NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • 276. keuken-impromptu
  • 275. zinnen verzetten
  • 274. wapens in huis
  • 273. Michael de Cock
  • 272. vriendendienst
  • 271. Maarten Inghels
  • 270. charmefoto's ?
  • 269. Adil El Arbi
  • 268. schrijven
  • 267. Lieve Blancquaert
  • 266. heilig gevogelte
  • 265. cocktailblokjes
  • 264. een ochtendlucht
  • 263. tablet & zo II/II
  • 262. opluchting
  • 261. tablet & zo I/II
  • -----. LIES LEFEVER
  • 260. uit zelfbehoud
  • 259. Lady Linn
  • 258. Tristan da Cunha
  • 257. Pepijn Lanen
  • 256. roodkapje 08/08
  • 255. Phara de Aguirre
  • 254. roodkapje 07/08
  • 253. Philippe Geubels
  • 252. roodkapje 06/08
  • 251. stekelbaarsjes
  • -----. alles! ... alles?
  • 250. roodkapje 05/08
  • 249. boeken, toen
  • -----. de lieve kleine
  • 248. roodkapje 04/08
  • 247. een enzym
  • -----. peuk
  • 246. roodkapje 03/08
  • 245. Walter Zinzen
  • 244. roodkapje 02/08
  • 243. Brihang
  • -----. de broer v papa
  • 242. roodkapje 01/08
  • -----. doorkijk-reclame
  • 241. Goedele Wachters
  • -----. een wroetmachien
  • 240. roodkapje 00/08
  • 239. Murkin & Co
  • -----. dubbelbovenopje
  • 238. wit op wit
  • 237. West-Vlaams
  • 236. het 2018 woord
  • 235. nep & mooie nep
  • -----. opstaan
  • -----. cake met rozijnen
  • 234. beesten & babies
  • 233. op de Bredabaan
  • -----. alcoholcontrole
  • 232. claustrofobie
  • 231. Tamino
  • -----. kleurenkwestie
  • 230. twee weken oud
  • 229. Louis Tobback
  • -----. argeloosheid
  • 228. on-nozel
  • 227. Laura van Dolron
  • -----. zwart en bruin
  • 226. de VIP-passagier
  • 225 . boodschappenlijst
  • -----. gelijk Elvis?
  • 224. ontstoppen
  • 223. een logé
  • 222. kerst-egeltjes
  • 221. kerstpechverhaal
  • 220. de feesttafel
  • 219. Frans ~ II / II
  • 218. Frans ~ I / II
  • 217. Jan Decleir
  • 216. 1ste Maya-lustrum
  • 215. Tania vd Sanden
  • 214. dappere vogels
  • 213. Maaike Neuville
  • 212. klein spiertje
  • 211. Ronald Giphart
  • 210. Peter & de vogel
  • 209. taalfilosoofje
  • 208. twaletpapier
  • 207. kat viert kerst
  • 206. interieur
  • 205. praten helpt ?
  • blog = 100 dagen oud
  • 204. mannen op Venus
  • 203. Wim Willaert
  • 202. Poppy ~ 03/03
  • 201. JP van Bendegem
  • 200. Poppy ~ 02/03
  • 199. Marie Vinck
  • 198. Poppy ~ 01/03
  • 197. Jean Blaute
  • 196. feestelijke dagen
  • 195. de mohairtrui
  • 194. winterhoefijzer
  • 193. de dirigent
  • 192. bewolkt&opklaring
  • 191. Hermes-Mercurius
  • 190. een mutske
  • 189. een zieke in huis
  • 188. de krulspies
  • 187. Brigitte Kaandorp
  • 186. unsquare dance
  • 185. Zwarte Piet !
  • 184. Banksy
  • 183. Jeanne Devos
  • 182. nieuwe buren
  • 181. de steeltjes
  • 180. à la Pa
  • 179. een scooter-oma
  • 178. tuinstoel
  • 177. aquagym
  • 176. boodschappen
  • 175. Herr Seele
  • 174. geschoeid
  • 173. Johan Braeckman
  • 172. spinnen en liefde
  • 171. Koen Fillet
  • 170. zon-zeep-bloed
  • 169. Siska Schoeters
  • 168. fluiten
  • 167. prentenboeken
  • 166. frietjes
  • 165. postbode
  • 164. een eigen leven
  • 163. de concerthoorn
  • 162. stroompanne
  • 161. inspiratie pikken
  • 160. de bench
  • 159. G. Van Istendael
  • 158. de rozemarijn ?
  • 157. Eva de Roo
  • 156. schrijfgerei
  • 155. Herman Koch
  • 154. wakker & alert
  • 153. koeterwaals
  • 152. ernst = erg+eng
  • 151. neefje & politie
  • 150. sobere ambities
  • 149. 't schietgebedje
  • 148. een tattoeke
  • 147. Eefje de Visser
  • 146. een buurvrouw
  • 145. Raf Walschaerts
  • 144. ongelezen
  • 143. Meyrem Almaci
  • 142. luchtkastelen
  • 141. Jules Deelder
  • 140. bubbelfolie
  • 139. zonder knoopjes
  • 138. lokaal lekkers
  • 137. bloemen op 't bord
  • 136. illusie op biceps
  • 135. afgunst, ~
  • 133. Ruth Joos
  • 134. está la vida
  • 132. foto ezel
  • 131. Jens Dendoncker
  • 130. ruggengraat
  • 129. Th. Vanderveken
  • 128. cijfers & warmte
  • 127. Connie Palmen
  • 126. Boris
  • 125. herfstbladeren
  • 124. snibbig & kattig
  • 123. mindere punten
  • 122. thigmofilie !
  • 121. moeilijke periode
  • 120. keien & geduld
  • 119. vogel vh jaar
  • 118. het graf hiernaast
  • 117. Lara Chedraoui
  • 116. oude wijn
  • 115. Lukas Lelie
  • 114. vreemd bericht
  • 113. P. Vandermeersch
  • 112. Wim Helsen
  • 111. schimmig gesmos
  • 110. kafkaiaans³
  • 109. rood, wit, giftig
  • 108. Yuja Wang x 3
  • 107. Mevr Sonnati
  • 106. Sesamstraat
  • 105. verzet/partizaan
  • 104. academiejaar
  • 103. instant karma
  • 102. talentenjacht
  • 101. polshorloge
  • 100. sant / geen sant
  • 099. schrikkepuit
  • 098. de zilveruitjes
  • 097. gevogelte ~
  • 096. politie-inval
  • 095. het baseballpetje
  • 094. man in de wolken
  • 093. een blauwtje ~
    een gans jaar maart?
    schrijfvloer
    30-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.-----. cake met rozijnen

    buiten het bereik van kinderen houden

    Mijn grootmoeder maakte rumcake met gekonfijt fruit
    en met rozijnen die ze gedrenkt had in rum.
    Voor de grote mensen in echte rum, voor de kleine (ik) in rum-essence.
    Maar dat verschil kende ik nog niet, dat rum alcohol was wist ik niet.
    En al had ik het geweten, ik was klein en de cake was lekker.

