Archief

Het heeft gisteren voormiddag een beetje gemiezerd hier,
en ik hoop dat er nog regen komt. Mei en juni zijn te droog geweest.
Hier staan bomen die nu al hun bladeren laten vallen en het is nog maar juli.
Straks hebben de herfstwinden niks meer om mee te zottebollen.

Regen moeten we hebben. Maar gedoseerd, zodat de grond het kan slikken.
Anders verdwijnt dat kostbaar water toch maar in de riool.
De miezer spoelt ook de lucht schoon en dat is letterlijk een verademing.

Niet iedereen kan tegen dit soort weer. 't Is grijs.
Maar … 't is geen wintergrijs, 't is zomergrijs. 
Die gedachte helpt ook niet altijd.

In de klas van Toppié zat iemand die in het tweede jaar opgegeven heeft
omdat hij geen tweede keer onze herfst, winter en trage lente aankon.
Hij is definitief naar huis gegaan, ergens in de buurt van Nice.

Hij werkt nu als technieker en moet veel op verplaatsing.
Toen ze in zijn curriculum lazen dat hij twee (2?) jaar in Brussel gewoond had
en dat hij anderhalf woord Nederlands sprak, werd hij mee ingezet voor –ô ironie!-
de Noordelijke sector. Terwijl hij liefst zo zuidelijk mogelijk zou werken. 

Wanneer hij dan toch eens een opdracht kreeg voor een installatie in Marokko,
kreeg hij daar prompt een voedselvergiftiging.
Zo erg dat ze hem moeten repatriëren hebben voor verder herstel.
Sindsdien krijgt hij wegens 'zwak gestel' enkel nog 'veilige' sites toegewezen,
daar waar het drinkwater is wat het belooft te zijn : drinkbaar. 

We lachen er soms nog mee, dat hij nu zo vaak in deze contreien is.
Maar na elke opdracht kan hij naar huis hé, naar zijn plek in de zon.
Hij heeft ons ondertussen wel gelijk gegeven.
Toen hij in '98 of in '99 met tranen in de ogen kwam vertellen dat hij terug naar huis ging,
hebben we geprobeerd hem om te praten. Dat warmte niet hoeft afhankelijk te zijn van zonlicht.
We hebben er toen zelfs dit lied bijgesleept,
een stille ode aan het Noorden, gezongen met een Zuiders accent:

klank voldoende luid zetten, de weergave is niet fameus,
https://www.youtube.com/watch?v=nv8d5wHVWM8 
03min12   

Les gens du Nord ont dans leurs yeux le bleu qui manque à leur décor.
Les gens du Nord ont dans le cœur le soleil qu'ils n'ont pas dehors.

Les gens du Nord ouvrent toujours leurs portes à ceux qui ont souffert.
Les gens du Nord n'oublient pas qu'ils ont vécu des années d'enfer.

Si leurs maisons sont alignées, c'est par souci d'égalité
Et les péniches, pauvres ou riches, portent le fruit de leurs efforts.

Les gens du Nord courbent le dos lorsque le vent souffle très fort.
Les gens du Nord se lèvent tôt, car de là dépend tout leur sort.

À l'horizon de leur campagne, c'est le charbon qui est montagne
Les rues des villes dorment tranquilles, la pluie tombant sur les pavés.

L'accordéon les fait danser et puis la bière les fait chanter
Et quand la fête tourne les têtes, on en voit deux se marier.

Les gens du Nord ont dans les yeux le bleu qui manque à leur décor.
Les gens du Nord ont dans le cœur le soleil qu'ils n'ont pas dehors.

(Jean Claudric/Jacques Demarny/Enrico Macias-1967) http://lyrics.wikia.com/Enrico_Macias:Les_Gens_Du_Nord

Het heeft niet mogen baten, hij kon niet tegen grijs weer.
Hij werd daar te vaak neerslachtig van en de sombere buien duurden alsmaar langer.
Dus ging hij terug naar de zon. 

Ondertussen weet hij al wel dat het waar is wat Enrico Macias zingt.

