ik weet wanneer ik moet zwijgen, God is mijn getuige.
    Daarbij, het is al erg genoeg zo. Maar ik mag wel zeggen dat Gerda, niet wilde scheiden.
    Haar man wou dat wel, maar Gerda zei altijd 'over mijn lijk'. Nu is het zover, hé, meneer.
    Ze is nu een lijk. God hebbe haar ziel. Maar ik ben zo goed als zeker dat Max daar voor niets tussen zit.
    Neen, zoiets, een moord, nee dat zie ik niet. Langs een andere kant, al ziet ge een mens,
    ge kent hem niet en een woord te veel is vlug gevallen, nietwaar? Van het ene komt het andere.'

    'Marianne, hou op, ik verdraag die prietpraat niet!'

    Ik hoorde en zag Adrienne op de drempel van haar afbladderend huis "Groene Rust" staan.
    Met borstel en stofdoek. Op eender welk uur van de dag stond Adrienne op uitkijk, te doen alsof met haar stofdoek.
    Een voorbijganger, een auto, niets of niemand ontsnapte aan haar haviksogen.
    Bij regenweer een schim achter de gordijnen. Adrienne zag en wist alles.
    Haar parochiale ziekenzorg was een dekmantel om bij iedereen binnen te dringen.
    Kwestie van de weetjes van de ene over te brengen als nieuws voor anderen. 

    De weetjes van haar boezemvriendin stonden nu in de krant. Profijtig gekozen woorden, uitgesproken met haar
    bijna onhoorbaar fluisterende kerkstem en er zorg voor dragend niks verkeerds te zeggen en toch alles te onthullen.
    Gerda in duplicaat. Uitgerekend in dit sensatieblad!

    Marianne was ontzettend verontwaardigd:
    'Max, dit kan je niet zo laten. Je gaat daar toch iets tegen doen, hoop ik?'

    'Maar kindje toch! Nog een drietal dagen en geen haan die er nog over kraait.
    Dat is de tol die je man moet dragen door zijn functie.
    Voor de concurrentie ben ik momenteel de beetje bekende, maar vooral beruchte Vlaming, een BV-er.
    Ik sta nu volop in de belangstelling. De lezers willen meer en dat soort kranten zorgt ervoor
    dat zij zo goed mogelijk ingewijd worden in de duistere kanten van mijn leven.
    Wie interesseert er zich voor dat ik alle dagen mijn kippen voeder, mijn belastingen stipt betaal en geen zware voet heb?
    Vandaag worden we bejubeld, morgen gevierendeeld en geradbraakt.
    De mensen hebben blijkbaar zoiets nodig om zin te geven aan hun leven en hun gesprekken te kruiden.
    Dus blijven ze die onzin kopen. 

    Bij Gerda was zingeving religie, bij de andere bloemkolen kweken en bij die jongens hier en hun publiek
    is dat mijn oersaai echtelijk leven uitspitten. Wachtkamers van huisdokters liggen vol met die prullaria.
    Neem de gesprekken bij dameskappers en in de patisseries.
    Denk je dat de wereldproblemen daar aan bod komen? Soudan? Kernafval?
    Zelfs het hilarische Brussel-Halle-Vilvoorde, dat toch al ruim dertig jaar één grote politieke klucht is?
    Nee, geen ideale digestief tussen roomsoezen en javanais.
    Laat morgen een verzwegen kind van Boudewijn uit een of andere adellijke kast vallen.
    Dagen nachtwerk geblazen bij ons en elders, geloof me.
    Trouwens, Laken wordt opnieuw te kakken gezet, door de buitenechtelijke dochter van de koning.
    Ze heeft verdorie gelijk dat ze het hypocriete gedoe aan de kaak stelt.
    Albert heeft het lef niet om te zeggen "Et alors!". Het Hof zal zwijgen in alle talen.
    Doen ze altijd als ze niets kunnen weerleggen.

