NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • ----- om in te bijten
  • 688. Hal Lasko
  • 687. --- afl. 104/121
  • ------ Ferdy & Leemans
  • 686. doop Seluj
  • 685 .--- afl. 103/121
  • ------ schooltaak
  • 684. telefoneren
  • 683. --- afl. 102/121
  • ------ zoet-zuur
  • 682 strooien hoed
  • 681. --- afl. 101/121
  • ------ graad is alles
  • 680. geld ~ écht geld
  • 679. --- afl. 100/121
  • ------ uit de losse pols
  • 678. bomen verhuizen
  • 677. --- afl. 099/121
  • ------ charmante man
  • 676. spijt
  • 675. --- afl. 098/121
  • ------ een autokoe
  • 674. wat een dokter!
  • 673. --- afl. 097/121
  • ------ Brits fatsoen
  • 672. 't remt niet
  • 671. --- afl. 096/121
  • ------ verstrooid
  • 670. mijn hok
  • 669. --- afl. 094-095
  • ------ oma dalton
  • 668. de vissoep
  • 667. --- afl. 093/121
  • ------ intens manneke
  • 666. pillen pakken
  • 665. --- afl. 092/121
  • ------ begoochelen
  • 664. kippevel
  • 663. --- afl. 091/121
  • ------ strand & zand
  • 662. YSL & Majorelle
  • 661. --- afl. 090/121
  • ------ tijd is relatief
  • 660. de Kreta - krok
  • 659. --- afl. 089/121
  • ------ ze rukken op !
  • 658. meloenen
  • 657. --- afl. 087+088
  • ------ kleine & kat
  • 656. de andere Russen
  • 655. --- afl. 085+086
  • ------ lookalike + nep
  • 654. geheim
  • 653. --- afl. 083+084
  • ------ virtuoze dames
  • 652. het is Tetris !
  • 651. --- afl. 081+082
  • ------ speel dan toch
  • 650. het paradijs
  • 649. --- afl. 079+080
  • ------ de kleine coach
  • 648. een Smutske
  • 647. --- afl. 077+078
  • ------ mistake waltz
  • 646. connecties
  • 645. --- afl. 075+076
  • ------ allen te paard !
  • 644. een schreeuwertje
  • 643. --- afl. 073+074
  • ------ hulde aan Greeley
  • 642. kritiek
  • 641. --- afl. 072a+b
  • ------ contrast
  • 640. ontbijt ~ oelala
  • 639. --- afl. 071/121
  • ------ 'n boom schieten
  • 638. les gens du nord
  • 637. --- afl. 070/121
  • ------ de selfie
  • 636. kast & kast
  • 635. --- afl. 069/121
  • ------ de locatie
  • 634. wraak
  • 633. --- afl. 068/121
  • ------ treitergedrag
  • 632. in werking!
  • 631. --- afl. 066-067
  • ------ weinig kruimels
  • 630. complimenten
  • 629. --- afl. 065/121
  • ------ kantoor-test
  • 628. Mr Poubelle
  • 627. --- afl. 064/121
  • ------ muggen
  • 626. opa als oppas
  • 625. --- afl. 063/121
  • ------ letter-kundige
  • 624. telefoneren
  • 623. --- afl. 062/121
  • ------ drama & passie
  • 622. succesverhaaltje
  • 621. --- afl. 061/121
  • ------ de nieuwe man
  • 620. verf
  • 619. --- afl. 060/121
  • ------ ontvangen v MPC
  • 618. zitbanken
  • 617. --- afl. 059/121
  • ------ computer-fitness
  • 616. telefoonboek
  • 615. --- afl. 058/121
  • ------ ijsbellen
  • 614. straatnieuws
  • 613. --- afl. 057/121
  • ------ 'witte rook'
  • 612. Ray Franky
  • 611. --- afl. 056/121
  • ------ toenik aarriep
  • 610. elk een nikè
  • 609. --- afl. 055/121
  • ------ oog voor detail
  • 608. vlieg-etiquette
  • 607. --- afl. 054/121
  • ------ gesloten
  • 606. lottodag
  • 605. --- afl. 053/121
  • ------ noedelpoedel e.a.
  • 604. goed nieuws
  • 603. --- afl. 052/121
  • ------ fiets
  • 602. teken een kat
  • 601. --- afl. 051/121
  • ------ geen tuin
  • 600. dertien zijn
  • 599. --- afl. 050/121
  • 598. kamperen thuis
  • 597. --- afl. 049/121
  • 596. snel vergeten
  • 595. --- afl. 048/121
  • 594. rode panda
  • 593. --- afl. 047/121
  • 592. in Dublin
  • 591. --- afl. 046/121
  • 590. WK in 't Engels
  • 589 . --- afl. 045/121
  • 588. voornaam
  • 587. --- afl. 044/121
  • 586. uitstelgedrag
  • 585. --- afl. 043/121
  • 584. voor aap
  • 583. --- afl. 042/121
  • 582. leerzaam
  • 581. --- afl. 041/121
  • 580. WK & huiswerk
  • 579. --- afl. 040/121
  • 578. morgen zomer
  • 577. --- afl. 039/121
  • 576. handig
  • 575. --- afl. 038/121
  • 574. WK-tomaten
  • 573. --- afl. 037/121
  • 572. akelig dromen
  • 571. --- afl. 036/121
  • 570. twee bier, aub
  • 569. --- afl. 035/121
  • 568. over details
  • 567. --- afl. 034/121
  • 566. kinderzomerbang
  • 565. --- afl. 032-033
  • 564. auto na 70
  • 563. --- afl. 031/121
  • 562. trage dagen
  • 561. --- afl. 029-030
  • 560. bruiloft
  • 559. --- afl. 028/121
  • 558. blije uren
  • 557. --- afl. 027/121
  • 556. vader-dochter
  • 555. --- afl. 026/121
  • 554. de vader-nanny
  • 553. --- afl. 025/121
  • 552. de nodige zorg
  • 551. --- afl. 024/121
  • 550. de taal van ...
  • 549. --- afl. 023/121
  • 548. stroomstoring
  • 547. --- afl. 022/121
  • 546. buitensport
  • 545. --- afl. 021/121
  • 544. een vrije dag
  • 543. --- afl. 020/121
  • 542. gratis vd kip
  • 541. --- afl. 019/121
  • 540. parkeren
  • 539. --- afl. 018/121
  • 538. menselijke mens
  • 537. --- afl. 017/121
  • 536. doet dit pijn ?
  • 535. --- afl. 016/121
    'een gans jaar maart?'
    schrijfvloer
    02-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.541. --- afl. 019/121

    afl. 019/121 ~ Onwaardige vaders

    'Jij, jij schoft, jij stuk ellende, jij verderf van mijn kind, jij onwaardige vader', krijste zij.

    'Nu is het gedaan. Voortaan hou ik me onze jongen bezig, hoor je !' reageerde ik kalm doch beslist
    en riep daarop nog harder dan zij: 'Zie je niet dat hij dit kotsbeu is.
    Die spoken van hierboven maken jou ziende blind, jij … jij kwezel.'

    Zij kwam op mij af en mepte met grote uithaal op mijn gezicht.
    'Jij, hoe zou jij je om een kind kunnen bekommeren?
    Je bent haast nooit thuis en zit je niet in dat duivelsoord van een krant, dan kruip je naar je werkkamer.
    Jij stuk niets, jij goddeloze, jij satansloeder, monster ja, een monster dat verdelgd moet worden, dat ben je'.

    Dit was onze eerste slaande ruzie.

    Francis zat er stilletjes, onbegrijpend en angstig bij.
    Ach, die talloze hoogoplopende twisten,
    soms met een por, een slag, zelfs een schop toen Francis nog een jochie was.
    Vervreemd opgroeide tussen zijn ouders en later meer en meer wegkroop achter zijn studieboeken.
    Wij maakten hem in feite tot een verschrikte zwijger, en ik,
    ik wou me om dit alles nog meer aan hem hechten
    zonder echter ooit zijn kille schors van bange weerstand te kunnen doorbreken.

    Ja, beste lezer, die zinloze, overdreven godvruchtigheid van Gerda!
    Ik zou er willen aan voorbijgaan, maar ik moet er blijven over schrijven.
    Het is immers de kern van mijn geschiedenis.

    Neen, ik ben nooit wat men noemt "gelovig" geweest.
    Te nuchter? Misschien. Zeker niet te simpel van geest.
    Hoe mysterieus het ontstaan van de mens ook is, kennis en weten zijn ten slotte stukken beter dan geloven.