    Eigenlijk was er geen verschil te zien tussen de cakes.
    Zo heb ik me ooit van bordje vergist
    en heb ik aan de salontafel staan snoepen van
    een stuk grote-mensen-cake met echte rum.

    De rumrozijnen prutste ik er zorgvuldig met twee vingertjes uit, schijnt het.
    Dat charmeerde nogal, kijk nu wat de kleine doet!
    zo precies!
    en zo netjes!
    hoe schattig!
    ‘k Schoof door naar het volgende bordje en pikte daar ook de rozijnen weg.
    En toen naar het volgende bordje …
    Tegen dat de grote mensen beseften wat er gebeurde,
    tegen dat ze doorhadden dat ik me stond te bezatten,
    sliep ik bijna al.

    Dat verhaal heb ik van horen vertellen, zelf herinner ik me dat niet.
    Natuurlijk niet, ik zat met een promille kermille!

    m
    EZW-12/2013

    30-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.234. beesten & babies

    eindejaars voor groot en klein

    Beesten en babies, de moeilijkste onderwerpen om te fotograferen, naar het schijnt.
    Een getrainde hond kan men doen zitten, en doen blíjven zitten.
    Maar een baby? 
    Daarom vind ik deze foto mooi. Magnifiek eigenlijk. 
    Oké, zo te zien is daar iemand in huis die iets van fotografie kent,
    maar dan nog. Hoeveel pogingen zouden er aan deze foto vooraf gegaan zijn?

    ‘k Denk niet dat het een toevalstreffer is,
    de kleine heeft een truitje en sokken van de juiste kleur aan.
    De kleur van de vacht van de hond.
    En een broekje in de kleur van de kerstballen.
    Die twee kleuren en geen andere, want er zou gefotografeerd worden die avond.
    Er was al een ontwerp van de foto in het hoofd van de fotograaf/fotografe?
    Ik gok op fotografe.

    De hond doet wat een wijfjesdier doet, zorgen dat een jung zich niet in nesten werkt.

    Het hoofdje en de kop staan in één lijn, ze zijn duidelijk in gesprek.
    Woordeloos, maar toch in gesprek.

    - ‘k Mag niet langs zeker ? kijkt de kleine.
    - Nee, want de haard brandt en de grote mens is bezig (met haar fototoestel). Dus gij blijft hiér.

    De hond meent het.
    De kleine neemt dat want
    men geraakt niet zomaar voorbij zo’n torso.

    Dat alles in tegenlicht.

    foto van Photography by Erin Vey. 
    Gevonden!  De foto is van Erin Vey, hondenfotografe

    Wat een compositie, die foto.
    Kent iemand het ras van de hond?

    m

    HiH-12/2015

    30-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.233. op de Bredabaan

    personeel niet vriendelijk

    '
    k Had een groottante die ongeveer heel haar leven eerste viool gespeeld heeft.
    Tijdens haar beroepsleven letterlijk.
    Op de koop toe werd ze door haar man op handen gedragen
    en na haar pensioen was ze zo in die attitude vergroeid
    dat ze de eerste viool bleef. De vedette.
    Met alle streken en gedoe die zo’n scheefgegroeide situatie meebrengt.

    Ze nodigde me al eens uit om te gaan winkelen. Vooral omdat ze een chauffeur nodig had.
    En vermits LM & ik toen maar af en toe in België waren vond ik het moeilijk om te weigeren.

    Op de Bredabaan, waar ooit de ‘schone winkels’ waren,
    was het een geklungel en gesukkel op de smalle voetpaden.
    Over elk pand dat nog niet was ingepalmd door een filiaal van een keten
    wist ze iets te vertellen. De kleine geschiedenis van de Bredabaan.
    Wat me opviel was dat ze af en toe haar relaas besloot met :
    'Maar daar zijn ze niet vriendelijk'.

    Ze leek een beetje op een gier,
    een langwerpig type met een iel nekje dat boven een astrakanjas uitstak
    en bovenop haar hoofd een dot dof zwartgeverfd haar.
    Zelf was ze ook niet de vriendelijkste verschijning in al dat zwart.

    Dat de oorspronkelijke uitbaters van die winkels zich onderhand hadden laten vervangen
    door hun kinderen of kleinkinderen deed niks af aan haar oordeel, eerder een vonnis :
    ze zijn daar niet vriendelijk.

    In herfst of winter van 2002 liet de bijverwarming in hun woonkamer het afweten. 
    LM & ik werden gesommeerd haar en mijn grootoom naar de stovenwinkel te rijden
    op ‘t einde van de Oude Bareellei. Wat wij prompt deden, want dit was een urgentie.
    Er was dringend een nieuwe gaskachel nodig.

    We werden te woord gestaan door de mevrouw zelf. 
    Aan ongeveer alles was te zien dat zij de patronne was. Chique blouse, duur mantelpakje,
    onberispelijk verzorgde nagels,
    subtiele make-up, genuanceerde kleurspoeling…
    En een vijftien jaar jonger dan Tante.
    Dat laatste had ze niet moeten doen.

    De dame bracht ons naar het assortiment gaskachels.
    Mijn groottante liep daar hooghartig langs.
    Ze hield haar jas dicht zoals de sterren in oude Amerikaanse films,
    de kraag een beetje naar achter en een hand op de borst. 
    Aja, want als men de kraag naar achter gooit
    komt de knoop niet meer zo maar tot aan het knoopsgat
    en dan moet men de jas dichthouden zoals een diva.
    Wat de bedoeling was.

    Tante begon een aantal modellen aan te wijzen in de andere rijen.
    - In die rijen staan de houtstoven hoor mevrouw, zei de patronne.
    - Zijt ge zeker? deed Tante uit de hoogte.

    Ik zag de patronne verstrakken.
    Tante had zojuist dertig jaar (of meer) vakkennis in vraag gesteld,
    alsof de mevrouw een beginnend verkoopstertje was.

    - Ik laat u rustig kiezen, zei de dame.
    En ze verdween, papierwerk doen. We bestonden niet meer. 
    Nonkel greep in, zo geroutineerd dat ik dankbaar was:
    - We zullen er thuis over nadenken, zei hij met zijn zachte stem en
    hij leidde Tante naar buiten.

    Hoe dikwijls zou de lieve man dat soort situaties al moeten oplossen hebben.
    We schuifelden alle vier naar de uitgang. Zij twee vanwege de gewrichten.
    LM & ik uit schaamte want na zoiets stapt men niet met opgeheven hoofd buiten.

