Archief

afl. 027/121 ~ Afscheid na een biecht

Hij kuchte driemaal. Op restaurant of thuis aan tafel, het typische Francisiaanse teken
dat de aandacht van de aanwezigen vroeg.
Voorbode van een speech of statement. Zijn specialiteit.
Hier in de tuin, zat behalve ikzelf, geen kat.
Alleen drie eksters verderop.

'Pa, vooraleer ik doorga nog een statement. 
Dit was, voor jou en mij, een allesbehalve makkelijk gesprek.
Er is gezegd wat moest gezegd worden.
Daarom, hoe pijnlijk en kies ook, vind ik ons onderhoud nog positief en …
vrij constructief. Het spreekt vanzelf dat gezien de delicate aard ervan,
je beslist mag rekenen op mijn stilzwijgen en absolute discretie.
Alles wat vandaag werd opgeworpen en … afgetast, is een zaak tussen jou en mij.
Niemand anders. Absoluut niemand anders.’

'Daar vertrouw ik zeker op, Francis, wel thuis en tot zondag.'

Maar ik dacht: on verra!

'Tot volgende week, pa … Misschien.'

Heel beheerst klonk zijn stem. Even beheerst-rustig liep hij naar het terras.
Met zijn eigen verdoken waardigheid, Francis op z’n best.

Zondag misschien?! Een flauwe handdruk, zelfs geen voorhoofdzoen.
Een Francis die zijn ritueel doorbrak? Tiens!
Te boude uitspraken of de shock van mijn intieme bekentenis?
Bijlange niet! Je weet toch door wie hij opgevoed werd, giechelde mijn denkduiveltje.
Pa zal niet meer gezoend worden. Eigen schuld dikke bult.
Hij weet nu hoe Marianne met jou tekeer gaat!
Stel dat er nog een spoortje van dat gefiolieter op je voorhoofd plakt.
Tien liter javel volstaan voor hem nog niet om het weg te wissen, vriend.
En het belangrijkste vergeet je. Kassa, Kassa! Wedden dat hij nu in de auto aan het cijferen slaat?
Ja, juist om Marianne.
Een geluk dat ik je mond tijdig heb gesnoerd!
Geef toe, ’t lag op je lippen: de bontmantel, de briljanten ring, de Rossetti schoenen, de drie handtassen.
Gedaan met haar tweedehandse spulletjes, om van de rest niet te spreken.
Jij met je openhartigheid! Je had je mond moeten houden over Marianne.
Hij komt ook niet alles aan jouw oren hangen. Wat een naïeve vent ben je toch!
Denkduiveltje had gelijk.

Misschien had ik er beter aan gedaan Francis niets te bekennen over mijn relatie met Marianne.
Nu nog niet.
Ik had haar verzoek moeten eerbiedigen: aan niemand een woord over ons,
pas als we allebei helemaal vrij zouden zijn.
Ze had me zelfs niet bij de uitvaart van haar vader gewild.
Nu mijn zoon mijn geheim deelde groeide er een angel die me waarschuwde dat,
om een of andere domme reden, door een klein toeval of een totaal onverwachte omstandigheid,
hij wel eens misbruik kon maken van de situatie,
vooral gelet op zijn laatste onderdrukt geschokte en duidelijk gemelijke houding.

Meer dan ooit voelde ik me de egoïstische schuldige,
de lafaard die liever zijn wettelijke echtgenote en zoon bedroog
dan open kaart te spelen en de ware vrouw van zijn leven te volgen.

Waarheid was dat ik echt niet zo happig was naar een tweede huwelijk.
Vijfentwintig jaar verschil leek een té grote kloof. En dan die vurige frivoliteit van Marianne!
Zelfs met mij kon ze het flirten niet laten. Gesteld dat ze reeds tal van mannen had gekend?
Nu kon het mij niet verdommen, die tijd vóór mij.
Stel echter dat ik over een paar jaar lichamelijk aftakel, haar niet meer kan bijbenen?
Stel een plots aanslepende ouderdomskwaal?
Stel dat, hoe onwaarschijnlijk het nu ook mag lijken, toch sleur onze relatie binnensluipt?
Stel zoveel!

