NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • ------ hulde aan Greeley
  • 642. kritiek
  • 641. --- afl. 072a+b
  • ------ contrast
  • 640. ontbijt ~ oelala
  • 639. --- afl. 071/121
  • ------ 'n boom schieten
  • 638. les gens du nord
  • 637. --- afl. 070/121
  • ------ de selfie
  • 636. kast & kast
  • 635. --- afl. 069/121
  • ------ de locatie
  • 634. wraak
  • 633. --- afl. 068/121
  • ------ treitergedrag
  • 632. in werking!
  • 631. --- afl. 066-067
  • ------ weinig kruimels
  • 630. complimenten
  • 629. --- afl. 065/121
  • ------ kantoor-test
  • 628. Mr Poubelle
  • 627. --- afl. 064/121
  • ------ muggen
  • 626. opa als oppas
  • 625. --- afl. 063/121
  • ------ letter-kundige
  • 624. telefoneren
  • 623. --- afl. 062/121
  • ------ drama & passie
  • 622. succesverhaaltje
  • 621. --- afl. 061/121
  • ------ de nieuwe man
  • 620. verf
  • 619. --- afl. 060/121
  • ------ ontvangen v MPC
  • 618. zitbanken
  • 617. --- afl. 059/121
  • ------ computer-fitness
  • 616. telefoonboek
  • 615. --- afl. 058/121
  • ------ ijsbellen
  • 614. straatnieuws
  • 613. --- afl. 057/121
  • ------ 'witte rook'
  • 612. Ray Franky
  • 611. --- afl. 056/121
  • ------ toenik aarriep
  • 610. elk een nikè
  • 609. --- afl. 055/121
  • ------ oog voor detail
  • 608. vlieg-etiquette
  • 607. --- afl. 054/121
  • ------ gesloten
  • 606. lottodag
  • 605. --- afl. 053/121
  • ------ noedelpoedel e.a.
  • 604. goed nieuws
  • 603. --- afl. 052/121
  • ------ fiets
  • 602. teken een kat
  • 601. --- afl. 051/121
  • ------ geen tuin
  • 600. dertien zijn
  • 599. --- afl. 050/121
  • 598. kamperen thuis
  • 597. --- afl. 049/121
  • 596. snel vergeten
  • 595. --- afl. 048/121
  • 594. rode panda
  • 593. --- afl. 047/121
  • 592. in Dublin
  • 591. --- afl. 046/121
  • 590. WK in 't Engels
  • 589 . --- afl. 045/121
  • 588. voornaam
  • 587. --- afl. 044/121
  • 586. uitstelgedrag
  • 585. --- afl. 043/121
  • 584. voor aap
  • 583. --- afl. 042/121
  • 582. leerzaam
  • 581. --- afl. 041/121
  • 580. WK & huiswerk
  • 579. --- afl. 040/121
  • 578. morgen zomer
  • 577. --- afl. 039/121
  • 576. handig
  • 575. --- afl. 038/121
  • 574. WK-tomaten
  • 573. --- afl. 037/121
  • 572. akelig dromen
  • 571. --- afl. 036/121
  • 570. twee bier, aub
  • 569. --- afl. 035/121
  • 568. over details
  • 567. --- afl. 034/121
  • 566. kinderzomerbang
  • 565. --- afl. 032-033
  • 564. auto na 70
  • 563. --- afl. 031/121
  • 562. trage dagen
  • 561. --- afl. 029-030
  • 560. bruiloft
  • 559. --- afl. 028/121
  • 558. blije uren
  • 557. --- afl. 027/121
  • 556. vader-dochter
  • 555. --- afl. 026/121
  • 554. de vader-nanny
  • 553. --- afl. 025/121
  • 552. de nodige zorg
  • 551. --- afl. 024/121
  • 550. de taal van ...
  • 549. --- afl. 023/121
  • 548. stroomstoring
  • 547. --- afl. 022/121
  • 546. buitensport
  • 545. --- afl. 021/121
  • 544. een vrije dag
  • 543. --- afl. 020/121
  • 542. gratis vd kip
  • 541. --- afl. 019/121
  • 540. parkeren
  • 539. --- afl. 018/121
  • 538. menselijke mens
  • 537. --- afl. 017/121
  • 536. doet dit pijn ?
  • 535. --- afl. 016/121
  • 534. in alle ernst
  • 533. --- afl. 015/121
  • 532. help! een klusser
  • 531. --- afl. 014/121
  • 530. bloemen des velds
  • 529. --- afl. 013/121
  • 528. zic zazou
  • 527. --- afl. 012/121
  • 526. dansen & dansen
  • 525. --- afl. 011/121
  • 524. lente 2015
  • 523. --- afl. 010/121
  • 522. spoedbevalling
  • 521. --- afl. 009/121
  • 520. systeem
  • 519. --- afl. 008/121
  • 518. vlammetje ?
  • 517. --- afl. 007/121
  • 516. mooie pinksterdag
  • 515. --- afl. 006/121
  • 514. mini-miniatuur
  • 513. --- afl. 005/121
  • 512. alles klein
  • 511. --- afl. 004/121
  • 510. voornamen
  • 509. --- afl. 003/121
  • 508. maagtlijkhijd
  • 507. --- afl. 002/121
  • 506. PC-panne
  • 505. --- afl. 001/121
  • 504. Sardou
  • 503. ei, ei !
  • 502. een dag feest
  • 501. moederdag II/II
  • 500. nutteloos mooi
  • 499. moederdag I/II
  • 498. zonder chauffeur
  • 497. over dat 'later'
  • 496. wacht-lectuur
  • 495. hout >< metaal
  • 494. eb ook
  • 493. statistiek II/II
  • 492. keukenblunder
  • 491. statistiek I/II
  • 490. baby glimlacht
  • 489. PHPD & dingen
  • 488. tas dragen
  • 487. de 1ste kookles
  • 486. 'n fout van 25 %
  • 485. encyclopedie
  • 484. juweel op foto
  • 483. koude angst
  • 482. molenwiekend
  • 481. bolleke wol II/II
  • 480. stipt mailverkeer
  • 479. bolleke wol I/II
  • 478. boom, lang haar
  • 477. over tango
  • 476. de dag zelf
  • 475. het buikgevoel
  • 474. schoentjes II/II
  • 473. schoentjes I/II
  • 472. haar ogen
  • 471. voedselvoorraad
  • 470. alles is context
  • 469. de startknop
  • 468. sigarenbandjes
  • 467. heilsboodschap!
  • 466. zal ik zat zijn ?
    'een gans jaar maart?'
    schrijfvloer
    04-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.483. koude angst

    'k Denk dat iedereen het gevoel ongeveer kent, die zeer plotse angst die geen paniek mag worden
    omdat er nog méér op het spel staat.