    Om en bij de dertig jaar geleden, in de periode van hun echtelijke moeilijkheden, werden door ons foto’s gepubliceerd.
    Dolce Paola aan het dollen met haar vriendje, de zogenaamde compte de Mun.
    Ik meen mij te herinneren dat het ergens op Sardinië was.
    Een half miljoen oude franken hebben wij toen betaald voor die prinselijke tongkussen.
    Twaalfduizendvijfhonderd euro! Laken heeft nooit gereageerd.

    Toen ik correspondent van Bildzeitung was en
    braafjes verslag uitbracht over overstromingen rond de streek van Ruisbroek,
    waar Boudewijn en zijn gezelschap werden bekogeld met modder en aardkluiten,
    zijn de poppen echter aan het dansen gegaan, ja!
    Bildzeitung, ook sensatiegericht, veranderde de kluiten in stenen en blokletterde:
    "Steine für den Belgischen König!". Resultaat: bericht onjuist, dus reactie van het Hof en ik kop van Jut.

    Weet je, Marianne, de kletskont, de commère van weleer, haar domein was de straat.
    Wel die goeie ouwe babbelkous is grotendeels vervangen door dit soort publicaties,
    hun domein is de wereld en Vlaanderen in het bijzonder. Niets meer en niets minder!'

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

    14-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    13-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ letter-kundige

    Hij is letterkundige, gelijk welke taal of spelling. Boeken? Hij verslíndt boeken !

    Italian Language, Beppe Giacobbe   BP-italian language 01 


    voor meer van deze illustrator, Afbeeldingen van beppe giacobbe
    bevreemdend, eigenaardig en tegelijk mooi wat hij doet. En raak.

    - HiH-06/2015, lettergewijs bijgewerkt

    13-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.624. telefoneren

    moéten we blij zijn met een telefoontje?

    Deze tekst heb ik gevonden op 't Net en nu staat hij hieronder
    omdat ik hem zo duidelijk vind en ook omdat ik me er helemaal mee kan verenigen. 
    De blauwe tekst is van mij, niet van de auteur. Zij heet Pauline Bijster.

    Een bekentenis : ik kan dus niet meer telefoneren. Ik houd ook niet van bellen
    en neem mijn telefoon nooit op. En ik bel je ook niet terug, mocht je daarop wachten.

    Ik zal je vertellen waarom, dan hoef je het ook niet meer te proberen.
    Als de telefoon gaat, ben ik namelijk nét aan het werk, of in de supermarkt bij de kassa.
    Of in een stiltecoupé van de trein of heel vaak achter het stuur.
    Of ik sta met een pollepel in mijn ene hand en een hete pan in de andere,
    of ik heb de kinderen net onder de douche gezet. Of één van hen huilt waardoor ik je toch niet zou verstaan.
    Of ik ben in gesprek met iemand anders en dan is het niet beleefd tussendoor de telefoon op te nemen,
    of mijn vriend heeft net de Deense serie aangezet waar we samen naar zouden kijken.
    Of (meestal) een combinatie van deze dingen.
    En in het uitzonderlijke geval dat je precies belt op het moment dat ik niets doe,
    blijf ik graag nog even niets doen – dat komt al zo weinig voor.

    Het is niet zo dat ik moeilijk te bereiken ben: ik kijk zo vaak naar mijn telefoon met daarop
    de laatste sms, Whatsapp, mail, Facebook en nieuws dat het bijna ongezond is.
    Alles wat je me stuurt, heb ik binnen een mum van tijd gelezen en meestal ook beantwoord.
    Maar dan kan ik het in mijn eigen tijd doen, snap je?
    Ook al is mijn eigen tijd misschien maar een minuut later dan het moment waarop jij wilde bellen,
    het komt in mijn eigen tijd altijd beter uit.

    Een telefoonconversatie gaat simultaan, een geschreven conversatie niet.
    Bij mails kiest elk zijn/haar geschikt moment om te lezen en te schrijven.

    Sms liever 

    Hiernaast vind ik dat alles waarvoor je me eventueel belt, beter per geschreven woord uitgewisseld kan worden.