Als het grijs weer wat lang duurt naar mijn zin, ook al is het zomergrijs,
dan denk ik aan het liedje van Macias.
Als een Zuiderling het zo mooi verwoord krijgt, dan zal het wel waar zijn zeker? 

m – HiH-07/2015, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Enrico_Macias

afl. 070/121 ~ De lectuur vangt aan

Maar onderaan al die oude jaargangen van Knack, Trends en Elsevier.
Koord rond, knopen en buiten. Komaan, de eerste jaargang. Neen, een halve was al voldoende zwaar.
Ik tilde het pak uit de kast en zag opeens tegen de muurwand, rechtopstaand drie dunne schriftjes.
Drie volledige tafels van vermenigvuldiging op twee groene en een vuil roze kaft.
Ik jubelde het uit. Dat waren ze, haar dagboeken! Ik herkende ze meteen.
Ik had er Gerda een paar keer mee betrapt in de keuken. Niet te geloven. Ik had ze gevonden.
Mijn slapeloze nachten, mijn nachtmerries, haar judaspenningen.
Mijn Vloesberghe-fobie! Gerda's gezwets. Kermits Sisyphustales.
Ze stonden daar. Mijn wettelijke onschuld, daar gewoon tegen de muurwand. Mijn handen trilden.

Verbranden ga ik jullie, bij Marianne in de tuin. In de verste hoek van de tuin.
Ik had ze. Eindelijk! Ze stonden daar voor het grijpen!
Jongens, jongens, zelden had ik me zo opgelucht gevoeld en voldaan geweten.

Ik belde meteen Marianne. Ze slaakte gedempte juichkreetjes:
'Vanavond beginnen wij met champagne … in bad! En de rest, on verra!'

Ik zweefde al even ongeremd als zij. Ik deed de voordeur op slot.
Installeerde me in het salon en begon te bladeren. Dag en datum stonden zorgvuldig genoteerd.
Zelfs de naam van de heilige van die dag had ze niet vergeten. Benieuwd wat me nu zou geopenbaard worden.
Devote saus over een schotel overspel. Goddelijke banbliksem over wellust.

En ik las. Het ging in het begin inderdaad uitsluitend over mij en haar. Over mij en mijn hoer.
Sporadisch over Francis en Pat.
Met zijnoten over Serge en haar kerkvriendinnen. Over hun parochiale werken en intense godsvrucht.

Nooit of nooit, zo schreef ze, zou ze het mij kunnen vergeven dat ik een minnares had.
Dat ik me dag na dag dieper in de hellegloed waagde en mijn lichaamsdelen bevuilde aan dat schepsel.
Mijn dood en het levend verbranden van die heks mocht zij niet wensen.
Doch ze deed het en met volle graagte. Vroeg dan de Heer duizendvoudig om vergiffenis.
Ze wou zelfs weten of ze even smerig, bevlekt was als ik, omdat zij zo’n slechte gedachten koesterde.
Ze zou haar biecht gaan spreken bij Serge en zien wat hij ervan dacht!

Ze begreep niet dat God haar urenlange smeekbeden niet aanhoorde en mij niet op het juiste pad terugbracht.
God had al meer zondaars op de goeie weg gezet.
Maar of er daar hoerenlopers bij waren, dat had Serge niet verteld. Ze zou het hem vragen.

Ik las hoe Gerda ooit toch echt verliefd op mij was geweest. Hoe ik haar lichaam had doen zinderen van verlangen!
Niet te geloven! Ik? Haar verlangens opgewekt? Ik zou niet weten wanneer, maar nu kwam de kat op de koord!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=80

Portretten die door professionelen gemaakt worden
zijn natuurlijk veel gesofistikeerder dan wat we er zelf van bakken.
En kijk eens wat we krijgen wanneer beroepsmensen zich met selfies bezighouden.
Radiologen bvb, de x-ray selfie:  

       
m – HiH-07/2015, herwerkt

De echtgenoot is op het werk en zijn vrouw neemt haar minnaar mee naar huis. 
De zoon van dertien komt vroeger thuis van de training,
hoort iets en verbergt zich in de inloopkast van de ouderlijke slaapkamer. (foei!) 
Iets later rijdt de echtgenoot de oprit op -veel vroeger dan verwacht-
en de vrouw jaagt haar minnaar de kast in. 
Daar krijgt die man bijna een hartstilstand wanneer hij een stem hoort:

