Archief

Truus heeft een zere duim ~ 07/11
Truus is een Amsterdamse van 81 jaar.

Na een minuut of tien staat Truus te bibberen op de parkeerplaats.
Ach, dat is waar ook, haar dikke trui, waar is die gebleven?
Ze herinnert zich wel dat ze die bij de prikdames moest uittrekken.
Met een blik alsof ze er al jaren komt stevent ze op de bloedprikcentrale af.
Om op haar beurt wachten heeft ze geen zin, ze heeft het ineens bitter koud.
"Mijn t-t-t-rui, waar hebt u mijn t-t-t-trui gelaten?"

De receptioniste weet van de prins geen kwaad, die is vandaag later begonnen
en de collega die vanmorgen achter Truus en haar bewakers aan rende is al gaan lunchen.
"Bij de portier kunt u naar gevonden voorwerpen informeren, mevrouw!"
Ook de portier weet natuurlijk van niks, hij is al de derde vandaag,
maar hij ziet wel een aantekening dat er een oud en verward dametje is ontsnapt van de afdeling ouderengeneeskunde.
Echt verward komt Truus niet over, maar voor alle zekerheid belt hij even.
"Ja, er ligt hier een trui, laat mevrouw maar even wachten!"
"Ze komen er aan, mevrouw!"

Maar in plaats van de vermiste trui verschijnen ineens weer de twee stevige heren van vanmorgen,
geërgerd omdat ze telefonisch uit hun spelletje klaverjas zijn gerukt, en proberen Truus bij de armen te pakken.
Dat zit ze niet glad, want onze heldin is nu goed op dreef en met een aalgladde beweging
duikt ze onder de armen van het "arrestatieteam" uit en schiet een gang in
waar meerdere specialisten gevestigd zijn, waaronder de oogarts.
Op goed geluk schiet ze een deur in en komt terecht in een pikdonkere kamer.
Daar houdt ze zich muisstil...

Nou, we zullen wel zien wat er van komt... 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

“De nazomer is warmer dan gemiddeld en dat is geen goed nieuws voor mensen die bang zijn van spinnen.
Britse experten waarschuwen dat onze achtpotige vrienden nu ook groter worden dan gemiddeld.   
Door het mildere weer van de afgelopen weken zijn er meer kleine insecten waarmee
de spinnen zich kunnen voeden. Voorlopig blijven ze in hun web zitten, het paringsseizoen is nog niet over.
Maar als binnenkort de herfst invalt en de temperaturen dalen,
zullen er grote volgroeide spinnen binnenshuis een schuilplaats zoeken. 

Toch hebben spinnen hun nut en laat je ze beter rustig in een hoekje zitten.
Spinnen eten enkel bepaalde soorten insecten en helpen zo
om de dominantie van die soorten te voorkomen.” van : DS 18/09/2014

Zeg dat ik het u gezegd heb: de grote volgroeide spinnen
die binnenshuis een schuilplaats zoeken zijn alreeds gesignaleerd.

Hier reeds twee, van die grote. Zo groot als de diameter van het glas dat er naast stond
en dat is 7cm. Zelf nagemeten. Is 7cm écht volgroeid? Definitief volgroeid? 

'k Heb er niks op tegen dat die diertjes zich in de warme nazomer volvreten met insecten,
maar waar stopt dat volvreten. Tot de huisspin zo groot is als een appelsien?
Of een pompelmoes. Of een bloemkool?
Dan zou ik bang worden. Een bloemkool eet geen mensen op, maar wat
als ze vindt dat ik in haar weg loop en ze bijt een hap uit mijn enkel …

Daarom heb ik gisteren die huisspin van 7 cm dood gemaakt.
Tegen mijn principe.
En ik voelde me rot.
Maar groot genoeg is groot genoeg.  

m – EZW-09/2014, herwerkt

Truus heeft een zere duim ~ 06/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar.

Het lag niet helemaal aan de zuster, dat ze Truus niet verstond, en ook niet helemaal aan het Amsterdams. 
Truus had in de haast vanmorgen haar gebit niet helemaal goed vast gedaan en was onder het praten door
de hele tijd met haar tong bezig om het op zijn plaats te houden. Maar dat lukte steeds slechter.
Tot ontsteltenis van de ondervraagdame begon Truus benauwd te hikken, terwijl ze de hand naar de mond sloeg.
Vanwege de benauwdheid paste de dame meteen de Heimlichmanoeuvre toe,
waardoor de gebitshelften agressief door de ruimte vlogen, gelukkig zonde schade op te lopen of te veroorzaken.

Het is duidelijk dat Truus zulks niet op zich laat zitten!
Ze geeft de zuster een duw waar die van ondersteboven gaat
en haast zich haar mondvulling bij elkaar te zoeken.