    Bevreemdende situaties hadden we soms aan boord. Wanneer het brandalarm ging
    moest iedereen onmiddellijk naar zijn/haar post, ondertussen hoorden we over de intercom
    waar de brand gesitueerd werd, en als ik hoorde
    'fire engine room – fire engine room – I repeat – fire engine room – fire engine room'
    dan kreeg ik soms zo'n kouwe angst: wat al het dit keer geen loos alarm is,
    wat als het wél voor echt is … LM is daar, hij werkt daar, hij is ín die machineruimte.
    Maar meestal was het loos alarm. 

    Een correspondente heeft me ooit onderstaand verhaal gemaild,
    een gelijkaardige situatie : koude angst.
    Haar man was bij de politie en later bij de recherche en
    zij heeft tal van verhalen over hoe het is om de vrouw van- te zijn.

    De officier van dienst belt ons op: hij wil Raymond onmiddellijk in actie,
    zodat ze samen naar een oproep kunnen gaan. In een café stond er ene te zwaaien met een pistool.

    Dat was toen nog uitzonderlijk, men wist ook niet of het een echt wapen was, of het geladen was.
    Enfin, Raymond was zoals gewoonlijk de uitverkoren partner voor die ondercommissaris.  
    Het toeval wil dat in dezelfde periode ergens in België een agent was doodgeschoten,
    toen hij in een soortgelijke situatie een café binnenging.
    Niet dat ik bang was, bij een dringende oproep was er wel altijd een portie gevaar,
    maar men went aan veel.  Tot de telefoon rinkelde : ik neem op en  ik hoor  “Het is hier met de 100”.
    Mijn bloed zakte met een grote bonk naar mijn voeten, zo hard was ik geschrokken.

    Direct denk ik : die onnozele lafaards ! (zijn collega’s),  er is iets gebeurd met Raymond
    en ze durven het niet zelf komen zeggen.
    Aan de anderen kant van de lijn : “Mevrouw, hebt gij een kleine die met de telefoon aan het spelen is ?”
    “Ja mijnheer, dat zal mijn zoontje van 5 zijn” en ik doe wat beverig mijn verhaal over de oproep voor Raymond.
    Gelukkig geloofde hij mij : dat zal wel, hij had onze naam en ons adres voor zijn ogen op de display.
    Maar ik stond daar wel te trillen op mijn benen en zo wit als een doek.

    Toen ik het achteraf vertelde aan Raymond was het onze jongste zijn beste dag niet. 
    In zijn geüniformeerde dagen moest mijn man af en toe mensen gaan vermanen, hen zeggen dat ze
    beter op hun kleine moesten letten, omdat die met de telefoon zat te spelen, omdat die al prutsend de 100 belde.
    Nu was onze bloedeigen zoon een van die prutsende kinderen.

    Waarom belde onze kleine de 100? Feitelijk wou hij bellen naar de sprekende klok, het nummer 1200.
    Dat mocht hij soms doen, als er iemand bij was. 
    Nu had hij dat in zijn eentje gedaan maar hij drukte nummer 100.
    Telkens hij de stem aan de andere kant hoorde, legde hij weer de hoorn neer,
    netjes in de haak zoals we hem dat geleerd hadden. 
    En het huisnummer van Samson en Gert is 100.  Telefoonnummer, huisnummer …
    een nummer is een nummer wanneer men vijf is. 

    m – HiH-05/2015, naar een gegeven van MPC

    04-05-2018 om 05:19 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    03-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.482. molenwiekend

    een kwestie van lichaamstaal

    De kleindochter van de buurvrouw kwam van de schoolbus
    en er was duidelijk iets gebeurd op school want ze stoomde nog van verontwaardiging en
    haar uitleg deed ze energiek en vooral molenwiekend. Er was iets aan de hand.

    Waarover het ging begreep ik niet, het was een ingewikkeld verhaal
    met wel zes of meer personages. En die hadden allemaal een naam.

    - En hebt ge dat aan de lerares verteld? vroeg de buurvrouw.
    - Jáá! maar ze snapt het niet, klonk het jammerend.
    - Jamaar, hebt ge staan jammeren of hebt ge het haar uitgelegd?
    - Uitgelegd Oma! Uitgelegd, met armen en benen!
    - Ge bedoelt met handen en voeten.
    - Óók! Met handen en voeten óók! 

    m - HiH-12/2015, herzien

     

    03-05-2018 om 03:21 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.481. bolleke wol II/II

    nieuws van op de stoep II / II

    'k Had gebeld bij gelijkvloers-links en legde uit aan de parlofoon dat ik een wit hondje gevonden had
    en of ze eens wou komen kijken of zij het diertje kende. De jonge mevrouw kwam opendoen.
    Gelijk ik haar zag wist ik dat ik me van bel vergist had, zij was het kattenmedammeke.
    'k Had rechts moeten bellen. 
    "Dat is van hiernaast", zei ze, doelend op het hondje.
    Ze ging me voor door de gang en bij het appartement belde ze voor me aan,
    want ik had mijn twee handen nodig om dat enthousiast wriemelend hondje vast te houden.
    Eén en al energie en vriendelijkheid was dat beestje. 

    Het kattenmedammeke verdween naar haar eigen appartement. Zo vlug?
    De deur ging dicht op dubbel slot.
    Was ze niet blij dat het bolleke wol buiten gevaar was?
    Nu ja, misschien had ze iets op het vuur staan. Dat kan ook.

    Ik hoorde beweging achter de deur van gelijkvloers rechts. De mevrouw deed open.
    Zij was niet verbaasd haar hondje te zien, ze wist niet eens dat het niet binnen of in de tuin was.
    Ze gebaarde vaag met een hand in het verband.
    Ik zette het hondje neer en het verdween naar binnen, nog altijd snuffelend en wiebelend en heel actief en vief. 
    De mevrouw vertelde dat ze aan haar hand geopereerd was en dat ze pijnstillers nam.
    En de B-Postman was langs geweest en zo moet het hondje dan buitengeraakt zijn.

