Archief

zal ’t gaan, ja?

Dat is om iets van te krijgen hé!
Een mens doet dan moeite om een beetje mee te gaan in de gezondheidstrend,
want als ge niet gezond blijft ligt dat aan uzelf blijkbaar … enfin, wat moeite doen dus
en dan komt er ene naast u liggen die dat in een wip gedaan krijgt, zo'n yoga standje. 
Dat is toch écht om iets van te krijgen. En al haar Zen is nu weg natuurlijk.

klank mag aan
https://www.youtube.com/watch?v=zOh7pjEsnaE 
00min30

:o) EZW-09/2014, bijgewerkt

Wij hebben een hekel aan sleur,
en toch zijn wij soms bang voor veranderingen. van P²

Zo is dat, van plotse veranderingen geraak ik nu uit mijn doen.
Soms vind ik het zelfs irritant, wanneer afspraken plots afgezegd worden bvb.
De leeftijd waarschijnlijk.

Of ik ergens sleur voel weet ik niet, het bestaan gaat gewoon zijn gang,
maar veranderingen in een planning staan me steeds minder aan. 
Vroeger kon ik soepel inspelen op veranderingen. Daar werden we trouwens voor betaald, om dat te doen.
Sindsdien is mijn souplesse aan het afnemen, is ze zelfs danig afgenomen.
Niet alleen in de gewrichten maar ook mentaal. Mijn rationele helft noteert dat en laat me dat dan weten: ge wordt oud, m!

Zo was ik tot vanmorgen, na acht jaar overdenken en structureren en organiseren, en ook een beetje studeren,
ongeveer verzoend met het idee dat ik van deze planeet zou afmonsteren wegens longfalen.
Nu lees ik vandaag in de krant dat ik meer kans maak op hartfalen.
Jamaar zeg hey ! Dat is een totaal andere denkpiste ! Dat is een totaal ander parcours !

Of ik bang ben voor die wijziging weet ik nog niet, maar ik vind ze wel storend.
Het voelt aan als zijdelings inbeuken op het laatste stuk van de weg, een parcours dat al verkend en bijna vertrouwd was.

Hier een tekst over veranderingen, van de grootmeester zelve :
klank aanzetten voor Robert Long
https://www.youtube.com/watch?v=WOLBToUWyrs 
03min03, jammer van de halfzachte beeldmontage

Weet je wat m'n moeder vroeger altijd zei
als ik een kwaaie bui had

Kind - zei m'n moeder altijd
Onthou maar goed - zei m'n moeder altijd
Wat je ook doet - zei m'n moeder altijd
Je moet het leven positief bekijken
Dus - zei m'n moeder altijd

Onthou mijn raad - zei m'n moeder altijd

Word maar niet kwaad - zei m'n moeder altijd
Als het niet gaat zoals je graag zou willen

Want een mens is mooier als 'ie lacht
En al is 't nog zo'n donkere nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht
je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen

Héhé - zei m'n moeder altijd
Zit het niet mee - zei m'n moeder altijd
Zeg dan oké - zei m'n moeder altijd
En laat je vredig met de stroom meedrijven
Want - zei m'n moeder altijd
De tijd gaat snel - zei m'n moeder altijd
Gebruik haar wel - zei m'n moeder altijd

Maak elke tel als je dat kunt fantastisch

Want een mens is mooier als 'ie lacht
En al is het nog zo'n donkere nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht
Je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen

Kijk - zei m'n moeder altijd
Een optimist - zei m'n moeder altijd
Die zich vergist - zei m'n moeder altijd

Die heeft beslist wat minder last van tranen
Dan een sjacherijn - zei m'n moeder altijd
Zo'n fles azijn - zei m'n moeder altijd
Die nooit iets fijn of leuk of mooi kan vinden

Want een mens is mooier als 'ie lacht
En al is het nog zo'n donkere nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht
Je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen

KOORWERK :