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

Annie is een vaderskindje en Pa is helemaal een dochters-vader.
Niet de gast die met de mannen aan auto’s wil sleutelen
of met de mannen wil gaan vissen
of met de jongens naar de voetbal wil.
In zijn wereld is ruimte voor meisjes-dingen.
In zijn wereld is ruimte voor álle dingen.
Pa is een mens.

Toen Annie ging stage doen, ver weg,
was op kot gaan de meest voor de hand liggende oplossing
en dat mocht van thuis. Geen probleem voor Ma & Pa,
Annie was degene die bedenkingen had.
Feitelijk was zij de énige die bezwaren had.
Ze vroeg zich af of Pa haar niet teveel zou missen.
Pa verzekerde haar manhaftig dat dit niet het geval zou zijn.

Tijdens haar eerste ontbijt op kot kwam een SMSke:
'Ik mis u nog helemaal niet hoor Meiske!'
Dat stond daar zo dapper geschreven, dat haar schermpje er wazig van werd.

m - blog-06/2018

afl. 026/121 ~ De waarheid

Ik onderbrak hem droog, hard:

'Neen, Francis, er is geen andere vrouw als je het moet weten.
Er is wel dé vrouw, niet in hoofdletters, maar in koeien van letters.
En ja, Francis, ze is een stuk jonger dan ik, jonger dan jij zelfs.
Neen, ze werkt niet bij de groep. Ze is niet getrouwd, ook geen kinderen,
maar vitaal en wilskrachtig genoeg om een waterpoloploeg op de wereld te zetten.
Kan niet van iedereen gezegd worden, nietwaar?
Beschrijving?
Lengte een meter vijfenzeventig, gewicht twee, drieënzestig kilo.
Lang, golvend, blauwzwart haar, en naturel, groene ogen, gaaf gebit, lichtjes zongebruind soms zonnebank,
kuiltjes rond de mondhoeken als ze lacht, een kontje om in te bijten.'

'Pa, dit volstaat ja!'

'Nee, dat volstaat lang nog niet. Meneer eist, meneer krijgt. Waar was ik gebleven?
Juist, bij haar kontje om in te bijten, maar dat wist je al. Wat nog?
De tietjes, sorry niks tietjes, only the thought en katzwijm.
IQ ? Geen idee, maar alert, ad rem, humor troef, vlot drietalig, sportief, zwemt beter dan jij en ik samen,
haar tennis is niet veel zaaks, gewoon balletje slaan. En zij schaakt, natuurlijk niet op jouw niveau, maar
zet eender welke Kasparov tegenover Marianne en de sukkel neemt de loper voor een toren.
Ook scrabble en kruiswoordraadsels, alle soorten kruiswoordraadsels! Doet ze in bad.
En wat je nu wil weten, maar niet durft te vragen: seks met Marianne!
Wel, zet alle mogelijke en onmogelijke clichés met superlatieven in de derde macht en dan raak je er nog niet.
Toen wij … toen ik haar … voor de aller, allereerste keer … toen heb ik al wenend op mijn moeder geroepen,
jawel op mijn moeder … het was net of de aarde scheurde met een kreet …
een vrouw als Marianne neuk je niet. Met Marianne bejubel ik de liefde.
Liefde, Francis, liefde in koeien van letters.'

'Hoelang al?'

'Vier jaar juist, volgende week woensdag, de vierentwintigste. Daarom geen lunch die dag.
Als het om Marianne gaat, moet alles wijken.
De redactie, geld zeker en, indien nodig jij ook. Duidelijk, ja?'

'Rustig, pa, rustig. Ik heb er alle begrip voor.
Je bent heus niet de eerste zestigplusser, die smoor raakt op een bloedmooi grietje.'

'Wat? Een bloedmooi grietje! Mijn Marianne! Mijn vrouw is zeldzame, pure klasse, top of the bill.
Marianne, dat is leven. Eindelijk na veertig jaar leef ik als man, maar vooral als mens.
Ik kan en wil niet verder zonder haar. Als het moet, ga ik voor haar over lijken.
Een grietje, jij onwetende sukkelaar!
Ze zit in mijn vel. Elke porie snakt naar haar.
Marianne en ik, dat is een onverbreekbare eenheid, tot de dood ons scheidt.
Marianne is mijn wederalles.'