    Ik kan alle respect opbrengen voor de oudste volkeren ter wereld, de aanbidders van de zon,
    dat wonderlijk hemellichaam, dat ons licht en warmte geeft en dat, hoe verbazingwekkend ook,
    met miljarden jaren energie zichzelf dag na dag blijft opladen.

    Maar de leer van een god volgen en eren, die na drie eeuwen caritatieve werken,
    het pacifisme in het Westen verving door verheerlijking en wettiging van zinloos geweld.
    In wiens naam moorden, branden en folteringen, liefst honderden jaren lang zijn gebeurd.
    Een leer volgen, die onze geschiedenis onteert door de gruwelijkste oorlogen,
    door vrouwen te onderdrukken en levend te verbranden.
    Een leer, die de Afrikaanse medemens ging mores leren met paters en nonnen als excuustruzen en met
    de stilzwijgende en welwillende medewerking van staatshoofden
    als exploitanten van de bodemrijkdom, als vampiers die naties leegzuigen.
    Een leer die nu fulmineert naar mensenhandel, maar eeuwenlang expert was in slavenhandel.
    Een leer die achttien eeuwen lang een spoor van bloed, vernieling en dood heeft achtergelaten.
    Een leer, die er maar niet in geslaagd is het wereldbeeld mooier,
    beter en leefbaarder te maken, neen, honderdmaal neen.

    Spreek mij gerust tegen als ik fout zit, beste lezer,
    maar dát kan er bij mij echt niet in. Daar bedank ik feestelijk voor.

    Het enige "religieuze" moment dat mij kan boeien, is een fenomenale goal of schitterende pass van een
    Zuid-Amerikaanse voetballer,
    die op de knieën valt en de handen ten hemel steekt.
    Religie en voetbal? Waarom niet!
    Dus de Rode Duivels in het vervolg op retraite in een Norbertijnenklooster
    in plaats van een luxe resort ergens te velde!

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    02-06-2018 om 04:32 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    01-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.540. parkeren

    Parkeren is voor mij een ramp.
    Waarschijnlijk dateert mijn geklungel van voor de stuurbekrachtiging. 
    Van dat gesleur aan het stuur raakte ik toen buiten adem.
    En het stuur stond te hoog voor mij. En ik was te klein van gestalte.
    En ik deed met die auto toch niks goed volgens iemand die vond dat hij het kon weten,
    iemand die dacht dat lesgeven gelijk stond met brullen. 
    En toen de stuurbekrachtiging er dan eindelijk kwam, belandde ik ongeveer in het decor
    omdat ik teveel kracht zette. Wéér niet goed. 
    Auto’s en ik, het is nooit een succes geweest.

    Gebrek aan ruimtelijk inzicht is het niet, want ik ben ongeveer kampioen in
    bagage maken en dingen stapelen en stouwen in autokoffers en in smalle kasten,
    op lage zolders en in kleine kelders.

    Bij parkeren is er iets dat me doet denken aan een examen zonder herkansing.
    En ik verwacht halvelings dat dat gebrul van toen elk moment weer kan beginnen,
    want het is waarschijnlijk wéér niet goed wat ik doe.  
    Het gedoe van toen is voorbij, maar het is niet over.

    m - EZW-06/2014, herzien

    01-06-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.539. --- afl. 018/121

    afl. 018/121 ~ Leven met godswaanzin

    Afzonderlijke slaapkamers waren voor ons dan ook vrij vlug normaal.
    Haar kon het niet schelen. Integendeel, ze dankte er royaal haar Heer voor.
    Mij stoorde het evenmin.
    Eigen handwerk smaakt nog altijd stukken beter dan zoutloos gepomp,
    vooral gevolgd door een kruisteken en schietgebedje omdat die vunzigheid weer voor weken van de baan was.
    En dat, toen de "Make love, no War"-golf al geruime tijd Europa had overspoeld. 

    Als moeder, beste lezer, faalde zij evenwel niet.
    Francis werd nog meer háár oogappel dan de mijne.
    Zijn strikt verzorgde levensbegeleiding werd haar heilige, dagelijkse plicht.
    Ze lette met argusogen op zijn voeding, hygiëne en gezondheid.
    Leerde hem lezen en schrijven vóór de basisschool ermee begon.
    Zocht zorgvuldig de juiste vriendjes voor hem uit,
    liever twee of drie speelkameraadjes dan eentje
    (met twee jongetjes in de speelkamer weet je maar nooit).
    En, waanzinnig religieus als zij was,
    bracht ze hem de 'onschatbare waarden en normen' van de rooms-katholieken bij. 

    Ik steiger nog als ik terugdenk aan die te brave kinder- en tienertijd van Francis.
    Zijn deemoedig verveeld gezichtje terwijl hij haar preken aanhoorde
    of zijn martelaarsuitdrukking als hij roerloos moest luisteren,
    terwijl ze met haar toonloze nonnenstem pagina's voorlas uit haar bijbel. 

    Zal ik u een voorbeeld geven?
    Francis moet zo'n tien jaar geweest zijn en haast elke avond, na de schooltaken,
    was een kwartiertje kinderbijbel luidop lezen het ritueel voor het slapen gaan.
    Het kind pruttelde tegen.
    Wou Kuifje.
    'Taal is taal', zei Gerda, 'en beter geestelijke taal dan de onnozelheid die je vader meebrengt.'
    En vocht is vocht, beter geestrijk vocht dan jouw wijwater, dacht zijn vader
    en nam een deugddoende slok Ricard.

    Op haar programma die avond, dé goddelijkste en kostelijkste komedie aller tijden:
    het scheppingsverhaal.
    Ze zaten tegenover elkaar. Hij met zijn boek,
    zij ellenbogen op tafel, gevouwen handen en vingertoppen tegen de mond, vroom aandachtig luisterend.
    Toen mijn zoon aan de passage kwam waarin de schepper de aarde boven de lucht heeft geschapen
    en hij dacht dat zulks op niet veel leek, omdat het ene toch onder het andere moet,
    stopte Francis abrupt zijn lectuur en vroeg:
    'Maar wie schiep god dan eigenlijk?'

    Als iemand het in Keulen hoorde donderen, dan was het Gerda.
    De ogen wijd open, een hand onmiddellijk op het hart.
    Het spreekwoord "Van de hand Gods geslagen" prachtig in beeld gebracht.
    Halleluja, eindelijk mijn beurt.

    Ik zei, drukkend op ieder woord:
    'De vriendjes van je ma, jongen. ’t Is te zeggen, heel lang geleden eerst de volgelingen van Jezus,
    de bekendste Jood aller tijden, maar door de kerk van Rome altijd afgebeeld met een Arisch gezicht.
    Ik heb je vorige week verteld over Hitler en zijn uitverkoren volk.
    Je weet dus wat dat betekent, een ariër, ja?
    Wel, die Jezus had de verdienste breeddenkend en sociaal te zijn.
    En waarom, jongen? Omdat hij vertelde over goede waarden zoals
    naastenliefde, de hongerigen spijzen, de naakten kleden en dat alle mensen gelijk zijn voor god.

    Weet je Francis, mijn grootmoeder was ervan overtuigd
    dat die Jezus in feite de allereerste bekende socialist ter wereld was.
    Daarom ging zij steeds braafjes en zo dankbaar naar de zondagsmis.
    Tot je pa haar veel later voorlas uit boeken, waarin stond dat die christelijke waarden
    al zo'n tweeduizend jaar vóór de geboorte van Jezus door de Egyptenaren waren uitgevonden.
    Die mensen aanbaden ook een god. Die heette Amon. Alle mensen waren gelijk voor Amon.
    Vijfhonderd jaar vóór de geboorte van diezelfde Jezus, wisten de Chinezen al,
    dat je een ander niet mag aandoen wat je niet zou willen dat die andere jou aandoet.

    Ja, jongen, mijn grootmoeder trok toen grote ogen.
    Zij had niet de kans gehad om naar school te gaan.
    Zij kon niet lezen.
    Ze kwam uit een kroostrijk gezin, met z'n elven waren ze.
    Brave mensen, arm maar proper en … gelovig.
    Zij luisterde naar de mooie verhaaltjes van meneer pastoor, ook de minder mooie.
    Verhalen die haar verschrikkelijk bang maakten, waardoor ze nachtmerries kreeg.
    Over mensen die eeuwig brandden in de hel, de zondaars en de zondaressen.