    Later in het naar huis rijden zei LM :
    - Geen wonder dat half de Bredabaan niet-vriendelijk is,
    ze heeft het er zelf naar gemaakt.

    Ja dacht ik, en de Bredabaan is lang
    maar ooit
    heeft zij dat in een record tempo afgewerkt.

    m
    EZW-07/2012, HiH-11/2014, herwerkt

    30-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    29-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.-----. alcoholcontrole

    Agent : "Goedenavond meneer. Heeft u gedronken?"
    De man : "Oézegdu garssson?"

    Agent : "Heeft u gedronken meneer?"
    De man : "Pinte. Veer-en-daartig pin-te, véér-en- "

    Agent: "Wil u dan hier blazen meneer?"
    De man : "Waddíst? Geloeëfde me ni?"

    D
    it soort arrogante, (ongewild) grappige helaasheid vind ik grandioos.
    Mensen van dit type lopen hier nog los, rijden hier nog rond. Zwaar beboet, dat wel,
    zijn zij deel van het patrimonium. 

    Hoe zouden die zes lijntjes dialoog in andere streektalen klinken?
    Daar ben ik nu naar op zoek.
    Of heeft men in andere streken zoveel streken niet?

    m
    128 streken op het kompas, EZW-01/2012, bijgewerkt

    29-12-2017 om 03:13 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.232. claustrofobie

    De laatste keer dat LM en ik naar de bioskoop geweest zijn 
    was juni 2011, Rundskop.

    We zijn lang na het uitbrengen van de film gaan kijken en dan op een weekdag in de namiddag.
    Dat alles om niet in een volle zaal te moeten zitten want bibi heeft claustrofobie
    en LM is geen fan van menigten. Hij gaat zelfs buiten de piekuren naar de bakker.

    Blijf dan weg uit de bioskoop … Dat doen wij ook.
    Maar zo om de zeven jaar wagen wij ons aan een cinemabezoek, om een aantal redenen.
    En voor Rundskop waren er voldoende redenen om iets te ondernemen,
    wat we dapper deden, zij het met de hand over de handrem.

    En het viel reuzegoed mee in juni. Niet moeten aanschuiven, weinig volk in een ruime zaal en
    de uitgangen waren duidelijk zichtbaar, ook wanneer het zaallicht gedoofd was.

    De film zoog ons mee en de enige keer dat ik wou gaan lopen was toen -in flashback-
    duidelijk werd waarom het hoofdpersonage een koelkast in zijn badkamer heeft staan. 
    Maar dat heeft alles te maken met het verhaal en niet met de gesloten ruimte van de bioskoopzaal.
    'k Kon trouwens niet weg want tijdens die scène kneep LM mijn hand tot moes. 
    'k Vind het  verschrikkelijk, als hij geen maat zet op zijn kracht,
    maar gezien de scène was hem dat onmiddellijk vergeven.

    Een bioskoopje doen op een weekdag in de namiddag. Eigenlijk valt dat mee.

    Hoe zat het dan aan boord, vroeg iemand ooit, met die claustrofobie?
    Want van een schip kan men niet zomaar weg.

    Claustrofobie aan boord van een vrachtvaarder?
    Met een uitzicht tot aan de kromming van de aarde ...
    Bij helder weer gaat dat tot 30km, vanop het onderste deck.
    Van hoger gelegen decks kijkt men nog verder. Kraaiennest-gewijs.
    Hoe zou een mens zich in die weidsheid opgesloten of beklemd voelen?

    De woongedeelten van het schip krijgen ook voldoende daglicht binnen
    om zich niet opgesloten te voelen. Zelfs de alleyways krijgen wat (rond) daglicht.
    Dat kán op een cruiseschip geeneens!

    De patrijspoorten in de verblijfsruimten zijn al lang niet meer van die kleine ronde raampjes.
    Het zijn nu rechthoekige ramen. En meer dan viermaal groter dan de ronde. 
    Dat patrijspoorten nu groter zijn kan waarschijnlijk dank zij de verbeterde glassoorten die meer impact verdragen.
    Maar de kleine ronde patrijspoorten volstonden al voor mij.
    Als er maar een licht-inlaat is. 't Moet zelfs niet open kunnen, dat hublootje.

    De plaatsen waar ik last heb van claustrofobie zijn plaatsen waar daglicht niet komt 
    omdat er géén lichtinlaat is. Helemaal geen.
    Na een kwartier of 20 minuten gaat het mis. Of dat nu aan boord is of aan de wal.

    Aan boord :
    de opslagplaatsen (lockers en koelkamers) en de machinekamer zijn een probleem.
    De machinekamer is 'authorised personnel only' dus daar was ik al van af. 
    In andere besloten ruimtes moest ik nooit lang blijven,
    tenzij er inventaris gemaakt werd en daar was ook een mouw aan te passen : 
    wanneer men de bewustzijnsvernauwing voelt komen, NIET persé willen verder werken.

    Toegeven aan dat weg-willen, maar dan gecontroleerd:
    efkes naar een plek met daglicht stappen, soms is die al achter de hoek,
    naar het licht kijken, gecontroleerd ademhalen EN GLIMLACHEN.
    Zeven seconden later was ik weer klaar voor de job. 
    't Klinkt idioot, ’t klinkt melig, 'k weet het. Maar zo werkt het. Bij mij toch. 
    De keren dat ik écht last gehad heb van claustrofobie was aan de wal. Niet aan boord. 
    En dat was dan nog in ruime plaatsen, geventileerd, er waren voldoende andere mensen,
    maar er waren geen ramen of andere licht-inlaten. 
    'k Moest daar langer dan 15 minuten blijven en ik kon niet efkes naar een andere ruimte.
    Ja, dan begint het gedoe natuurlijk: klam zweet, lichte bibber, daver, ...
    Daar heb ik geen zeggenschap over.

    Zo zijn al een paar keer röntgenfoto's mislukt omdat ik me niet roerloos wist te houden,
    enz, etc. Maar na een woordje uitleg wordt me dat vergeven. Gewoonlijk wel.

    m   
    EZW-12/2011, herwerkt

    29-12-2017 om 03:02 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.231. Tamino

    te gast bij Wim Helsen, Tamino
    met 'De Profeet' van Kahlil Gibran

    Je vreugde is onthulde smart.
    En de bron waaruit je lach ontspringt, werd vaak gevuld met je tranen.
    Hoe kan het anders zijn?
    Hoe dieper de smart in je wezen kerft, hoe meer vreugde je kunt bevatten.
    Wanneer je blij bent, schouw dan diep in je hart,
    en je zult zien dat wat je smart gegeven heeft ook vreugde brengt.
    Wanneer je verdrietig bent, blik dan opnieuw in je hart,
    en je zult zien dat je weent om wat je vreugde schonk.
    Sommigen zeggen ‘Vreugde is groter dan smart’, en anderen: ‘Neen, de smart is groter’.
    Maar ik zeg je, ze zijn onafscheidelijk.