'Jezus, pa, die dame van jou … dat neigt naar obsessioneel gedrag.'
'Ha, ha. Je begint het te snappen. Die dame van mij! Je verbetert.
Wel, die dame van mij is méér dan een obsessie, Francis. Die dame van mij is pure verslaving.
In de heerlijkste zin van het woord.
Een verslaving waar elk mens recht op heeft, recht zou moeten op hebben.
Een verslaving, die ik iedereen van harte toewens, jou zeker…'

'Je vergeet dat ik gehuwd ben, gelukkig gehuwd.'

'Getrouwd, akkoord. Gelukkig, I do hope so!'

'Ik moet doorgaan nu. Nog iets, pa, die opmerking over de waterpoloploeg.'

'Dat was pas echt grof, nietwaar? Ja, ik ken dat gevoel,' kaatste ik bitsig terug.
Ik klikte de rug van de tuinzetel omlaag. Ging languit liggen en sloot de ogen.
Soezen zou niet meer lukken.
Ik was te nerveus, maar hij zou tenminste begrijpen dat het meer dan tijd voor hem was om op te krassen.
Ik hoorde hem met de krant bezig. Eindelijk! Zijn pré-afscheidsritueel begon.
Krant vouwen, neus snuiten, brilglazen poetsen, broekriem optrekken, plooien gladstrijken, schoenen inspecteren.
Jas op stofrestjes of haartjes controleren, gouden manchetknopen goed zichtbaar maken.
De alles-bij-en-alles-zit-goed-tastcontrole.
En nu ogen open, Max, een weinig rechtop zitten, zijn traditionele zoen op het voorhoofd
en Francis kan nadien de pot op. 

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

“Zeepaardjes spreken over het algemeen zeer tot de verbeelding.
Niet in het minst door hun aantrekkelijke uiterlijk, maar ook door hun bijzondere voortplantingsgedrag.
Het zijn namelijk niet de vrouwtjes, maar de mannetjes die zwanger zijn en het nageslacht op de wereld zetten.
Mannetjes hebben een buidel waar het vrouwtje haar eitjes in kan leggen.
Als zij dit heeft gedaan zit haar taak er op.
Het baren zelf is een zeer inspannend karwei waarbij het mannetje zich in allerlei bochten moet wringen
om de jongen door de nauwe opening naar buiten te persen.
De jonge zeepaardjes zijn na de geboorte direct zelfstandig.
In de natuur overleeft maar een klein percentage van de pasgeboren zeepaardjes,
meestal minder dan 10 procent.”

De geboorte van heel veel zeepaardjes in Diergaarde Blijdorp, Rotterdam
geen klank,
https://www.youtube.com/watch?v=qFVQa-mYkh0 
00min56 

Hierna volgen beelden hoe de kroost evolueert.
Op 01min49, echter, krijgen we een idee van wat er aan vooraf ging,
een inkijk in het privéleven van Andy en Lynn die na drie dagen hofmakerij en verloving alreeds … 
Drie dagen, is dat niet lang voor zo’n kleine diertjes ?   
Na veel en mooi ballet, op 03min15 geeft ze haar eitjes door.
Hoe fragiel zoiets is en hoe secuur het moet gaan.

klank op eigen risico, want in de tweede helft van het filmke,
tijdens het mooi ballet, begint een zenuwmuziekske !
https://www.youtube.com/watch?v=JwlZAFoidpw 
03min48 

m  – HiH-06/2015, herwerkt - nog iets kort over de vader/nanny : http://nl.wikipedia.org/wiki/Zeepaardjes#Voortplanting

afl. 025/121 ~ De aap komt uit de mouw

Zijn stem was vlak, zijn bevel keihard. Nu komt het, dacht ik.
Mijn betere-ik en zijn weloverwogen vragen.
Behoedzaam uitgesproken.
Elk woord een pijl, meteen in de roos.