    Dat waren mensen die niet luisterden en niet deden wat meneer pastoor wou.
    Meneer pastoor die wist alles veel beter.
    Die haalde zijn wijsheid uit boeken geschreven door Rome.
    Wel, jongen, die volgelingen van Jezus, hun geschriften en hun verbeelding,
    die schiepen de god van het Westen.
    En al hun tralala werd nog zinlozer opgefokt en uitgebuit door
    pauzen, pastoors, nonnen, ook door de tante-nonnekes van je ma, jawel, en door de Jezuïeten.
    In feite door iedereen van die kliek, die er munt uitsloeg
    om vooral macht te verkrijgen en daarom nog meer bijbelse verhaaltjes uit de duim zoog. 

    Zoals dat van die man, chef van een dorp, die de bergen introk.
    Daar hoogstwaarschijnlijk kauwde op bladeren van een of andere struik en hallucineerde.
    Een soort lsd-trip, een hippie uit de oudheid dus.
    Ik heb je al verteld van de hippies en Woodstock.
    Wel in plaats van bloemenkransen te maken, te dansen en de meisjes te kussen, begon hij als een gek te beitelen.
    Eens zijn bui over, kwam hij naar huis, met stenen vol tekens.
    Zijn mensen konden dat toch niet lezen in die tijd. Voilà, zei hij, voortaan gaan jullie zo leven.
    God heeft de wolken opengetrokken en mij een opdracht gegeven!
    Die man was dagen van huis weg. Hij moest toch een goed excuus hebben, vooral tegenover zijn vrouw.
    Natuurlijk werd zijn verhaal voortverteld en geloofd.
    Dat is zoals een leugen. Je blijft die altijd weer herhalen. Je wijkt er niet vanaf en op de duur
    wordt ze aanzien als een waarheid. Zelfs door de leugenaar.
    Die gasten, die schiepen haar god, jongen, en niemand anders.'

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    01-06-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    31-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.538. menselijke mens

    2014, een méns op Garros 

    De TV staat aan en in het langslopen vang ik al eens een glimp op
    van iets wat me niet interesseert, maar dat toch blijft hangen. 
    Zo zag ik dat de ballenjongens op Roland Garros tijdens de regenpauzes
    met een grote paraplu de spelers beschermen tegen het nat,
    én
    dat die jongens daar blijven staan, met ongeveer gestrekte arm,
    de andere arm op de rug, zoals lakeien en dat waarschijnlijk voor zolang de bui duurt.

    De Franse Revolutie heeft Garros overgeslagen, denk ik.
    De liberté en de fraternité zijn er misschien, maar de égalité nog niet. 
    En vanmorgen zat er een hartverwarmend filmpje in de mailbox.
    Tennisfans kennen het waarschijnlijk al lang want sinds 2014 werd het 13 miljoen keer bekeken.

    Novak Djokovic, een menselijke mens. Toch wanneer het regent. 
    klank aanzetten om de reacties van het publiek te horen,
    https://www.youtube.com/watch?v=YskqvyX1W7M 
    01min46

    m - EZW-06/2014, herwerkt - http://nl.wikipedia.org/wiki/Novak_%C4%90okovi%C4%87 , http://nl.wikipedia.org/wiki/Vrijheid,_gelijkheid_en_broederschap

    31-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.537. --- afl. 017/121

    afl. 017/121 ~ onbeantwoorde vragen

    Zijn daarachter mijn bewondering en mogelijke afgunst te zoeken?
    Stel ik mij domweg aan alsof ik niet de vader en hij niet de zoon is,
    maar ik veeleer een sanguinistisch aanhangsel van hem met mijn zoon in de juistere rol van paternalisme?

    Begrijp dus mijn gemengde gevoelens van krenterige vreugde en onderdrukte prikkelbaarheid,
    toen hij met de grootste onderscheidingen zijn titels in Gent en Boston behaalde
    en het vrij vlug bracht tot Europees verantwoordelijke van een belangrijke Amerikaanse verzekeringsmaatschappij,
    een goed, blijkbaar gelukkig (!?) huwelijk sloot,
    een kast van een villa betrok in Keerbergen en die liet renoveren.

    Francis legde de lat steeds hoger, startte ook een eigen zaak op:
    dienstverlening à la carte, dus hoofdzakelijk beheer van zwart kmo-geld,
    overname van kleine accountantbureau’s, beursspeculaties, adviseur van vastgoedyups.

    Naar buiten uit -zijn bedrijvigheden in het vage even terzijde gelaten-
    een heer van stand, een klasbak hors série die
    zijn moneybijbel aan zijn kniebuigende omgeving dicteerde alsof het reële sprookjes waren.
    Moest er al eens aan de noodbel getrokken, de netwerkvrienden hielpen met de glimlach.
    That's what friends are for!

    Zie mij dan, beste lezer, de afstandelijke toeschouwer-vader, in-tevreden en fier ondanks alles,
    tegenover de onkreukbare uitstraling van zijn zoon.

    Doch vader was inmiddels evenmin bij de pakken blijven zitten.
    Vader had ondertussen "De Klapper" geschapen, het populairste weekblad van de groep ooit.
    Samen met de krant vetmester van de uitgeverij.

    Toen de oplageteller na anderhalf jaar boven de 70.000 sprong,
    liet ik alle nevenactiviteiten vallen en volgden de royalties conform de stilzwijgende normen binnen de groep.

    Er was absoluut geen reden om mij een loser te voelen.
    Leuk villaatje, firmawagen en de eigen gedroomde bordeauxkleurige Rover, plus een kei van een zoon.
    Voor de buitenwereld was ik echt een geluksvogel met beslist goed gespekte bankrekeningen.
    Maar mijn huwelijksleven, van binnen uit gezien?

    Ma douceur de vivre werd eerst uitsluitend gecelebreerd aan mijn werktafel.
    In een achterkamertje, waar ik de eerste jaren mijn stationsromannetjes uittikte en er telkens opnieuw
    mijn hongerige hartenkreet in uitschreeuwde naar een eigen beleefde, passionele en hechte liefdesrelatie.
    Grote afschuw en schaamte van mijn eega voor dit soort werk!
    Wel haar goedkeurend knikje bij het nakijken van onze bankrekening.

    Dit wil ik eerst en vooral onderstrepen:
    mijn huwelijk met Gerda was in feite voor mij een schijnhuwelijk en voor haar een noodoplossing, een soort noodliefde.
    Een sacrale tussenfase, de tussenfase waarin zij wachtte op haar god.
    Eens getrouwd en al vlug vader, wou ik weer van haar af. En zij van mij.
    "Liefde" tussen ons was als een surrogaat van gewoonte en onverschilligheid.
    Wederzijds gedogen met geforceerde glimlachjes van welzijn voor de naaste omgeving.
    Op hoog- en feestdagen gekruid met de voor haar verplichte vier minuten plafond-kijken.

    Gerda had absoluut geen behoefte aan seks, laat staan aan eigen genot,
    ondanks mijn schuchtere pogingen ooit in een periode die wittebroodsweken heet.
    Op zich geen extreem geval. Er lopen beslist, nu nog, massa's jonge vrouwen rond
    die onder andere niet eens weet hebben van de weldoende waarde van hun clitoris.
    Gerda was er zo eentje ontdekte ik te laat. Verdomme!
    Komt daarbij dat ze op jonge leeftijd haar devoot zieltje aan de goddelijke beschermheer had verpand.

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    31-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    30-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.536. doet dit pijn ?

    het heet pijn vanaf hoé pijn ?

    De huisarts heeft aan mijn reacties niet veel informatie.
    - Doet dit pijn?
    - Eh, kweeni dokter.
    - En dit?
    - Het voelt wel vervelend, dokter, maar of het pijn is weet ik niet.

    En dan zie ik dat ze aan mijn antwoord geen boodschap heeft.
    ‘k Heb me al afgevraagd of ik voor haar gemoedsrust eens niet wat 'ja' en 'aw' zou moeten antwoorden.
    Pijn noem ik wanneer ik niet meer uit mijn ogen kan kijken en moet gaan liggen. Dat is pijn.

    Menstruatieweeën, dát was pijn. Vooral toen ik nog piepjong was.
    Maar daar had ik iets op gevonden : bergop fietsen.
    Daar was ik achter gekomen toen ik eens van de bakker terug kwam.

    Bergop fietsen doet de buikspieren werken en die versnellen het hele proces.
    Dit is waarschijnlijk een ongevraagde detail, maar ik vertel het toch maar efkes,
    voor wie een (klein)dochter met heeft die tegen pijnstillers is.
    Hometrainer op weerstand 3 zetten is ook goed. (stand Mont Ventoux, noemt MML het)
    Later was dat fietsen niet meer nodig, maar dat is een ander verhaal.