    De Profeet, 1923 - Kahlil Gibran, 1883-1931

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Tamino in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a32/ 
    09min18



    Over Tamino : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tamino , Over Kahlil Gibran : https://nl.wikipedia.org/wiki/Khalil_Gibran 
    Over De Profeet :
    Het boek bevat spirituele dialogen tussen een verlichte, Arabische meester, Almoestafa,
    en het hem vreemde volk, dat hij na twaalf jaar verlaat om naar zijn eigen eiland terug te keren.

    29-12-2017 om 02:48 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    28-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.-----. kleurenkwestie

    abrikoos voor dummies

    Champagne of abrikoos, allebei lekker, meer niet. 

    Edoch, in bepaalde milieus wordt daar niet luchtig over gedaan.

    In onze straat liep regelmatig een dame met twee koningspoedels,
    nu nog één, maar toen dus twee. 
    Koningspoedels zijn de grote poedels, de Pekkie-poedels,
    gelijk de hond van Filiberke, het kameraadje van Jommeke.

    De jonge was een tweekleurige huppelpup en de oude was veel ouder,
    dat was duidelijk te merken aan zijn manier van lopen.
    De veerkracht was er uit, maar het dier had nog altijd iets statigs,
    iets koninklijks rechtop. Koningspoedels hebben werkelijk een vorstelijke tred.

    Afbeeldingsresultaat voor foto van : http://dgicre.hubpages.com/hub/mypoodle

    foto van :
    http://dgicre.hubpages.com/hub/mypoodle 

    Op een keer sprak ik de dame aan, ik feliciteerde haar met de mooie honden.
    En ik zei iets over de chique zachte champagnekleur van de oudste hond.
    "Die kleur heet abrikoos" deed ze kortaf.
    Ik had duidelijk iets verkeerd gezegd, in poedelzaken absoluut leek zijnde. 
    En ik was zo verbouwereerd over haar toon dat ik overhaast antwoordde
    "Ah? Abrikoos? Da’s eh … da’s ook eh … lekker." 

    Zo stupide ben ik bij momenten. 
    En zij, ze stapte verder. Statig, zoals haar abrikoos.

    m
    EZW-04/2013, HiH-01/2015, bijgewerkt

    28-12-2017 om 05:09 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.230. twee weken oud

    Eenzame Uitvaart is een literair-maatschappelijk initiatief waarbij
    een passend gedicht wordt geschreven en voorgedragen bij de uitvaart van eenzame overledenen.

    Eenzame uitvaart nr. 17, meneer F.M.
    F.M. werd geboren in Luik op 24 november 2017 en
    overleed in het UZ Gasthuisberg te Leuven op woensdag 6 december 2017.
    De begrafenis vond plaats op donderdag 14 december 2017 op de Leuvense stadsbegraafplaats.
    Dichter van dienst was Peter Mangel Schots.

    Meneer F.M. Meneer … Hoe afstandelijk en ongevoelig klinkt het dit keer. In de dood is er geen onderscheid:
    rijk of arm, voorbeeldig of misdadig, een heiligenbeeldje of een charlatan, een baron of een schoenmaker,
    allemaal noemen we hen meneer – of mevrouw.
    Maar een kind van twee weken oud? Eén keer, voor de eenvormigheid.
    En dan niet meer. Dan alleen nog F, baby F, engeltje F.

    Het is dinsdagavond wanneer ik telefoon krijg van de pastorale dienst van een Leuvens ziekenhuis.
    Er is een kindje overleden en het zal begraven worden zonder zijn ouders. Of dat misschien niks voor ons is?
    Het duizelt me. Nooit had ik verwacht ooit een kind een eenzame uitvaart te zullen geven. Hoe kan zoiets?
    Een sociaal assistente en een medewerkster van het pastoraal team doen me het verhaal van baby F.

    De ouders van F. hebben het vermoedelijk niet breed.
    Ze zijn afkomstig uit een ver Europees land en daar wonen ze ook vaak,
    maar ze hebben kennelijk nog andere verblijfplaatsen en waren nu al een tijd op bezoek bij familie in België.
    Het zijn nog jonge mensen, maar het kind van wie de vrouw op 24 november beviel, was niet hun eerste.
    Het jongetje kwam met een ernstige afwijking ter wereld.
    Tot ontzetting van de ouders, want de zwangerschap was probleemloos verlopen.
    De pasgeborene wordt naar Leuven getransporteerd, waar men een week lang alles doet om hem te redden.
    Op woensdag 6 december is alle hoop weg. In het bijzijn van de ouders wordt de baby nog gedoopt, hij krijgt de naam F.
    De dame van het pastoraal team praat nog een tijdje met de moeder.
    Die is ontzet, ze smeekt nog een keer of er echt niks meer kan gedaan worden om haar kindje te redden.
    Maar er is niks meer aan te doen. Een uurtje later verlaat de familie het ziekenhuis. Die avond sterft baby F.

    De dag erna komen de ouders weer langs. Ze kunnen het nog altijd niet vatten, maar richten de blik ook al vooruit.
    Het leven heeft hen geleerd praktisch te zijn. Voor een begrafenis hebben ze geen geld.
    Bovendien keren ze al heel binnenkort terug naar hun land zoals gepland.
    De moeder neemt het lijkje nog even in haar armen. Dan zijn ze weg.
    De sociaal assistente bekommert zich om F. en neemt de zaken in handen.
    De geboorte van F. is nog niet aangegeven bij de burgerlijke stand.
    Dat moet nog gebeuren vooraleer zijn overlijden in Leuven kan gemeld worden.
    De firma van de uitvaarten wordt gecontacteerd. Ook zij doen het nodige.
    En ze geven mijn gsm-nummer door. Dinsdagavond 12 december rinkelt mijn telefoon.

    Op één dag tijd een gedicht schrijven is nooit gemakkelijk, maar dit keer heb ik voortdurend het gevoel tekort te schieten.
    Het zal nooit goed genoeg zijn.
    Een oudere persoon heeft een leven achter zich dat afgebakend is, met kinderjaren, studies, een beroep, soms een gezin.
    Mogelijkheden die één na één concreet werden – of net niet.
    Voor baby F. strekte zich nog een zee van mogelijkheden uit, waarvan er geen enkele werd ingevuld.
    Iemand vertelt me een dag later over een recent overleden baby.
    Hoe de ouders van iedereen hulp kregen om het een plaats te geven, en hoe een mooie uitvaartplechtigheid,
    met muziek en ballons, voor troost en berusting had gezorgd.
    Ik probeer te vatten wat er in de ouders van F. moet zijn omgegaan.
    Telkens is er één gedachte die blijft hangen, tussen begrip en onbegrip in: zij hadden dit heel zeker ook anders gewild.