Gelukkig heeft ze onderweg haar ogen niet in haar zak gehad en niet zo ver van waar ze nu is
van die mannetjes en vrouwtjes gezien waarmee men een toilet aangeeft.
(Ze heeft meer geluk dan ik, want in het ziekenhuis waar ik het vaakst kom
moet ik vaak een heel eind lopen voor ik er eentje vind!)
Nadat ze met haar gebit weer netjes in haar mond weer naar buiten komt
heerst er op de gang een nerveuze drukte waar ze niet veel van begrijpt,
maar ze haast zich naar de lift om beneden in de kantine naar Johan te gaan zoeken.

Als die er maar niet vandoor is gegaan met mijn autootje, want dan moet ik maar zien hoe ik thuis kom, denkt ze.
Maar Johan is niet in de kantine, en ook niet op de parkeerplaats. En haar autootje ook niet!

Ik ben wel benieuwd hoe Truus straks weer thuis komt... 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

knoppen op ons geheugen

Nee, het is niet vanzelf zo, maar met een beetje oefening kan dat wel in orde komen hoor,
vooral op seniorenleeftijd. Mensenwensen zijn niet altijd Fabeltjeskrant. Soms kan het in 't echt ook.

Terugspoelen = Herinneringen

Dat is als rondwandelen in een enorm groot kasteel, en er zijn onvermoed veel kamers met kasten
en al die deuren en deurtjes kunnen open, en er zijn ook nog laden en schuifjes in de kasten,
en overal zitten Herinneringen in. En men wordt daar nooit moe, in het Kasteel van Memorie.

Snel Vooruit = Selectief Geheugen

Die knop dient om de slechte momenten & periodes niet te moeten herbeleven.
Niks geen kasteel. Hoogstens wat compost, want uit slechte ervaringen
moet toch iéts goeds voortgekomen zijn hé. Dat wordt dus compost.
Verwerkte, verpulpte belevenissen. Een goede grond voor iets 'anders en beters'.

Pauze = Mijmeren

Dat is wanneer de ziel ronddobbert in een lauw badje.
Mijmeren over plezierige momenten is op zichzelf al een plezierig moment.

Is er ook een knop Net Gemist?
Die dient voor het overdenken of het ook anders gekund had.

Mij lukt het soms hoor, dat knoppenwerk. Soms.
Niet elke keer. Die Snel Vooruit, daar heb ik nog altijd moeite mee.

m – EZW-09/2013, herwerkt

Truus heeft een zere duim ~ 05/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar.

De zuster vulde een formulier in. Bij trillende handen kwam een ja.
Bij klok tekenen kwam een min.
"De volgende punten zullen we maar overslaan" zei ze.
Bij klok kijken kwam alweer een min.

"Gaat u maar eens staan". Truus steunde even op de armleuningen en stond.
Een tikkeltje krom, want haar nek was nog steeds gebogen van het tekenen.
Staat gebogen, kwam er op het formulier.

"Doet u uw ogen eens dicht." Truus greep naar de rugleuning van de stoel
en deed haar ogen dicht. Wankel evenwicht, werd er geschreven.

"Gaat u maar weer zitten!" Truus steunde weer lekker op de armleuningen.

"Kunt u ook opstaan zonder armsteun?" Tot haar verbazing lukte dat Truus vrij vlot.
"Nu weer opstaan!"

"Zeg, bennik verdwaald op de oggendgymmestiek?" viel Truus uit.
"Daar doen ze dat ook, maar niet met van die lage stoeltjes!"
Conditie kreeg ook een minnetje.

"Issut hier bijna afgelope? Ik mos nuchter komme en ut is bijna lunchtijd."
Patient brabbelt onduidelijk, schreef de zuster, die uit een land kwam
waar geen Amsterdams gesproken werd, op het formulier.

Ik krijg er zelf gewoon honger van... hoe lang zouden ze Truus nog bezig houden? 
En ze kwam toch voor haar zere duim?

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Volvo promootte een nieuw model van truck met een trukje. En met een dupe.
'k Hoop voor Ambrogio Adani  (toen 23j)  dat hij aangenomen werd in het casino,
want zoiets moeten meemaken de eerste avond van uw proefperiode, dat is toch wat.

                                      
klank is muziek
https://www.youtube.com/watch?v=iXYmqfEKoX0 
01min28 

Een kijkje achter de schermen en wat Ambrogio Adani er zelf van vond,
dit filmpje is in 't Engels :
https://www.youtube.com/watch?v=pTTLoxUJW7k 
02min11 

Als Ambrogio Adani niet aangenomen werd in het Casino van San Remo
heeft hij sinds toen in elk geval iets enorms om op zijn CV te schrijven én
hij kan staven wat hij schrijft want zoals wij allemaal weten, YouTube liegt niet.

m – EZW-09/2014, herwerkt

Truus heeft een zere duim ~ 04/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar

Het viel Truus niet mee om veilig in het Lukas te komen.
Johan reed akelig langzaam en zwalkte behoorlijk heen en weer.
"Niet zo ver naar links, Johan, we hebben tegenliggers!"