    In elk geval was ik toen blij dat ik van dit soort pijn vanaf ben.
    Niks dat nog een week uit de maand hapte. Of toch niet op dié manier.
    Een vrijere wereld.

    m  - EZW-05/2013, bijgewerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Dysmenorroe

    30-05-2018 om 03:56 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.535. --- afl. 016/121

    afl. 016/121 ~ van vroeger tot nu

    Beste lezer, ik zou u de rest van dit verhaal kunnen presenteren als een journalistiek verslag.
    Zakelijk-koel. Beknopt. Met een paar sensationele titels. Zoiets gaat er altijd als koekenbrood in.
    Of als thriller, een pakkende thriller, gekruid met onvermoede medische en juridische toestanden,
    bewogen verbale duels tussen ondervragers en verdachten.
    en mengeling van Silent Witness, een diepmenselijke Frost in het bourgondisch vel van een Witse
    of een vaderlijke Baantjer met de accuratesse van Poirot.
    Kan niet. I haven’t got the latters little grey cells, om niet te spreken van de overkill aan thrillers op de markt.

    Geloof me, u zou er ten slotte veel bij verliezen.
    Ik wens dat u de hele zonderlinge geschiedenis kent zoals ik ze heb ondergaan.
    Zonder franjes, met alle onthutsende, pijnlijke en pikant-erotische details.
    Ik wil, beste lezer, dat u er van het begin tot het eind live bij bent.
    Om juist te kunnen oordelen.
    Of te veroordelen.

    Nu ik me, als de donkerste schaduw van mezelf, voor een spiegel het vel afstroop,
    stel ik vast dat het allemaal een zelfgezochte hel werd en dat ik er kermend in opbranden moest,
    met geen enkele kans om er nog uit te raken en me een wijzer, gelouterd man te weten.
    Gedane zaken nemen nimmer een keer. Alleen dwazen dragen een boetekleed vóór de zonde.

    Mijn enige zoon, Francis, economist en financieel expert, op het mierenneukerige af
    (soms tot het frauduleuze toe), heeft één devies:
    'The painting is on the canvas, not behind it'.
    Waarmee hij bedoelt dat een kunstwerk (of het leven, dat toch het allerbeste kunstwerk aller tijden is)
    eigenlijk iets is om verstandelijk-emotioneel te ondergaan,
    niet om er heel diep over na te denken en er een soort van schaakspel van te maken.

    Ik heb mijn zoon altijd bewonderd.
    Of was die jubelende trots, die glunderend-vaderlijke waardering,
    meer onderdrukte jaloersheid omdat hij het verder had geschopt dan ik?

    Die jongen van mij had echt schitterende studies gedaan.
    De kroon op het werk: een mastership aan een Amerikaanse universiteit.
    Ik echter was gestopt na de eerste kandidatuur rechten, nadien slechts een jaartje journalistenschool.
    Francis was precies, hardnekkig, een volbloed doorzetter.

    Ik niet. Ik wou meteen scoren. Poen scheppen.
    Zelfs door een koel berekend huwelijk? Waarom niet?

    Als tiener keek ik uit naar mijn American Dream.
    Als zestienjarige kon ik, tot mijn grote verbazing en trots van mijn ouders,
    mijn avonturenverhaaltjes en speurdersstories geplaatst krijgen.
    Natuurlijk bracht het niet veel op, meer zakgeld eigenlijk.
    Verleidelijke smaakmakertjes waren het echter, die me, na mijn vervelende studies,
    geleidelijk aan in de richting van de journalistiek dreven.

    Eerst enkele feuilletons, zoals dat toen heette (o, dankbare, kitcherige dorpsromantiek)
    en daarna meer de sensatietoer op, succesvol reportagewerk, onderzoeksjournalistiek toen
    en nu eldorado voor de populaire pers.
    Kortom mijn springplank naar een vaste zit op een krantenredactie.

    Door Gerda te trouwen zat ik pas echt op rozen.
    Althans zo dacht ik, en, op de keper beschouwd,
    heeft die hang naar geld me inderdaad geen windeieren gelegd.
    Francis echter is altijd van een ander kaliber geweest,
    al moet ik toegeven dat hij met de jaren een financieel aardje naar zijn vaartje kreeg.
    Eén groot verschil: ik was door mijn job ietwat bohémien, liet graag geld rollen;
    hij, financieel expert, pietje-precies, harde doorduwer en zonder scrupules.
    If need be, schaamteloos hypocriet.

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    30-05-2018 om 03:56 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    29-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.534. in alle ernst

    Tijdens de nacht was graffiti gespoten op de speelplaats van de lagere school.
    Twee grote jonge agenten kwamen constateren. Een van hen stond te noteren.
    Hij vertelt :

    Een kleintje van ongeveer zes, zo een beeldig rozig kind
    met strikken in heur haar en kanten biesjes aan haar sokken,
    bekeek traag en geïnteresseerd mijn uniform van onder tot boven. En terug.
    Ze zei bedachtzaam: 

    - Gij zijt een polies hé.
    - Ja Juffrouwke, wij zijn allebei politieagenten, zei ik en ik noteerde verder de schade.
    - Mijn Mama zegt dat azzik moet hulp hebben, azzik het aan een polies moet vragen.
    - Zo is dat, Juffrouwke, uw Mama zegt dat heel goed.
      De polies is uw vriend. De polies is er om u te helpen.

    Ze schoof een voetje vooruit en vroeg met een ernstig snuiteke : 

    - Wilt ge mijn schoen dicht doen?

    m  - HiH-02/2015, herzien

    29-05-2018 om 04:40 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.533. --- afl. 015/121

    afl. 015/121 ~ Dat verwoestende telefoontje

    Max vloekte binnensmonds en ging weg, mokkend om haar bevel, vergat zelfs de afscheidskus.
    Hij ergerde zich aan zichzelf. Was korzelig, humeurig om dat telefoontje.

    Onderweg dacht hij dat het hem eerlijk gezegd geen barst kon schelen
    wat er met die hysterische kwezel was voorgevallen.
    Waarom had ze Francis of zijn Trien niet laten oproepen,
    zelfs Serge of een van haar paternosterzusters.
    Natuurlijk niet! Ze wist immers met wie hij 's woensdagsnamiddags was.
    Mevrouw wou gewoon zijn leven verzuren.
    Ze was er weer in geslaagd, vooral na dat goddelijk wellustig vrijen.
    En dat voor hem zo belangrijk gesprek.
    Een volledig jaar hunkeren naar die ene bepaalde dag om eindelijk zijn leven een andere wending te geven.
    Lap! Magistraal! Weer stoken en stokken in de wielen.
    Nu met een ongeval. Proficiat, jij bitch.

    Toen Max zijn villa naderde, wist hij meteen dat er iets meer dan ongewoons was gebeurd.
    Op de oprit een politiecombi, de Porsche van Francis, een voor hem vreemde wagen
    en ook een lichte vrachtwagen.
    Een vrij jonge man wachtte aan de deur.
    Aan de overkant een vijftal toeschouwers.
    Een eigenaardig gevoel van verbazing, kille nieuwsgierigheid en vooral vrees maakten zich van hem meester.
    Hij stapte weifelend uit. Zijn ogen zochten zijn zoon. Hij zag hem nergens.
    De jonge man kwam hem tegemoet.

    'Meneer Cijnens?'

    Hij herkende de stem van de man die hem had opgebeld.

    'Ja! Wat is hier aan de hand? Wat is er met Gerda? Waar is ze?'

    De jonge man nam hem bij de arm en leidde hem met zachte dwang in het salon.
    In een flits zag hij achteraan in de hal, onderaan de marmeren trap, drie personen in hurkzit.
    Tussen hen een grijze voet en een deel van een been.
    Een grijs been! Gerda droeg uitsluitend grijze nylons. Zij ligt daar! Gerda ligt daar!
    Max draaide zich meteen om. Wou zich overtuigen. Wou Gerda zien.
    De jonge man met koelbeheerste stem sloot even koelbeheerst de salondeur en stelde zich voor:

    'Gert Van Haverbeke, politie Wemmel, ik sta in voor …'

    Max hoorde vaag iets over hulp aan nabestaanden, slachtofferbejegenaar.
    Hulp aan nabestaanden?! Al die mensen. De drukte buiten. Zijn vragen kristalliseerden zich tot een concreet beeld:

    'Ze is dood. Gerda is overleden, nietwaar, zeg het toch! Wat gebeurt hier?
    En mijn zoon? Waar is mijn zoon? Is er iets met mijn zoon?'