    De begrafenis vindt plaats op donderdag, om 15 uur. Het laatste uur dat uitvaarten worden toegestaan op de stadsbegraafplaats.
    Wegens invallende duisternis. Het geldt in zomer en winter. Vandaag hoeft het niet later te zijn.
    De sneeuw van de voorbije dagen is weg, maar het is koud en kil. Het is een uur waarop het kerkhof er verlaten bijligt.
    De lijkwagen staat bij de poort. De man van de firma en de grafdelver komen over het kerkhof gestapt.
    We ontmoeten elkaar aan de wagen, schudden de hand. ‘Er komt zeker niemand meer?’
    Ik geef zonder woorden aan dat ik dat inderdaad vermoed.
    De grafdelver loopt terug naar de uithoek van het kerkhof waar de kinderen begraven liggen.
    De jongeman van de firma vraagt of ik wil meerijden.
    Ik bedank ervoor. Ik ga liever achter de lijkwagen aan lopen. De kleinst denkbare rouwstoet.
    Het voertuig zet zich tergend traag in beweging richting kinderbegraafplaats.
    Het zijn tweehonderd ellendig lange meters.
    V
    oor mij schommelt en botst de corbillard over het grindpad. Er gaan duizend gedachten door mij heen.
    Ik denk aan de mensen die ik liefheb.

    Achteraan op het kerkhof houden we halt. Wat verderop ligt een hoopje aarde.
    Het is bijna niks, zelfs voor een zandkasteel zou het te schamel zijn.
    De jongeman opent de wagen. Ik verwacht een kist op maat van kinderen,
    een kist die misschien een derde kleiner zou zijn dan die van volwassenen.
    Op wat ik zie ben ik niet voorbereid: een smetteloos wit kistje, niet veel groter dan een schoenendoos.
    Boven op het deksel zitten zes vergulde knoppen. Het is geen kist die door vier lijkbidders gedragen hoeft te worden.
    Eén handpalm volstaat om hem naar de sokkel te dragen die bij de kuil is opgesteld.

    Vaak worden bij de aanvang van de korte ceremonie enkele levensfeiten van de overledene opgesomd. Hier is er niks.
    Enkel twee datums en een naam. De jongeman spreekt de familienaam van F. op z’n Frans uit,
    terwijl ik hem in mijn hoofd altijd op zijn Italiaans had horen klinken.
    Het doet bijna komisch aan.
    Ik zet een stap naar voren, haal diep adem, slik even en lees mijn gedicht voor F.
     

    Schaapjes

    Eén bladzij omgeslagen en je boek is uit
    lang en gelukkig lezen hadden we je graag gewenst
    beginnend met verhalen van een eerste kerst
    en knuistjes die naar vlekken kaarslicht grijpen
    en dan de lente, zomer, nog een zomer
    tot je je opricht zonder handen als een koning
    de wereld balancerend aan je voetjes
    het coolste jochie van de peutertuin.

    Maar onder ijzig ziekenhuislamplicht
    ben je geboren met een hart dat klappertandt
    je ouders ver van huis, jij ongeteld, uitgekwartierd,
    geen tijd gekregen voor een hashtag om de wereld
    te vertellen over ieder kind dat in je leeft:
    ik ben Omran, ik ben Julie, ik ben Aylan, ik ben Melissa,
    ik ben De Kleine Thomas uit de vondelingenschuif, ik ben
    het kindje Jezus dat versmacht onder een berg geschenkpapier.

    Verkruimelt in een land ver weg van hier je mama
    van verdriet? Gaat elke spadesteek je papa door het hart?
    Zal volgend jaar rond deze tijd een ander broertje
    in jouw sokjes slapen? Het zal je naam zijn
    die je in je laatste uren kreeg, die hen verbindt
    met deze stad, dit lapje grond dat zij alleen vermoeden
    en waarop wij staan als een reserveteam. Vrees niet,
    we zullen op de uitkijk blijven, schaapjes tellen tot je slaapt.

     
    Alle drie blijven we enkele seconden stil. Wanneer de mannen dichterbij komen,
    leg ik vluchtig mijn hand op het kistje. Zij doen hetzelfde.
    Dan wordt het in de kuil geplaatst. Ik kniel ernaast en leg het witte blad met het gedicht
    gevouwen op het witte hout. Ik hoef het zelfs niet te laten dwarrelen, de put is niet diep,
    mijn arm reikt ver genoeg.

    Wanneer de grafdelver zijn spade neemt, loop ik met de jongeman terug naar de corbillard.
    We praten nog even na en bedanken elkaar.
    Nog een tijdje dwaal ik over het kerkhof, langs de sterretjesweide en dan terug naar de kinderhoek.
    Het zandhoopje is alweer weg. Er staat een wit kruisje met de naam F.M.
    Ondertussen begint de duisternis echt in te vallen. Het kerkhof zinkt weg in de avond.
    Wat verderop, in de binnenstad, trekt het gedruis van de kerstmarkt zich op gang.

    Peter Mangel Schots, 19/12/2017
    overgenomen van http://www.eenzameuitvaart.be/info/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Mangel_Schots

    28-12-2017 om 05:06 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.229. Louis Tobback

    te gast bij Wim Helsen, Louis Tobback
    met een fragment uit Utopia van Thomas More

    Hun steden bestaan uit vier even grote wijken en
    in het centrum van iedere wijk is er een markt
    waar van alles verhandeld wordt.

    Alles wat de plattelandsfamilies produceren wordt
    daarheen gebracht, gesorteerd en per product in
    aparte pakhuizen opgeslagen.

    Elk familiehoofd geeft op wat hij en zijn familie
    hiervan nodig hebben en krijgt ook alles wat hij
    gevraagd heeft zonder betaling of welke andere
    vorm van vergoeding dan ook.

    Waarom zouden ze hem ook iets weigeren? Er is
    toch genoeg aan alles? En waarom zouden ze bang moeten zijn
    dat iemand meer zou willen aanvragen dan hij nodig heeft?

    Als iemand zeker weet dat hij in de toekomst
    nooit iets tekort zal hebben, gaat hij toch niet
    iets overbodigs aanvragen?

    In de natuur komt de behoefte om enorme voorraden aan te leggen
    of zich van alles toe te eigenen immers voort uit de angst om ooit tekort te komen,
    maar bij de mens is hebzucht louter en alleen het gevolg van ijdelheid,
    de gedachte dat je beter bent dan een ander
    als je meer overbodige rijkdom tentoon kunt spreiden dan hij.

    In de Utopiaanse samenleving is er echter geen plaats voor dit soort menselijke tekortkomingen.

