388. een contrast

MVS vertelt

Een eenvoudige vraag als ‘hebt gij nog een zolder?’ is voor mij zoals een schatkist vol herinneringen openen.

Nu heb ik geen zolder meer maar vroeger … Vroeger bij mij thuis, de thuis van mijn eerste 15 jaren.
Dát was een zolder. Ik durf wedden dat niemand van jullie zulk een zolder gekend heeft.
Onze zolder: hij was mijn slaapzaal, mijn speelruimte, mijn droomhuis, mijn poppenhuis, mijn schrik in de nacht.

Hij was als een huif gespannen over onze leefkamer, het voorhuis,
de kelderkamer en een stuk van het mooskot. (de bijkeuken)
Een stevige houten trap was de verbinding van het mooskot naar boven tot aan het houten valluik.
Dat moest naar boven worden geduwd, dan één voet op een ijzeren plaat zetten,
dan pas het valluik terug naar beneden laten en van dan was ik afgesloten van de wereld
en had ik het rijk voor mij alleen.

Mijn slaapplaats bevond zich links. Binnen vier met leem bekleedde muren,
een laag plafond en daar moesten wij met vieren in slapen .
Twee tweepersoonsbedden, slim opgesteld, zodat wij er nog net in en uit konden stappen.

Het kamerke was voorzien van een klein dakvenster.
Ervoor een plat vlak, zoiets als een nis. In onze beste momenten brandden wij daar kaarsjes.
Tot we op een keer het blauwe crêpepapier waarmee we de nis hadden bekleed vuur vatte.
Nooit waren wij vieren zo eendrachtig als toen en we hebben een groot onheil voorkomen.
Onze ouders hebben het nooit geweten.

Links tussen het valluik en het kamerke was een loopruimte voorzien
langs waar men boven de runderstal kon geraken.
Rechts ervan, onder de schuin aflopende dakpannen stond een reeks manden,
vol met oude lompen, afgedragen kleding, enkel nog goed voor wat lapwerk hier en daar.

Daar, dáár was mijn thuis, mijn huis, mijn gezin. Ik had er poppenkinderen, niet te tellen.
Elke oude lomp kon dienen: oprollen, een slag in de helft,
bovenste deel een koord errond wat moest dienen als hoofd,
en ik kon alweer een nieuwe naam bedenken.

Het was er nooit erg koud want de schoorsteen liep door het midden van het zoldergedeelte.
De enige Leuvense stoof daaronder hield de meest kou buiten.
Ze brandde ook heel de tijd want er moest  op gekookt worden en water verwarmd, onder andere voor de afwas.
Ik heb ook nog leren strijken met een strijkbout, die moest uiteraard ook verhit worden op de warme plaat.

De zolder had over gans de oppervlakte een houten vloer.
Het grootste deel diende als graanzolder, daar lag het graan gespreid om te drogen.
Onder de laagste plaatsjes van het hellend dak stonden gevulde zakken met allerlei soorten graan,
netjes dicht gebonden.
Honderden keren heb ik vader geholpen door de zak open te houden
zodat hij vlot met zijn bats (schep) het graan er in kon laten glijden.
Vakkundig werd rond de zak een koordje gebonden en
dan was het wachten tot de zakken naar de molenaar gingen. 

Het gemalen graan stond apart, het meel dat in de grote trog zou belanden
en onder moeders vuisten werd gestampt en geplet tot mooie ronde broden.
Maar dat is een ander verhaal, het bakhuis.

MVS - EZW-03/2012, bijgewerkt - MVS, als ge dit toevallig zoudt lezen, wilt ge dan contact opnemen met mij, aub?

Peter & Diane

Sommige foto’s op ’t Net zijn zó sprekend, dat me vanzelf een anekdote te binnen schiet.

Peter was verliefd op de zus van zijn beste maat. Al lang.
Dat wist hij goed te verbergen want niemand had er enig vermoeden van.
Ook het onderwerp van zijn adoratie was blind, stekeblind voor zijn schuchtere, onhandige pogingen.

Al die tijd bleef Peter misschien wel verlegen, maar hij werd wel vindingrijk.
De hond des huizes, ene Chuppy, zou hem helpen.
Chuppy kende Peter als de vriend aan huis en daardoor was hij een zeer gewillige bondgenoot.

Op de (20^ste?) verjaardag van Diane, het was een woensdag, strooide Peter een boeket rozen voor de deur,
-de doorns van de stelen afgedaan natuurlijk- en hij gaf Chuppy één roos in de muil. 
Hij deed de hond zitten, belde aan en wachtte.
Toen Diane opendeed en de bloemen begon op te rapen,
kwam hij van achter het hoekje, kuchte en vroeg of ze zaterdag mee wou gaan eten.

 foto van ‘t Net

Diane, nog onder de indruk van de stunt met de bloemen en de hond, zei in een opwelling ja. 
Ze zegt soms nu nog, dat het de beste beslissing van haar leven was.

En ze gingen eten en ze gingen een beetje dansen, een beetje maar, en ze gingen wandelen en
Diane zag iets in Peter dat ze tevoren nooit gezien had.

Nu zijn we zoveel jaren en twee dochters verder en Peter is bijlange niet verlegen meer
in zijn leven als echtgenoot, vader en volwassen man.

Is liefde blind? Ik weet het niet. Diane haar ogen zijn toch open gegaan.
Misschien werd haar liefde later pas blind. Omdat het later pas liefde werd.

m – EZW-03/2014 - http://www.cutestpaw.com/images/amazing-dogs-photos-by-jessica-trinh/

boodschappenlijstje

Lucia kan al mooi schrijven en wanneer ze bij Oma is mag zij de boodschappen noteren.
Bij Oma heeft ze haar eigen pen. Een vulpen. Een vulpen die niet kan spatten.