- 't Is hier donker hé…
- Ja, heel donker, fluistert de man met een droge keel.
- Ik heb hier een baseball.
- Dat is tof voor u, piept de man
- Wilt ge hem kopen?
- Nee, niet echt, perst hij uit zijn keel.
- Mijn Pa staat buiten …
- Oké. Hoeveel? zucht de man verslagen.
- 50 euro .
- Verkocht, zegt de man kleintjes.

Een paar weken later gebeurt het opnieuw dat de minnaar en de jongen samen in de kast staan.

- 't Is hier donker hé …
- Jáá, zucht de man.
- Ik heb hier een baseballhandschoen.
- Hoeveel? zucht de man gelaten.
- 100 euro.
- Verkocht, zegt de man heel kleintjes.

Een paar dagen later zegt de Pa tegen de zoon :

- Neem uw baseballspullen, we gaan wat oefenen.
- Kan niet, zegt de zoon, ik heb mijn spullen verkocht.
- Voor hoeveel, vraagt de Pa fronsend.
- Voor 150 euro, antwoordt zoonlief heel fier.

De Pa staat eerst verstomd, windt zich op en dan dondert hij :

- Maar dat is veel te veel! Véél te veel!
  Dat is niet schoon van u jongeman, geld uit de zakken van de mensen kloppen!
  Dat soort zaken leren wij u toch niet? Zo brengen uw Moeder en ik u niet toch groot?
  Weet ge wat, gij gaat nú met mij mee. Naar de kerk. Biechten. Onmiddellijk. 

En de jongeman moest op staande voet mee. Naar de kerk. Biechten. Onmiddellijk. 
Toen hij aan de beurt was stapte hij een beetje onwennig en ook beverig de biechtstoel in: 

- Da's hier donker, zei hij met een schor kuchje.
-  ... stilte ... 
- Dat het hier donker is, piepte hij.
- Hou maar al op vent, zei de stem aan de andere kant van het rooster, we zitten nu in MIJN kast.

-.-   EZW-2013, -07/2014 – nog altijd een goeike vind ik

afl. 069/121 ~ De confrontatie

Het regende nog steeds. De week voordien hadden we een bakhete zondag met 28 graden Celcius gehad.
Nu was het kil. Onaangenaam, grijs en nat. Het bleef maar druppelen. En daarna, onze typische drache nationale!

Ik besloot tot een laatste zoektocht in de villa. Ik moést de dagboeken vinden.
Ze waren er. Dat stond voor mij als een paal boven water. Maar waar, waar?
Lukte het niet, dan zou ik de achterbank en de koffer van de wagen volladen
met de meest dringende rest van mijn persoonlijke zaken. Mijn pc en Epson, mijn fototoestellen.
Enkele van mijn dierbare klassiekers, die ik nu en dan graag herlas.
Mijn collectie cd's, de gereedschapskist van vader (puur jeugdsentiment), mijn broodvormen en de twee zakken bloem!
Natuurlijk enkele foto's van Francis, zeker die met mijn ouders.
Nog enkele kistjes Medoc, enkele flessen Graves, de resterende vijf flessen uitzonderlijke Sauternes.
De verhuis van Stan en Laurel wou ik eerst met Marianne bespreken.
For every problem there is a solution, ook voor mijn kippen. 

First things first: mijn tenen. De sok plakte aan de nagels door het gestold bloed.
Ik kon beide tenen vrij goed bewegen. Het viel in feite nog mee. Overwegend dank zij de kwaliteit van Church.
Even verzorgen en misschien morgen bij de dokter langs. Ik besloot eerst naar Marianne's woning te rijden.
Ze had me een huissleutel gegeven. Fijn, veilig gevoel. Ik had nu eindelijk een echte thuis.
Ik drukte het nummer van Darcy in en gaf haar een kort relaas van de uitvaartparty.
Haar collega was ziek gemeld. Het zou vanavond wat later worden, verontschuldigde ze zich.

