Archief

In '79 waren we met de Memling in Buenos Aires.

De Memling was een general cargo, dwz stukgoed als lading
en er was een extra deck voor passagiers, 16 personen, als ik me goed herinner. 
Die extra-verdieping maakte dat we een Chef Steward aan boord hadden, ofte Maître d' Hotel. 
Alle Zuid-Amerikaanse havens waren memorabel, maar ik hou het nu efkes op tango.
Buenos Aires. 

Tegen de kaai :
de Chef zei dat we die avond mee 'mochten' uitgaan.
Het was geen uitnodiging, we werden gewoon gesommeerd, de collega en ik.
Het was weer eens zonder verwittigen en het was weer werken-na-de-uren.
Clubs en zo, terwijl ik liever een rustig kroegje in dook. 
En wij moesten er 's anderendaags om 05h30 uit. De passagiers zo niet.

De collega kon beter om met dat gedoe, het was niet haar eerste contract op dat schip.
Wij waren twee vermoeide werkende meisjes, 25j en 27j, geen gezelschapsdames.
De passagiers waren allemaal 60++ en steenrijk.
Socio-economisch klopte dat gezelschap langs geen kanten maar de Chef wou ons mee,
waarschijnlijk omdat hij het in zijn eentje ook niet zag zitten. 
In Rio waren er al eens twee passagiers ontsnapt aan zijn toezicht
en voor een paar uren verdwenen in de favela. Ze vonden de sloppenwijk 'pittoresk'.
Hoe dat toen afgelopen is weet ik niet meer. Goed waarschijnlijk, want we hadden iedereen nog bij. 

We hebben die avond doorgebracht in de Michelangelo, een club met tango optredens voor toeristen.
Mijn hele lijf schreeuwde om rust en stilte, het enige waar ik kon aan denken was slapen.
En daar zaten we dan, in lawaai & gewervel & gedoe. 
's Anderendaags aan boord moet ik daarover iets gezegd hebben
en die woorden zijn dezelfde dag nog via de tamtam-alleyway (de wandelgangen)
tot bij de Chef geraakt. 
's Avond konden we wéér mee, weeral mooi opgetipt, de collega en ik,
terwijl ik eigenlijk na een warme douche in mijn bed had willen liggen. 
Er waren geen passagiers te zien op de kaai en er kwam maar één taxi ... 
Onderweg zal ik misschien iets gevraagd hebben maar die Chef
was niet zo communicatief van aard, dus het kan evengoed dat ik niks gevraagd heb.

Die avond zaten we in de Caño Catorce. Weer een club,
maar deze keer een tent waar de Porteños zelf kwamen.
Een sjofel gedoe, maar wat een revelatie. 
Daar heb ik mannen zien tango dansen.
Niet zo wat kunstig elegant voetenwerk maar tamelijk heftig gedoe.
Het was ongeveer een gestileerd gevecht, bij momenten een duel.
Maar móói, Mensen, wat was dat knap.

Toen we terug naar het schip reden kon ik niet veel zeggen, nog altijd onder de indruk.
Bij de gangway vroeg de Chef : "Was dit beter?"
Ik knikte maar wat en zei "dank u Chef". 
Wat had hem bewogen om ons die tweede keer mee te nemen naar de échte kanten van de stad?  

--- 

Toen Grace Jones in ’81 haar 'Strange, I've seen that face before' uitbracht
dacht ik : Vreemd, ik ken die melodie. 
Dan pas besefte ik dat ik  twee jaar tevoren Astor Piazolla LIVE gezien had. 
Zij het mogelijk niet in deze bezetting, al stonden er in vergelijking met andere ensembles
wel veel muzikanten op het podiumpje.
klank aanzetten 
https://www.youtube.com/watch?v=vaXNdVTGT0k 
02min48 

m - EZW-07/2011, HiH-05/2015, herzien

alles onder controle

Opvoeden is meer dan een voltijdse job.
Het is een 24/7-taak, men is continu van wacht, dus ook op zon- en feestdagen.
Vooral ook op die dag dat de oudste, Tim-6j, zijn eerste communie deed.