    Nu, dat het hondje zo uit het appartement geraakt was, snap ik wel.
    Maar dan was het met de postbode mee naar buiten geraakt, heel het stuk gang door en
    langs die zware glazen buitendeur, allemaal zonder dat onze postbode iets gemerkt had?
    Echt zónder dat hij dat wit gewiebel gemerkt had? Dat kon bijna niet …
    Volgens mij had hij het hondje wél gezien en iets gedacht van 'foert, daar begin ik niet aan'.
    In sommige culturen wordt een hond als gezelschapsdier beschouwd als onrein. 

    Ondertussen weidde de mevrouw maar uit over de operatie aan haar hand
    en over andere operaties en wat een kort babbeltje had moeten zijn, werd een lange lamentatie.
    Dáárom had het kattenmedammeke zich zo snel uit de voeten gemaakt!
    En zo suf van de pijnstillers was deze mevrouw dan toch niet. Pas na lange minuten raakte ik daar weg.

    Van het lang stilstaan was ik niet meer zo kwiek als daarstraks, mijn rug stond in brand en
    ik kon naar huis om wat te gaan liggen.
    De boodschappen heb ik dan in de namiddag gedaan,
    hopend dat het hondje nu veilig aan de juiste kant van alle deuren gebleven was.

    'k Heb daarna een heel onbehaaglijk gevoel gehad.  'k Had teveel vragen bij heel die story.
    Vooral over het aandeel van de postman. Of eerder zijn niet-aandeel ivm een hondje op de openbare weg.

    m - EZW-06/2010, voor WTL – HiH-05/2015, herzien, https://www.hoewatwaarom.nl/mens-en-samenleving/religie/wat-reden-islam-hond-onrein-vindt.html

    03-05-2018 om 03:18 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    02-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.480. stipt mailverkeer

    Mailverkeer zou zogezegd betrouwbaarder zijn dan de reguliere post.
    Maar ooit heb ik een mail ontvangen die elf dagen onderweg geweest was.
    Waar die zo lang blijven hangen was, weet ik niet. Gelukkig was het geen belangrijke mail.

    Later nog eens een mail die vier dagen onderweg geweest was. Van hier naar Brasschaat en terug.
    In die vier dagen had ik hem te voet kunnen brengen en weer thuis zijn ook. Wel twee keer.
    ‘k Vond dat toen een raadsel hoor, en nu nog, maar het gebeurt blijkbaar wel meer :

    Vroeg in de ochtend komt schoonmoeder Nina de keuken van haar dochter binnen
    en ziet haar schoonzoon staan, ontdaan en ook woedend, met zijn koffer nog naast hem.
    Terwijl ze haar paraplu dichtdoet en in de spoelbak zet vraagt ze
    "Wat is er gebeurd, Jongen?"

    "Wat er gebeurd is? Wat er GEBÉURD is?
    Ik heb Marie eergisteren een mail gestuurd dat ik een dag vroeger zou thuiskomen.
    En wat zag ik toen ik thuiskwam?
    Mijn Marie, mijn vróuw, met een blote vent in ons bed.
    Ik ben weg! Ik vraag de scheiding aan!"

    "Rustig, rustig", zei Nina, "zoiets doms zou mijn dochter nooit doen.
    Wacht hier. Ik ga vragen hoe dit allemaal …”  en met kordate stap ging ze de trap op.

    Enkele ogenblikken later kwam ze opgelucht terug.
    "Ziet ge wel! Wat heb ik u gezegd …‘k dacht wel dat er een goede uitleg voor is:
    Marie heeft uw mail nooit ontvangen!" 

    Zo betrouwbaar is mailverkeer. 
    m - EZW-08/2013 – HiH-05/2015, met dank aan RD

    02-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.479. bolleke wol I/II

    nieuws van op de stoep I/II

    Gisteren voormiddag ging ik efkes naar het supermarktje. 
    Op de stoep van het gebouw naast ons zie ik een wit wollig mormel wiebelen,
    iets tussen een Maltezer met een dopstaartje en een poedel. Een echt knuffelgeval. 
    Het beestje liep daar helemaal alleen, zonder leiband,
    niemand in de buurt te bekennen. Zonder halsband ook. 
    Het liep de stoep te besnuffelen en te verkennen,
    kwispelend met heel het achterlijfje. Duidelijk in zijn nopjes.

    'k Bleef wat staan kijken, staan wachten eigenlijk,
    in ’t gedacht dat ergens een deur zou openvliegen en
    iemand opgelucht zou roepen "Ha, dáár zijt gij, Deugniet!"  
    Maar ik zag niks gebeuren en ik hoorde niks. Behalve stil gekwispel en zacht gesnuffel. 
    't Was knap om zien hoe dat bolleke wol snuit en staart simultaan hield.
    Zo enthousiast, zo energiek.
    En zo alleen. 
    'k Voelde wel dat ik iets moest doen, maar ik wist nog niet wat.
    Tot het troeteltje te dicht bij de stoeprand ging snuffelen en kwispelen.
    Dat maakte het moederdier in mij wakker.
    Lach niet.

    Stel dat hier nu plots een auto doorkomt,
    zo'n gek met glazige ogen door de dreun-muziek uit zijn stoef-boxen.
    Die merkt dat troeteltje niet hé ... => Weg van die stoeprand troetel! 
    't Beestje wou daar niet zomaar weg en begon speels te doen.
    Niet te pakken te krijgen.
    "Sebiet rent het de rijweg op" dacht ik. 
    Reflex : negeren.  
    'k Stapte traag weg van het hondje, zo ongeïnteresseerd mogelijk.
    En het bolleke wol volgde!
    Die programma's van de hondenfluisteraar hebben dus tóch nut!

    Ik liep het tuinpad van dat gebouw op en het hondje stak me voorbij.
    Het ging aan de deur op zijn dopstaartje zitten.
    De dorpel leek hem even goed te bevallen als de stoeprand.
    Zo'n zonnig karaktertje voor wie het leven een feest is.
    Misschien moest hij hiér zijn. Maar hij kon niet bij de bel. Ik wel. 
    'k Heb die troetel opgeplukt en samen belden we aan bij gelijkvloers-links. 
    In het glas van de voordeur zag ik dat we mooi een duo vormden,
    ik ongeveer Beertje Paddington en de troetel gewoon zichzelf.

