Archief

Truus heeft een zere duim ~ 02/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar

"Hoe moet dat nou morgen?", zat Truus te piekeren. "Moet ik met de auto?
De dokter zei dat ik liever geen auto moest rijden. Maar met de bus moet ik twee keer overstappen.
Ik ga Johan bellen, misschien wil die me wel rijden..."

Zo gezegd, en de telefoon ging vele keren over, maar geen Johan. Na een uurtje ging de telefoon.

"Met Johan, Truus, ik zag dat je gebeld had. Maar ik lag op straat onder me karretje, want daar rammelt iets."

"Och melieve, en ik wou je nog wel vragen of je me morgen naar het Lukas kunt rijden!"

"Dat gaat niet, meid, de uitlaat ligt er af en als ik hem nou start heb ik zo de pliesie an me broek!
Maar je hep toch selluf een auto?"

"Die staat beneje op de parking, maar ik mag nie rije van de dokter!
Ken jij nie effe mijn kant uit komme om me weg te brenge met ze mijne dan?"

"Nou, as ut nie anders ken dan mottut maar!"

"Je mag de mijne gebruike tot je me weer ophaalt. Ik laat de portier wel belle as ik klaar ben!"

Nou, we hopen maar dat dat goed gaat met het ophalen...
als Johan weer onder zijn karretje ligt kan Truus lang moeten wachten! 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Waarom zouden silos grauw en grijs moeten zijn?



Het kan ook anders. Het kan met kleur.
In Vancouver (Canada, westkust) liet men daar iets aan doen door twee Braziliaanse kunstenaars.
En toen wás er kleur!

 

voor meer foto's van deze silos :Afbeeldingen van vancouver silos  
De broers noemen zich 'Os Gemeos', ze zijn een eeneiige tweeling en
ze heten Otávio and Gustavo Pandolfo, andersom mag hoor! Zeggen ze zelf.

Ze zeggen ook van zichzelf dat ze 'godzijdank' niet van deze planeet zijn:
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=yLUmx0dDZAw
01min51

Als die twee nu eens naar Antwerpen zouden willen komen, dat zou mooi worden denk ik.
Ze mogen kiezen welke silos ze willen doen, want we hebben er genoeg.
Als ik mag kiezen beginnen ze in Merksem aan 't Dokske. En dan de andere.

m – EZW-09/2014 - Vancouver Biënnale 2014-2016 - voor meer van hun werk : Afbeeldingen van brazilian artists os gemeos  

Truus heeft een zere duim ~ 01/11

Het duurde al een poosje, die zere duim. Met tussenpozen, dan was het even over.
Maar die tussenpozen werden steeds korter en de duim steeds zeerder.
Tenslotte maakte ze een afspraak met de huisdokter, want je kunt tegenwoordig
niet zo maar naar de duimenist, of hoe zo'n dokter voor zere duimen ook heet.

"Hoe is het met de auto?" vroeg de dokter, tenminste dat verstond Truus.

"Goed hoor dokter, zo'n 3000 per jaar!" zei Truus "en hij wordt volgende week achttien!" 

"Nou, dat lijkt me veel te veel!" zei doktermans. "Maar wie wordt er achttien?" 

"Hoezo, niemand, dokter. Eenentachtig, de buurvrouw, volgende week.
Dan zijn we even oud. Maar over drie maanden ben ik jarig en dan ben ik weer de oudste!"

"Nou, probeer die alcohol dan even te laten staan, want te veel is niet goed voor u."

"Ja, maar ik heb hem nodig voor de boodschappen!" protesteerde Truus,
die natuurlijk weer "auto" verstaan had.

De dokter krabbelde wat op een briefje en zei:
"Maak hier maar een afspraak. Kunt u het zelf of moet de assistente het voor u doen?"