Groenten en fruit waren al opgeschreven.
"Nu nog het vlees en dan zijn we klaar. Beenhouwer dubbelpunt" dicteerde Oma.
In een lijstje moeten geen hoofdletters weet Lucia, en ze schreef 'beenhouwer :'

Misschien vanavond eens vogeltjes zonder kop, dacht Oma.
Maar dat klinkt zo cru, zonder kop … blinde vinken dan? Loze vinken!
En ze dicteerde : "Twee loze vinken".
Lucia schreef.  
Lucia schoof het papiertje naar voren en Oma overliep het lijstje. 
Onderaan stond 'beenhouwer : 2 boze vinken'.

"Schatje, wat staat hier? Twee boze vinken? Het zijn loze vinken".
"Nee" zei Lucia, heel zeker van haar stuk, "het zijn boze vinken".
"En waarom zijn het boze vinken?" vroeg Oma berustend, want er zou weer een reden volgen. 
Lucia rolde met haar ogen, zuchtte nadrukkelijk en zei : "Omdat we ze gaan op-e-ten".

Ja. Natuurlijk. Daar had ze een argument.
Aan de muur hangt een prent van een droeve vink naar hen te kijken. 

distelvink      1654, Fabritius 

m - EZW-05/2012 – HiH-02/2015, bijgewerkt - https://www.vn.nl/de-gekooide-vrije-vogel-van-fabritius/, https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_puttertje_(schilderij)

knappe gladde kat

'k Dacht tot voor kort dat krokodillen/kaaimannen/alligators geen vijanden hadden.
Buiten de mens dan. En dan nog. De gewapende mens.
Niet de brave dorpeling die langs de oever naar de markt stapt
om daar een paar centen te gaan verdienen.

Maar jawel.
Het luipaard (de jaguar) is een natuurlijke vijand van krokodil en aanverwante griezels.
Het gebeuren speelt zich af in de Pantanal (drasland), centraal Brazilië.

Hoe zo’n knappe gladde kat zo’n geschubd monster overmeestert,
met de tanden recht door de schedel, ziet ge in het filmke hieronder.
Er is geen ramp hé, er is geen bloed te zien, en geen hersens ookni :

foto van 't Net

klank voldoende luid zetten, geen ondertitels
https://www.youtube.com/watch?v=DBNYwxDZ_pA 
02min01

Misschien is het in onderstaand fragment (van het zelfde filmke) iets duidelijker
hoe de jaguar van links in beeld naar de zandbank rechts peddelt zonder merkbare waterverplaatsing.
Hij sluipt door het water, van links naar rechts.
Goed kijken hé. Men ziet haast niks. Zo rimpelloos sluipzwemt dat dier.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=eu1by5-BpTA 
01min20 

m – HiH-03/2015 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Pantanal 

te gast bij Wim Helsen, Jan Leyers
met iets van Alessandro Baricco

Jarenlang heb ik mijn teams ietwat mysterieuze doelpunten in de verte zien maken.
Dat waren dingen die daarginds gebeurden, op een deel van het veld dat ik niet echt kende
en dat in mijn verdedigersogen de fabelachtige uitstraling had van een badplaats achten de bergen:
vrouwen en grote garnalen. Als ze een doelpunt maakten,
vlogen ze elkaar daarginds in de armen, dat weet ik nog goed.
Jarenlang heb ik vanuit de verte gezien hoe ze elkaar in de armen vlogen.
Af en toe rende ik nog wel eens het veld over om bij ze te komen, en ze ook in de armen te vliegen,
maar dat werkte niet echt: je kwam altijd een beetje later, als het meest uitzinnige gedeelte al achter de rug was.

De barbaren, Alessandro Baricco

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Leyers in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a71/ 
12min31



Over Jan Leyers : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Leyers 
Over Alessandro Baricco : https://nl.wikipedia.org/wiki/Alessandro_Baricco 

Over De Barbaren : ‘In De barbaren behandelt Alessandro Baricco een fenomeen dat ons allen aangaat: de geleidelijke teloorgang van ons cultuurbesef.
Baricco schreef hierover een serie wijd uiteenlopende en veelgelezen artikelen. Zo schakelt hij moeiteloos over van de tanende interesse voor de wijncultuur
naar de vercommercialisering van de ooit heilige voetbalsport. Is er in de moderne tijd nog wel plaats voor bezieling? Wel degelijk, stelt Baricco,
we moeten alleen beseffen dat er niet zoiets is als beschaving aan de ene en barbarisme aan de andere kant. De huidige cultuur bevindt zich in een staat van mutatie;
er is geen sprake van een botsing, maar van een overgang van een oude naar een nieuwe cultuur. In dit scherpzinnige, gedurfde boek
houdt Baricco aan de hand van een rijk arsenaal aan voorbeelden een bevlogen en hoopvol pleidooi voor de toekomst van onze cultuur.’

Wat een beklemmende sfeer. Ik zie het voor me :
in de tweede paragraaf dartelt de vrijbuiter nog over het erf, in de derde paragraaf weegt plots de schemering loodzwaar.
‘k Snap heel goed dat het moést gebeuren. Toen. En waarom het op die manier gebeurde snap ik ook ongeveer.

‘k Zou graag weten hoe oud het meisje was dat de achterdeur opentrok.
Gewoon om het filmpje in mijn hoofd te kunnen afwerken.