    Goed, het hondje woonde daar dus, in dat gebouw,
    maar dan op Gelijkvloers-Rechts.
    En dat is een verhaal voor morgen.
    m - EZW-06/2010, voor WTL, HiH-05/2015, herzien

    02-05-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    01-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.478. boom, lang haar

    ‘in zo’n boom met lang haar woont een fee’

    fee in de lente   Afbeeldingsresultaat voor https://davisla.wordpress.com/2012/04/15/plant-of-the-week-salix-babylonica-pendula/  

    En zo is dat ook : een treurwilg is gewoon een grote fee met lang haar.
    Vier seizoenen per jaar buigt ze zich over het wel en wee van haar omgeving.
    Naar gelang het seizoen doet ze dat met knopjes, met blaadjes, met minder groen, of zonder groen,
    maar altijd met lang haar.
    En niks treur, ook niet wanneer het regent zoals vandaag.
    De salix pendula is ge-woon-een-fee!

    fee in de winter                      

    Elfjes en feeën bestaan in alle maten en vormen,
    van millimeter-klein tot bergen zo groot. Dat weet ongeveer iedereen. 
    Tot ooit de eierkop van dienst plots vond dat de salix pendula treurwilg moest heten. 
    Foei. Driemaal foei.

    m
    – HiH-04/2015, herzien - https://davisla.wordpress.com/2012/04/15/plant-of-the-week-salix-babylonica-pendula/ , http://www.mijntuin.org/plants/157-Treurwilg# 

    01-05-2018 om 02:27 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.477. over tango

    In '79 waren we met de Memling in Buenos Aires.

    De Memling was een general cargo, dwz stukgoed als lading
    en er was een extra deck voor passagiers, 16 personen, als ik me goed herinner. 
    Die extra-verdieping maakte dat we een Chef Steward aan boord hadden, ofte Maître d' Hotel. 
    Alle Zuid-Amerikaanse havens waren memorabel, maar ik hou het nu efkes op tango.
    Buenos Aires. 


    Tegen de kaai :
    de Chef zei dat we die avond mee 'mochten' uitgaan.
    Het was geen uitnodiging, we werden gewoon gesommeerd, de collega en ik.
    Het was weer eens zonder verwittigen en het was weer werken-na-de-uren.
    Clubs en zo, terwijl ik liever een rustig kroegje in dook. 
    En wij moesten er 's anderendaags om 05h30 uit. De passagiers zo niet.

    De collega kon beter om met dat gedoe, het was niet haar eerste contract op dat schip.
    Wij waren twee vermoeide werkende meisjes, 25j en 27j, geen gezelschapsdames.
    De passagiers waren allemaal 60++ en steenrijk.
    Socio-economisch klopte dat gezelschap langs geen kanten maar de Chef wou ons mee,
    waarschijnlijk omdat hij het in zijn eentje ook niet zag zitten. 
    In Rio waren er al eens twee passagiers ontsnapt aan zijn toezicht
    en voor een paar uren verdwenen in de favela. Ze vonden de sloppenwijk 'pittoresk'.
    Hoe dat toen afgelopen is weet ik niet meer. Goed waarschijnlijk, want we hadden iedereen nog bij. 

    We hebben die avond doorgebracht in de Michelangelo, een club met tango optredens voor toeristen.
    Mijn hele lijf schreeuwde om rust en stilte, het enige waar ik kon aan denken was slapen.
    En daar zaten we dan, in lawaai & gewervel & gedoe. 
    's Anderendaags aan boord moet ik daarover iets gezegd hebben
    en die woorden zijn dezelfde dag nog via de tamtam-alleyway (de wandelgangen)
    tot bij de Chef geraakt. 
    's Avond konden we wéér mee, weeral mooi opgetipt, de collega en ik,
    terwijl ik eigenlijk na een warme douche in mijn bed had willen liggen. 
    Er waren geen passagiers te zien op de kaai en er kwam maar één taxi ... 
    Onderweg zal ik misschien iets gevraagd hebben maar die Chef
    was niet zo communicatief van aard, dus het kan evengoed dat ik niks gevraagd heb.

    Die avond zaten we in de Caño Catorce. Weer een club,
    maar deze keer een tent waar de Porteños zelf kwamen.
    Een sjofel gedoe, maar wat een revelatie. 
    Daar heb ik mannen zien tango dansen.
    Niet zo wat kunstig elegant voetenwerk maar tamelijk heftig gedoe.
    Het was ongeveer een gestileerd gevecht, bij momenten een duel.
    Maar móói, Mensen, wat was dat knap.

    Toen we terug naar het schip reden kon ik niet veel zeggen, nog altijd onder de indruk.
    Bij de gangway vroeg de Chef : "Was dit beter?"
    Ik knikte maar wat en zei "dank u Chef". 
    Wat had hem bewogen om ons die tweede keer mee te nemen naar de échte kanten van de stad?  

    --- 

    Toen Grace Jones in ’81 haar 'Strange, I've seen that face before' uitbracht
    dacht ik : Vreemd, ik ken die melodie. 
    Dan pas besefte ik dat ik  twee jaar tevoren Astor Piazolla LIVE gezien had. 
    Zij het mogelijk niet in deze bezetting, al stonden er in vergelijking met andere ensembles
    wel veel muzikanten op het podiumpje.
    klank aanzetten 
    https://www.youtube.com/watch?v=vaXNdVTGT0k 
    02min48 

    m - EZW-07/2011, HiH-05/2015, herzien

    01-05-2018 om 02:26 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    30-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.476. de dag zelf

    alles onder controle

    Opvoeden is meer dan een voltijdse job.
    Het is een 24/7-taak, men is continu van wacht, dus ook op zon- en feestdagen.
    Vooral ook op die dag dat de oudste, Tim-6j, zijn eerste communie deed.

    De Mama heeft nog 2 zoontjes, Sam 5j & Tom 4j.
    En zij heeft drie inwonende jongere broers, de Nonkeltjes.
    En er is de echtgenoot/papa.

    Die ochtend ging het over het nummer 100, een getal dat de twee jongsten ook kunnen lezen.
    De Mama, categoriek :""Nummer 100 bellen mag énkel wanneer ge in nood zijt."
    Waarop de jongste, tamelijk enthousiast: "Ja, gelijk als een draak u verbrand heeft!" 
    Sam wou niet onderdoen: "Of als ge op een draak zit die nog leeft en ge kunt er niet af!"

    Nonkeltje 20j : "Dat zijn twee zéér geldige redenen, ja."
    Nonkeltje 18j : "Mij is het vorige week nog overkomen, op een draak zitten."
    Nonkeltje 16j : "Eigenlijk telkens wanneer er draken mee gemoeid zijn …"

    De twee jongsten vinden het nog gewoon dat ze door de Nonkeltjes serieus genomen worden. 
    Maar Tim is een dromerig jongetje. Hij was verontrust door al dat draken-macho-gedoe.
    Hij gleed van zijn stoel, ging naast zijn vader staan, legde zijn twee handjes
    op het been van zijn zielsverwant & bondgenoot en vroeg stilletjes:
    - Die gaan vandaag niet komen hé Papa, die draken?
    - Nee jongen, vandaag niet. Vandaag is het uw feest.