Dat vond Truus een goed idee, en de assistente belde het nummer dat op het briefje stond.
"Ja, met de praktijk van dokter Geringa, ik heb hier iemand voor een spoedafspraak"

De telefoon mummelde wat en de assistente las het briefje voor, want ze kon het doktershandschrift lezen
en ze werkte zelfs de afkortingen uit ten behoeve van de persoon aan de andere kant.
"Patient maakt verwarde indruk, duidelijk mankerende geestvermogens. Dementie?"

Telefoon mummelde weer wat en de hulpdame noteerde een afspraak. 
"Hier staat het, morgen Lukasziekenhuis, half elf, afdeling Ouderengeneeskunde. Briefje meenemen.
Nuchter komen. Bij de portier staat een begeleider voor u klaar. Goede morgen verder, mevrouw!"

Wordt vervolgd. Als alles maar goed komt met die zere duim! 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Morgen, op ma-10/09 start een vervolgverhaal van SK, dat loopt t/m do-20/09.

In elf korte afleveringen vertelt hij een bewogen anderhalve dag uit het leven van Truus, een Amsterdamse van 81 jaar.
Het personage deed en doet me denken aan een oudere Mien Dobbelsteen, nu al jaren met pensioen.

Omdat ze in de serie Zeg 'ns AAA zo grondig het huishouden regelde,
is haar naam synoniem geworden voor iemand die extreem netjes is.
Zij was de keurigste huishoudster van Nederland.

Gesteld dat dit verhaal een kortfilm zou zijn, dan zie ik Carrie Tefsen anno 2018
in de rol van Truus. Truus heeft haar wereldje goed op orde maar dat nette bestaan wordt verstoord
door mensen die -in haar ogen- nogal Flodder zijn. En daar komt dan vaudeville van.

Truus praat Amsterdams, de streektaal die hier gekend is via
personages uit Baantjer, de familie Flodder, Ciske de Rat, Zeg 'ns AAA. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mien_Dobbelsteen

Gaston & Leo in de Gouden Leeuw

Dat Leo Martin in het begin van de sketch de decorontwerper Paul Degueldre
vermeldt als 'architect, niet goedkoop' vind ik hi-la-risch.

klank voldoende luid zetten:
https://www.youtube.com/watch?v=Q0GeD2Q7b0o 
10min03, dat lijkt misschien lang,
maar met deze twee podiumbeesten is dat niet lang.

Paul Degueldre (Halle 1927 - Dworp 2004) was naast decorontwerper ook
rekwisiteur, decorbouwer en prospector voor filmlocaties: kortweg,
als scenograaf was hij verantwoordelijk voor het hele uitzicht van een film- of televisiedecor.
Gedurende een halve eeuw stond hij in het theater, film- of tv-studio in voor meer dan 600 decors.

Paul Degueldere in 2003, bij zijn tekeningen en schetsen die overal in huis aanwezig waren. 
 

m – EZW-09/2013, bijgewerkt, foto © yvan de saedeleer , volledige tekst : http://nieuwsblad.typepad.com/halle/files/08CBC07050068gdv.pdf, http://www.standaard.be/cnt/4920egua 2008

over een woordgebruik

2015, september. Die morgen op Radio1 bij De Bende van Annemie was ene Marc Michils in de studio.
Marc Michils is de voorzitter van Kom op tegen Kanker. 'k Zat met twee oren te luisteren, want hij zei wat ik al lang denk.
Over het woordgebruik omtrent het onderwerp.

"Van zodra iemand de diagnose kanker krijgt, hoor je steevast dat hij of zij moet 'vechten' tegen kanker.
En daar is nu een heuse semantische discussie over aan de gang in de wetenschappelijke wereld.
De ene zegt dat dat 'vechten' teveel lijkt op oorlogstaal, de andere zegt dat dat de patiënten net kan helpen."

Dat soort struise taal zou begonnen zijn bij Lance Armstrong. 't Is een van zijn bijdragen aan de mensheid.
De rest van zijn verhaal kennen we.