    Via sms heb ik namelijk de mogelijkheid een moment na te denken
    over de vraag die je me wilt stellen (of andersom: om de vraag te formuleren die ik jou wil stellen)
    en tijd om de woorden beter te rangschikken, zodat er staat wat ik bedoel.

    Een tijdje geleden las ik een stukje hierover (het spijt me dat ik de schrijver ervan ben vergeten).
    Er stond dat sms'en en mailen op een bepaalde manier minder eerlijk is,
    juist omdat je even de tijd hebt om het te formuleren.

    Via een bericht kun je jezelf laten zien hoe je graag gezien wil worden in plaats van hoe je écht bent.
    Daarbij vroeg ik me meteen af hoe erg dat is;
    want op het moment dat ik heel geconcentreerd aan een verhaal bezig ben,
    of juist met een hete pan en gillende kinderen om me heen in de keuken sta,
    wil je echt niet weten hoe ik echt ben. (herkenning!:o)
    Dan kun je beter wachten op de voor de buitenwereld geschikte versie van mij.
    Niemand heeft iets aan een stotterend antwoord van iemand die met zijn hoofd bij andere dingen is. 

    Telefoonetiquette 

    Mijn vrienden nemen ook allang hun telefoon niet meer op.

    Als ik toch bel, moet ik minstens vier keer bellen en dan zegt hij of zij:
    "Hoi! Hoe gaat het? Vind je het goed als ik je zo even terugbel?!"

    Ik denk dat de telefoonetiquette is veranderd.
    Vroeger was het onbeleefd om iemand na een uur of acht, negen ’s avonds te bellen.
    En op zondag: ik heb wel eens iemand aan de telefoon gehad die verstoord opmerkte dat het zondag was.  
    Nu begint bellen überhaupt erg onbeleefd te worden. Hooguit je aller-allerbeste vrienden bel je nog,
    zonder van ze te verwachten dat ze opnemen of daadwerkelijk tijd hebben voor een gesprek. 

    De mensen met rust laten, het staat hier anders verwoord, maar het is wat ik bedoel.

    Bel anders maar eens iemand met een werkverzoek of aanvraag of bestelling:
    wedden dat degene aan de andere kant van de lijn zegt dat je het even op de mail moet zetten?

    Ik denk dat bellen uitsterft. Dat zou fijn zijn,
    dan hoef ik me ook niet meer schuldig te voelen als ik je weer eens niet heb teruggebeld.

    – EZW-2013, 07/2014 - Paulien Bijster, http://www.612telefoonservice.nl/nieuws/ik-bel-je-niet-meer-en-wel-hierom/  

    13-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.623. --- afl. 062/121

    afl. 062/121 ~ Herboren worden en toch...

    Ik werd een ander man toen ik een halfuurtje later bij Marianne kwam.
    Ik maakte mezelf wijs dat zij en ik ons als herboren waanden en we reden naar Les Arcades.
    Marianne genoot van de moules Saint-Tropez, de lamsfilets en de geflambeerde flensjes.
    We gekscheerden. Raakten licht beneveld. We wilden vergeten. Tomeloos opgaan in de roes.

    Ook later in de hotelkamer, met de open ramen op de lawaaierige doorgang van de Koninginnegalerij.
    Onze naakte drift uitschreeuwend en alle paradijzen veroverend
    zoals die allereerste keer bij Céline, op mijn verjaardag.

    We wilden echter te veel. De gewone spontaniteit ontbrak. Net alsof we het mariannen en maxen verleerd hadden!
    Twee stuntelige debutanten waren we. Overdreven passioneel doend met het besef dat er dubbel bedrog werd gepleegd.
    Om de smart en de angst te verbergen.

    Marianne had haar werkuren geswitcht en we sliepen tot tien uur.
    We voelden ons, ondanks alle wriemelende en verpestende beslommeringen, rustiger.
    Vonden onze glimlach terug en gingen ontbijten op het terras van de Mokafé, verderop in de galerij.
    Youssouf bracht ons de Nederlandstalige kranten.
    Marianne's blik viel meteen op een loktitel van een populair sensatieblad.