Wanneer MVS schreef over vroeger waren dat echt tijdsdocumenten.
Bij haar teksten zat ik soms op het randje van mijn stoel. Zoals nu.

een verhaal van MVS

Wij hadden na de tweede oorlog een Mirza, van welk 'merk' hij was weet ik niet ,
Hij was zwart en wit gevlekt, dat herinner ik me nog.
Hij mocht overdag loslopen maar zou nooit verder durven dan ons erf .
Omdat onze leghennen ook altijd los over het erf liepen
legden die over heel het gebied hun eieren.
Mijn moeders zaligste werk was, met een eierkorf aan haar arm de eieren zoeken, rapen;
onderin de hooimijten, stromijten boven en onder,
men kan geen loos plaatske bedenken of daar lagen eieren.

Maar onze Mirza werd haar concurrent, die had op een keer de smaak te pakken gekregen
van die 'ballekes'; sinds die keer was er geen verbieden meer aan.
Een hondenhok had hij nooit gekend want ‘s nachts sliep hij op de voor-aard van de runderstal
en moest hij waken, daarvoor diende een hond in die tijd.
En de vele loslopende katten moesten muizen vangen.

Op een avond, het was reeds schemerdonker, hing er een vreemde sfeer in ons 'mooskot',
(de bijkeuken, waarschijnlijk waar de pomp stond en de gootsteen was)
mijn oudere zussen bleven wat te lang rond de pompsteen treuzelen.
Mijn moeder bleek nog buiten en toen ik de achterdeur opentrok om te zien waar ze bleef,
zag ik ze wat verder naast de waterput op een reservoirbak zitten.
Die bak stond altijd vol water om de beesten drinken te geven.
Het leek me dat ik in de verte het gejank hoorde van onze Mirza.
Bleek dat mijn moeder hem aan 't verdrinken was.
Dat een hond op die manier aan zijn einde werd gebracht
was in die tijd geen uitzondering, maar mijn eigen moeder … ?   

MVS
m – EZW-03/2012, herzien  – aan MVS, als ge dit toevallig leest, wilt ge met mij contact opnemen, aub?

te gast bij Wim Helsen, Wouter Beke
met iets van Cicero

Ik zie de natuurlijke orde voor de mens als volgt:
Wij zijn geboren in een situatie waarin alle mensen onderling iets gemeenschappelijks hebben,
méér ervan naarmate de onderlinge band nauwer is.
Stadsgenoten bijvoorbeeld voelen zich meer verbonden met elkaar dan mensen van elders,
familieleden meer dan met vreemden. Geheel op natuurlijke wijze ontstaan deze relaties tussen hen.

Maar die natuurlijke band mist een solide basis.
Vriendschap in de ware zin van het woord staat ver boven dat soort verbonden zijn.
Kijk maar.
Uit zulke relaties kun je de hartelijke genegenheid wegdenken, uit vriendschap niet.
Is de genegenheid uit zo’n natuurlijke binding weg, dan is het met de vriendschap gedaan,
maar het blijven wel buurtgenoten of verwanten.

Over Vriendschap, Cicero

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Beke in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a70/ 
11min53



Over Wouter Beke : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wouter_Beke 
Over Cicero : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marcus_Tullius_Cicero 
Over Vriendschap : https://ciaotutti.nl/boeken-lezen-over-italie/vriendschap-volgens-cicero/ , voldoende scrollen

astrologie à la Uma, toen 5j

Volgens de jongste dochter van mijn zus Laura hadden alle mensen
een onzichtbaar gezelschapsdier dat in de lucht woonde : hun sterrebeest.
Op de minzame manier van een vijfjarige vond zij dat ietwat pover,
want zelf had zij ook nog een engelbewaarder in de lucht.

Haar papa en mama hadden een Vis.
Volgens Uma was hun sterrebeest één Vis per persoon want
er zaten maar twee vissen in het aquarium thuis. 
Ofwel zat Bruna er voor iets tussen, in dat kinderkopke. 

afbeelding van 't Net   

Bruna voorzag een hele kinderwereld met één vis. Generaties kleuters na mekaar.
Daar kan die van ’t Meer van Genezareth in Galilea niet tegenop.

Uma had een Stier. Dat is een jongenskoe, zoals op de boerderij.
En dan waren er in het gezin ook de dieren uit de dierentuin.
De zus had een Leeuw, een broer had een Schorpioen en een broer had een Maagd.
Een Maagd had ze nog niet gezien in de Zoo.
Maar ze gingen nog wel eens terug hoor, stelde ze me gerust.

m - EZW-03/2012, HiH-03/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Barbara Sarafian
met een fragment van Isabelle Eberhardt

Folie diront les incrédules amoureux des solutions toutes faites et que le mystère impatiente.

Non, car la perception des abîmes que recèle la vie
et que la trois quarts des hommes ignorent et ne soupçonnent même pas,
ne peut etre traité de folie qu’au même titre que
le dédain de l’aveugle-né pour les descriptions qu’un artiste lui ferait
des splendeurs d’un coucher de soleil ou d’une nuit étoilée.

Il est facile de tranquilliser son âme peureuse,
effarouchée par le voisinage de l’Inconnu, au moyen d’une explication banale,
puisée dans la fausse expérience des hommes et dans les idées courantes,
ramassis informe de bribes d’idées sans suite, de connaissances superficielles
et d’hypothèses prises pour des réalités par l’inconsummerable lâcheté morale des hommes!

Uit : Lettres et Journaliers – Isabelle Eberhardt

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Sarafian in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a69/ 
11min05



Over Barbara Sarafian : https://nl.wikipedia.org/wiki/Barbara_Sarafian 
Over Isabelle Eberhardt :https://fr.wikipedia.org/wiki/Isabelle_Eberhardt , https://nl.wikipedia.org/wiki/Isabelle_Eberhardt , https://www.youtube.com/watch?v=9rnJd4K_HVQ ~ fragment, 05min14
Over Lettres et Journaliers : in ‘t Frans https://www.maghress.com/fr/lesoir/15778 

modus vivendi

Konijn en Hert leiden een aangenaam en zorgeloos leven als tekening,
als figuurtjes in een tweedimensionale wereld.