Johan ging gehoorzaam naar rechts en de stoeprand kwam nabij.
"Nou rij je weer bijna de stoep op!"

"Zou je maar niet zelf rije, juffie! Ik wor kieremeteut van je kommetaar!"

"Assik moch van de dokter zou ik je niet nodig hebben!"
Truus klemde haar tanden op elkaar en zo kwamen ze veilig bij het ziekenhuis. 

Bij de portier hoefde ze niks te vragen, er stoven meteen twee stevig gebouwde mannen op haar af.
"Mevrouw Hobbema?"

"Allang niet meer, mijn man is al vijftien jaar dood. Zeg maar Truus!"

"We nemen u nu mee naar de bloedafname. Eén prikje maar, het doet geen pijn!"

Truus ging braaf mee, maar wat deed Johan in haar kielzog?

"Ga jij nou je bakkie leut halen, Johan, dan rij je op de terugweg misschien wat veiliger!"

"Ik heb nog steeds maar één euro van je gehad. Daar ken ik niks mee."

"Hoort meneer bij u?" vroeg één van de Herculessen die haar bij beide armen vasthielden.

"Nou, wat zal ik zeggen... hij heeft me hierheen gereden, maar verder heb ik niet zo veel met hem!" sprak Truus ondankbaar.

"Nou, je hoort het. Moeven, man, opkrassen, wieberen!" *

Truus werd ingeleverd bij de prikkelines, in een hokje gelaten waar ze een arm moest blootmaken
(wat nog een heel gedoe was vanwege die dikke trui die ze aangetrokken had)
en haar bloed werd deels overgebracht in daartoe gereedstaande flesjes.

Omdat ze het nogal warm had vergat ze de trui weer aan te trekken,
zodat één van de dames haar prikgerei even aan de kant schoof
en een sprintje trok naar de lift waar Truus en haar arrestatieteam al stonden te wachten.

De hulk aan haar linkerarm was wel zo goed om het kledingstuk even vast te houden
en zo togen ze naar de afdeling ouderengeneeskunde, waar een verplegende onze heldin in ontvangst nam.

"We beginnen met tekenen!" zei de dame vriendelijk. Truus mocht aan een tafeltje gaan zitten en kreeg papier en potlood.

"Teken eerst maar eens een klok!" klonk de instructie. Truus tekende een keurige rechthoek. Met helemaal niks er in.
Wij weten hoe dat komt, maar de verpleegdame niet natuurlijk.

Nou, eens kijken hoe dat afloopt! 

* Wieberen komt uit het Hebreeuws en betekent zo iets als vluchten, wegwezen.
Vanuit het Jiddisch is het in het bargoens, de boeventaal terecht gekomen.

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

de wereld terwijl we niet kijken  
Wij denken dat rozijnen gemaakt worden door druiven te drogen.

Dat denken we zo al jaren. 
Maar in feite is het omgekeerd en gaat het zo:

                                       
Over het werk van Pierre Javelle and Akiko Ida (Parijs) : ze maken minitaferelen met voedsel.
Dat doen nog mensen, landschappen en taferelen bouwen met voedsel, ik weet het,
maar Javelle en Ida hebben een gans eigen kijk op de mini-wereld. Ze brengen een idee in beeld.
En daar kunnen we dan een tijdje mee verder : wat als … als het écht zo was/is ?

http://www.npr.org/sections/krulwich/2014/01/11/261435571/go-where-raisins-swell-into-grapes-and-lemons-light-the-sky 
Er staan nog mooie gekke dingen op deze site, de wereld terwijl we niet kijken.

De eigen site van Javelle en Ida is natuurlijk uitgebreider dan bovenstaande,
maar het zit er een beetje moeilijk in mekaar vind ik.
Voor wie wil : http://www.minimiam.com/en/goen.html , voldoende klikken daar op die site.

En hier twee minuten achter de schermen van een tentoonstelling: 
beeldimpressie van een tentoonstelling : zonder woorden - https://vimeo.com/81046550 , 02min29
klank aanzetten : https://www.youtube.com/watch?v=S-s_0RBmZVI&t , 04min28 – in verstaanbaar Engels

m – HiH-05/2015, bijgewerkt

Truus heeft een zere duim ~ 03/11

Truus werd gewekt door de zon die in haar gezicht scheen.
"Och melieve, is het al zo laat? Ben ik door de wekker heen geslapen?" 