Kind - dit is wat - zei m'n moeder altijd
Onthou maar goed - wat m'n moeder vroeger - zei m'n moeder altijd
Wat je ook doet - altijd zei als ik - zei m'n moeder altijd
Je moet 't leven positief bekijken - een kwaaie bui had
Hé - dit is wat - zei m'n moeder altijd

Zit 't niet mee - mijn moeder vroeger - zei m'n moeder altijd
Zeg dan oké - altijd zei als ik - zei m'n moeder altijd
En laat je vredig met de stroom meedrijven - een kwaaie bui had

Kijk - lalalala - zei m'n moeder altijd
Een optimist - lalajapalala - zei m'n moeder altijd
Die zich vergist - lalalala - zei m'n moeder altijd
Die heeft beslist wat minder last van tranen - lalalala
Dan een sjacherijn - lalalala - zei m'n moeder altijd
Zo'n fles azijn - lalajapalal - zei m'n moeder altijd
Die nooit iets fijn of leuk of mooi kan vinden - lalalala
Kind - lalalala - zei m'n moeder altijd

De tijd gaat snel - lalajapalala - zei m'n moeder altijd
Gebruik haar wel - lalalala - zei m'n moeder altijd

Maak elke tel als je dat kunt fantastisch ...

Een lange rij veranderingen en nu ook een lange rij herinneringen.

m – HiH-05/2015, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Long 

en toen hielp enkel bidden nog

Volgens de motorijders-filosofie ziet en hoort men alles beter wanneer men zich op twee wielen verplaatst.
Men proeft de wereld! Men 'beleeft' de weg, kortom, men is één met de natuur. Ook op zo'n krijs-machien?

Men ziet alles beter. Hopelijk wel, maar dan enkel recht vooruit.
Het zijdelings zicht wordt beperkt door de helm. Gelijk wat ze beweren.

Met hoort alles beter.
Met een helm op het hoofd? Men hoort enkel de eigen motor.
Niet het ruisen in het struikgewas, niet het gefluister van bomen en water of de signalen van dieren. 

Men ruikt alles beter. 
Uitlaatgassen, smeerolie, rubber en asfalt ? 

De natuur beleven. Dat geloof ik dan weer wel. Deze rijder had ondanks het geluid van zijn machien,
gelukkig toch de waarschuwing van een andere weggebruiker gehoord.
Een mastodont-weggebruiker. Met haar volgelingen volgden natuurlijk.
Daar zijn ze volgelingen voor. Om te volgen. En de volgelingen zijn zelf ook zwaargewichten. 

Dat het geluid en de geur van zijn machien niet iedereen bevallen had hij daar-&-toen plots wél begrepen?
                         
 

voor kwaaie olifanten in Thailand, klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=0NVBNC37V90 
01min35

Voor mij liever het rustig doekkedoekke-geluid van Harleys & soortgelijke machines
maar niet in wildparken, enkel op de gewone wegen. Daar maakt men geen mastodonten kwaad. Hoop ik.

m  – EZW-09/2015, herwerkt - http://indianexpress.com/article/trending/viral-videos-trending/angry-elephants-charge-at-biker-in-thailands-national-park/

een ongemakkelijk / onpraktisch ontwerp

'k Zit maar te kijken naar het meubel en ik vraag me af of dit een goed idee is,
een achtkantige barbecuetafel ontworpen alsof het een gourmettafel zou zijn.
Vreemde vormgeving voor een tafel die met open vuur werkt ...
Hoe moet het met de rook die zelden mooi rechtop stijgt zoals gewenst maar neerslaat en wervelt
en de gasten doet hoesten. De kinderen eerst.
Juist om zoiets te vermijden zet men de eettafel gewoonlijk voldoende ver van de barbecue met zijn rook. 

Hoe gaat het wanneer een stuk vlees moet verplaatst worden
van de schroeizone naar de gaar-zone en verder naar de warmhoud-zone.
Hoe staat men te werken aan zo'n tafel?
Er is geen uitsparing in het meubel waar de kok van dienst kan staan!