Via een gebroken TV scherm en een droom over de Rubik-kubus ontdekt Hert
het bestaan van een derde dimensie. Hij studeert en cijfert en
is helemaal in beslag genomen door de zoektocht.
En dan raakt hij plots zelf, per ongeluk eigenlijk, in de driedimensionale wereld.
Konijn blijft achter in de tweede dimensie
Wanneer blijkt dat Hert niet terug kan naar de vroegere situatie, naar het 2D-bestaan,
zijn ze gescheiden door iets onoverkomelijks. Kent hun vriendschap nu een crisis?
Ze zoeken én ze vinden een nieuwe manier van samenleven.

Een hartverwarmend verhaal, virtuoos in beeld gebracht.

Péter Vácz (°1988, Budapest, Hongarije) heeft dit filmpje gemaakt voor zijn eindexamen in 2013.
Inmiddels is dit werk vertoond in 63 landen op meer dan 300 festivals en heeft het
al meer dan 120 prijzen gewonnen.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=eZxCs3OzU64 
16min17, voor wie vandaag of morgen of ooit tijd heeft.

m – HiH-03/2015, bijgewerkt -  http://www.dragonframe.com/blog/vacz-rabbit-deer/

stamboom maar geen genealogie

Naar individuele voorouders heb ik tot hiertoe niet gezocht.
En ik denk niet dat ik dat ooit zal doen. 
‘k Hoef hun namen niet te kennen, ik weet zo ook wel dat ze bestaan hebben,
anders liep ik hier niet rond. Of zat ik hier niet te typen. En te ademen. En zo.

Hun namen en hun individuele verhalen wíl ik zelfs niet kennen,
want wie weet zaten er tussen al die voorouders onmensen en crapuul.
Dat weet ik echt liever niet, want ik zit met een deel van dat genetisch materiaal.

Het is soms een overweldigende gedachte
dat op gelijk welk tijdstip van de geschiedenis, er voorouders van ons rondliepen. 
Van het allerprilste begin, nog vroeger dan de prehistorie,
toen leven nog levensgevaarlijk was, was er iemand + iemand anders
die uiteindelijk maakten dat ik er ben. En gij. En alle anderen.
Die individuen hebben elk lang genoeg geleefd om zich voort te planten.
En zo telkens opnieuw was er iemand die lang genoeg geleefd heeft om zich voort te planten.
En iemand die lang genoeg leefde om het wurm groot te brengen.
Enzoverder tot helemaal aan het begin. Tot aan het begin van het begin, tot aan de eerste proteïne.

Op elk tijdstip in de geschiedenisboeken heb ik, heeft elk van ons, heeft iedereen die vandaag leeft 
minstens één voorouder rondlopen. Iemand die er toen al was of nog was. En dat van in het begin.
Dat is voor mij een overweldigende gedachte.

Hun namen zijn absoluut niet belangrijk. Ons DNA is er immers.
Daarin zit voor een deel hun identiteit. Daarin staat alles geschreven en beschreven. 
We kunnen DNA nog niet helemaal vlot lezen, maar ooit komt dat in orde. Ze zijn er mee bezig.

In afwachting lees ik graag geschiedenis. Én anticipatie-verhalen.

m - EZW-08/2014, HiH-02/2015, bijgewerkt

over Emma, loopster ~ de meeste publieksstemmen !

Mensen, we hebben ons best gedaan en daar mogen we een beetje fier op zijn.
Emma werd bij de sportclub in Kapellen niet de sportfiguur van het jaar,
maar ze had wél de meeste publieksstemmen.

Of die stemmen er kwamen omwille van haar prestaties van het voorbije jaar
of uit sympathie voor haar fiere oma, dat laten we nu efkes in het midden want
een jongedame die al tien jaar of langer
tegelijk bezig is met studeren, én sport én jong zijn,
die dingen volhoudt en alle drie in balans houdt,
die jongedame verdient waardering.

En ons kostte het stemmen eigenlijk maar een paar klikjes hé, voor ons was het simpel.

Hier het bericht dat ik ontving 

    Van: de oma van emma
    Verzonden: vrijdag 9 maart 2018 23:47
    Aan: ons, wij allemaal dus
    Onderwerp: emma

    (…)

   Antwoord van Emma zelf :

   Ik was 5de bij de Sportfiguur van ‘t Jaar,
   maar ik had wel de meeste stemmen van het publiek,
   dus bedankt iedereen om te stemmen.

   Groetjes

-----

Mensen Allemaal, hartelijk bedankt voor uw stem.
Zoveel steun geeft haar misschien nog méér vaart?

 foto van 't Net

Een paar weken geleden hadden we TD op bezoek,
zij is verpleegster van beroep en zij kent een aantal huisartsen.
Ik ken maar één huisarts per keer, maar zij kent ze per bosjes hier in de streek.

Zij vertelde dat er huisartsen zijn die intensief sporten tegennatuurlijk vinden.
Ons lijf is er niet op gemaakt, op zoveel eenzijdige beweging en zo vaak.

Dat denken LM en ik al jaren, maar ik was toch opgelucht dat ik het eens hoorde vertellen
door een beroeps uit de gezondheidssector.
Ze vergeleek intensief sporten met afbeulen, met arbeid in de tijd van priester Daems.

Awel, dat denk ik soms ook wanneer ik mensen naast een drukke baan zie joggen.
Ze zuigen fijn stof en koolstofmonoxide in hun longen met hoeveelheden waar ik niet durf aan denken.
Terwijl ze denken dat ze goed bezig zijn, zijn ze zichzelf een emfyseem aan het aandoen.
En dat is definitief want onomkeerbaar.