    'Potverdomme! Die hypocriete kaloten, moet je horen, Max!'

    Ik had haar nog nooit zo verontwaardigd horen tieren.
    Ze bonkte met de vuist op de zitbank en Moka, de grijsgestreepte, luie huiskater sprong blazend weg.
    De stem van Marianne sneed als een gescherpt mes:

    'Moord op mevrouw Cijnens blijft mysterie! Gaat echtgenoot-journalist wel vrij uit?
    Lees het exclusief interview met boezemvriendin van slachtoffer op pagina drie!
    Dat is straf! Waar halen ze het vandaan?'

    'Och, die pulpkrant!'

    Ik schokschouderde erom. Die jongens kende ik wel. Nieuws brengen in een opgejutte, ronkende en kleurrijke verpakking.
    Sensatiebubbels. Zoveel mogelijk bedrukt papier verkopen om de laagste gevoelens te bevredigen.
    Tja, de pot moest de ketel niets verwijten. Ik had er destijds met "De Klapper" ook vlijtig aan meegewerkt,
    al was het mij meer te doen geweest om gossip uit film- en showwereld.

    Dat de concurrenten van onze uitgeverij nu de hoofdredacteur van een blad,
    dat hen jaren van jaloersheid had doen knarsetanden, met dankbare graagte op de korrel namen,
    was zo logisch als wat. Met beleefde modder gooien, maar eerst de handschoenen aan.

    'Ik wil dat flauw gezever niet horen, schat, kom we gaan door!'

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming de auteur: http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

    13-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    12-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ drama & passie

    Hautain en met een ijzige blik keek hij zijn rivaal aan.
    “Achteruit gij snoodaard, sprak hij met verstikte stem, gij zult …” 

    - Wat is dat van die verstikte stem? Wat zit ge nu weer te schrijven, vroeg LM.
    - Een vurige soap op Vuurland, antwoordde ik, in de hoop dat hij efkes stil zou blijven.
    - Er spelen geen soaps op Vuurland, zei hij, 't is daar nu te koud om onnozel te doen.
    - Jawel, volop drama. En daar is nog ruimte voor pathos en duel. Kijk maar :

       Gerelateerde afbeelding
    m
      – HiH-05/2015, herzien - http://nl.wikipedia.org/wiki/Vuurland , http://nl.wikipedia.org/wiki/Koningspingu%C3%AFn

    12-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.622. succesverhaaltje

    iets om de dag mee te beginnen

    Arraial do Cabo (Brazil) om 08h00 op 05/03/2012.

    Ongeveer 30 dolfijnen stranden en allemaal worden ze gered door vroege wandelaars. 
    Het filmpje brengt dat in beeld, én het stranden én de redding. Een onwezenlijk zicht, dat stranden. 
    Hoe meer ik het bekijk, hoe meer ik me afvraag wat daar gebeurt. Wat heeft hun sonarsysteem verstoord?

    Eens de dolfijnen  terug voorbij de branding geholpen zijn, kunnen ze zelf verder naar zee.
    Maar ze daar kríjgen, tot voorbij de branding, dat vraagt wel wat mankracht.

    De eerste mannen die in gang schieten dragen alle drie een blauwe bermuda en
    een oranje T-shirt met opschrift. Strandpersoneel? Personeel van het gebouw dat links soms in beeld komt? 
    Ze weten in elk geval wat hen te doen staat :
    de dieren bij hun staart grijpen & tot voorbij de branding terug in zee slepen.
    En hoe dat moet gedaan worden : kordaat, met kracht en zonder aarzelen.

    Dan komen de wandelaars in gang. Een beetje onwennig. Een beetje stuntelig.
    't Is ook een grote beest hé, een dolfijn. Een grote bange beest dat met zijn staart slaat.

    De voorlaatste dolfijn probeert precies met heel zijn/haar lijf te helpen,
    -op 03min00, links in beeld, het dier wordt gesleept door een man in zwarte T-shirt-
    maar zo werkt het eigenlijk tegen. Wanneer het dier eindelijk in voldoende diep water is,
    wuift het drie keer met zijn staart, als om te bedanken.
    -op 03min24, midden in beeld. 