    Tim leek maar half gerustgesteld.

    - En anders, besloot de Papa dapper, belt Mama de 100 wel.

    m - voor AdB – EZW - 06/2013, herzien

    30-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.475. het buikgevoel

    ... het buíkgevoel ?

    In mijn directe omgeving ken ik niet ene mens die het woord buikgevoel gebruikt.
    Wel ingeving, idee, inspiratie, inval …

    Op radio en TV wordt het woord gebruikt alsof dat buikgevoel, wat het ook moge zijn,
    een rechtvaardiging inhoudt voor een beslissing of een besluit
    waar geen vlokje denkwerk aan vooraf gegaan is. 
    En het woord wordt dan met zo'n groot-gelijk uitgesproken
    alsof de dagelijkse portie genade gods neergedaald is, recht de buik van de spreker in.

    Mij doet het woord eerder denken aan Immodium, en wel direct!
    En bij hardnekkig 'buikgevoel' dringend de huisarts raadplegen, binnen de 24hrs!

    Persoonlijk spreek en schrijf ik vanuit mijn hoofd en vanuit mijn hart.
    En soms klets ik uit mijn nek. Maar nooit vanuit buikgevoel. Dat lijkt me, euh, tja … 

    Wat is er mis met de woorden ingeving, idee, inspiratie, inval?
    Of met intuïtie? Dat zegt toch al wat het moet zeggen, intuïtie. 
    En daar is geen Immodium bij nodig.

    m - EZW-08/2014, HiH-04/2015, buikgevoel is een aandoening!

    30-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    29-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.474. schoentjes II/II

    het kind raakt ZOEK in al die beroering

    Een hele tijd geleden las ik van iemand die het kan weten : een grootmoeder lijdt twee keer.
    Een keer omdat ze meevoelt met haar kleinkind, een keer omdat ze meevoelt met haar kind. 
    Daaraan dacht ik toen ik las dat de grootmoeder toekwam met nieuwe witte schoentjes, vervangschoentjes.
    In de juiste kleur! Feest zou men denken. Een dag vol opluchting. 

    Dit was lang voordat meisje-zijn in de greep was van Studio 100, van Disney, en van andere commerce. 

    De grootmoeder wil goed doen voor haar kleinkind, dat hartje terug blij maken,
    want de ontgoocheling van het kleintje, toen de schoentjes op de communie-dag verruïneerd waren, 
    heeft zij zelf tot in haar merg gevoeld. 
    En tegelijk was haar aankoop mogelijk ook een manier om het gezinsbudget een extra-uitgave te besparen.
    Het in orde te brengen voor haar kleindochter, dat was haar drijfveer.
    Maar in haar elan, die uit de goedheid van haar hart kwam, had de grootmoeder niet overlegd met de moeder. 
    En daar botst het dan. 

    Haar gedrevenheid om iets te herstellen, iets in orde te brengen voor haar kleindochter
    botst met de aanpak van de moeder en misschien ook met het gezag van de moeder.
    De moeder voert immers een bepaald beleid, zij heeft gezin en huishouding te bestieren.
    En in die botsing raakt het kleintje zoek.
    Want zij had die nieuwe witte schoentjes wél gewild.
    Maar wat zij wou of wilde is bedolven geraakt onder de standpunten van de groten.

    'k Ben het natuurlijk aan het uitvergroten, maar het is wel een speciale passage vind ik. 
    Als het een fragment uit een film was, of een passage uit een boek
    zou ik niet weten met wie ik moet meevoelen
    met de grootmoeder, wier goed bedoeld gebaar niet paste in de situatie, en die daar nu teleurgesteld staat,
    met de moeder, die een lijn te volgen heeft, of
    met het kleintje, dat eigenlijk de witte schoentjes met twee handjes had willen aannemen.

    Botsing en beroering, het is van alle tijden.

    m – HiH-05/2015, herwerkt

    29-04-2018 om 05:24 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.473. schoentjes I/II

    Communicant zijn was toen ook een beetje prinsesje zijn.
    Andere prinsesjesdagen waren er in die jaren niet. 
    Voor de ene was het feest dat roze jasje met de zwarte lakschoentjes,
    voor de andere waren witte schoentjes het toppunt van glans en glorie.

    Voor het eerst zelf schoenen mogen kiezen,
    feestschoenen dan nog wel, witte …
    die schoentjes waren dagen en dagen op voorhand al de spil van het gebeuren.

    Er werd in de catechese verteld over ons vroom zieltje en zo,
    maar witte schoenen mogen kiezen, dat kriebelde aan het hartje.
    En dié opwinding was duidelijk voelbaar.
    Kleine momentjes van voorpret. Alhoewel, pret was het eigenlijk niet.
    Kleine momentjes van anticipatie: nog drie keer slapen en we gaan schoentjes kopen.

    Dan de aankoop zelf.
    De schoenwinkel leek een paleis van overvloed omdat we zélf mochten kiezen.
    En toen geurde een schoenwinkel nog naar leer. Een geur vol belofte.
    Daar mogen kiezen gelijk een grote.
    Passen.
    Andere ook passen.
    Op een stukje tapijt staan rond paraderen met die spiksplinternieuwe schoentjes aan de voet.
    Er stonden spiegels.
    Spiegels voor de voet en ook grote spiegels.
    Die schoentjes spiegelen was een belevenis op zich.
    Een beetje wiebelen en koket doen met het voetje, zoals we dat de moeders al hadden zien doen.

    Schoentje en voetje, zeggen we nu, maar toen we zes waren
    gebruikten we geen verkleinwoorden wanneer het onszelf betrof.

    De dag zelf :
    degene die ’s morgens de witte feestschoenen mag aantrekken
    voelt zich onmiddellijk de feesteling voor de rest van de dag. You are what you wear.
    En voor een keer moet ge niet zelf uw schoenen dicht doen.

    En dan, na de verplichte geplogenheden, wanneer eindelijk!, eindelijk het feest begonnen is,
    komt op al dat wit, op al dat contentement en al die glorie – plots zwarte modder. Smeur en klodder.