Is er een betere verwoording? Dat is vandaag nog altijd een vraag.
Gelukkig werd daar in de eerste minuten van het gesprek onmiddellijk het onderscheid gemaakt tussen
het algemeen niveau (de aandoening, de ziekte) waar men onderzoekt en studeert en
het individueel niveau (de persoon, de zieke) waar men hoopt en er het beste van maakt.
Maar vechten? Waar tussen die twee niveaus situeert zich het idee vechten?

Het interview, totale duur was 11min15, staat niet meer op ’t Net.  
Er stonden acht geschreven reacties op de site. Deze was er een van.

"Vechten? Mag ik me ook gewoon ellendig voelen? 
Ik had het vooral moeilijk met volgende reacties:
'Ik ken iemand die helemaal geen last had van de chemo, die meteen weer kon gaan werken, ...'
Of nog: 'Ik ken iemand die veel meer behandelingen had en die ze met glans doorstaan heeft.'
Het maakte mij alvast nog ellendiger, want plots was ik niet enkel ziek, ik was ook een zwakkeling.
Dat wil je eigenlijk toch zeggen als je zulke ervaringen deelt met een ziek iemand, niet?
En toch kreeg ik ze heel vaak te horen."  Tinne, Vrijdag 25 Sep 2015

Een gelijkaardig gedoe bij de Rode Neuzen Dag, de geldinzameling voor jongeren met psychische problemen.
Op 5 december was de slogan LACHEN HELPT.
Die slogan is een slag in het gezicht van de jonge mensen die ervoor staan en geen hulp krijgen door de lange wachtlijsten.
LACHEN HELPT terwijl zich thuis acute situaties voordoen, er zich tragedies afspelen en de gezinsleden radeloos worden.
LACHEN HELPT … alsof het volstaat een lachprogramma te maken om dat soort problemen van de baan te helpen.
Kan het cynischer, die prutsige slogan? Er valt niks te lachen bij die mensen thuis. Op geen enkel gebied nog.

haar vertellen    dat … lachen helpt?

m – HiH-09/2015, herwerkt

na de Apocalyps

Leo is een robotje, dat geprogrammeerd werd om als gezelschap te fungeren.
Na het mysterieus verdwijnen van de inwoners bestaat hij in zijn eentje in Parijs.
Hij brengt zijn dagen door met doen waarvoor hij gemaakt is : levende wezens gezelschap houden.
Daarom zoekt hij ze. Om ze gezelschap te houden. Iets anders kan en kent hij niet want
hij heeft duidelijk geen benul van wat een levend wezen, buiten gezelschap, zoal nodig heeft.

                            
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=dQT3wD9gweE 
04min38 

m - EZW-09/2014, herwerkt 

“Wees voorzichtig met uw gedachten, ze kunnen op elk ogenblik woorden worden”

Kom zeg, die situatie zouden we op seniorenleeftijd toch al moeten baas kunnen,
gezien de savoir-vivre die we gaandeweg opgebouwd hebben.
Een vleugje zelfdiscipline in naam van de beschaafde omgangsvormen passen we nu toch wel toe.

Alhoewel … maar dat zijn verhalen apart.

Als kind was ik bij momenten een flapuit. Op de meest ongelegen momenten natuurlijk.
Ik was dat klein potje met de grote oren, la Murphy de Kleine. 

Zo heb ik als zesjarige eens luid en duidelijk gesteld dat mijn mama óók een kurtaasj had hoor!
De jonge tantes stonden weer eens met elegante sigarette-gebaartjes
interessant te doen over fluister-kwesties en ik wou laten horen
dat mijn ma niet moest onderdoen, ook al rookte zij niet, en ook dat ik moeilijke woorden kende.
Na mijn uitlating zweeg iedereen.
Volgens mij waren ze met verstomming geslagen dat ik al een Frans woord als kurtaasj kon onthouden.