    Utopia, 1516 – Thomas More

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Tobback in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a31/
    12min53



    Over Louis Tobback : https://nl.wikipedia.org/wiki/Louis_Tobback , over Thomas More : https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_More 
    Over Utopia : https://nl.wikipedia.org/wiki/Utopia_(boek) , Kolonie van Walden : https://nl.wikipedia.org/wiki/Walden_(kolonie)

    28-12-2017 om 04:33 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    27-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.-----. argeloosheid

    de Triomf van de Onschuld

    Toen we een jaar of twaalf waren hadden we gewaagde raadseltjes.
    De stoutmoedigen onder ons vertelden ze zelfs thuis, aan hun ouders.
    Of nog straffer, wanneer er bezoek was, wanneer er publiek was.
    Mijn zus Tina (9j)  was daar zeer goed in, zij wist met flair haar momenten te kiezen:

    - het begint met str en eindigt op ont ?
    - …? afwachtende stilte
    - straathond!

    - het begint met kl en het eindigt op oot?
    - … ? dreigende stilte
    - kleurpotlood!

    Er was geen kat die er aanstoot aan nam dat de eindletters in geschreven taal niet klopten.
    In gesproken taal waren deze raadseltjes al gewaagd genoeg. 
    En dan kwam het slotstuk :

    - het begint met p en eindigt op oepen.
    - …? doodse stilte
    - paracommandotroepen!

    Straathond, kleurpotlood en paracommandotroepen, we gniffelden
    en we wisten bij de laatste twee raadsels niet eens niet waarover we het hadden.
    Het was de Triomf van de Onschuld, want de grote mensen
    wisten niet hoe ze daarop moesten reageren. Dát voelden we wel.
    En hun onwennigheid was goud waard.

    m
    EZW-12/2013, HiH-01/2015, herzien

    27-12-2017 om 00:55 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.228. on-nozel

    kiezen wat er die dag gegeten wordt

    (…) http://nl.wikipedia.org/wiki/Onschuldige_Kinderen 

    Op het feest van Onnozele Kinderen gingen, net als bij Sint Maarten,
    kinderen de straat op om te bedelen om snoep en geld.
    Kenmerkend is dat de kinderen verkleed als volwassenen langs de deuren gingen om hun lied te zingen.
    Nu Nieuwjaarke Zoete en Driekoningen.
    Dit bedelen om snoep en geld gaat terug op het kinderbisschopspel.

    Bij het kinderbisschopspel werd tijdens de Vespers onder het Magnificat onder de scholieren een kinderbisschop gekozen.
    Deze jongen trad dan enkele dagen in klooster- en kapittelkerk als bisschop op. 
    Met een groep kinderen als aanhang ging hij bij hoogstaande personen van kerk en gemeente eten
    en kreeg daar ook kleine geschenken. 

    Ook verkleedpartijen hoorden bij het feest en er werden geschenken gegeven aan de koorknapen.
    In veel gezinnen mag het jongste kind op Onnozele Kinderen kiezen wat er die dag gegeten wordt. 

    Jaren heb ik dat woord fout geschreven, met n ipv met nn.

    ‘k Redeneerde : als on-ozel bestaat, dan bestaat ozel ook.
    Mis. Zo mis als mis maar mis kan zijn. Ozel bestaat niet.

    Het is : als on-nozel bestaat, dan bestaat nozel ook.
    Nozel zou verwant zijn aan nocif (F), en betekent schadelijk, komende van noxia (L). 

    Mits enige verschuivingen in de Vroege en in de Late Middeleeuwen
    die we wegens tijdgebrek overslaan en er zijn onderwege natuurlijk ook verschuivingen in betekenis geweest,
    die we wegens al te bekend hier niet vermelden, dat zou onnozel zijn.

    Uiteindelijk betekent on-nozel dus on-schadelijk, vandaar on-schuldig, argeloos, onbevangen.
    En aan al wie morgen verjaart, ooit verjaarde of nog zal verjaren: het is een móóie datum.

    m
    EZW-12/2014, HiH-12/2015, voor WTL

    27-12-2017 om 00:45 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.227. Laura van Dolron

    te gast bij Wim Helsen, Laura van Dolron
    meteen fragment uit Our Greatest Fear van Marianne Williamson

    Our deepest fear is not that we are inadequate.
    Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
    It is our light, not our darkness that most frightens us.
    We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous?
    Actually, who are you not to be? You are a child of God.
    Your playing small does not serve the world.
    There is nothing enlightened about shrinking so that other people will not feel insecure around you.
    We are all meant to shine, as children do.
    We were born to make manifest the glory of God that is within us.
    It is not just in some of us; it is in everyone and as we let our own light shine,
    we unconsciously give others permission to do the same.
    As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

    Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
    Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
    Het is ons licht, niet onze duisternis waar we het allerbangst voor zijn.
    We vragen ons af:
    Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
    Maar waarom eigenlijk niet? Je bent toch een kind van God?
    Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
    opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
    We zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
    Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
    Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
    Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

    De bovenstaande tekst is een Nederlandse vertaling van een tekst van MarianneWilliamson.
    Deze is gepubliceerd in haar in haar boek ‘Terugkeer naar liefde’, dat gebaseerd is op ‘Een cursus in wonderen’.
    Er wordt vaak gedacht dat Nelson Mandela
    het fragment heeft uitgesproken tijdens zijn inaugurale rede als president van Zuid-Afrika.
    Dat blijkt onjuist te zijn. Hij heeft er zelfs niet uit geciteerd:
    http://www.bet.com/news/global/2013/12/05/transcript-nelson-mandela-s-1994-inauguration-speech.html

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Van Dolron in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a30/ 
    10min38


    Over Laura van Dolron : https://nl.wikipedia.org/wiki/Laura_van_Dolron 
    Over Marianne Wiliamson : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marianne_Williamson

    Over het boek Terugkeer naar liefde, 2010, Marianne Williamson :
    Een spirituele gids op onze terugreis naar liefde en waarheid.
    Een bestseller, gebaseerd op het boek Een cursus in wonderen.
    We leren opnieuw met liefde waarnemen en de liefde aanvaarden die we hebben ontkend.
    Dit boek is een aanrader voor wie op een makkelijke manier meer te weten wil komen
    over het gedachtegoed van ‘Een cursus in wonderen’.
    'We zijn vergeten wie we zijn, Terugkeer naar liefde herinnert ons hieraan!' Oprah Winfrey

    Over Een cursus in wonderen, 1976, Helen Schucman : https://nl.wikipedia.org/wiki/Een_Cursus_in_Wonderen

    27-12-2017 om 00:22 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    26-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.-----. zwart en bruin

    over een huppelpup en hondejongen

    De Kleine mocht met zijn papa mee naar de buren om de nest hondjes te gaan bekijken.
    De hondjes waren nu oud genoeg om enthousiast kinderbezoek te overleven.

    Weer thuis rende hij als een huppelpup naar zijn mama
    en vertelde opgewonden dat de moederhond viér baby-hondjes had,
    drie jongetjes en een meisje.