    Wég feestgevoel.
    Die zwarte smos zat niet alleen op de witte kousen en op de feestschoenen,
    het hartje huppelde niet meer.
    De voetjes dartelden niet meer.

    Ook al was er in de namiddag nog taart of ijsroom te krijgen,
    er was iets weg uit het droomscenario.

    m – HiH-04/2015, herzien

    29-04-2018 om 05:23 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    28-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.472. haar ogen

    het moment van besef

    Er was eens een klein meisje dat in Brasil woonde.
    Er was knuffel waarachter ze zich verborg.
    En toen kwam er een ploeg rare mensen
    met een rare camera waarmee ge uzelf kunt zien.

    De dag erna
    wordt het cameraschermpje opnieuw haar kant op gewenteld
    en ziet ze zichzelf voor de eerste keer met haar nieuwe glimlach.

                    

    Haar blik geeft het moment aan wanneer ze beseft
    dat haar leven een andere wending genomen heeft.
    Met een voorzichtig gebaar raakt ze haar gelaat aan,
    om te weten of ze op het schermpje wel zichzelf ziet.
    Let op 02min12, en dan een seconde later het besef, die ogen vol wonder…

    De klank heb ik afgezet, de muziek doet af aan de tover van dit moment :
    https://www.youtube.com/watch?v=GGX0oZUx_Rs 
    04min20

    m – EZW-04/2013, herzien

    28-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.471. voedselvoorraad

    nog over overleven (vervolg van tekst 452)

    Een tuin hebben we niet, het eten zou dus
    uit de voorraad in de berging en uit de diepvriezer van de keuken moeten komen.
    Aardappelen hebben we maar voor een dag of twee in huis, daarna zou het pasta en rijst worden.

    Op voorwaarde dat we vanaf dag één rantsoeneren volgens de voorschriften
    -die op het Net wel zullen te vinden zijn- en het echt voorzichtig spelen,
    denk ik dat we twee maanden doen met onze voorraden.

    Voor groenten zou ik van zodra de verse groenten op zijn,
    afwisselen tussen diepvries en conserven, om de andere dag.
    We hebben nogal wat conserven staan,
    die voorraad zou misschien langer meegaan dan de diepvriesgroenten. 

    LM houdt aan dat voorraadje conserven in de berging.
    Voor mij hoefde dat niet, we hadden toch De Diepvriezer!
    Dat is zo’n keukenmodelleke met drie laden. Eigenlijk niks om een uitroepteken achter te zetten.

    De berging hangt vol planken, in een schikking die ik toen zelf bedacht en berekend had.
    Daar ben ik nu nog tamelijk fier op, op die berekeningen. Ze klopten.
    Ze kloppen nog altijd want er is nog geen enkele plank bezweken.
    De drie halve schabben die LM toen wou in de berging wilde ik voor iets anders in gebruik nemen.
    Waarvoor weet ik niet meer, het is 20 jaar geleden.
    LM heeft daar nog altijd zijn voorraadje, hij houdt dat bij.
    En voor sommige dingen reken ik nu op het voorraadje natuurlijk.
    Over de hele breedte van vier planken nu.
    ‘k Had niet gedacht dat ik ooit met die paar planken blij zou zijn.
    Vandaag kunnen ze zelfs dienen voor een schrijfstukje.

    Brood zou een probleem worden.
    We hebben standaard twee pakken crackers in voorraad.
    Dat wordt afwisselen met pannekoeken, desnoods zonder eieren.
    En wanneer de melk op is en we geen pannekoeken meer kunnen bakken
    eten we wat pasta of rijst voor onze portie koolhydraten bij het ontbijt.
    En ik probeer iets met bloem en water en kruiden, zo’n Turks ding.
    Vetstof zou zo geen probleem zijn, we hebben olie in voorraad, arachide- en olijfolie.
    En tafelzuren zijn er ook, er zou geen lek ketchup of geen augurk te weinig zijn.

    Verder zijn er de onvolprezen bouillonblokjes,
    die heb ik in dozen van 60+12 stuks in voorraad (Col*ruyt).
    Daarmee maak ik bouillon à 36 x 1L per doos, dat wordt 36 dagen per doos.
    Maar hoe maak ik in tijden van schaarste van die bouillon dan soep?
    Dat zal passen en meten worden, maar ’t zou gaan, mits wat vindingrijkheid.

    Fruit, yoghurt, vlees  & verse vis, dat zou een probleem worden op termijn.
    Misschien moeten we wat voedselsupplementen in huis halen, voor ’t geval.
    Fruitconserven komen niet in aanmerking wegens teveel suiker.
    Gedroogd fruit, idem van ’t zelfde, geen gedroogd fruit bij ons. Nog geen rozijn.

    Misschien zou ik yoghurt en kefir een tijdje zelf kunnen maken.
    ‘k Zal eens zo’n zakje poeder in huis halen.
    Vlees in conserven? Nee liever niet.
    Wanneer de eieren op zijn zullen we iets anders moeten bedenken voor de proteïnen.
    De visconserven mogen aangevuld worden, dat moet ik straks aan LM zeggen: tonijn, zalm, makreel.
    En ook kefirpoeder. ‘k Ga dat allemaal direct op het boodschappenlijstje schrijven zie!

    Maar eigenlijk, als het er op aan komt, is het waarschijnlijk allemaal futiel.

    m – EZW-04/2013 - Wie maakt er nu weer regelmatig kefir, is dat Big Ietie?

    28-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    27-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.470. alles is context

    Natúúrlijk is het totaal verkeerd om dieren te vermenselijken
    en hen menselijke emoties toe te schrijven maar soms
    is de uitdrukking in hun lichaamstaal of op hun snuit zo treffend dat
    het moeilijk is om dit niét te doen.

    Deze verzamelde dierenfoto's zijn een paar voorbeelden
    uit de reeks 'dieren die ten zeerste teleurgesteld zijn in u'.
    De bijschriften zijn geen vertalingen.
    De uitdrukking van dieren dus, niets menselijks is hen vreemd.

    Deze huisgenoot neemt het niet dat ge zonder iets te zeggen zomaar het gras gemaaid hebt.

    # 01   (credit: Beth In Wonderland) 

    Deze jongeling is geschokt te horen dat ge nog geen Mobib-kaart hebt. Werkelijk geschokt.
     
    # 04   

    Deze man wou iets zeggen over die belastingaangifte van u maar hij doet er voorlopig het zwijgen toe.
    Voorlopig.

    # 06    

    Deze jongedame schrikt dat ge gisteren niks naar haar verzonden hebt.
    En het is al bijna vandaag!