    'Uw zoon is in de keuken, meneer Cijnens, samen met een collega.
    Gaat u nu rustig zitten, meneer. Er is een ernstig ongeval gebeurd hier in huis.
    Mevrouw Cijnens, uw echtgenote, is inderdaad … overleden en de omstandigheden zijn …'

    'Al dat volk hier, de politie! Neen, geen ongeval! Dit is geen ongeval. Ze is overvallen. Ze hebben haar …'

    Hij schreeuwde de woorden uit alsof ze zurig braaksel waren en herhaalde verslagen:

    'Vermoord, godverdomme, vermoord nog wel!'

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    29-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    28-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.532. help! een klusser

    de man in huis lost het op

    Het wordt weer tijd om het vliegenraam in de terrasdeur te plaatsen.
    Ze wou het efkes doen, maar hij vond dat een mannen-job.
    En ze liet het aan hem over.

    klank aan :
    https://www.youtube.com/watch?v=4YR1iMXh7Nc 
    00min37

    m – HiH-05/2015, herzien – ach, wat valt er nog te herzien aan zo’n exemplaar … -

    28-05-2018 om 04:38 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.531. --- afl. 014/121

    afl. 014/121 ~ Het langverwachte gesprek

    Hoe meer hij haar onderging, zich letterlijk door haar liet verpletteren en leegzuigen,
    hoe minder hij haar begreep en hoe meer hij op haar verslingerd raakte.
    Nu eens vleide ze, als verpersoonlijkte Marianne de eerlijkheid zelf:
    'Jij bent de enige, de echte man voor mij. Jij hebt mij ontbolsterd. Mon amour, que je suis femme avec toi.'

    Dan weer haar fijn spottend lachje, toen hij bij een tweede of dappere (bijna) derde vrijpartij in gebreke bleef:
    'Je zit niet op de redactie hoor, je zit op mij. Volgende week, voor je vaderdag, vier dozen Viagra.
    Een glas water en drie pillen tegelijk binnen. Compris?'

    Max glimlachte er beteuterd bij.
    Hij kon haar niets kwalijk nemen.
    Zij was een eigenaardige vrouw met een dubbele bodem.
    Brutaal. Radicaal. Eigenzinnig cool en toch zo hypergevoelig. Overdreven passioneel vooral.
    Het kwam hem voor dat hij in haar niet één vrouw beminde,
    maar velen, totaal verschillend van elkaar, maar allen even hypnotiserend.

    Hij kon Marianne daarom niet zien als gehuwde vrouw. Zeker niet als Gerda, zijn masjochel.
    Verdomd niet! Een bolide vergelijk je niet met een tweepaardje! Gerda was … nee, niet aan denken nu.
    Zijn namiddagen met Marianne liever inlijsten en in verblindende spots zetten.
    Haar tot monument verheffen. Haar zijn wedergeboorte, zijn lichtjaren noemen.
    Dat moest hij.

    Hij zei haar eens:
    'Je bent bijzonder knap, intelligent, warmbloediger dan welke vrouw ook.
    Jij had met een vingerknip een rijke vent aan de haak kunnen slaan.'

    'Trouwen! Moi! En die echtgenoot opzadelen met die sukkel van mijn vader. Nooit!
    Gelukkig gaat het momenteel goed met zijn gezondheid, ondanks de hartklachten van de voorbije maand.'
    Enkele weken later was haar vader er plotseling niet meer. Longoedeem.

    En nu vandaag, dag op dag, een jaar geleden: haar belofte, zijn geduld. Zijn hoop.
    Hij had er bij het binnenkomen van de kamer willen over beginnen,
    doch ze had hem direct de mond gesnoerd met haar wulpse beten van kussen.

    Nu misschien? Hij keek haar aan. Zo meteen zou ze ontwaken uit haar lichte slaap. Hij moest erover beginnen.
    Zij had het hem beloofd. En hij had haar verzekerd nog een vol jaar te wachten.
    Zelfs niet één keer was hij bij haar thuis langs gekomen.
    Nu, vandaag was die termijn om.

    Max kreeg zin in een sigaret, een laatste neut cognac uit de vergeten glazen.
    Hij draaide zich naar haar toe. Rook het beste van henzelf op haar fijne huid.
    Beroerde omzichtig het dichte dons van haar venusberg en hoorde haar zachtjes kreunen.
    Alsof het onbewust gebeurde, zocht haar hand zijn hard wordende penis,
    maar duwde ze hem daarop bruusk van zich af en riep:

    'Zo laat al! Kom, enough is enough. Kleren aan! Time to go!'

    'Goed, ik ga douchen!'

    Marianne rekte zich als een voldane poes. Ze geeuwde:

    'Ik lekker niet. Ik wil je in mij blijven voelen. Jouw liefde uit mijn lichaam wassen, dat is pas zonde.'

    Max wipte uit bed en verdween in de badkamer.
    Buiten floot, piepte, groende en lispelde nog de prille lente van de verlate zonnedag,
    een ode aan de serene avond.

    'Max?'

    'Ja!'

    Hij keerde in de kamer terug, zijn hemd dichtknopend. Ze stond in zwart slipje en beha.

    'Sachez que votre peau porte merveilleusement bien le noir, madame.'

    'Gekkerd, even ernstig ja ? Wij moeten praten. Vandaag is het precies een jaar geleden, weet je nog…'

    Ze nam zijn handen in de hare. Haar stem trilde:

    'Max, na de begrafenis heb ik je gevraagd één jaar geduld te oefenen. Met ons. Met onze toekomst.
    Nu wil ik er opnieuw over beginnen. Nu, vandaag, kunnen we er open en eerlijk over spreken.'

    'Ik wil je trouwen, Marianne.'

    'Dat weet ik. Ik ben vrij. Maar jij, Max, jij bent …' 

    'We gaan scheiden'.

    'We? Jij, ja, Maar zij? Nooit geeft zij je op. Nooit, hoor je? Dat kneuterige geloof van haar en financieel …'

    'Daar draait het absoluut niet om. Dat weet je toch. Trouwens, Francis vindt het de juiste oplossing voor beide partijen.'

    'Jouw zoon, die windhaan? Die zou zich absoluut niet verheugen in ons huwelijk.
    Zeker weten! Vandaag praat hij jou naar de mond en morgen staat hij vierkant achter zijn moeder.
    Als puntje bij paaltje komt, weet je wat die zoon van jou samen met zijn ijsranonkel zal doen?
    Aan hetzelfde zeel trekken, dat van Gerda, niet het jouwe.'

    'Laat mijn zoon en zijn vrouw er buiten. Ik wil coûte que coûte van haar af en daarmee basta!'

    De stem van Max was schor en basta was net één van die woorden, die op Marianne werkten als een rode lap op een stier.

    'Wat ben jij toch een naïef klootje, Max.
    Zie je echt niet wat jou te wachten staat?
    Zal ik het jou op een blaadje geven? Jouw eega, opgejut door schoondochter en maatje Serre…'

    'Serge', verbeterde Max.

    '… dat stuk pastoor. Man toch! Gerda vertolkt de rol van haar leven. De madonna met de zeven weeën.
    Troosteloos, tierend om de overspelige echtgenoot, nadien zwaar depressief en maar pillen slikken …'

    'Marianne, alsjeblief!'

    '…verloren, ontredderd, machteloos lijdend en strijdend als oudere vrouw tegen een bloedmooie rivale,
    à propos zelfs jong genoeg om haar dochter te zijn. Shakespeare kan hier serieus een punt aan zuigen.'

    'Marianne, genoeg. Ik kan je staaltje pathos best missen.
    Vanavond spreek ik met Gerda en ten laatste morgen met mijn zoon. Je zult zien, hij zal beslist…'

    '… niet aan jouw zeeltje trekken. Mag ook niet, dat is alleen van mij!'

    Haar klein-meisjesstemmetje deed wat het doen moest: Max laten smelten.

    Op dat ogenblik zong zijn mobieltje de tonen van de Brabançonne en Marianne trompette mee.
    Hij viste het geluid uit zijn binnenzak.
    De display toonde het nummer van zijn vaste telefoon thuis.
    Merkwaardig.
    Gerda belde hem nooit.
    Wat krijgen we nu, vroeg Max zich af.
    Zijn stem klonk echt bitsig, stug:

    'Ja, en! Ja, met Cijnens. Hoezo een ongeval?
    Is het ernstig? Waar ligt ze? Thuis! Als u erop staat … ja ik kom eraan!'