'Wat is er eigenlijk aan de hand, pa? Je gesnauw om je beleggingen,
de oude koeien die jij op een bijzonder irritante wijze uit de gracht haalt
en je geleuter over je job. Man, je hebt al voor hetere vuren gestaan.
Als er iemand Simonne De Grez op een afdoende wijze kan aanpakken, haar van haar melk brengt,
dan is het Max Cijnens en niemand anders. Je hebt haar al dikwijls een toontje lager laten zingen.
Denk je werkelijk dat ik trap in de argumentatie die jij ophangt?
Wat is er iedere woensdag gaande?
Geen antwoord? Oké … Facts!
Vorige maand heb ik tweemaal toevallig op een woensdagnamiddag naar de redactie gebeld.
Neen, meneer Cijnens was er niet en kwam niet meer naar kantoor.
Toen naar huis gebeld. Ma met haar "Moet je dat nu vragen, niet hier, bel maar naar de overkant".
Je weet wat ze bedoelt met de overkant: de redactie.
Deze maand, we zijn vandaag de twintigste,
heb ik reeds drie opeenvolgende woensdagen in de late namiddag naar de krant gebeld
en wees gerust,
ik heb niet altijd je rechtstreeks nummer gedraaid of naar je secretariaat gevraagd.
Instinctief wist ik dat discretie geboden was.
En neen, ik heb niet naar ma gebeld. Indien mijn vermoedens juist zijn en dat zijn ze, vrees ik …
Tussen haakjes, de reden waarom ik je mobieltje ongestoord liet, dat zou pas echt grof zijn!
Enfin, het zou crazy zijn om door mijn telefoontjes ma … misschien tot nadenken aan te zetten.
Ze heeft nu niet bepaald, tja … eh … ons niveau en hoe wereldvreemd ze soms ook doet,
het vrouwelijke zesde zintuig mogen we niet onderschatten pa.'

Ik was sprakeloos. Niet om de essentie van zijn vermoedens, helemaal niet.
Zijn uitgekiende methodiek, de hypocrisie met de telefoontjes,
de voorgestelde lunch op woensdag, wát een mise-en-scène.
Te laf om op de man af dé vraag te stellen,
gluiperig genoeg om mijn tijdsgebruik stiekem te registreren.
Zijn gemelijkheid 'Dat zou pas echt grof zijn' was niet één, doch tien bruggen te ver.

Gerda's jarenlange onverdroten opzet had wortel geschoten in mijn zoon.
Ik had gefaald, zij was cum laude geslaagd.
Ik keek hem aan, amper een halfuur geleden mijn trots, mijn boegbeeld.
Nu haar toonbeeld, niks Cijnens, alles Vanbesien,
een achterbakse regelneef, een tsjeef die drijft op wijwater.
Het resultaat van genen aangedikt door zeven maanden moedermelk.
Vanbesien melk.

'Luister, pa, niemand kent de situatie hier beter dan ik.
Je weet dat je alle vertrouwen in mij …'

wordt vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140 

Dat heb ik met scha en schande moeten leren.

Als je toch een nieuwe opdracht aanneemt, doe het dan
met de nodige zorg, en niet tussen de soep en de patatten. van P²

Ik engageerde me soms nogal enthousiast, té enthousiast.
Gaandeweg en achteraf -soms rijkelijk laat- besefte ik dan
dat ik 'iets over mijne kop getrokken had' :
dat ik niet de juiste capaciteiten had,
of niet over voldoende tijd beschikte,
of niet over de juiste bagage …

Kortom, ik had me te snel en bijna luchthartig verbonden
om iets tot een goed einde te brengen.
Terloops. Zo efkes tussen de soep en de petatten.

Achteraf bekeken zou ik zeggen dat jeugdige bereidwilligheid
geen bescherming biedt tegen zelfoverschatting. 
En dat jeugdige zelfoverschatting gelukkig iets is dat men kan afleren.
Of dat men gaandeweg kwijtraakt. Zou moeten hé.

m  – HiH-06/2015, herwerkt

afl. 024/121 ~ Geld en Cuba Libres

'Weet ik, pa, weet ik. Bon, dit gezegd zijnde iets anders. Let’s talk money. ’t Zal je opbeuren.
Kunnen wij volgende week samen lunchen? Zal ik laten reserveren bij één van jouw favourites?
Bruneau? L’Ecailler ? Of nee, beter idee, even checken …'
Francis prutste enkele seconden aan zijn gsm.

'… de vierentwintigste. In orde? Dat is woensdag. Je vrij maken kan toch geen probleem zijn?
Ik pik je omstreeks twaalf uur aan de krant op en wij rijden naar de Apriori.'

'Ken ik niet.'

'In Haaltert, Oost-Vlaanderen, onder de klokkentoren. Jonge chef, maar culinair genieten, hoor!
En de wijnkaart, pa, wacht tot je die ziet. Ik rij en jij betaalt. A deal?'