    Het geluid van de branding slaat zo van het scherm.
    klank niet te luid zetten :
    https://www.youtube.com/watch?v=ekmMD8oYtJ0 
    03min45

    Geen dure Greenpeace-operatie of spectaculaire Sea Sheppard-interventie.
    Die zijn ook nodig natuurlijk. Maar hier waren het gewoon de mensen van ter plaatse,
    zij gaven hun energie en tijd. En zij verdienen nu eeuwige roem op You Tube, zij het anoniem.

    m   - EZW-07/2014, bijgewerkt

    12-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.621. --- afl. 061/121

    afl. 061/121 ~ Schatten rond de bedstee

    'Wanneer zie ik je, venteke?'

    'Mocht het alleen van mij afhangen, dan kwam ik meteen naar jou toe en ging nooit meer weg, schat.'

    Ze reageerde niet, vroeg abrupt: 'Iets gevonden, Max?'

    'Nee … Marianne, luister, ik ben doodop. Niks geslapen, nog niks gegeten. Ik zit onder stof en webben.
    Ik voel me vies, vuil. Ik wil in bad en dan een stevig maal. Naar de Queen Anne ga ik niet meer.
    Naar dat hotel aan de basiliek evenmin. In dit kot blijf ik evenmin, so what baby?'

    Ik had het kort, wellicht wat te scherp-snijdend gevraagd. Ze weifelde even en zei dan zachtjes:

    'Oké, ik heb het begrepen. Neem mee wat voorlopig nodig is. Ik verwacht je over een tweetal uurtjes.
    De stevige maaltijd zal op tafel staan. Is mijn maatje eindelijk tevreden?'

    'Zoetje, ik wil echt niet dat jij je nu uitslooft voor mij. Trek iets leuks aan. Ik kom je oppikken.
    Zet mijn spullen af en dan we gaan uit eten. We hebben het beiden echt nodig eens onder normale mensen te zijn.
    Ik wil menselijke warmte en gezelligheid. Ik bel nu meteen naar Les Arcades, in 't Beenhouwersstraatje.
    Wees gerust geen toeristische plekpleister. Sylvia en Danny da's daar één brok hartelijkheid en de keuken valt meer dan mee.
    Wordt het te laat, geen probleem. We kunnen er zeker blijven overnachten.
    Hun hotelletje is er vlak naast en ik breng je 's morgens naar kantoor. Tot straks, je t'aime!'

    Ik douchte haastig. Rende naar mijn kamer. Greep een en ander bijeen.
    Kieperde alles in een reistas en sjokte naar beneden. De terrasdeur en keukendeur op nachtslot en weg.
    Minute papillon! Wat wou denkduiveltje dit keer? Wie zijn we vergeten? vroeg hij.
    Stan en Laurel! Vooruit, de tuin in, eieren rapen en beestjes voederen.
    Bied je excuses aan, kippen hebben vriendschap nodig of ze leggen niet meer!

    Regenmantel aan, revolver en kogels in de diepe zakken en de tuin in.
    De eerste doffe tonen van de Brabançonne! Wie nu weer?
    Marianne toch niet om te zeggen dat het feest uiteindelijk niet doorging!

    'Saepe pax periculosior bello fuit!'
    Serge! Die onnozelaar!
    'Arme vriend, vaak was vrede gevaarlijker dan oorlog. Hoe gaat het met jou, Max? Heb je je evenwicht al wat teruggevonden?'

    'Ik heb geen tijd en ik val om van vermoeidheid.'

    'Ik ben reeds een hele dag in gedachten bij jou, mijn vriend. Ik kom pas terug van de politie.
    Ik heb er Madeleine en Adrienne heen gereden. Ze zijn net als ik ondervraagd.'