    De verbinding werd verbroken. Max staarde perplex naar zijn mobieltje
    en toen naar Marianne, vol vragende nieuwsgierigheid in haar ogen.
    'Wat is er met Gerda? Een ongeval?'

    Hij haalde nonchalant de schouders op en kleedde zich verder aan.
    'Blijkbaar. 't Was de politie van Wemmel. Ze willen dat ik onmiddellijk naar huis ga.
    Aangereden zeker. Ik kreeg geen verdere uitleg.
    Kan de politie het in drie woorden zeggen, dan gebruiken ze er geen vier.
    Ze hebben haar niet moeten afvoeren, ze ligt thuis. Erg kan het niet zijn!'

    'Die mensen roepen niet iemand op als het niet ernstig is, Max.'

    'Och, voor mijn part kan ze de pest krijgen.
    Dat ze hen naar haar zoon of schoondochter laat bellen, maar niet naar mij.'

    'Verwittig je zoon. Bel hem onmiddellijk.'
    Marianne klonk meer dan beslist.
    Max zuchtte en deed wat ze vroeg. 

    'Tiens, hij is momenteel niet te bereiken. Wat krijgen we nu?
    Francis gaat zelfs met zijn gsm naar toilet! Trouwens, op dit uur zit hij normaal bij haar.
    Met een bakje slappe decaf te luisteren naar haar chagrijn.
    Hij kan natuurlijk in een file hangen, maar zijn mobieltje uitzetten, that’s unlike Francis.'

    Marianne legde haar hand op zijn mond. Rustig, doch vrij bevelend zei ze:
    'Je rijdt nu naar huis. Gerda is je echtgenote. Doe je plicht en vertrek. Nu meteen, Max!' 

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    28-05-2018 om 04:37 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    27-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.530. bloemen des velds

    Een bieke

    'k Zag laatst in 't wegelke
    een paar bloemekes bijeen
    en 'k dacht 
    'k zal er eentje plukken 
    maar 'k plukte er niet een

    want ik ontwaarde
    een heel schoon bieke
    dat al zoemend met zijn kopke
    in een wiegelend bloemenknopke 
    aan 't rondneuzen was

    en 'k dacht
    zo'n bieke
    moet ge nie ambeteren
    anders wordt zo'n bieke
    een bikke boos 
    en 't zou zich tegen u keren
    en u steken
    met haar angelken broos.

    Majumau
    5 sept 2011

    We hebben het stereotiep van de Bezige Bij, het Maja-syndroom.
    Maar er zijn ook langslapers onder de dames. En bij die langslapers zijn opportunistes.
    Plantrekkers, zeg maar. Terwijl haar collega’s zwoegen op de bloemen des velds,
    volbrengt zij met slaapoogjes en een grimas haar dagtaak volgens een gans eigen traject.

                                  het grimas en de slaapoogjes van luie bij  Bee cartoon #1 

    Dit filmpje heeft geen ondertiteling nodig, want woordeloos.
    Toch maar klank aanzetten, omdat de geluiden zo knap de beelden onderlijnen.
    https://www.youtube.com/watch?v=MtagJ9ZH6Gg 
    05min45 om rustig te worden. 

    m – HiH-04/2015, bijgewerkt - http://www.liefdesgedicht.nl/gedicht/47021/een_bieke.html , van het Net geplukt 

    27-05-2018 om 04:51 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.529. --- afl. 013/121

    afl. 013/121 ~

    Ze heeft gelijk, hij was een rotzak, een jaloerse dwaas. Hij keek haar aan. Zijn hart kromp.
    Ze staarde verdoofd voor zich uit.
    Weg de glans in haar ogen.
    Weg de lichte blos op haar wangen.
    Weg de grappige lachkuiltjes rond haar mond.
    Uitgelopen mascara lieten zwarte sporen na op een lijkbleke teint.
    Neusvocht vermengd met speekselslierten langs de mondhoeken.
    Hij had zijn prachtige vrouw als het ware een dodenmasker aangemeten.

    Bij Gerda zou hij daarom beslist meer dan één fles champagne gekraakt hebben.
    Zoals Marianne er nu uitzag, deed hem met beide handen op het stuur bonken.
    Wat jaloersheid aanrichten kan! Hij nam haar in zijn armen.
    Ze liet begaan als een slappe pop. Totaal versuft, weerloos.
    Hij kuste haar wangen, voorhoofd en kin.
    Slikte haar speekselresten in.
    Likte haar gezichtje letterlijk schoon.

    'Mijn engel, mijn alles, verdomme wat doe ik je toch aan?
    Nooit meer, nooit meer, ik zweer het. Hoor je mij, zoetje?
    Toe, lieveke, zeg dat je het me vergeeft.
    Bieke, alsjeblief zeg toch iets. Gaat het?'

    Ze knikte. Hij voelde het naschokken van haar tenger lichaam tegen zijn borst.

    'Wil je naar huis, zoetje? Mag ik eerst je nog even in de armen houden?'

    Marianne staarde hem aan. Verslagen. Met in-trieste blik.

    'Dit nooit meer, Max. Nu wil ik rust, alleen rust.'

    'Zou ik … kunnen mijn armen je die rust brengen in … ons nestje, ja ?'

    Ze glimlachte flauwtjes.
    Door zijn jongensachtige, stuntelende verlegenheid kwamen haar lachkuiltjes beetje bij beetje terug.
    Hij kuste teder haar handpalm, startte de wagen en reed langzaam door.

    Straks zou hij haar als een jonge bruid naar bed dragen.
    Zich tegen haar aanvlijen en de warmte van zijn liefde in haar lichaam laten overgaan.
    Zij de baby, hij de moederschoot. Hij zou haar zachtjes strelen.
    Zelfs een wiegeliedje zingen of een sprookje vertellen.
    Zijn klein meisje in slaap wiegen, dat zou hij.
    En dan, bewegingsloos en ademloos, dat prachtig mensenkind, dat goddelijk geschenk
    gemaakt voor hem alleen, dankbaar en teder bewonderen.

    Vrijdag, en alle daaropvolgende woensdagen en misschien vrijdagen,
    zou hij haar nog meer verwennen,
    de allerkleinste wens in haar ogen lezen en vervullen.
    Meer nog dan het beste van zichzelf wou hij haar schenken.
    Als ze de liefde bedreven het laatste vocht uit zijn lichaam persen.
    Hij wilde zijn godin terug.
    Zijn Aphrodite kirrend bij hem in de wagen,
    wijn proevend in het restaurant, sensueel flanerend, dansend cheek to cheek.

    Kunstjes wou hij voor haar maken, pirouettes, een draaiende derwisj,
    zelfs op stelten lopen als clown in de Nieuwstraat, op een zaterdagnamiddag nog wel.
    Hij wenste zijn laaiende amazone terug, vooral in bed.
    Zijn blauwe engel, von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt. En hoe!

    Zij kon zich dan, nog niet eens helemaal uitgekleed, soms
    met het onderdrukte gebrul van een uitgehongerde tijgerin op hem storten.
    Bijtend, klauwend, krabbend, likkend, strelend, flemend, woest
    en dan weer verrassend teder, moederlijk bijna, in een caleidoscoop van de meest
    tegenstrijdige gevoelens, die haar in een mum van tijd naar de diepste hoogtepunten voerden.

    Dan jubelde ze, heftig naar adem snakkend : 'Ik ben op de Himalaya! Hoger, nog hoger!'

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

    27-05-2018 om 04:51 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    26-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.528. zic zazou

    zinnig de tijd doorbrengen

    Wat doet een mens met pensioen zoal …
    De garage inrichten als atelier en wat vrienden uitnodigen?
                            Afbeeldingsresultaat voor zic zazou

    klank aanzetten :
    https://www.youtube.com/watch?v=96I_UrTOZF0 
    01min24

    https://www.youtube.com/watch?v=HBBlxv_VGio 
    05min16

    - EZW-05/2014 - http://www.ziczazou.com/pages/biographie.html ,

    26-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.527. --- afl. 012/121

    afl. 012/121 ~ 2005

    Hoe onvergetelijk, goddelijk zalig, inniger en almaar vernieuwender
    hun woensdagnamiddagen de volgende maanden ook waren,
    het gevoel van onbehagen, telkens hij 'Maison Magnolias' naderde, raakte Max maar niet kwijt.
    Zijn denkduiveltje bleef doordrammen, telkens weer: achteraan, Max, de parking is achteraan.
    Numero uno nu en nummer hoeveel op de schaal van vroeger? Kind aan huis is ze daar.
    Vraag het haar, durf toch, broekschijter!