Hoe moet het dan met opwaaiende asse? Die landt in de borden en op de kledij van wie benedenwinds zit. 
Juist om zoiets te vermijden zetten we de eettafel gewoonlijk ver genoeg van het vuur en de gensters.
Hier staat de vuurhaard met rook en gensters te midden van de mensen, kortbij, vlakbij. 
Bij warm zomerweer is het niet lang aangenaam zo dicht bij het vuur,
de mensen zweten zich te pletter, zelfs in de schaduw. 
En wat als er een gast meer komt dan de acht beschikbare plaatsen? Enzovoort, etcetera. 

                

Nee, ik denk niet dat dit een zinnig ontwerp is.
Mooi en duur, maar niet plezant. Of toch niet voor lang.

m– EZW-05/2014, herzien - foto gisteren ontvangen - http://hiconsumption.com/2014/05/jag-grill-bbq-table/ 

Freudiaanse TOTALITEIT ? Wat een vondst. Meesterlijk.
Ik kreeg op slag heimwee naar een periode, +/- 45 jaar geleden, toen
dit soort idiote spitsvondigheden dagelijkse kost was in het huis waar ik toen woonde.

Dit soort dingen maakt mijn week goed.
Los van zijn klarinetwerk, want dat is ook vakwerk natuurlijk,
zijn de clownerijen in dit interview grandioos.

                                      
klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=EGcerw-FgzE 
08min10 van uw tijd en elke seconde is het waard.
Vind ik.

m – EZW-2013, bijgewerkt – met dank³ aan JdB

sociale contacten & sociale controle

Aan ene uiteinde van onze straat is op de hoek een krantenwinkel.
Van hier uit gezien botst de straat daar op de Ekerse Steenweg. Die was er eerst. 
Aan het andere uiteinde, dat is onze hoek, is een broodjeszaak. 
Tussen de broodjeszaak hier achteraan en de krantenwinkel ginder vooraan
staat nog ergens een brievenbus en dat is het dan,
qua sociaal gebeuren in dit gedeelte van de wijk. 
Hier valt weinig te beleven.
Dit is een doorloopstraat van en naar de bushalte op de Ekerse Steenweg,
onze verbinding met de beschaving.

Links stapt men naar het dorpscentrum en rechts vliedt men naar het stadscentrum.
Op deze oever van de straat staan appartementsgebouwen.
Op de andere oever staat het woonpark Rozemaai, een park met veel grote mooie kleurrijke bomen. 

Voor de krantenwinkel stond op een dag een zitbank. Pal aan de stoep.
Daar geplaatst op aanvraag van de krantenman en zijn echtgenote. 
De vader was komen inwonen, maar Chris had de winkel en Paula had haar job als verpleegster.
Wie hield de Vader dan gezelschap overdag ? Wij. Het cliënteel, de buren, de voorbijgangers.

Zijn sociale contacten alhier waren eerst de cliënten in de winkel en
later de passanten op het voetpad. Want van zodra het weer het toeliet
verhuisde hij van zijn zitje tussen het kopieerapparaat en de koffiemachine in de winkel
naar het bankje op de stoep. Op momenten zonder neerslag.
Soms met laarzen en muts en wanten met daartussenin een parka.
Goed ingeduffeld zat hij buiten te koekeloeren naar wat er zoal leefde en bewoog in dat komen en gaan van mensen.

Naarmate het seizoen vorderde werd de kledij aangepast.
De laarzen werden sandalen en de muts werd een zomerhoedje.
Zo ook bij de andere cliënten en passanten.
Na verloop van tijd was hij een gekend figuur bij de mensen die naar de bushalte gingen of er vandaan kwamen.
Er was een knikje voor de haastige jonge moeders met kinderwagen. Ook die met hoofddoek.
En er was een babbeltje met de mensen die efkes bleven staan en voor hen die de tijd hadden om naast hem te gaan zitten.

Hij was zo wat de portier van de wijk.
Van op zijn bank hield hij misschien niet alles in het oog, maar de snelheidslimiet werd wel iets vaker gerespecteerd.
Niet dat de man op het bankje de nummerplaat in kwestie zou onthouden, maar de patser achter het stuur voelde zich wel bekeken.
Dat is al iets hé. Een permanente aanwezigheid op die hoek, sociale controle. 