Ik kan er niet naar kijken, mijn hart bloedt voor hen.
m - EZW-03/2014, herzien - https://nl.wikipedia.org/wiki/Emfyseem 

opdat niemand zich vanavond ter stee zou moeten begeven met onopgeloste vraagstukken,
prangende vragen of andere kwellingen die de nachtrust kunnen doen vlieden

Een tijd geleden ben ik op You Tube de uitleg over de 'onzichtbare stoel' tegen gekomen.

In het filmpje over de slotceremonie in Shangai ziet men op 01min05 achter de solodanser
dat de dames van de snaarinstrumenten met de linker zool eventjes over de vloer schuiven.
Dat is het ogenblik dat ze het 'ankerpunt' zoeken
voor de zit-mechaniek die aan hun linkerbeen bevestigd is.
Dat mechaniekje bestaat uit een steun achter de kuit en een zitsteun achter dij en bil.
Het geheel scharniert natuurlijk, anders kan men niet gaan zitten.

Op 01min44 staan de dames recht en wisselen van richting,
maar ze wisselen niet van been.
Het is weer het linkerbeen waarop ze steunen, 01min56.
En het is weer de linkerbil waarop ze zitten.

   de Shangai-dames in 2010 
   https://www.youtube.com/watch?v=4l1qyx0NFy4 
   05min

Bij de man van de KLM-reclame is er een derde stuk aan de zit-mechaniek,
er is ook de rugsteun.
Bij hem is het mechaniekje bevestigd aan het rechterbeen.
Hij zit dus op de rechterbil. Let op de onnatuurlijke houding van de rechterwreef.

   de luchthaven-man,
   http://www.youtube.com/watch?v=k3gLgZhTe3E 
   02min31

Het filmpje met de uitleg kondigt drie posities aan,
het voorover leunen, het liggen en dan het zitten.
Gelukkig begint het filmpje met de uitleg over het zitten.

Ze hebben het over een 'nagel' als ankerpunt voor de voet,
maar de nagel in kwestie is wel iets groter dan een vijfduimer,
het is ankerpin, bijna zo lang als een onderbeen.

   de uitleg
   https://www.youtube.com/watch?v=Fz0Dpl_rduE 
   05min43

Het filmpje met uitleg dat ik een tijd geleden gezien heb
was nog duidelijker, maar dat vind ik nu vandaag niet terug natuurlijk.

Hier nog eventjes een straatartiest die het zitstuk laat zien.
De man heeft een pint op, en met de ankerpin is het niet helemaal duidelijk
want die moet in de grond zitten tijdens een optreden,
verborgen onder het vloerplaatje, maar hij haalt wel efkes het mechaniekje tevoorschijn.
Daarmee hebben we dat eens 'in ’t echt' gezien.

   klank voldoende luid zetten, geen ondertitels
   https://www.youtube.com/watch?v=E_hVOFpa31w 
   01min33

m –  EZW-03/2014, bijgewerkt

wij deden toen verschrikkelijk hooghartig

In het begin van het  laatste schooljaar kregen we plots weer een opstel te maken :
Het Beroep van Vader.
Wij, een klas die al twee jaren dissertaties schreef en voor meer dan de helft 
de redactie van de schoolkrant bevolkte, wij kregen ineens terug een opstel te maken.

Dat was nogal straf vonden wij, de lijst onze gegevens lag op het secretariaat.
Als de nieuwe lerares, een non, wou weten met welk beroep onze vader-sponsors 
onze studies bekostigden dan had ze maar die lijst te raadplegen.
Maar waarschijnlijk kon ze daar niet bij.

Dat opstel stak ons. En de titel al helemaal, dat was iets voor de lagere school.
Het heette toen nog niet 'inbreuk op de privacy' maar het voelde wel zo aan.
"Ze -de nonnen- hebben daar geen zaken mee."

Daarbij hadden wij het voorgaande jaar Nederlands gekregen van een zeer bevlogen jonge leraar.
Hij had ons zonder al te veel merkbare schade door het programma van de poësis geloodst.
Hij hield ons iet of wat op de hoogte van zijn eigen schrijfwerk.
Wij waren zowat de ingewijden en nu moesten we plots 'het beroep van vader' uit onze pen zien te krijgen. 

Dat de non dat allemaal nog niet kon weten en dat wij verschrikkelijk nuffig bezig waren
hebben we pas achteraf beseft, toen we verschrikkelijk stonden te blozen.
We hebben daar op een kwartier tijd de hele klas van een 'vader-beroep' voorzien. Alle zestien de vaders.
En hoe korter hoe beter.
Niet alleen in Karamel, maar de dreuntoon moest er ook zijn.

----------
De Pa van MCD deed iets bij  Sabena, boordcommandant: 
Mijn Vader vliegt met tuigen, soms vliegt er een in duigen.
Die tweede helft : we hadden ergen een klok horen luiden over metaalmoeheid en DC10.
----------
De Pa van GM, muziekhandel :
Mijn Vader die draait platen, hij kan het echt niet laten.
----------
De Pa van SM deed iets bij de BRT. 
"Zeg maar ruitenwasser"
Wat heeft SM ingeleverd : 
Mijn vader die wast ruiten, langs binnen en  langs buiten.
Hij wast ze tot ze proper zijn want ruitenwassen vindt hij fijn.
----------

En terwijl we dit inleverden deden we allemaal zwaar nostalgisch over het jaar tevoren en
dat zoiets bij meneer JV niet waar zou geweest zijn.

Een week of wat later kregen we onze taken terug. De non zei opgetogen dat het de eerste keer was
dat ze zo snel door het verbeterwerk geraakt was. Was dat sarcastisch bedoeld?
Algemene Stilte. Want NU zou het komen hé ...