    'Zullen wij eens uitkijken naar een ander adres in de buurt,
    of een knus appartementje huren. Wat denk je?'
    Max vroeg het quasi nonchalant.

    'Waarom? Ik zou echt niet weten waarom. Enfin, Max,
    ons nestje, ons plekje van de eerste keer! Trouwens, ik ben daar graag.
    Wij zijn er bij wijze van spreken thuis.
    Mevrouw Céline kent ons. Heel goed zelfs. Ik begrijp niet …'

    'Bah! Kwestie van variatie. Verandering van spijs doet eten, nietwaar.'

    Losjes rolden de woorden over zijn lippen.
    Losjes maar té cru en echt ongewild.
    Hij verwachtte weerwerk, kreeg echter vuurwerk:

    'Zeg, wat heeft ze jou opgegeven vanmorgen?
    Amper drie weken geleden kreeg ik je prachtig gedicht over dit villaatje en wat het voor ons betekende.
    Nu komt de aap uit de mouw, zie. Meneer moet nodig verandering van spijs hebben.
    Besef je wel goed wat je … foert!'

    Marianne kruiste de armen en bleef door het zijraampje naar de voorbijgangers kijken.
    Mokkende vrouwen zijn óf op de zere teen getrapt óf ze gaan menstrueren, wist zijn denkduiveltje.

    'Liefje, komaan, forget it. Boos om zo’n futiliteit? Beetje kinderachtig toch?'

    'Wablieft? Kinderachtig! Merci! Weet je wat? Stop, kom, stop maar.
    Ik zal vragen waar meneer kan neuken. Want meneer moet dringend variatie hebben.
    Jij … jij rotzak. Allemaal dezelfden, die mannen, allemaal.' 

    Bingo! Nu doorgaan, vriend, meteen gaat ze aan het snotteren, niet week worden, hé!
    Wagen parkeren en doordrammen. ’t Is nu of nooit, hoor je mij?

    Max parkeerde kalm de wagen.
    De daverende vrachtwagens. De rijdende disco’s. Zijn denkduiveltje. Niets hoorde hij.
    Zintuigen verlammen wanneer de ogen van een vrouw, die liefheeft,
    zeggen dat ze vermoedt dat het voorbij is, alle hoop verloren heeft.
    Terwijl toch niets minder waar was. Hij zou verdorie zijn leven geven voor haar.
    Ze was er altijd en overal. Hij stond 's morgens met haar op en ging 's avonds met haar slapen.
    Ze wist dat hij zonder haar niet kon.

    Had hij zijn liefde voor haar al niet honderdvoudig beschreven, bezongen, uitgeschreeuwd?
    Wat bezielde haar toch?
    Liefde stoelt ook op trouw, respect en eerlijkheid.
    Nooit leugens, recht voor de raap. Dat was de afspraak.
    Zij was een open boek voor hem.
    Maar enkele pagina's ontbraken en ook die wou hij lezen.

    Hij had geen geheimen voor haar. Hij had zich nooit met andere vrouwen ingelaten.
    Mogelijkheden zat, maar te trots, te veel eigenwaarde.
    Wablieft, te veel eigenwaarde hoonde denkduiveltje.
    Gedegouteerd ja! Je vergeet zeker die keer jaren geleden in die goedkope pied-à-terre met dat telefonistje.
    Haar kut stonk als de pest. Daardoor gebeurde er niets, door de stank.
    Heeft Marianne hier ook weet van, jaloerse meester-masturbist?
    Wat bezielde hem?

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur -: http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    26-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.526. dansen & dansen

    Ach ja, springen, rollen, kruipen over de scène
    het zal wel iets zelfexpressie te maken hebben. 
    Het is hard werken zeggen ze, maar welk dansen is dat niet? 

    Dit vind ik zoveel blijer en zoveel eleganter: 
    klank aanzetten,
    Begin the Beguine in de versie van Artie Shaw, 1942:
    https://www.youtube.com/watch?v=37XhIuqsWVk 
    02min45

    Knap hé. ‘k Ben zot van tapdansen. Kijken bedoel ik, van tapdans kijken.
    Het is zo kwiek en kundig dat ik bij momenten vergeet te ademen. Heel vervelend.

    1981, Eleanor Powell brengt hulde aan Fred Astaire:  
    https://www.youtube.com/watch?v=7vBLRO9pZ4c 
    02min49 

    m – HiH-05/2015, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Eleanor_Powell , https://nl.wikipedia.org/wiki/Fred_Astaire ,

     

    25-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.525. --- afl. 011/121

    afl. 011/121 ~ 2005

    Halfeen. Max wachtte op de parking van Darcy. De Megane niet te bespeuren.
    Natuurlijk zou ze komen. Trouwens, met mobieltjes had niemand nog een valabel excuus.
    Haar vader zal toch niet…? Hij had haar sedert woensdag niet meer gehoord.
    Wou wel bellen, maar dan was daar zijn verwittigend denkduiveltje:
    slow down, don't move too fast, old chap.
    Materiaal ophalen of afleveren bij klanten zat ook in haar takenpakket.
    Gebeurde meermaals per week, had zij hem verteld. Dus dat kon het zijn.
    Shit, het verkeer op dit uur zat al evenmin mee.
    Eindelijk, la voilà. Ze had zijn Audi herkend en wuifde hem vrolijk toe.

    Zo meteen zou hij zich spiegelen in de groene pretlichtjes van haar ogen,
    haar discreet parfum ruiken en de prikkelende weldaad van haar aanwezigheid ten volle ondergaan.
    Wat een vrouw! Die wiegende stap. Dat prachtig blauwzwart haar, zwierig dansend rond haar fijngevormd gelaat
    en dat gave gebit in dat vranke mondje.
    Nee, Max, niet vergelijken met zuster Symforosa thuis.
    Thuis is de Sahara, nog twee meter en je wordt overspoeld door de Niagara, maande denkduiveltje.

    'Hallo, here I am!'
    'Dag Marianne, je ziet er schitterend uit. Je wagen … waar staat je Folieke?'
    'Ik heb vanmorgen de trein genomen. Je brengt me toch wel naar het station?'

    Ze legde haar roestbruine regenmantel en paraplu netjes op de achterbank.
    Het viel hem op dat ze opnieuw haar crèmekleurige Escada jasje droeg, geen jeans zoals woensdag,
    maar een halflange, hazelnootkleurige suède rok met split tot net boven de knie.
    Ze nestelde zich in de zetel.
    Zelfs het zwarte leder zuchtte van genot bij de aanraking van dit goddelijke lichaam, dacht Max.

    'En nu … en route! Wil je de oude steenweg nemen?'
    Zij beval en Max gehoorzaamde, ook aan zijn denkduiveltje dat hem aanraadde
    niet naar dat lange, gebruinde been met fijngevormde enkel te kijken,
    noch naar de lichtroze gelakte teennagels
    en zeker niet naar die knie en die half ontblote aantrekkelijke dij met zijn hand vlakbij.
    Pook vasthouden, vriend, de hand aan de pook en het oog op de weg.

    'Hier ergens moet het zijn, Max, beetje afremmen.
    Voilà, daar, de oprit met de hoge dennen.
    Oprijden en dan achteraan, Max. Daar is de parking.'

    Een kleine villa met rieten dak, enkele vensterdeuren vooraan, maar geen ingang, denkelijk opzij.
    Een wagen op de parking, een Jaguar in de openstaande garage.
    Achteraan een zware eikenhouten deur met kijkkastje, afgesloten met traliewerk.
    Daaronder, heel discreet, een koperen plaatje met 'Maison Magnolias – Sonnez s.v.p./Bellen a.u.b.'

    Nee, Marianne, dit toch niet meteen. Een vrouw zoals jij toch niet.
    Daareven nog de Niagara, nu de afgrond, zo leek het hem.
    Een diep donker gat, ijskoud met stalagmieten die zijn lichaam priemden.
    Hij volgde haar zonder een woord. Hij hoorde haar vaag cognac en koffie vragen.
    Ze bleef staan op de eerste traptrede, keek hem uitdagend aan.
    Liet een sleutel voor zijn neus bengelen en zong hees lispelend:
    "Happy birthday, mister editor, happy birthday to you".