    'Serge, maak het kort. Ik moet weg …'

    'Ja, Francis verwacht je. Hij heeft vernomen dat Gerda's stoffelijke resten maandag worden vrijgegeven.
    Hij gaat je dus bellen over de plechtige teraardebestelling. Luister, waarde vriend, ik wil je nog iets zeggen …

    'Kan het wat vlugger, ja?'

    'Max, verbreek de verbinding niet. Scheep me ook niet af. Ik sprak met inspecteur Vloesberghe.'

    'En jij hebt die man heel wat kunnen vertellen!' schampte ik boosaardig.

    'Nuttige zaken, Max, echt nuttige zaken. Je kan me misschien niet lijden, maar ik ben geen charlatan en nog minder een schijnheilige.
    Volgens wat Francis me zegde, zou het mogelijk zijn dat een en ander uit Gerda's kamer werd ontvreemd.'

    'Kerkbazaar!'

    'Vergis je niet, waarde vriend. Je beseft het misschien niet. In Gerda's kamer is een fortuin verzameld!'

    De antieke bidstoelen, de kerkboeken uit de veertiende eeuw, de gouden en zilveren monstransen,
    de wassen madonna’s onder stolp, de polychrome heiligenbeelden! Serge wist er verdorie meer van dan ik!

    'De "kamerende" zielenherder, weer iets nieuws!'

    'Spectemur agendo, Max, beoordeel ons naar onze daden. Die kamer was een bezinningsoord voor onze gebedsgroep.
    Vooral Adrienne heeft aan de inspecteur een vrij behoorlijke beschrijving van de inboedel kunnen geven.
    Niet alles, maar toch heel wat. Wij blijven er allen bij, dat een of andere bende de woning is binnengedrongen.
    Ondanks mijn vele waarschuwingen bleef die brave Gerda geloven aan de innerlijke goedheid van elke mens …
    Max, ik wil het in feite hebben over de teraardebestelling van Gerda, wij moeten …'

    'Serge, wij moeten juist niets. Valt er iets te regelen, doe het dan met Francis. Oké? Salut.'

    Eindelijk van die kwal verlost! Een fortuin aan kerkbazaar op haar kamer? Francis had daar beslist ook geen idee van.
    Als iemand het kon weten, dan was het die pastoor en niemand anders.
    Ik moest dringend de verzekeringsmakelaar contacteren, de raad van Vloesberghe opvolgen,
    de troep van Gerda en andere waardevolle voorwerpen laten opslaan. Onbewoonde villa's nodigen uit tot inbraak.

    Ben je gek, riep denkduiveltje. Die gasten van de belastingen weten je ook wonen, hoor!
    Nooit gehoord van een aangifte nalatenschap! Het kan goed zijn dat die witte brigade
    een gedetailleerde plaatsbeschrijving heeft opgesteld. Wat als de belastingen het in hun hoofd krijgen om te neuzen in die dossiers?
    Overleg eerst met je zoon. Hij is gewiekst genoeg. Weet hij het niet, dat hij zijn netwerken optrommelt.
    Morgen overleg met hem. En nu, hop, naar Marianne.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

    12-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    11-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ de nieuwe man

    mannen die zich wat meer blootgeven, wat houdt dat in?

    Wat dat inhoudt? Yohann en Raphael, twee jongens uit Montreal,
    zijn professionele jongleurs en zij zien het zo :  

    klank aanzetten
    https://www.youtube.com/watch?v=aSXZtYFdvsI 
    04min16 

    Nee, er valt geen handdoek, wat had ge gedacht, het zijn jongleurs! 