De wekker, een moderne, laat zijn domste gezicht zien. Helemaal niks.
Geen dag, geen datum, geen tijd, geen temperatuur.
Het is verbazingwekkend wat die klokjes tegenwoordig allemaal kunnen...
als er maar een goede batterij in zit. 

Truus bereidt zich voor op een haastig ontbijt, want zo meteen staat Johan voor de deur.
Net op tijd herinnert ze zich dat ze nuchter moet komen. Prettig is dat niet, maar het spaart wel tijd.
Ze is nog bezig een dikke trui over haar hoofd te trekken als er op de deur gebonsd wordt. 

"Ja, beneden stond de deur open en toen ben ik maar meteen doorgelopen. Hejje een bakkie?"
"Ik heb niks, ik heb me verslapen en ik mot nuchter komme. Lawe meteen maar opstappe!"

Johan kijkt beteuterd. "Tijd zat, mot ik zelf effe zette?"

Truus wil op haar klokje kijken, maar dan slaat de kerk aan het plein al tien uur.

"Nee, Johan, ik wil voor geen goud te laat komen. Strak sturen ze me domweg terug als ik niet op tijd ben.
Pak maar een bakkie in het ziekenhuis. Hier hejje een euro, dat mot toch genoeg weze?"

"Nou, maak er maar twee van, en eigenstlijk rij ik niet veilig as ik me bakkie nie binne hep!"

"Ik hou je wel wakker hoor, kom nou maar direk!"

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

lag het aan zijn naam? Gent, 2013

"Vijftien keer heeft hij het moeten vragen." (15 !)
Maar gisteren heeft ze dan toch 'ja' gezegd, in het Gentse stadhuis.

                     

Een dag voor haar 88ste verjaardag traden Jenny (Jeanine) Uytterhaeghe en Dorsan Maebe
na een relatie van 47 jaar alsnog in het huwelijk. Daarmee is Jenny de oudste Gentse bruid ooit."
De 15^de keer pas zei ze Yes. Wat zei ze de 14 vorige keren dan? : maybe, Maebe!
Zeg nu zelf, die naam vráágt toch om dat woordspelletje.

Geen spandoek in de lucht, geen taart met een verborgen verlovingsring en zelfs geen knieval
overtuigden Jeanine na 44 jaar tot die langverhoopte JA.
"Wij zaten gewoon in de zetel, televisie te kijken. Ik dacht: ik probeer het toch nog eens. En voilà", gniffelt Dorsan.
"'Stop maar met zagen', reageerde ze. 'Want ik ga het doen.' En zo was het beklonken."
Het herfsthuwelijk komt bijna een halve eeuw na hun eerste ontmoeting.
Jeanine, toen een jonge weduwe van 43 met zes kinderen, baatte in Gent Café Bellevue uit.
In 1968, het jaar van de 'Summer of Love',
zwaaide daar de negen jaar jongere Dorsan binnen om broodjes en pistolets te leveren.
De Gentse stak niet onder stoelen of banken dat ze de gescheiden dertiger, die zelf al één kind had, wel zag zitten.
"En ik vond haar ook meteen een zeer schone madame", benadrukt Dorsan.
In 1969 gingen de twee samenwonen en kregen ze samen nog een kind, maar trouwen kwam er niet van.
"Ik had al een scheiding achter de rug, maar toch verlangde ik ernaar om met Jeanine die stap te zetten", vertelt Dorsan,
volgens hun dochter de meest romantische van de twee.
"Maar telkens ik het haar vroeg, begon ze te lachen. Of ze omzeilde de vraag.
En dus borg ik die trouwplannen weer een tijdje op. Ik heb wel vijftien aanzoeken gedaan. Tot - eindelijk - die ene JA."

 En nu weet Jeanine zélf niet meer waarom ze zo lang de boot heeft afgehouden. "Ik zag er de noodzaak niet van in.
Nóóit hebben wij destijds ook maar één opmerking gekregen dat wij ongetrouwd samenwoonden.
Maar toen Dorsan onlangs met hartproblemen in het ziekenhuis belandde, ben ik toch beginnen na te denken.
Ik ben al zo lang bij Dorsan en toch kan ik hem nog altijd niet echt mijn man beschouwen.
Daarom heb ik dan toch maar JA gezegd.
En ik heb er nog geen moment spijt van, al zullen ze op het stadhuis wel raar opkijken: 'Zie die twee ouwkes eens doen'.
Ach, daar trekken wij ons niks van aan." © 2013 Het Laatste Nieuws

En ze trekt het zich sinds 1968 al niet aan. Een straffe Medam! 

m - EZW-09/2013 - https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20130927_00763929