'Zo is ’t gemakkelijk, ’t filiaaltje betaalt en de moederbank geniet!'

'Je weet niet wat ik voor jou in petto heb.
Ik heb overwegend met het kapitaal van opa Frans, tja, hoe zal ik het zeggen, eine kleine Spielerei gemacht
en je zal woensdag versteld staan van de inhoud van je enveloppe.
Gaat het niet? Wil je liever in Brussel blijven? Lukt het niet op woensdag? Zal ik je agenda halen?' 

'Nee, neen, niet nodig. Liever een andere dag.
’s Woensdags op de redactie kan het nogal uitlopen. Ik weet nooit …'

'Uitlopen op de redactie? Nu woensdag? Met Anderlecht tegen PSV?
De cruciale match! Komaan, pa, en je interesse voor voetbal!
Anderlecht nog wel! Les excuses sont faites pour...'

'Francis, woensdag niet! Ja?'

De eerder argwanende blik van mijn zoon beviel mij niet.

'En Francis, die Spielereien van jou met mijn geld, in de toekomst liever ook niet.
Goed, ’t is jouw domein, je ben daar thuis in.
Je moet maar de krant openslaan: de analist van Fortis zegt A, die van KBC zegt niks A, maar B.
Dan die geliefde Pharma-sector van jou, nu met die generische producten!
En je vriendjes vastgoedmakelaars? Je hebt toch weet van die hypotheekschandalen?
Om niet te spreken van Bush en zijn pappenheimers.
De crash in de States. Weet je nog dat ik je ooit heb laten opmerken dat Irak en Bush
het begin van het einde voor Amerika inhield. Van Amerika gesproken,
dat verlies van 750.000 oude franken door de hoge dollarkoersen, die je mij destijds had voorspeld,
ligt me nog altijd op de maag.
Akkoord, je had toen nog lang niet de ervaring van nu.
Maar voortaan Schluss met je Spielereien. Begrepen!'

Ik nam een slok van mijn cuba libre en keek strak voor me uit. Echt ontstemd.

'Pa, geen enkele bank zal jouw vermogen beter beheren dan ik, tenzij ze op grote risicobanen gaan schaatsen.
Mag ik er je opmerkzaam op maken, dat je al die jaren, bij het overhandigen van
de intresten en andere opbrengsten, nooit vragen hebt gesteld. Grote smile en het geld de portefeuille in.
Akkoord wat betreft dat ongelukje met de dollars. Ook ik heb er toen …' 

'Wablieft, Een ongelukje? 750.000 franken verlies, wat noem jij dan een catastrofe, verdomme !'

'He, pa, ho ho, slow down. Wat heeft er je plots gebeten? Zeg, waar is je vertrouwen in mij?'

'Oké, Francis, sorry, sorry, sorry. Natuurlijk heb ik vertrouwen.
Wie zou ik meer vertrouwen dan mijn bloedeigen zoon, verdorie!
De redactie, Francis, de redactie! Problemen en miserie.
"Jool's" loopt allesbehalve vlot. Ik ben hoofdredacteur, officieel toch,
maar mijn voorspellingen van drie jaar geleden komen een voor een uit.
Het blad is té low profile voor de beoogde doelgroep en té hip en té jong voor mijn lezers van "De Klapper".
De abonnementen beneden alle peil. En constant wijzigingen, nieuwe free-lancers, broekjes eigenlijk.
Kunnen niet schrijven, niet spellen, alleen druk doen. Te weinig adverteerders.
Personeel dat mort en ongerust wordt. En terecht!
Maandag is er de zoveelste directievergadering, die op niks uitloopt want Simonne houdt het been stijf.
"Jool's" is haar baby, haar paradepaardje, snap je? Bovendien weet ik van de jongens
dat er op de ondernemingsraad van donderdag meer dan serieuze vragen zullen gesteld worden.
Ook terecht. Een rotzooi, Francis, en een rotklus.
Op sommige dagen, baas, heb ik zin om de pijp aan Maarten te geven.'

Francis' mobieltje piepte.
'Even de benen strekken, doe maar'.

Ik liep de tuin in, maakte in een opwelling een paar idiote stretchbewegingen.
Hoorde een raam opengaan en zag hoe Gerda zich met beide handen frisse lucht toewaaide.