    Le plus Grand Cabaret du Monde, met als presentator Patrick Sébastien, FR2.
    Af en toe vraagt deze gastheer de artiest na het optreden bij hem aan tafel voor een gesprekje,
    maar bij dit duo lag dat wat moeilijk, denk ik, de zaal in stappen met maar één handdoek voor hun tweeën.

    m  - met dank aan FIV – EZW-09/2014, HiH-05/2015, herwerkt - http://www.lesbeauxfreres.com/

    11-07-2018 om 05:49 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.620. verf

    Wat er gebeurt wanneer men een kleuter en een open pot verf twee minuten alleen laat :  

    https://www.youtube.com/watch?v=4DPYoe2XAxc   Caught white-handed! When Victoria Farmer went to check on her daughter Anistyn, she discovered her toddler had submerged herself in a bucket of white paint   foto van 't Net

    Dat kindje zit onder de verf. Wat er met het interieur gebeurd is vind ik niet erg.
    Bij een open pot verf en een ladder laat men een kleuter niet zonder toezicht.
    Dat is om miserie vragen en miserie hebben ze dus onmiddellijk geserveerd gekregen.

    Maar het kind zelf zit onder de verf. Zo te zien voor drie kwart. Of meer. En dat is gevaarlijk.
    Nu hoop ik dat het een geënsceneerde foto is en dat al dat wit onschadelijke yoghurt is.
    Maar ik vrees dat het verf is, aan de voetafdrukken te zien en de spatten bij de voetjes. 
    En er schoot me iets te binnen van lang geleden.

    Tijdens de geschiedenisles wou de lerares ons duidelijk maken wat de aanloop geweest was
    naar de Franse Revolutie. Over de uitspattingen van de rijken en de Lodewijken.
    Eén van de voorbeelden ging over banket. 
    Een sensationeel banket moest afgesloten worden met een spectaculair banketgebak.
    Dat sluitstuk moest een vertoon van praal zijn, zowel qua afmetingen als qua afwerking.
    Het gevaarte werd binnen gerold en bovenop troonden al eens levende cupidootjes,
    dat waren in zilver of in goud geverfde kleuters.

    De verf was geen onschadelijke body-verf natuurlijk. Het was de verf van toen, de niet-wateroplosbare soort.
    Door de giftige pigmenten stierven de kleintjes achteraf.
    Ze stikten omdat de huid niet meer kon ademen. Maar dat werd dan als zijdelingse schade afgedaan.
    De kinderen waren waarschijnlijk ook op voorhand 'gekalmeerd' om te blijven liggen of zitten.

    Over de levende geverfde cupido's heb ik geen documentatie gevonden, maar wel iets over chemicaliën op de huid.

    "Stoffen die door de huid worden opgenomen zijn chemicaliën waaronder landbouwgif.
    en waaronder ook verf
    Deze stoffen veroorzaken een verlamming van de spieren.
    Hierdoor kunnen ernstige ademhalingsproblemen ontstaan.

    De behandeling van deze slachtoffers is :

    - Verwijder kleding en spoel tenminste 30 minuten het geraakte lichaamsdeel
    - Zorg dat het slachtoffer zo snel mogelijk in het ziekenhuis komt "

    En nu vraag ik mij af hoe het verder gegaan is met dat kindje op de foto. 
    30 minuten douchen en dan naar Spoed, of moest de fotograaf eerst nog de foto posten?
    Of de schade opkuisen terwijl het kind 'op straf' stond. En onderwijl droogt de verf op dat klein lijfje … 
    Wat er ook van weze, ik vind het een akelige foto.

    ---

    Alles oké met de kleine.

    Gisteren voormiddag werd ik over en weer gestuurd van Failblog naar Pinterest en terug,
    maar ik vond nergens geschreven of gesproken info over het verfmeisje.
    'k Gebruikte de verkeerde zoekwoorden merk ik nu, want het hele verhaal
    staat op de site van het AD. Met dank aan JDB voor het doorsturen.

    Wanneer deze kleine later gaat solliciteren, wordt het een job in de verfsector waarschijnlijk,
    én ze kan aantonen dat ze van zeer jong al in de materie geïnteresseerd is.