Er was ook geen zwerfvuil meer. Het afval werd in het vuilbakje gedeponeerd,
niet zomaar vaagweg in die richting gegooid, want dan stond de man recht om het zonevreemd object op het pad zelf op te rapen.

Zoiets is beschamend hé, als een oude man zwijgend recht staat om een onachtzaamheid in orde te brengen.
Zelfs de patsers hielden hun manieren, daar op die hoek aan het begin van onze straat.

Op een keer kwam ik er langs toen het begon te miezeren. 'k Vroeg iets als 'Hebt gij geen last van de regen, Meneer?'
En de straatfilosoof antwoordde van tussen de waterpareltjes : 'Medammeke, zolang ge mij ziet zitten regent het niet'. 
't Was nen harde. Ene met de ware surrealistische belgitude : ik zit hier nog, dús regent het niet.

Op een dag bleef de bank onbemand. De portier van onze straat was niet meer. 

Een tijd later werd de bank weg gehaald wegens overlast van dronken oostblokchauffeurs.
Wat die overlast inhoudt kan men zich zelf voorstellen, veronderstel ik.
Nog iets later werd het vuilbakje verwijderd wegens zwerfvuil en dumpvuil.

Ik hoop dat de engelbewaarder van onze straat dit daarboven op zijn wolkje niet heeft moeten aanzien.

Nu is de hoek opnieuw schoon, maar de ziel is weg.

m – HiH-08/2015, herwerkt

2013. Het regent hier, het wordt een natte dag denk ik. De bomen staan er gelaten bij. 
Alsof ze het niet meer zo belangrijk vinden dat ze nog te drinken krijgen.
Sinds half-augustus is het frisse verdwenen uit hun groen. Wat hen betreft zat de job er toen eigenlijk op.

Hopelijk voeren ze binnenkort nog een warme kleurenparade op,
als slotscène, de apotheose, de tegenhanger van hun uitbundig entree in de lente. 

September Morning   Leonid Afremov

Daarna komen de novemberwinden hun bladerdek afruimen. En dan is het gedaan voor dit jaar.
Kermille, ik denk al aan december en september is nog maar pas onderweg.

m – EZW-09/2013, herzien - Afbeeldingen van leonid afremov 

Van de kleuterklas herinner ik me niet de allereerste dag, wel een paar andere dingen.
Veel is het niet, al ben ik er toch twee schooljaren jaren geweest. '55-'56 & '56-'57
Ik denk beide jaren in hetzelfde lokaal en telkens bij zuster Jozefa. 

Er stond een tafelzandbak op kinderhoogte. De kleintjes mochten zand morsen en de groten,
de vijfjarigen kuisten het achteraf op. Of dat toen grondig gedaan werd betwijfel ik nu.
Een zandbak binnen in de klas … ik denk dat zuster Jozefa dikwijls zand staan vegen heeft.
Het was een houten bak op pootjes, de juiste hoogte, met een binnenbekleding in zink.
Misschien was het gewoon een afgedankte bloembak en was zuster Jozefa een vindingrijk mens?

Dit was bij de Ursulinen in Koekelberg.
We gingen te voet naar school. Een buurmeisje nam me heen-&-terug mee.
Dat kon toen nog in die buurt.
Nu is dat daar ondenkbaar. En niet alleen vanwege het verkeer.  

De ingang voor de Vlaamse kindjes was aan de achterkant van het gebouw,
in de Herkoliersstraat. Een straat die me veel smaller lijkt dat toen.
De immense poort van toen bleek op StreetView een dubbele deur te zijn,
ongeveer de breedte van een stootkar. Het hekwerk is vervangen door PVC.
Dat het PVC is weet ik omdat ik er eind februari 2012 eens langs gegaan ben. 