En er kwam niks.

Ze verontschuldigde zich dat ze zich niet eerst op de hoogte gesteld had bij Mr. JV en
dat ze ondertussen ook een paar exemplaren van de schoolkrant doorgenomen had en
dat het dus niet meer zou gebeuren.
Wat een sportieve non ... 

En dat ze onze reactie zeer ludiek gevonden had.
Ludiek? Wat een elegante manier om het uit te drukken.
Wij waren een en al baldadigheid geweest tijdens het schrijven!
Ludiek dus. Wat een diplomatische non ...

En zo lieten wij ons inpakken door zuster Thea,
blozend van schaamte.

m – EZW-05/2010, HiH-03/2015, bijgewerkt

Brigitte Kaandorp

Ik kende haar niet. Ze is al van 1983 bezig en ik had nog nooit van haar gehoord,
terwijl ik toch al jaren smacht naar nog eens een echte cabaretière ipv
de stand-uppers waarmee we het moeten doen.

Doordat ze aangekondigd was als gast bij Wim Helsen (tekst 187 - 12/2017) was ik toen
documentatie over haar aan het doornemen en bij fragmenten uit haar optredens en
het was alsof een stuk van mijn ziel plots weer zuurstof kreeg : het Nederlands Cabaret lééft nog !
Er is weer hoop! Er zijn weer nieuwe meesterwerkjes!
Haar kijk op moederschap : https://www.youtube.com/watch?v=MPZKukS9Xa0 – 02min09

En toen ik dan het onderstaand nummer voor de eerste keer hoorde, ging ik als een pingpongballeke heen en weer
tussen herkenning met glimlach aan de ene kant en verontwaardiging aan de andere kant.
Herkenning van de situaties die ze zo raakt schetst met onmiddellijk daarop verontwaardiging
zo van : hé zeg Kaandorp, maar ík overdrijf die dingen niet zo hoor mens!

tekst : 

   Ik heb een heel zwaar leven, echt heel zwaar
   Alles is voor mij ontzettend moeilijk
   Ik heb echt een heel zwaar leven, nee-nee, maar echt waar
   Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar

Bij mij gaat nooit eens iets vanzelf, daarom ben ik vaak zo moe
Heel veel dingen zijn zo moeilijk dat ik ze gewoon niet doe
En doe ik wel een keertje iets, wordt het heel vaak niet gewaardeerd
En daarom gaan veel andere dingen automatisch ook verkeerd

Ik kan vaak ergens niet mee helpen want dan heb ik ergens pijn
Dat vind ik zelf ook heel vervelend dat ik er dan niet bij kan zijn
Ik sta natuurlijk ook veel liever altijd voor de mensen klaar
Maar ja ze moeten maar begrijpen, mijn bestaan is heel erg zwaar

   Ik heb een heel zwaar leven, nee maar echt heel zwaar
   Moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk
   Ik heb echt een heel zwaar leven nee-nee, maar echt waar
   Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar

Ik zeg ook best wel vaak een afspraak op het laatste moment af
Dan hebben mensen al gekookt, maar ja, ik ben opeens bekaf
Ik vind ja, ze moeten maar begrijpen dat ik een heel zwaar leven heb
Het is bij hun gewoon vaak vloed en bij mij gewoon vaak eb

Soms dan sta ik bij de kassa, alles moet daar vlug vlug vlug
En dan ben ik iets vergeten moet ik helemaal terug
Alle mensen moeten wachten en dat vinden ze niet fijn
Maar ja dan zien ze ook een keertje hoe het is om mij te zijn

   Ik heb een heel zwaar leven, echt heel zwaar
   Moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk
   Ik heb echt een heel zwaar leven, nee-nee-nee maar echt waar
   Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar

Ik neem het leven heus zoals het komt, maar ja, vaak komt het niet
(Nee, nee)
En dan zit ik maar te wachten en dat geeft mij veel verdriet
Het geluk wordt heel veel mensen zomaar gratis toegespeeld
Ik begrijp ook niet dat God de boel zo ongelijk verdeelt

En straks lig ik op mijn sterfbed en dan lig ik in mijn graf
En dan denk ik: pff, 't is zwaar geweest, gelukkig is het af
En ze zullen bij hun praatjes ook wel zeggen: het is waar
O, wat was het leven van die vrouw verschrikkelijk zwaar

En dan die kreunstem! Ik ken mensen die zo beginnen praten wanneer ze
beklagenswaardig willen overkomen en dat nog menen ook. Dit soort
zelfingenomenheid en aanmatiging zet Kaandorp te kijk en dat doet zij
met zes strofen en een refrein. Psychologen hebben er een thesis voor nodig.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=JLNvBvJ-F00 
03min30

Uit commentaren onder het filmpje blijkt dat de ironie van het nummer
niet bij iedereen doordringt, dat sommigen wat Kaandorp beschrijft letterlijk nemen,
als kennisgeving beschouwen. Dát is voer voor psychologen.

m - https://brigittekaandorp.nl/biografie/

Wij senioren zijn ongeveer van de verplichting ontheven om te stressen over schrijffouten.
Dat is een van de voorrechten van de anciënniteit op deze aardbol.
En we hebben al genoeg spellingswijzigingen meegemaakt, waarvan sommige lachwekkend.
Er heeft zo lang al vanalles gemoeten, het is goed geweest … on à déjà donné. Ziezo.