    - Dat is knap, zei de mama, en hoe weet ge dat ?
    - Het meisje is zwart en de jongetjes zijn bruin.
    - Ziet ge aan de kleur of het een meisje is of een jongetje ? vroeg de mama voorzichtig.
    Had ze haar kleine niet beter voorgelicht dat dat?
    - Néé Mama ! zuchtte de Kleine om zoveel onverstand, de bruine hadden een pié-mel !

    m
    HiH-12/2015, met dank aan BF

    26-12-2017 om 12:42 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.226. de VIP-passagier

    De dag na Kerstmis merkte de pastoor dat de kribbe in de kerststal leeg was.
    ‘t Kindje Jezus was verdwenen.
    Potverdekke, dacht de pastoor, en hij ging wat in de frisse lucht stappen om te kalmeren. 
    Op de stoep zag hij Sepke met een blinkend-nieuwe rode trekkar. 
                                             Large Red Metal Bodied Pull Along Wagon Truck Cart Camping Concert Outdoor Transport Toy Glasgow
    In de kar lag op een paar sprieten stro
    het kindje Jezus met gespreide armpjes van het zonlicht te genieten.

    - Awel kleine vriend, ge hebt een passagier zie ik.
    - Ja meneer pastoor, antwoordde Sepke, en hij stapte stevig verder.
    Onverdroten, heette dat vroeger.
    - En waar hebt ge hem vandaan?
    - Uit de stal hé, meneer pastoor! (Wat een domme vraag!)
    - En waarom hebt ge hem uit de stal gehaald, Sepke?

    Sepke hield halt en haalde eens diep adem want hier moest uitleg gegeven worden
    aan een volwassene.
    En zoals men weet is er soms tijd mee gemoeid eer een grote mens iets begrijpt,
    grote mensen zijn soms niet rap van snap.

    - Ik had aan ’t Kindje Jezus gevraagd
     
    of ik van de Kerstman een rode trekkar mocht hebben.
      
    En ik heb ze gekregen.
      En daarom mag Kindje Jezus nu éérst meerijden.

    Hij bleef de pastoor strak aankijken om te zien of die het begrepen had.

    m
    met dank aan RD, EZW-01/2014, HiH-12/2015, herzien

    26-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.225 . boodschappenlijst

    een eigen boodschappenlijstje gebruiken als inspiratiebron

    Dat had LM voorgesteld, toen ik een paar weken geleden zuchtte dat er toch zo weinig
    achtergelaten boodschappenlijstjes te vinden waren in de plaatselijke supermarkt.
    - Wilt ge het mijne? vroeg hij.

    Hij stapt al eens tot aan de Colruyt en dat lijstje wou hij me grootmoedig afstaan. Na gebruik.
    Ha nee, vind ik, want bij een eigen lijstje moet ik geen sluitend verhaal verzinnen
    omdat ik de context al ken. Dat is voorkennis. Dat deugt niet.
    In sommige branches is voorkennis zelfs strafbaar!

    En daarenboven-erbij, dan wordt het geen verhaal, dan wordt de tekst een relaas.
    Niks mogen verzinnen, niks mogen fantaseren? Waar is de spielerei dan nog …
    Nee, ik wou LM zijn lijstje niet, hoe vriendelijk het ook aangeboden was.

    Nu, een gevónden lijstje, dat is iets gans anders natuurlijk.
    Bij een gevonden lijstje kan niemand zich beledigd voelen over gissingen of over de commentaren
    bij het geschrift, bij de keuze van de artikelen, bij de rangschikking van de artikelen,
    bij de schrijffouten, of over mijn gefantaseerde context.

    Want, stel u voor dat een integere huisvader mij zijn eigen lijstje mailt als 'gevonden'.
    Daarop staan dan veel lekkere dingen & bloemen en hij verwacht ongeveer dat er een verhaal komt
    over een galante heer die zijn wereld kent en die weet hoe hij zijn partner
    zijn waardering kan tonen en met al wat op het lijstje staat er een zonnige dag in december zal van maken.

    Edoch, wat ik bij zijn lijstje verzin wordt dan een verhaal over  
    een gedesillusioneerde dame die in hun huis een etentje voorziet
    met de zoveelste chevalier servant -die bloemen zijn voor de tafel-
    omdat haar man voor de zoveelste keer, op zakenreis is wanneer er iets te vieren valt.
    Wat een druilerige dag.

    Bij éénzelfde lijstje : een realiteit > die botst met < een stuk fictie.
    Wat een anticlimax moet dat zijn voor de welwillende mailer van het lijstje.

    Neenee, geen eigen lijstjes, zou ik denken.
    Zelf gebruik ik de mijne niet. En die van LM ook niet, gebruik ik ook niet.
    Ik hou het bij eerlijk gevonden lijstjes. Zo ben ik een beetje: vinden.
    En meepakken.

    m
    weer helemaal in de lijstjes, EZW-12/2012, herwerkt

    26-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.-----. gelijk Elvis?

    naar de afdeling klassiek

    Als kerstcadeau wou ze de strijksonates van Rossini ofwel de impromptus van Schubert.
    Op CD. Want op plaat zou dat niet meer te vinden zijn. Nee, op plaat niet meer.

    Op een dag dat het KMI geen ontij gepland had ondernam ik de expeditie
    naar een winkel waar ze volgens mij Rossini en Schubert in huis zouden hebben.

    Binnen herkende ik de zaak niet. Een totaal nieuwe inrichting.
    Misschien zelfs nieuwe eigenaars? 
    Ik zag geen namen van componisten meer.
    De afdelingen vooraan in de winkel zeiden hiphop, house,
    en verder naar achter R&B, country, jazz …

    "Excuseer, vroeg ik aan de piepjonge winkelbediende, heeft u ook een afdeling klassiek?"
    Ze dacht even na en vroeg "bedoelt u … gelijk Elvis?"

    Dit is een van de werken die ik toen zocht, licht en zacht.
    klank aanzetten
    https://www.youtube.com/watch?v=KdnETWq7rcY
    07min24 van uw tijd en elke seconde waard

    m
    HiH-12/2015, met dank aan BF

     

    25-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.224. ontstoppen

    een vakman in huis

    Vorige week belden we een loodgieter, om de spoelbakken van de keuken na te kijken,
    want die lopen veels te traag leeg om nog oké te zijn.
    En gelijk vroegen we of hij eens zou willen kijken naar de douche,
    want we vermoedden daar een lekje.

    Dat kwam in orde, hij zou langskomen. Die dag nog.
    “Vandaag nog! Halleluja!”

    Hij was bezig met een job in Zandvliet en zodra hij daar klaar was
    zou hij ons bellen dat hij op komst was. Dat vind ik tof.
    Zodra hij belt maak ik de kast onder de spoelbakken leeg.
    Er lagen al twee vouwboxen gereed.