    Omstreeks tien uur kwam hij die avond thuis.
    Liet de Audi op de oprit staan en de malse lenteregen zijn huid koelen.
    Maakte enkele tapdanspasjes in de hal en zong luid:

    "… what a glorious day, I am happy again.
    I’m singing and dancing in the rain
    Papiripidoe paah!"
    en hij klakte met de hielen.

    'Awel, ben je maboel geworden, ketterszoon!
    Er was zeker weer iets te doen aan de overkant.
    ’t Zou me niet verwonderen, juist vandaag.
    Dat vermaledijde gazettenvolk!' 

    De krijsende kraaienstem van Gerda, dat afschuwelijk donkere haarnetje tot vlak boven de wenkbrauwen,
    die benige neus en daarop de hoornen bril.
    Als een wandelende tak in blauw flanel bovenaan de trapleuning.
    Max kon het niet aan. Nu zeker niet.

    'Jij, jij, verderf van mijn leven, de wereld treurt en bidt.
    En jij ..., Heer vergeef hem, hij weet niet wat hij doet, jij zingt en jij danst, jij …'
    Zij volgde hem naar de keuken, briesend, stampvoetend.

    'Ook zin in tapdansen?' spotlachte hij.

    'Jij schoft, jij ketter, Heer waarom, waarom moet ik dit aanhoren?'
    Haar handen trilden en de houten bollen aan het touw van de paternoster,
    een familie- erfstuk, kletterden tegen elkaar.

    'Olé, olé', antwoordde hij en wenkte een denkbeeldige stier met de keukenhanddoek.

    'Onze Lieve Heer is vandaag gemarteld en gekruisigd, moest je het nog niet weten.
    Het is Goede Vrijdag, hoor je mij, Judas, Goede Vrijdag!'

    'Veel meer dan dat, Gerda', schetterde zijn stem in triomf,
    'het is de beste, de schitterendste, de meest waanzinnige vrijdag ooit, zeker voor mij.
    Hop, naar je kapel, jij, en ik naar bed.'

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    25-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.524. lente 2015

    een lentestorm ~ lentezotheid

    Het stormt hier en de wind komt uit het zuidwesten.
    Een echte zuidwestenstorm, een lentecadeautje, een verlaat aprilgrilletje. 
    Hoe het nu op de Schelde is, weet ik niet. Hoe het op zee is, kan ik vermoeden.
    Hoe het hier is … 

    Binnen

    De wind fluit door het kipraam van de keuken en alle ramen vooraan zijn versierd met
    regendruppels, wriggelende waterkralen. Ze zijn mooi, het zijn er heel veel en ze blinken.

    Buiten

    De bomen wervelen als zotte isadora’s. Elk in een eigen kleur en tint.
    Het gebladerte blijft stevig aan de takken hangen wat dit is geen herfststorm maar een lentestorm.
    De bomen doen uitbundig en ook wat baldadig. Ze laten zien dat hun lentekleed tegen wat gefuif bestand is. 
    Want eigenlijk zijn de bomen aan het dansen. De wind is hun muziek en de regen 'vloeit rijkelijk'. 
    En wanneer ze uitgewaaid en uitgeraasd zijn staan ze daar wat te druppelen. Te zweten, vermoed ik.
    Tot de volgende uitzinnigheid. Want ze zijn vandaag nog niet uitgefeest, zo te zien.

    Hoog in de lucht waait de zuidwestenwind nog altijd en hij brengt de volgende vloot lentewolken al.
    Nog efkes wachten en dan krijgen we het volgende optreden van onze fuivende bomengroep.
    Dit is lente van op de eerste rij.

    m  – HiH-05/2015, herzien - https://nieuws.meteovista.be/de-allesbepalende-windrichting-2/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Isadora_Duncan

    24-05-2018 om 04:26 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.523. --- afl. 010/121

    afl. 010/121 ~ 2005

    Hij parkeerde zijn wagen naast de Megane. Keerde zich naar haar toe, greep dit keer niet haar hand.

    'Mag ík je nu een zoen geven?' vroeg hij geamuseerd.

    Geen neen ook geen ja. Enkel een verlegen glimlach als antwoord.
    Zijn lippen bereikten bijna haar wang, wat trouwens de bedoeling was, maar
    zij drukte met een voorzichtig aftastende, streelzachte beroering haar mond op de zijne.


    'Marianne …' verder kwam hij niet, hoefde ook niet. Zij kwam hem tegemoet.
    Met een passie die geen tegenspraak duldde.
    Dierlijk hongerend, bijtend, de beten van het wijfjesdier dat haar prooi verdooft en totaal verlamt.
    Marianne hapte erbij naar lucht. Hij zag haar halsslagader trillen.
    Hij verwachtte in haar groene ogen victorie te zien stralen. Niets daarvan.
    Verwonderd en opgetogen ja, lichtjes ontroerd maar zo verrast keek ze hem aan
    en floot daarop zachtjes tussen de tanden.

    'Nooit gedacht dat een man van jouw leeftijd nog zó kan kussen, Max, nooit.'

    Hij staarde haar verbluft aan. Het overkwam hem zelden, maar zij had hem flink van zijn stuk gebracht.
    Hij had haar verdorie niet gekust! Een zoentje ja, vriendschappelijk, ook teder.
    Dát had hij gewild, meer niet. Zij, zij had zijn tong, zijn lippen, zelfs zijn zinnen gewoon verkracht!

    Had hij te maken met een bijzonder ervaren en geraffineerde vrouw
    of met een schat van een meisje,
    in de ban van een onverwacht romantisch rendez-vous
    en twee kopjes warme chocolade in een voor haar nooit geziene omgeving?

    'Wanneer, Marianne?'

    Hij hoorde zijn weifelende stem, was zich niet bewust wat de reactie van zijn vraag bij haar zou kunnen teweegbrengen.
    kunnen doen vermoeden wat hij helemaal niet bedoelde, of nu nog niet bedoelde.
    Draaien de brains vierkant, Max, dan wordt de stem ratio, giechelde zijn denkduiveltje.

    'Vrijdag! Kom je me ophalen aan het agentschap? Eén uur stipt. Oké?'

    Voor het eerst dacht Max er niet aan de deur van haar wagen te openen.
    De Megane was al geruime tijd weggereden toen hij uiteindelijk besloot terug te keren naar de redactie.
    Hij had behoefte aan muziek, aan een heftige Wagner, aan pauken en cimbalen, aan hoorngeschal.
    Marianne had echter aan de zenders geprutst.
    Ze wou absoluut de sterkte van de tuners horen tijdens de rit van de Méridien naar de parking.

    'Kom op Klara, wo bist du', riep hij lichtjes geërgerd.

    '… ook Donna kan haar niet vergeten, hoe zouden we … een groots talent,
    Vlaanderens prachtigste stem, Ann Christie beklijft, ze blijft …'

    Anneke, dat klein musje. Ze verscheen op zijn netvlies. Anneke in de ziekenkamer van het AZ in Jette.
    Hij zag haar verloren lijfje, de ingevallen bleke wangen, de blauwige lippen.
    Doch vooral haar ogen, haar fantastische ogen, dankbaar stralend, niet voor de journalist maar voor de vriend die haar bezocht.
    Ook Max bracht haar nu een hommage. Hij zong samen met haar, voor haar,
    maar vooral voor de vrouw die zich zo pas in zijn leven had vastgebeten :

    "Dat heet dan gelukkig zijn,
    een deur die soms opengaat.
    Dat heet dan gelukkig zijn
    ’t gevoel niet alleen te zijn…"

    wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur - http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

    24-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.522. spoedbevalling

    De moeder kwam de straat in gevlamd en ze reed bijna een ambulancier omver.
    Haar dochter werd in allerijl naar de materniteit gevoerd.
    Ze kon nog efkes wuiven naar Diane en riep dat alles onder controle was.
    Binnen nam ze de oudste over van Peter, zodat hij ook weg kon.

    Bij spoed repte men haar door de gang maar de baby kwam sneller en Diane beviel.
    Niet in de verloskamer maar op weg daar naartoe.

    - Trek het u niet aan meisje, zei de verpleegster die haar nadien in een kamer installeerde.
      Hier zijn al gekker dingen gebeurd hoor. Drie jaar geleden beviel er wel iemand op de parking!

    - Dat weet ik, slikte Diane, dat was ik ook.

     * - EZW–05/2014, herwerkt

    23-05-2018 om 04:21 geschreven door maart


    >> Reageer (0)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!