               Een zus van LM heeft als kind ooit een gore mop van twee lijnen verteld.
               Ze had die ergens opgevangen en zag dat er gelachen werd.
               Mensen doen lachen, dat is toch schitterend.
               En ergens waar volk bijeen was en om de mensen blij te maken vertelde zij die schitter-mop. Dacht ze.
               Maar er werd niet gelachen en ze kreeg een oorveeg. Met de mop werd niet gelachen. Met de oorveeg helaas wel.
               Zo ging dat toen.

'k Heb lang vertoefd in middens waar didactische/pedagogische verplichtingen golden.
Waar men op een vraag een antwoord kreeg om de simpele reden dat de vraag gesteld was.
Elke vraag heeft er recht op een antwoord.
Elke bedenking heeft er recht op wederwoord omdat zelfs de schamelste bedenking recht heeft op een overdenking.

En toen kwam ik in het hiërarchisch systeem van de koopvaardij terecht.
Bijna zonder overgang kwam ik in een omgeving waar men zweeg over wat men wist
en men bijna geen rechtstreekse vragen stelde over wat men wou weten.
Waar men de gedachten inhield of deed evolueren met de handrem binnen bereik,
waar zelfcensuur en zelfbehoud ongeveer hetzelfde betekenden en
waar promotie en intrige feitelijk rijmden.

Het heeft lang geduurd eer ik in dat systeem mee kon, of mee wou, met het need-to-know-principe. 
Sommige contractperiodes was het niet nodig, omdat er altijd wel een goede ziel was
die een bevattelijk antwoord wou geven op een vraag. Soms was dat de capt hemzelve.

Na '92, toen ik met LM meevaarde, heb ik mezelf opgelegd mijn teut te houden.
Want toen ging het niet meer over mijn reputatie, maar over de zijne. Daar moest ik rekening mee houden.
Maar dat gedachten elk ogenblik woorden konden worden, tja, dat heette dan 'luidop denken' zeker?

m – HiH-09/2015, bijgewerkt - http://www.citatenverzameling.com/archief/woord.htm 

er was eens een peiling

Die ochtend viel mijn oog op de Poll van SenNet.
De eerste keuzemogelijkheid vond ik zo leutig dat ik die maar aangevinkt heb.

Over welk internet gebruik-middel beschikt u? 

(*)     Ik heb geen internet
(°)     Ik heb sinds kort internet
(°)     Ik gebruik een gewone PC voor internetgebruik
(°)     Ik heb een Laptop voor internetgebruik
(°)     Ik heb internet op mijn GSM
(°)     Ik gebruik een Ipad/Tablet voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik én een gewone PC én een Laptop én een GSM én een Ipad/Tablet voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik een gewone PC én een GSM voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik een gewone PC én een Laptop voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik een Laptop én een GSM voor internetgebruik
(°)     Ik heb thuis geen internet maar gebruik een wifi-hotspot-ruimte in de buurt met mijn Laptop/GSM/Ipad/Tablet

En raad eens wat, er waren 2,8% van de 711 mensen die dat ook aangevinkt hebben.
Dat zijn 20 mensen die ook vinden dat ze geen Internet hebben. Enkel SenNet. 

Achteraf vond ik het nogal sloeber van mezelf, zo'n beetje lachen met de poll. Niet netjes.
Maar soms hé, soms is het toch zo plezant nog eens de deugniet uit te hangen.

Nu, eigenlijk, wat een vraagstelling ook zeg!  Waarom zetten ze die 1^ste keuzemogelijkheid als ze besloten ligt in de 11^de.  
Als het een peiling op papier zou zijn, dan zou ik die eerste keuzemogelijkheid snappen.
Op papier kan men antwoorden dat men geen internet heeft. 
Maar hoe kan men geen internet hebben terwijl men juist op het internet die opiniepeiling zit te lezen?

Stel, er is een schriftelijke peiling over boeken: LEEST U SOMS EEN BOEK ?
en de eerste keuzemogelijkheid zou zijn : NEE, WANT IK KAN NIET LEZEN  
Zoiets vráágt toch om deugnieterij!

m – EZW-09/2014, bijgewerkt