De buurt is veranderd maar niet onherkenbaar. Dat soort wijken wordt niet gerenoveerd. Hoogstens opgelapt.
De zon scheen op de stoep, als een welkom. Dat is niet veranderd.
Het speelplein is vanaf de straat niet meer te zien. Dat is jammer want ik wou weten of de grot er nog stond.
Dat was een vies ding in cement met stalactieten. Die dropen van de schimmel en ander verdriet.
Rond heel het bouwsel stond een traliehek op kinderhoogte.
In die grauwe grot stond een proper wit lievrouke smartelijk naar boven te kijken.
Zij vond die vochtige viezigheid boven haar hoofd maar niks.
En ik vond dat zo erg dat ik er thuis niet kon over ophouden.
De kindjes mochten 's avonds allemaal naar huis en onslievrouke moest in die grot blijven staan. 's Nachts!

Omwille van de gemoedsrust in huis zei mijn Moeder dat zuster Jozefa elke avond,
nadat de kindjes naar huis waren, het lievrouke meenam naar binnen.
En ik geloofde dat direct, want zuster Jozefa kon alles. Ook over tralies kruipen.

m - EZW- 09/2012, HiH-09/2015 - bijgewerkt

Voor mijn buurvrouw is het feest nu voorbij.
Zij is oma van een Meisje en een Broertje. 

De kleinkinderen bleven tot gisterenmiddag bij Oma logeren
en dan moest zij ze meegeven aan haar dochter en schoonzoon,
aan de rechtmatige ouders van deze twee wereldwondertjes.

Als ontbijt had Oma een muesli-brood van bij Albert Heijn.
Dat is gesneden in dikke schijven, zo één boterham per kind zou wel voldoende zijn, dacht Oma.

Er was warme chocolademelk en de kinderen mochten hun brood
soppen naar believen en ook morsen want het was de Aller-Laatste Dag van haar zomervakantie.
Dat was voor de Oma erger dan voor de kinderen.

Ze was wel blij voor hen dat de school herbegon en tegelijk was ze weemoedig
dat er weeral een zomer voorbij was. Ze worden veel te rap groot, dacht ze.

Ondertussen werkten de kinderen hun schijf meuzzelie-brood naar binnen.
Met veel smaak en met veel gesmos. 
Het viel haar op dat een meisje van negen
al zoveel eleganter kan morsen dan een broertje van vier.

- Was het lekker? vroeg ze terwijl ze zijn chokolademondje afveegde.
Het Broertje knikte ja en kauwde en slikte.
- Wilt ge nog een stuk?
Hij schudde nee.

- En gij? vroeg ze aan haar kleindochter, wilt gij nog een stuk?
- Nee, antwoordde het Meisje.
- Echt niet? vroeg de Oma, om het moment wat te rekken.
- Nee, zuchtte het Meisje spijtig, mijn honger is op.

En de zomervakantie is ook op.

m – HiH-09/2014, herzien

Hier komt zoveel daglicht binnen dat ik er na 20 jaar soms nóg blij van word.
Op grauwe dagen is het heel fijn geen kunstlicht te moeten gebruiken.

Ik wou absoluut 2 hoog wonen. De hoek van het invallend licht is er anders. Helemaal anders.
Niet 3 hoog of 1 hoog en zéker geen gelijkvloers.
Eigenlijk was het 16^de ook goed geweest voor mij, zolang het maar niet onder het dak is,
maar 16 hoog zag LM niet zitten. Meer dan 2 hoog gaat hij niet.

Oké, 2 hoog is het geworden, dat is boomkruinhoogte. Vogels leven daar, waarom wij dan niet.
Helemaal opgelucht dat ik rechtstreeks de wijde lucht in kan kijken en niet zit te koekeloeren
op de geparkeerde wagens vooraan en op de schuttingen van de buren achteraan.

Geen slagschaduw hier.
Achteraan enkel eigen schaduw & noorderlicht en kijken naar het spel van het licht
op de vlakverdeling van de daken aan de overkant van het terrein.
Vooraan zonlicht, als het weer het toelaat.
Overal licht.
Kan een mens een ijl hoofd krijgen van teveel licht?

m - 10/2016