Nu iets uit de schooljaren: spellingsdictatuur

Van de lerares fysica moesten we zonder fouten schrijven,
zij trok punten af als er een taalfout in ons werk stond.
Of ze zette daar rode strepen en bemerking bij, of een trits uitroeptekens!
Zo kon het gebeuren dat een werk dat er min of meer mee door kon qua redenering en berekening,
dat er zelfs prima uitzag door de zorgvuldige tekening, toch ontsierd werd door haar rode kribbels.
Enorm irriterend was dat. Vooral als ge dat thuis moest laten zien, zoveel rood.
En wij lieten ons ongenoegen horen, wij deden verongelijkt. In alle toonaarden.

Haar redenering heeft ze eens tegoei uitgelegd.

- Als we zo dadelijk het lokaal verlaten, en een leerling valt van de trap,
  en ze breekt een been … dan is dat de wet van de zwaartekracht. Ja?

Wij knikten.

- Dus de wetten van de zwaartekracht gelden ook buíten het fysicalokaal, ja?

Wij knikten. Wij knikten om ter ijverigst in de hoop
haar wat milder te stemmen ivm met al dat rood op ons werkblad.

- Wel, besloot ze, dan gelden de spellingsregels ook binnen de fysica. Ja?

Wij knikten plots wat minder, want wij kregen daar geen speld tussen.

m - HiH-03/2015 en die lerares heeft nog altijd gelijk, maar ik trek het mij niet meer aan , ze weet toch niet waar ik woon …

het grapje en de mail

Naar aanleiding van een grapje kreeg ik vorige vrijdag een verhaal van MPC toegezonden.
Eerst het grapje:
"Zojuist heb ik contact gehad met een correspondente in Noord-Dakota.
De sneeuw ligt daar nu ± 1,8m hoog opgewaaid en het blíjft er sneeuwen.
Ze schreef dat haar rug zo ongeveer gebroken is van het sneeuwruimen.
Het is -29°C en de noorderwind neemt toe. De gevoelstemperatuur is -50°C.
Haar man doet niks. Sinds gisteren al kijkt hij door het keukenraam en staart. 
Als dit nog erger wordt, besloot ze, zal ik die zuipschuit toch moeten binnen laten."

Op onze breedtegraad zijn de temperaturen milder en
daardoor zijn wij vanzelfs qua temperament iets milder.

En dan nu het verhaal van MPC:

  https://nl.wikipedia.org/wiki/North_Dakota
Noord Dakota! 

De staat waar een oom van mijn schoonmoeder naartoe trok met zijn vrouw, nog voor WO I.
Om rond te komen moesten ze er even hard wroeten als hier en ze werden niet rijk maar
mettertijd werden ze wel eigenaar van farm & land. Dat maakte het verschil tussen pachter en boer.
Zoals bij de meeste families die toen naar ‘de vreemde’ trokken,
namen zij als ouders de gewoontes van hier mee naar ginder:
de opvoeding van de kinderen was streng en stroef.

Zo kwam hun dochter Eugénie op zeer jonge leeftijd in het klooster terecht.
De échte reden? Slechter dan thuis kon het daar niet zijn.
Gelukkig redeneerden de kloosteroversten ginder niet zoals hier.
Hier in Vlaanderen kreegt ge in de kloostergemeenschap een status naargelang de bruidsschat die ge meebracht .
Ginder in de US keken de nonnen naar uw potentieel, naar wat ge kondt doen voor de gemeenschap.
Niet gaan zitten borduren maar de mouwen oprollen.
Zo werd de nicht van mijn schoonmoeder opgeleid als lerares, er was op dat moment nood aan leerkrachten.
Zulk een vorming had ze thuis nooit kunnen krijgen en
die opleiding had ze nooit kunnen volgen als ze op de farm gebleven was.

Later veranderde de situatie en was er nood aan verpleegkundigen.
Omdat ze handig was en gemakkelijk studeerde, heeft de kloosterorde
haar een opleiding verpleegster/anesthesiste laten volgen.
'Later' wil concreet zeggen:
toen de lokale indianenstam al jaren een sociale uitkering kreeg zonder daarvoor te moeten werken (jaartal?),
toen volgde er nood aan verpleegkundigen.

In die periode verloor ze haar gedrevenheid in de dienstbaarheid. Toen werd ze misschien zelfs raciste:
ieder en elk weekend waren er in de lokale kliniek handen tekort om jonge indianen op te lappen
die dronken en gewapend in de clinch gegaan waren met mekaar
en in die toestand in de kliniek nog voor overlast zorgden ook.
Ziedaar de mens.
Ziedaar de taak van een verpleegster?

Rond 1972 kwam ze de streek van haar ouders en voorouders bezoeken.
Eugénie, Sister Jenny, logeerde bij mijn schoonmoeder, en wij reden haar rond van Poelkapelle tot Brugge,
door de kustgemeenten, en ook naar Bokrijk. Daar herkende ze de leeftrand van haar ouders toen ze kind was.
Wij hadden haar gezegd dat Bokrijk ver was : toen we daar aankwamen vroeg ze waarom we al stopten.
Naar Amerikaanse normen ligt Bokrijk vlak naast Poelkapelle hé.

Zelf verstond ik alles wat ze vertelde, dank zij mijn jaar Engeland. De stukjes gesprek met mijn schoonmoeder
mochten aangevuld worden met West-Vlaams, Jenny verstond het nog want dat was haar thuistaal geweest.
Haar moeder had amper een paar woorden Engels geleerd.

En ja, natuurlijk …, mijn schoonmoeder voelde zich gepasseerd,
ze werd zelfs kwaad omdat Sister Jenny en ik zoveel praatten.
Ik mocht geen tolk spelen, ze zou het zelf wel uitleggen en zij sprak Eugénie aan … in het Duits! 