'In dat geval blijf ik hier nog wat verder zoeken, lieveke.'

'Wanneer ga je daar nu eindelijk mee stoppen, Max?
Je hebt je al suf gezocht en het levert niets op.
Rond halfzeven ben ik thuis. Wat krijgt venteke straks?'

Haar stem kreeg weer dat heterig zwoele, die bedwelmende hypnose.
Als een drug van geraffineerde sensualiteit. Met speelse tederheid en vol belofte:
'Aspergeroomsoepje met enkele grijze garnalen,
lamskroon met flageolets en gepersileerde krieltjes, een flesje Margaux of een Bourgogne.
Nadien, als hij nog zin heeft, huisbereide kiwisorbet. Een nadien, nadien, al de rest. Je t'aime, mon trésor.
Ik verlang naar jou, lieverd, naar onze dagen, onze nachten samen. Amote!'

Wat kon me dat rotweer schelen! Wat die moord, Vloesberghe, Pat en de dagboeken!
Marianne was er en bleef er voortaan voor mij. Iedere minuut van ons leven.
Wij waren samen. Tot het einde. Tot onze laatste zucht.

Héla, vriend, ontnuchterde denkduiveltje. Flippen is voor vanavond. Ga liever zoeken!
Kermit gaat beslist nog deze week op pad om een deel van de inboedel hier te verkopen.
Ze is loops, ze heeft geld geroken!

Natuurlijk moest ik de realiteit onder ogen zien en ja,
Pat zou Francis wel weten te bewerken, om zo snel mogelijk het een en ander te liquideren.
Op de stoepen van mijn buren stonden dozen en samengebonden pakken papier.
Hoogstwaarschijnlijk morgen ophaling. Ik had stapels liggen en besloot die methodisch weg te werken.
Eerst in de hal. Te beginnen met de grote muurkast.
Speciaal ingebouwd met legplanken en bovenaan een ruimte voor koffers en reistassen.
Massa's knipsels lagen er. Ooit had ik ze beslist belangrijk gevonden, doch nooit meer naar omgekeken.
De buitenlandse bladen waarin ik de voorbije jaren een bijdrage had kunnen plaatsen.
Al die Sterns, Spiegels en Vrij Nederlanden.
Ik kon het echt niet over mijn hart krijgen ze zomaar weg te doen, ijdeltuit die ik was.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=80

het belang van de locatie

Wanneer men een eigen zaak heeft is de ligging allerbelangrijkst natuurlijk.

Leest men dit best van links naar rechts  BANKROET - ECHTSCHEIDING - DRANK
of is het omgekeerd, van rechts naar links  DRANK - ECHTSCHEIDING – BANKROET
                    

Misschien heeft het geen belang, misschien zijn de drie vestigingen van eenzelfde familie.
En uiteindelijk, uiteindelijk is de volgorde niet relevant, het resultaat blijft hetzelfde.

m  - EZW-04/2014, bijgewerkt

van hetzelfde laken een broek

Wraak zoek ik niet, ik wacht af. Afwachten is het eigenlijk niet,
er is zelfs geen geduld mee gemoeid. Ik heb gewoon geen haast, ik heb tijd.
Vroeg of laat biedt zich een gelegenheid aan en meestal moet ik dan geeneens iets doen.
'k Moet niet zelf in gang schieten. 
Gewoon zwijgen wanneer iets moet bevestigd worden kan al volstaan.
Of eens vaag glimlachen wanneer gevraagd wordt naar de geloofwaardigheid of de integriteit van ene XYZ.
Of in stilte zeer zachtjes nee schudden wanneer iets gehoopt wordt over iemand.

En wanneer men zich daar dan het resultaat van voorstelt, de twijfel bij de betrokkenen
en de vertragingen in de besluitvorming die dat veroorzaakt, dat kan zoet zijn, ja.
Maar soms is zelfs dát niet nodig.