    Het was 11h30 en er was nog altijd geen telefoontje van onze redder. 
    - Zou hij vandaag nog komen, vroeg ik aan LM,
    die job in Zandvliet kan iets groot zijn hé. Iets groter dan hij zelf gedacht had.

    Waarop LM :   
    - Ja, ze hebben hem daar laten komen omdat de sluis niet meer leeg liep.


    foto Wikipedia

    13h15 : Hij was hier al sinds 12h aan het werk, een kwieke jongeman,
    en dat van die sluis paste helemaal in zijn vakgebied, zei hij.
    We kunnen hem aanbevelen. Toch wat zijn gevoel voor humor betreft.

    m
    EZW-12/2014, herwerkt

    25-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.223. een logé

    de sopraan en de papegaai

    De jongere zus van mij ma was sopraan bij het koor van de BRT. 
    Op een keer had Tante S een papegaai op logé,
    de baasjes van de vogel waren met kerstverlof aan de kust. 
    Na enkele dagen kon hij de opwarmingsoefeningen van mijn Tante meezingen.
    Of zijn baasjes daar blij mee geweest zijn betwijfel ik,
    stembanden opwarmen is geen melodieus gebeuren hé. 

    Maar de vogel zelf vond het blijkbaar plezant of interessant en
    hij was zo fier op zijn nieuw kunnen dat hij van geen ophouden wist.
    Hij herhaalde de deuntjes heel de dag door.

    Nonkel L was aannemer en hij had zijn kantoor thuis.
    De oefeningen van Tante S waren ongeveer een dagelijks ritueel,
    ze waren zelfs een rustgevend gebeuren in huis, maar
    de vrije interpretaties ervan door een snerpende papegaaienstem,
    dat was teveel van het goede, dat bracht Nonkel L tot krachttermen.

    De  papegaai pikte de krachttermen op en leerde een verzameling vloeken
    die hij bracht met evenveel overtuiging als Nonkel L zelve en die hij
    vlot afwisselde met de stemoefeningen van Tante S. 
    De vogel moet een heerlijke vakantie gehad hebben.
    Zijn woordenschat was duidelijk verrijkt dank zij Nonkel L
    en zijn stembereik was hoorbaar uitgebreid dank zij Tante S.

    Wat de baasjes ervan vonden hebben we nooit geweten. Aan die kant bleef het stil.

    m
    EZW-10/2011- HiH-11/2014, bijgewerkt

    25-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.222. kerst-egeltjes

    de kerst-egeltjes, een doe-filmpje

    Dit filmpje vind ik heel mooi omdat er veel gezegd wordt met ogenschijnlijk simpele lijnen in een simpel decor.

    Drie egeltjes komen zich voorstellen.
    Zodra de keuzemogelijkheid verschijnt, gewoon aanklikken.
    Dat egeltje krijgt dan het scherm voor zich alleen en mag optreden.

    Misschien best links beginnen, dat is mogelijk de volgorde van de fragmenten
    zoals de makers ze bedoeld hebben in hun verhaal.
    Van links naar rechts staan de bolle, de lange en de gestuikte.
    Met kan ze ook zien als de ijverige, de bazige, de simpele.
    Zij zullen elk een liedje voor u zingen, verkleed of al doende met iets.

    Voor het eerste egeltje kan met kiezen uit drie kostuumpjes.
    De kostuumpjes zijn een sneeuwbal – een rendier – een sneeuwman.
    Voor het tweede kan men kiezen uit drie bezigheden,
    dat zijn snowboarden - ijsschaatsen - sleeën
    Het derde egeltje krijgt drie bladen in de pootjes gestopt om zijn liedjes te zingen …
    Gewoon aanklikken telkens wanneer een keuzemogelijkheid verschijnt.

    Alle drie doen ze hun allerbeste best.
    Drie egeltjes maal drie mogelijkheden, dat zouden negen fragmenten moeten zijn hé?
    Dat dacht ik ook.

    Beste wensen van LM & mij en klank aanzetten,
    http://www.youtube.com/watch?v=1HIGCgpHYB4

    m
    EZW-24/12/2012 - It's a jungle out there

    24-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.221. kerstpechverhaal

    Jacqueline vertelt over een kerst-bom in huis


    Het was in de jaren tachtig.

    Twee maanden voor kerst ging een vriendin verhuizen. Ze verhuisde van een villa naar een appartement.
    En de poes, die altijd buiten had gelopen en binnen kwam wanneer ze goesting had, verhuisde mee.
    Ineens moest poeslief zich aanpassen en mocht ze niet meer buiten.

    Na zo’n veertien dagen werd poesmadame wat rustiger en
    ze leek zich te schikken in haar lot van binnenhuiskat.
    Kerst naderde en een echte kerstboom werd in de living van het appartement gezet,
    versierd tot en met, want mijn vriendin is een kerst-mens.
    De boom was weer heel mooi gekleed
    en de avond voor kerstavond werden alle pakjes  -het waren er bijna dertig-, onder de boom gelegd.
    En die nacht is poeslief actief geworden.
    Van alle pakjes had ze het papier kapot getrokken en de boom had ze geplunderd van onder tot boven.
    Bij het opstaan, kreeg mijn vriendin bijna een appelflauwte. Chaos en rommel over heel de living.
    Er waren twee pakjes bij met pralines en poes was er zo grondig mee bezig geweest,
    dat de pralines over de vloer verspreid lagen.
    Mijn vriendin was echter een sterk iemand, ze belde mij en vertelde het en ze lachte,
    maar die lach was een zenuwlach, dat hoorde ik.

    Dus op 24 december in de voormiddag ik naar daar, de kerstboom terug opgetuigd,
    de pakjes die nog konden gered worden weer ingepakt, en opnieuw pralines en chocolade gaan kopen.
    Gelukkig had poeslief de flesjes parfum niet open gekregen. Het zou er gestonken hebben.
    Rond vier uur was alles terug in orde en opgelapt, voor zover het opgelapt kon worden.

    Poeslief werd een paar uur verbannen naar het berghok waar ze haar vernielactiviteit rustig snorrend uitsliep.
    Twee jaar later verhuisde mijn vriendin naar een boerderij, er kwamen nog twee poezen bij.
    Die hebben daar een luxe leven, maar de avond voor kerst mogen de drie poezen niet in de living,
    ze worden die nacht verbannen naar de schuur of naar de zolder.

    Jacqueline/Peggytwo
    HiH-24/12/2015

    24-12-2017 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (2)



    bij nieuws verwittigd worden per mail?

    typ uw mailadres -het blijft buiten beeld- en klik op knop



    mailen kan hiér

    klik op de knop om uw mail te plakken / te schrijven


    Archief per maand
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!