    # 09   

    Deze  goede vriend vindt dat ge u aangesteld hebt op dat laatste feestje :

    # 18    

    En deze twee willen er zelfs niet over praten. Oké?

    # 19    

    Deze kameraad wou iets zeggen over uw drankgebruik, maar dat vermoedde ge al.

    # 20   

    Deze huisvrienden besluiten dat ge helemaal niet zo slim zijt als ge zelf wel denkt.

    # 26      # 1

    En deze lieverd vindt dat ge best oké zijt. Laat de anderen maar lullen hoor, ik ben héél blij met u!

    # 33    

    m – EZW-05/2012, herwerkt - http://www.buzzfeed.com/expresident/animals-who-are-extremely-disappointed-in-you

    27-04-2018 om 00:36 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.469. de startknop

    ondanks de generale repetitie …

    “Een gemoedelijke burgervader speelt de hoofdrol tijdens
    de voorbereidingen voor Koninginnedag, 2008.
    De koningin komt op bezoek in zijn gemeente en dan moet alles perfect georganiseerd zijn.
    Hij houdt toezicht en denkt tot slot opgelucht adem te kunnen halen.”

    De opbouw van dit filmpje vind ik magnifiek, afwisselend van een gemeenteplein naar Het Paleis.
    De burgemeester (alvast mét ambtsketting !) mag de startknop testen.
    Het lichtpaneel geeft aan over wie het gaat. En de startknop is oranje. 
    Volgende test : er landt een parachutist op de oranje startknop,
    er mag dus wat spektakel mee gemoeid zijn. Ook die test is geslaagd. De burgervader glundert.  
    Dit is allemaal zo gemoedelijk en zo écht! 

    Op 00min22 begint het ander luik van het verhaal. 

                                      Afbeeldingsresultaat voor achmea burgemeester

    Andere omgeving, statig. Met een gans ander soort muziek, plechtig & feestelijk.
    Op 00min29 komen er twee meisjes in beeld (Amalia & Alexia?)

    klank aanzetten
    https://www.youtube.com/watch?v=Z2lr-8nibA8 
    01min10

    Misschien overdrijf ik maar ik vind dat dit filmpje toch zo
    machtig-magnifiek-goed ineen steekt. 

    – EZW/2014, herzien

    27-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    26-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.468. sigarenbandjes

    'k Herinner me dat we als kind, einde jaren '50 was dat, ongeveer alle heren
    in het Elisabethpark van Koekelberg mochten aanspreken over sigarenbandjes.
    Zij wikkelden die gewillig los van de sigaar, gaven ons de bandjes
    en oogstten dankbare glimlachjes van de jonge moeders. Toen had dat park nog charme.


    de kinderen van BOB SCHOLTE

    'Heeft u een sigarenbandje' - Een liedje dat heel populair was in de jaren '30.
    Mede omdat het verzamelen van sigarenbandjes een rage was.
    Dus als je iemand op straat zag met een sigaar vroeg je om het bandje.
    Deze opnamen stamt uit januari 1936.
    Werd gezongen door de kinderen van de bekende zanger Bob Scholte.
    Ab en Greetje hebben de oorlog niet overleefd, zij stierven in een concentratiekamp. 

                               Afbeeldingsresultaat voor heeft u een sigarenbandje

    HEEFT U EEN SIGARENBANDJE ?   

    Bandjes zijn er bij de vleet
    Soms wel van een vinger breed
    Rood met goud en allerhande kleuren
    Zie ik er één om een sigaar
    Denk ik joh had ik die maar
    Op de straat mag ik er niet om zeuren
    Moeder zegt vaak opgepast
    Doe de mens geen overlast
    Maar wij hebben er zo op gevlast
    Want die mooie bandjes hebben we zo graag
    Daarom zingen wij maar onze vraag.

                 refrein
    Heeft U een sigarenbandje
    Heeft U er één voor mij bewaard?
    Heeft U een sigarenbandje
    'k Heb er al heel wat opgespaard
    Heeft U een sigarenbandje
    Ik ben zo blij als U 't mij geeft
    Al ben ik een bijdehandje
    Vraag ik het U heel beleefd.

    Vader rookt altijd een pijp
    Iets wat ik maar niet begrijp
    Waarom rookt hij niet voor mij sigaren
    Koop sigaren, rook is rook
    Andere heren doen het ook
    Want dan kunt U bandjes voor me sparen
    Moeder zegt als jij weer gaat
    Bandjes bedelen op de straat
    Zal je zien wat jou te wachten staat
    Moeder ik beloof U, dat doe ik niet weer
    'k Vraag op straat niet aan een meneer.

                 refrein
    Heeft U een sigarenbandje
    Heeft U er één voor mij bewaard
    Heeft U een sigarenbandje
    'k Heb er al heel wat opgespaard
    Heeft U een sigarenbandje
    'k Ben zo blij als U 't mij geeft
    Al ben ik een bijdehandje
    Vraag ik het U heel beleefd.

    klank voldoende luid zetten, het is een zeer oude opname, 1936 :
    http://www.youtube.com/watch?v=HzA9oJDy5h0 
    03min16 

    m - EZW-04/2013, bijgewerkt - http://www.cubra.nl/sjep/feestvanvroeger/feestvanvroeger6/0620sigaren.htm

    26-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.467. heilsboodschap!

    slapeloosheid? ‘t zit allemaal in ‘t koppeke …

    Awel, daar ben ik het niet mee eens, met die bewering.
    En de maker van onderstaand werk blijkbaar ook niet.

    Insomnia -     Insomnia                   
    Insomnia - Brian DeYoung, illustrator, http://www.thebriandeyoung.com/, http://thebriandeyoung.tumblr.com/

    Hoe meer ik er over lees, over slapeloosheid, hoe meer ik me erger.
    Doe zus, doe zo, mijd dit, mijd dat, adem in, adem uit (doe ik al heel mijn leven),
    denk zus, denk zo en denk voorál positief!
    Maar dat is het nu juist, dat positief gejodel heeft bij mij omgekeerd effect,
    van die positief-doenerige heilsboodschappen word ik neerslachtig, en als het voorál-positief moet zijn dan
    ga ik op de sofa liggen met het neerdrukkend vooruitzicht dat ik nooit ofte nimmer nog
    zelfstandig zal mogen denken in dit leven. Nooit nog.
    Weet ge wel hoe lang dat duurt, nóóit?