Haar dagelijkse menopauze-opstoot of de inspanning van haar namiddagrituelen?
Whatever! Afgaande op de 'zachtaardige' wijze waarop zij het raam dichtdeed, wist ik
dat zij merkte dat ik haar observeerde. Het Chinese schimmenspel deel twee begon.
Ik keerde langzaam terug naar mijn zoon en hoopte vurig
dat mijn té radicaal afwijzen van de woensdaglunch,
mijn bitsige opmerkingen en het gekissebis over zijn transacties,
geen al te indiscrete vragen zouden ontlokken.
Hij hoefde, ook als kind en tiener, vaak weinig woorden of gebaren om de juiste conclusie te trekken.
Bovendien misten de twee cuba libres hun gewild weldoende uitwerking niet.
Ik werd loom en verlangde naar de driezit in de salon, een tweetal uurtjes soezen, meer niet.
Daarna aan de slag. De directievergadering voorbereiden, mantelzorg voor "Jool's". Ijdele hoop!

'Pa, terugkomend op ons…'
'Ach, Francis, streep erover. Over mijn geld en de reutemeteut op de redactie. Sorry to bother.
Kom mee, je raadt nooit wat ik speciaal voor jou gechambreerd heb. Eén glaasje maar, kom.'

'Pa, ga zitten.'

wordt vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

“Wiens brood men eet, diens taal men spreekt.
Tijdens de bezetting in de tweede wereldoorlog
spraken de meesten landgenoten redelijk goed Duits.” (VG?)

Bij momenten ben ik daar nu nog verbaasd over.
Niet dat de mensen die als kind de bezetting mee maakten nog altijd
flink de taal van de bezetter spreken, dat verbaast me niet, want dat was jong geleerd. 

Maar dat sommigen na 6 juni 1944 de taal van de bevrijder niet leerden dat verbaasde me ooit. En nu nog. 
Zelfs nu verbaast me dat nog, en we zijn meer dan 70 jaar verder:
de taal van de bezetter wel, de taal van de bevrijder niet.
Bij momenten stemt dat tot nadenken. 

m - EZW-02/2014, ongewijzigd

afl. 023/121 ~ Voor het zingen de kerk uit

'De signalen waren er. Ik zag ze echter niet. Maar ja, zaken zijn zaken.
Zij verkochten nu eenmaal zo’n spullen. Voor ’t zelfde geld hadden ze koeien kunnen melken.
En bovendien, een wijnhandelaar loopt er ook niet elke dag pimpelend bij.
Neen, ik zag alleen de zwaar antieke meubels, het zilverwerk en porselein,
de gesculpteerde bidbanken, de schilderijen
en bewonderde vooral de prachtige laat-middeleeuwse kerk- en gezangboeken.
De "Generali" van Hieronymus Verduffen kreeg je trouwens van je moeder cadeau bij je huwelijk.
Veel ervan was met zorg bijeengeschraapt via giften voor
de selectieve ouderlingenhulp van de barmhartige Samaritanen, je tante-nonnekens.
Ik zag het decorum en het financieel potentieel. De verpakking, jongen.
Ja, ik geef dit grif toe, de verpakking trok mij enorm aan.
Om het met een Amerikaanse term te zeggen: hebzucht is goed en brengt wel gemak.
Maar ik nam het mezelf niet kwalijk een soort robberbaron te spelen!
Wist ik veel wat de ware inhoud zou zijn!
In wat voor een soort absurd puriteins katholiek nest ik verstrikt raakte.'

'Maar je wist wel ma zwanger te maken.'

'Ho, ho fiston, zij wou het ook. De eerste minuut toch en nadien …
ken je het volkse spreekwoord: vóór het zingen de kerk uitgaan.
Je vader hier moest nog zijn zangboekje openen en hij vloog al buiten!
Natuurlijk was ze niet zwanger, er was geen traantje sperma geweest.
En je moeder maar voet bij stek houden dat ze wel zó was.
Zwanger of in verwachting kreeg ze echt niet over de lippen.
Enfin, ze was geen honderd maar driehonderd percent zeker.
Ik, in paniek, medische boeken ontleend en inderdaad,
er bleek zoiets als voorlozing te bestaan, door de man zelfs niet voelbaar.
Vooral als de man opgewonden is …'

'En má had je opgewonden ?!'