    Anistyn Farmer  Afbeeldingsresultaat voor Anistyn Farmer   foto van ’t Net 

    https://www.ad.nl/bizar/anistyn-2-neemt-bad-in-emmer-witte-latexverf~a10ce84a/ 
    m  – HiH-07/2015, toen bijgewerkt dank zij JdB , https://nl.wikipedia.org/wiki/Verf#Milieu_en_gezondheid

    11-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.619. --- afl. 060/121

    afl. 060/121 ~ De zoektocht

    Het huis stond er zoals ik het nooit tevoren had willen zien. Beeld uit een mistig grijze waternevel.
    Zo op het eerst zicht al jaren onbewoond. Koud. Ongezellig. Afstotend. Potdicht. Stilte alom.
    Niet eens een verre nieuwgierige burenblik. Een spookhuis. Nooit het mijne geweest. Een graf van een huis.
    Ik ging onzeker naar binnen. Als kwam ik niet in een bekende ommuurde veiligheid, maar op vijandig gebied.
    Met hier en daar loerende flikken. Er was natuurlijk niemand. Mijn ogen gingen direct naar de trap. Daar had ze gelegen.
    Waren er nog bloedsporen, andere sporen?
    Hadden ze een krijttekening van het corpus aangebracht, zoals in een film steeds ziet?

    Trek het je verdomme niet aan, suggereerde denkduiveltje. Ik hoop dat je tenminste weet waarvoor je gekomen bent!
    Vooruit eerst naar boven! Kledij en ondergoed, sokken niet vergeten,
    scheergerief, tandenborstel, aftershave en je shampoo tegen schilfers. Je kleerborstel!
    Nee, Marianne heeft dat niet. Jonge vrouwen gebruiken meestal zo’n kleefspullen
    en jij gaat je daar blauw aan ergeren. Komaan, automatische piloot inschakelen en dan wegwezen.
    Nee, stop, vriend, eerst zoeken. Goed zoeken! 

    Ik trok mijn klamme overjas uit en daalde meteen af naar de kelder, de rommelkelder.
    Daar, in de uiterste webbenhoek, tussen een drietal oude tuinstoelen, een manke tafel
    en een kleurloos versleten zonnescherm stond vaders gereedschapskist. Een ruime, houten, logge bak.
    Proppensvol met allerhande oud en nutteloos alaam. Ik wist zelfs niet of er iets uit verdwenen was.
    Nerveus maakte ik de kist leeg. De browning FN lag er nog, helemaal onderaan.
    Eerst zorgvuldig verpakt in grauw papier en daarna in een beschermende vilten doek, het doosje met kogels erbij.
    Dát had de politie dus over het hoofd gezien! Ik nam de browning en de kogels mee.
    Gooide de kist daarop weer vol en startte nauwgezet mijn verder kelderonderzoek.
    Vastbesloten het huis van onder tot boven onder de loep te nemen.
    Gerda's schriftjes moesten ergens liggen. Die zekerheid had ik voor honderd procent. Maar waar?
    Ik zag twee grote ijzeren reiskoffers, die nooit voor enige vakantie hadden gediend.
    Ze waren nog door Francis gevuld met tekenboeken, stripverhalen, schoolagenda's,
    cursussen, stapels statistieken, fotoalbums van de Vanbesiens, schoolrapporten en eindwerken.

    Heel die bestofte rimram doornemen vergde ruim twee volle uren en bracht niets op.
    Het deed me wel mijmeren over een tijd dat ik hoopte mijn zoon, op wie ik destijds zo trots was geweest,
    nog eens te kunnen waarderen als mijn evenbeeld. Ik was hem stilaan kwijtgeraakt.
    Voornamelijk door Gerda's toedoen. Nu bleef Pat tussen hem en mij.
    Pat, met al haar heimelijke gifpijlen naar mij, de schuld en de boete die ze me blijvend wou opleggen.
    Ik kreeg het opnieuw moeilijk, doorzocht niettemin de drie overige kleinere kelderruimten,
    vond niets en klom vermoeid de trap op, onder het stof en de spinnendraden.

    Genoeg voor vandaag. Dit huis was immers nog altijd het mijne.
    Ik kon morgen en overmorgen verder rustig de tijd nemen om voort te zoeken.
    Ik had een fles St. Estèphe meegenomen. Ontkurkte ze, nam een stevig glas en belde Marianne.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

    11-07-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!