    Het stopcontact in het hoofdkussen zegt hoe het moet,
    de stekker in het hoofd zegt iets gans anders.
    De realiteit van haar hoofd botst met de voorschriften van het hoofdkussen.
    Maar wél positief blijven jodelen hoor!

    - EZW-04/2013, herwerkt

    26-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.466. zal ik zat zijn ?

    Misschien moet ik eens een rubriekje beginnen, maart antwoordt.
    Als Ménie Grégoire dat kon, moet ik dat toch ook kunnen.

    Vraag:
    Volgens een Finse expert is een fles wijn per dag niet slecht voor de gezondheid.
    Morgen wil ik dat testen. Dat moet kunnen. Maar zal ik zat zijn ? JdB

    Eerst en vooral, volgens mij kan die Fin dat niet weten,
    in Finland wil geen ene druif groeien, laat staan een ganse fles.
    Hebt ge dat daar al eens goed bekeken? Zandgrond en dennenbomen zoals
    bij ons aan de kust of in de Kempen, maar dan over zoveel breedtegraden dat het monotoon wordt.

    Om nu te antwoorden op uw vraag, zal ik zat zijn? als antwoord
    past hier enkel een bondig JA. Beter kan ik het niet samenvatten.
    Vervolgens drinkt de vraag zich op : hoe erg vindt u dat zelf?
    In alle geval succes gewenst met uw eerste dag. 
    En voor morgen :
    'Wat is er erg aan een kater? Er is toch altijd water!
    Lafenis voor nadorst, voor perkamenten keel en borst.'  

    uit : Lof der Zatheid
    m – EZW-04/2014 - https://fr.wikipedia.org/wiki/M%C3%A9nie_Gr%C3%A9goire

    25-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.465. kindje zoek

    Het communie seizoen is er weer.
    Afgelopen weekend kwamen dat ter sprake en er werden herinneringen bovengehaald. 

    Op de dag van mijn eerste communie dacht ik dat het míjn feest was.
    We hadden er hard genoeg ons best voor gedaan.
    We hadden catechismus geleerd, we hadden liedjes geleerd en
    we hadden de rest van de pantomime geoefend in een koude kerk 
    op biezen zittingen die pijn deden aan onze knieën.
    Het feest was in mijn ogen gewoon een welverdiende beloning.  

    Mijn Meter zou komen en mijn Peter en zo nog wat mensen,
    om in persoon die biezen zittingen te komen voelen. 
    Hoeveel mensen er kwamen weet ik niet meer, maar
    de verlengstukken van de tafel kwamen er aan te pas, dus dat wou wat zeggen.
    Van op mijn hoogte gezien werd heel de eethoek verbouwd. 

    En er was feest-eten met erwtjes en kroketten en met ijskreem en zo.
    Er was een Tante om te helpen in de keuken en mijn moeder droeg zondagse schoenen in huis.
    Feest dus.  
    Ik was in schooluniform, met een bloemenkroontje op mijn hoofd,
    met al twee melktanden kwijt en ik voelde mij een groot meisje.

    Na de ijsroom moet het wat saai geworden zijn zeker, of werden er teveel sigaren gerookt,
    ik trok de tuin in en aan de draad stond de buurjongen, ook in communie-tenue. 
    We zijn naar de steenweg getrokken om auto’s te tellen.
    Normaal mocht ik de voortuin niet uit zonder het te zeggen aan mama,
    maar omdat het die dag toch mijn feest was, en omdat ik nu een groot meisje was,
    was ik er van overtuigd dat ik die dag niks moest en alles mocht. 
    We trokken dus naar de steenweg, de buurjongen en ik.
    Auto’s tellen.

    Het was ’58 of ’59 en het was zondag. Zoveel viel er niet te tellen.
    (Ge zoudt dat kruispunt vandaag moeten meemaken!) 
    We zaten in de kant wat te frutselen met grassprietjes, paardebloemen en madeliefjes.

    Daar heeft de ploeg familieleden ons gevonden.
    Mijn moeder drukte mij met een krijsende kreet aan haar boezem,
    stelde me met een ruk op armafstand, keek of ik niets had, of ik ongedeerd was,
    en gaf me toen een volwassen draai om de oren. Toen had ik ineens wel iets.
    Deerlijk iets. Een suizend oor, om te beginnen. En geschokt vertrouwen.

    Thuis moest ik voor straf de kolenkelder in. Daar ben ik dan wat gaan liggen denken
    -voor zover mijn oor niet suisde- over hoe vreemd een moeder in mekaar zit.
    Toen ik de kolenkelder uit mocht was mijn schooluniform naar de bom.
    Definitief, bleek dan. Mijn Ma had nooit gedacht dat ik op die vettige kolen zou gaan liggen.
    Maar waarom zou ik niet gaan liggen, ‘k had zoveel te overdenken. 
    Voor dat verruïneerd schooluniform kreeg ik dan nog wat rammel. 
    Soms denk ik nu nóg dat die dag mijn geheugen los gerammeld werd,
    want het werkt vaak anders dan de rest van mijn bovenkamer. 

    m - EZW-01/2014, HiH-04/2015, herzien

    25-04-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.464. het jargon

    hij praat Peecees en Laptopiaans

    'k Heb een persoonlijke computerman. LM heeft de zijne.
    De mijne heet Pascal en is gevestigd te Ekeren. Daar houdt de gelijkenis met- op.

    Mijne computerman legt de dingen uit in mensentaal,
    in verstaanbaar Nederlands voor gewone mensen,
    op het niveau van de huis-, tuin- en keuken-gebruikster die ik ben.
    Dat is hij verschuldigd aan de goede reputatie van zijn voornaam,
    hier in Ekeren en andere werelddelen van België.

    Natuurlijk vereenvoudigt hij en hij rondt de hoeken af
    en hij gebruikt waarschijnlijk te simpele vergelijkingen,
    maar ik stap er tenminste buiten met het gevoel
    dat het allemaal nog wel meevalt in mijn bovenkamer,
    dat ik nog iet-of-wat kan volgen. 

    De computerman van LM heeft die didactische vaardigheid niet.
    Wanneer men hem een woordeke uitleg vraagt, schakelt hij van Nederlands over
    naar rad PeeCees en vloeiend Laptopiaans en begrijpen wij niks nog van wat hij vertelt. 
    Tot wanneer er moet betaald worden.
    Dat is dan weer Algemeen Verstaanbaar Nederlands. 

    m – HiH-04/2015, herzien

    24-04-2018 om 05:17 geschreven door maart


    >> Reageer (1)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!