'Ja … euh, niet echt. Neen. Ik stond heet, ja! Ik wou neuken, punt. Barstte haast.
Ik wist dat het vlug zou komen en ik wist ook dat zij maagd was
en dat het daardoor voor haar misschien niet zo prettig zou zijn. Integendeel!
Maar je bent jong en op zo’n momenten slaat je lichaam tilt en staat je verstand op nul.
Nu duiken ze de koffer in na de eerste Red Bull of uit verveling.
Maar in die tijd! Ik moet je daar toch geen tekening bij maken?
’t Licht ging bij mij uit toen ik die grote vlag rond haar enkel zag flodderen…'

'Vlag? O, ma’s slipje!'

'Haar onderbroek! Slipjes in de apostolische garderobe van de familie Vanbesien? Oei, oei!
Slipjes, dat was voor de stadsmusjes. Onderbroeken droegen ze daar.
Grote, witte, zedige onderbroeken. Met elastiek tot boven de navel.
Door het wasgoed van mijn grootmoeder had ik er de voorgangers van gezien.

"Interlock houdt de nieren warm en ‘t spel van Adèle droog" was haar motto.
Dus, jongen, the act bleef beperkt tot … wel willen en proberen, maar niet kunnen.
Daarom wist ik dat ze pertinent zeker niet zwanger kon zijn.
Later, twee dagen na onze trouwdag, bekende ze me, dat ze overtuigd was dat ze zwanger kon worden,
zelfs door het luttele contact dat wij hadden. Ze vond zichzelf dom, naïef, onvolwassen, o, ze was zó beschaamd.
Ze weet dit aan een totaal gebrek aan voorlichting, aan haar opvoeding, aan de sfeer thuis, aan de school,
aan de KAJ, aan haar vriendinnen, aan dat rot dorp en die idioten van inwoners.
Kortom, ze weet het aan té veel en op een té uitgesproken wijze om echt aanvaardbaar te zijn.
Toen besefte ik wat ze wou:
weg, weg van alles, van haar geboortedorp, van de winkel en vooral weg van moeke en vake.
En ik was het instrument, zelfs het ideale middel daartoe.

Je oma fulmineerde: van zo’n flikflooier van een reporter mag je immers alles verwachten,
die weet wel dat de beste koeien op stal gekocht worden.
Ja, Francis, dat soort dingen plus alle mogelijke verwijten en verwensingen
kreeg ik nog van haar ouders naar het hoofd geslingerd.
Je ma zat er dan krokodilletranend bij. Ze werd op de koop toe telkens weer door moeke getroost.
Toen heb ik foert gezegd. Zij pakt mijn leven, mijn dromen in ruil voor haar vrijheid.
Wel, ik pak de poen. Een geluk, jongen, dat jij je kort daarop aanmeldde.
Jij maakte zoveel goed. Nog altijd, jij bent mijn betere ik, zonder jou …'

wordt vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=140

de plotse duisternis

Wanneer LM thuis was (niet op zee bedoel ik) dan was het voor mij zeer eenvoudig: 
LM lost zoiets op. Mijn bijdrage beperkte zich tot 'licht geven' dwz met de pillamp schijnen.

Liefst IN de schakelkast. Eigenlijk vooral in het deurtje van de schakelkast,
want daar hangt het lijstje met de zekeringen. Nu al 20 jaar.
Dat lijstje is geschreven in een friemelig klein handschrift. Ook al 20 jaar. 

En verder luisterde ik naar zijn gemopper over dat handschrift
en af en toe beaamde ik met 'hmhm' of ik liet een berustend 'tja' horen 
als blijk van mijn betrokkenheid want anders denkt hij dat die pillamp
daar vanzelf blijft hangen schijnen in de duisternis.

De lijst in dat klein handschrift vervang ik niét,
want dan heeft hij mij niet meer nodig met die pillamp,
en ik sta er zóó graag bij wanneer hij moppert.

Wanneer LM op zee was, was het nóg eenvoudiger:
één hand om de pillamp, de andere hand op de juiste zekering. 
Een klikje naar boven en er was klaarheid alom.
Ik kan zijn friemelig handschrift beter en sneller lezen dan hijzelf.

(-.-) - EZW-06/2011, bijgewerkt