Soms verneemt men hoe het iemand vergaan is, natuurlijk in een gelijkaardige context,
en dan denk ik : zou dat loontje-boontje dan tóch bestaan.

Het is natuurlijk absoluut noodzakelijk dat het 'malheur'
zich in een gelijkaardige context afspeelt, anders is er geen genoegdoening.

Laten we veronderstellen dat ik ben opgelicht voor flink wat geld.
Een paar jaren later verneem ik dat de oplichter berooid achterblijft omdat
het lief er vandoor is met alles. Dan denk ik 'just-goe'.
Moest hij een been gebroken hebben bij het wintersporten, of zelfs twee benen + een paar oorschelpen,
dat zou me qua voldoening niet helpen. Het moet van hetzelfde laken een broek zijn.

Stel u niet teveel voor bij mijn voldoening. Zij leidt niet tot uitbundige kreten of wilde feesten.
Het blijft bij de vredige innerlijke 'just-goe'-gedachte. In stilte. Dat is al zoet.

m  – EZW-07/2011, herwerkt 

afl. 068/121 ~ De pens afdraaien en bedrog

Pat veerde recht. Ik wou haar doorlaten en … auw! Ik hoorde mijn uitroep van pijn.
Kon net een vloek bedwingen. Het koor zweeg enkele ogenblikken.
Ik zag eventjes niets meer. Alleen witte en zwarte stipjes. De pijn was scherp.
De teef had met haar naaldhak de neus van mijn schoen bijna doorboord.
Als dit geen teenfractuur was!
Ze keerde terug, nam haar plaats in en fluisterde gniffelend: 'Troost je. Dit is maar het begin!'

De zwarte karavaan trok in drie rijen langzaam voorbij.
Keerde terug van het altaar en trachtte een glimp van die brullende idioot vooraan op te vangen.

Niet mee inzitten, vriend, fluisterde denkduiveltje. Je hebt een valabel excuus om er meteen als de bliksem vandoor te gaan.
Maar zie jij wat ik zie. Die zes rieten mandjes propvol biljetten.
Begrijp je nu die schone cadeau van Serge met zijn gratis dienst! 't Is hier vollen bak!
Het tienvoudige heeft hij verdiend ! Een pastoor en gratis? Dat kan in Columbia of in de Marollen. Maar hier niet!

Mijn tenen bleven kloppen, doch de grote pijn verdween langzaam.
Bij het verlaten van de kerk alweer prijs: een witte stamp tegen het middenrif.
Kermit : 'Je was beter niet gekomen.'

'Ik doe wat ik moét doen.'

'Je gaat toch niet mee naar het kerkhof? Doe mij dat niet aan! Heb je de mensen al zien staren?
Je moet geen schriftgeleerde zijn om te weten wat ze denken!'

'Ik betaal, dus ik bepaal. Bek dicht, jij!'

'Ssstt!' mompelde Francis.

Eindelijk, eindelijk was de ceremonie van de teraardebestelling voorbij.
Eefje, Fred en Karel zochten mij op. Eefje was, zoals altijd, overbezorgd.
De baas zou beter meteen naar die voet laten uitkijken. Karel had via via mijn pensioenaanvraag vernomen.
Iedereen op de redactie, de oude garde toch, was er het hart van in.
Ook in de drukkerij was er enige commotie ontstaan. Ze hadden allen begrip voor mijn situatie.
Maar het kwam te onverwacht en te hard aan.
Fredje nam mijn beide handen. Zijn eerlijke ogen werden vochtig.
Ik wist dat zijn hersenen koortsachtig de juiste woorden zochten:

'Chef, we gaan u missen. Maar ge moet u dat niet zo aantrekken. Wij slaan er ons door. Voor u is het allemaal veel erger.
Sedert die … dag zijt ge geen minuut uit ons hoofd geweest. Dju toch, dat iemand zoals gij zoiets moet tegenkomen!
Een mens zou van veel minder zot worden. Chef, nog iets, hadden wij geweten dat wij bloemen mochten meebrengen,
we zouden het gedaan hebben. Eefje is rond geweest, wij hebben dat geld gestort, hoor!' 