Conclusie van Sister Jenny over België: haar ouders waren beter hier gebleven.
Dat zei ze toen we het hadden over de sociale zekerheid en voorzieningen.  
Voor zichzelf vond ze dat ze geluk gehad had in het klooster : daar zat men op dat gebied goed.
Ze had er ooit een goeie job, kreeg rond de jaren '70 iets van 500 BF eigen geld.
Van die maandelijkse som had ze jaren gespaard, om naar West-Vlaanderen te komen
wanneer ze met pensioen was.
Haar broers hadden bijgelegd voor de reis, zij wilden ook weten hoe het hier was maar
zelf konden ze niet weg vanwege het vee en het werk op het land.
Jenny kwam en ze keek voor meer mensen dan enkel voor zichzelf.

Ze vond champagne lekker. Ze vertelde dat het de eerste keer was dat ze het dronk.
Mijn schoonmoeder, die als zo vaak veel te vlug conclusies trok, besloot :
"In Amerika kennen ze geen Champagne, dat drinken ze daar niet."
Eugénie vertegenwoordigde heel Amerika in haar ogen? 

'Heb toen dikwijls op mijn tong moeten bijten om mij niet kwaad te maken. 
Mijn schoonmoeder kon soms zo ergerlijk dom overkomen.
Maar met cijfers en geld was ze een krak.
Tja, ieder haar eigen talent zeker?  

MPC - 03/2018

8 maart = internationale vrouwendag

'k Was op zoek naar een bepaald stuk documentatie over Vrouwendag en in mijn map 'in de maak'
vond ik iets anders, iets uit 11/2014. Die link staat daar al bijna vier jaar te blinken en
ik heb er nog niks mee gedaan? Schande over mij!

Paus Franciscus: 'Europa is een onvruchtbare grootmoeder geworden' 25/11/14 - 14:08, Knack

Paus Franciscus heeft tijdens een toespraak voor het Europees Parlement
de Europese beleidsmakers opgeroepen om het Oude Continent nieuw leven in te blazen
en de mens opnieuw in het midden van het Europese project te plaatsen.

  Paus Franciscus in het Europees Parlement © Belga Image

Paus Franciscus zei dat Europa dezer dagen een 'oude en vermoeide' indruk geeft,
van 'een grootmoeder die niet langer vruchtbaar en levendig is en die langzaam haar ziel verliest'.

'De grote ideeën die ooit Europa inspireerden, hebben hun aantrekkingskracht verloren
en zijn vervangen door bureaucratische techniciteiten van de Europese instellingen,' zei de kerkleider in Straatsburg.

'We stellen met spijt vast dat technische en economische vragen het politieke debat domineren', zei de paus.

'Mensen dreigen zo niet meer dan schakels te worden in een raderwerk dat hen behandelt als consumptiegoederen'.

Franciscus verzocht de beleidsmakers om opnieuw op zoek te gaan naar de ziel van Europa
en de mens in het middelpunt van het beleid te plaatsen. Europa mag niet op zichzelf terugplooien,
zo betoogde de paus, maar moet 'een referentie voor de mensheid' worden. (…)

Bergoglio : dat het Europa dezer dagen een 'oude en vermoeide' indruk geeft, van 'een grootmoeder die
niet langer vruchtbaar en levendig is en die langzaam haar ziel verliest'.

Conclusie :
een vrouw verliest haar ziel wanneer zij niet langer vruchtbaar en van nut is voor de kweek.

wa-bliéft?

Bergoglio, het opperhoofd in Rome, de man die nadenkt over het beleid voor 1,2 miljard katholieken,
gebruikt zo’n beeld?
De vergelijking die hij gebruikt is een slag in het gezicht van degenen die tijd en energie steken in parochiaal werk,
van degenen die vandaag nog een sprankel devotie in hun lijf hebben, bedoel ik. De vrouwen van oma-leeftijd.
Denk de oma’s, de mémé’s, de bomma’s weg en er vallen een hele hoop werkingen stil
in de zorgsector, rond het onderwijs, in het familiaal leven én in de parochiale wereld.
Maar het opperhoofd ziet dat dus anders. Wat ben ik blij dat ik agnost ben.

Met één lijn schuift Bergoglio alle vruchtbare kennis, kunde en vaardigheden opzij
die oudere (katholieke) vrouwen in hun leven hebben verworven.
En ook die vrouw zelf schuift hij opzij, omdat ze "langzaam haar ziel verliest"
dus haar identiteit en daarmee haar recht van bestaan als persoon.
Met die zin bekijkt hij zélf de helft van de mensheid als consumptiegoed. Hetgeen hij Europa verwijt.
Als men nog twijfelde aan hoe het vaticaan denkt over vrouwen, dan weet men het nu.

Een slag ook in het gezicht van de vrouwen die vrijwillig kinderloos gebleven zijn, alle religieuzen,
van de stille slotkloosters tot missieposten op levensgevaarlijke plaatsen.
‘k Zou graag de mening van Jeanne Devos in India (tekst 183) horen over deze uitspraak van het opperbrein.
Als ze het al de moeite vindt om er aandacht aan te besteden, aan de kliek van Rome.

Op de uitspraak kwamen in 2014 geen reacties, voor zover ik zie op ‘t Net. Bergoglio zijn gedachte werd weg-gezwegen.
Tenzij misschien in de gespecialiseerde literatuur. Daar zal ze dan kapot genuanceerd zijn. Da’s ook een methode natuurlijk. 

Voor de volledigheid zou ik nu op zoek moeten gaan of de Dalai Lama zich ooit aan dit soort uitlatingen waagde.
Maar daar heb ik nu efkes geen zin voor. Volgend jaar misschien. Tegen 8 maart, ’t is genoteerd.

http://www.knack.be/nieuws/wereld/paus-franciscus-europa-is-een-onvruchtbare-grootmoeder-geworden/article-normal-513611.html