Ik had geen flauw idee waar hij het over had. Eefje begreep mijn verbazing niet en verduidelijkte:
'Meneer Cijnens, op de rouwbrief stond toch duidelijk vermeld: noch bloemen, noch kronen.
U, enfin, de familie wou liever een storting voor de sociale werken van de stichting van mevrouw.'

Wat had Pat opnieuw bekokstoofd? Waarom had niemand, ook Francis niet, mij hierover ingelicht?

'Een kleine vijfhonderd euro hebben wij rond gehaald.
Iedereen heeft gegeven voor u, chef, en ons Eefje heeft dat allemaal gearrangeerd, nietwaar, kind?'

Hoe fier Fredje ook was, dit zinde me echt niet. Dit stonk naar geldklopperij.
Terug in de wagen, eiste Francis uitleg.

'Wat is hier gaande, Patricia?' vroeg hij sec.

De berispende toon en het gebruik van haar volledige voornaam – ze had er een afschuw aan- ontketende een witte woede:

'Merci, ik zal me nog eens inzetten voor jullie familie!
Jij te lui om je poten uit te steken en hij daar te laks om zijn smoel open te doen.
Ik heb de benen vanonder mijn lijf gelopen voor je moeder, de schaamte van mijn leven opgelopen.
Serge, Adrienne en ik, we hebben ons pens afgedraaid en nu stank voor dank.
Loop alle twee naar de duivel! De pot op, verdomme!'

Francis richtte zich heel kalm tot de chauffeur en bood zijn excuses aan voor het gedrag van zijn echtgenote.
De jongeman kende blijkbaar het klappen van de zweep. Knipoogde naar mij en concentreerde zich verder op het verkeer.

Pat had gelijk. Ze had inderdaad haar pens afgedraaid!
In het restaurant zo'n zeventig, mogelijk tachtig personen. Zeven kelners.
Aperitief naar keuze, van champagne tot frisdranken.
Ik kon mezelf om de oren slaan dat ik mijn schoondochter carte blanche had gegeven.

Pat had stoom afgelaten en haar make-up in orde gebracht. Ze acteerde geweldig als leading lady van deze rouwparty:
een en al bescheiden drukte, een verhaaltje hier, een teder gebaar daar.
Ze introduceerde haar priester, Adrienne en Madeleine aan iedereen.
Serge imponeerde met zijn Latijnse uitspraken. Kermit genoot, dit was lifestyle op z’n best.

Ik ging aan tafel naast Francis zitten. Hij zag er even afwezig-verveeld uit als ik.
Vanavond zou er in Keerbergen hartig gepraat worden over de stichting van Gerda.
Dat wist ik. Mijn zoon zat met haar fonds in zijn maag, ik met haar dagboeken.

Na het voorgerecht stapte ik op. Koel groetend.
Zonder handjes te drukken of blabla. Het was me allemaal te veel.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=80

klein en stoer en durfal - een stippen-ninja in actie : 

            van 't Net 

klank aan :
https://www.youtube.com/watch?v=6C0HSoX4b8c 
05min32 

m  – EZW-07/2014, herwerkt

molen, slag van de - 

Hij mocht een molen in werking gaan bezoeken. 
Ze hadden hem gezegd dat hij op de gaanderij moest uitkijken voor de wieken.
En dat een molen vier wieken heeft. 
Achteraf in het ziekenhuis vertelde hij :

"… en voor ik me op die gaanderij waag tel ik dus hé,
de eerste wiek komt met geweld langs gezwaaid,
de tweede, wat een geraas … de derde, wat een kracht …
én de vierde! Oké, denk ik, klaar! En ik stap buiten.
Komt me daar toch wéér een wiek langs gezwaaid zeker!"

van 't Net - EZW-04-2014, en ik vraag me nog altijd af wat het beroep van die man zou kunnen geweest zijn - http://www.spawnp.nl/ruimte/omgevingsaspecten/windmolen-biotoop/