De Mama heeft nog 2 zoontjes, Sam 5j & Tom 4j.
En zij heeft drie inwonende jongere broers, de Nonkeltjes.
En er is de echtgenoot/papa.

Die ochtend ging het over het nummer 100, een getal dat de twee jongsten ook kunnen lezen.
De Mama, categoriek :""Nummer 100 bellen mag énkel wanneer ge in nood zijt."
Waarop de jongste, tamelijk enthousiast: "Ja, gelijk als een draak u verbrand heeft!" 
Sam wou niet onderdoen: "Of als ge op een draak zit die nog leeft en ge kunt er niet af!"

Nonkeltje 20j : "Dat zijn twee zéér geldige redenen, ja."
Nonkeltje 18j : "Mij is het vorige week nog overkomen, op een draak zitten."
Nonkeltje 16j : "Eigenlijk telkens wanneer er draken mee gemoeid zijn …"

De twee jongsten vinden het nog gewoon dat ze door de Nonkeltjes serieus genomen worden. 
Maar Tim is een dromerig jongetje. Hij was verontrust door al dat draken-macho-gedoe.
Hij gleed van zijn stoel, ging naast zijn vader staan, legde zijn twee handjes
op het been van zijn zielsverwant & bondgenoot en vroeg stilletjes:
- Die gaan vandaag niet komen hé Papa, die draken?
- Nee jongen, vandaag niet. Vandaag is het uw feest.

Tim leek maar half gerustgesteld.

- En anders, besloot de Papa dapper, belt Mama de 100 wel.

m - voor AdB – EZW - 06/2013, herzien

... het buíkgevoel ?

In mijn directe omgeving ken ik niet ene mens die het woord buikgevoel gebruikt.
Wel ingeving, idee, inspiratie, inval …

Op radio en TV wordt het woord gebruikt alsof dat buikgevoel, wat het ook moge zijn,
een rechtvaardiging inhoudt voor een beslissing of een besluit
waar geen vlokje denkwerk aan vooraf gegaan is. 
En het woord wordt dan met zo'n groot-gelijk uitgesproken
alsof de dagelijkse portie genade gods neergedaald is, recht de buik van de spreker in.

Mij doet het woord eerder denken aan Immodium, en wel direct!
En bij hardnekkig 'buikgevoel' dringend de huisarts raadplegen, binnen de 24hrs!

Persoonlijk spreek en schrijf ik vanuit mijn hoofd en vanuit mijn hart.
En soms klets ik uit mijn nek. Maar nooit vanuit buikgevoel. Dat lijkt me, euh, tja … 

Wat is er mis met de woorden ingeving, idee, inspiratie, inval?
Of met intuïtie? Dat zegt toch al wat het moet zeggen, intuïtie. 
En daar is geen Immodium bij nodig.

m - EZW-08/2014, HiH-04/2015, buikgevoel is een aandoening!

het kind raakt ZOEK in al die beroering

Een hele tijd geleden las ik van iemand die het kan weten : een grootmoeder lijdt twee keer.
Een keer omdat ze meevoelt met haar kleinkind, een keer omdat ze meevoelt met haar kind. 
Daaraan dacht ik toen ik las dat de grootmoeder toekwam met nieuwe witte schoentjes, vervangschoentjes.
In de juiste kleur! Feest zou men denken. Een dag vol opluchting. 

Dit was lang voordat meisje-zijn in de greep was van Studio 100, van Disney, en van andere commerce. 

De grootmoeder wil goed doen voor haar kleinkind, dat hartje terug blij maken,
want de ontgoocheling van het kleintje, toen de schoentjes op de communie-dag verruïneerd waren, 
heeft zij zelf tot in haar merg gevoeld. 
En tegelijk was haar aankoop mogelijk ook een manier om het gezinsbudget een extra-uitgave te besparen.
Het in orde te brengen voor haar kleindochter, dat was haar drijfveer.
Maar in haar elan, die uit de goedheid van haar hart kwam, had de grootmoeder niet overlegd met de moeder. 
En daar botst het dan. 

Haar gedrevenheid om iets te herstellen, iets in orde te brengen voor haar kleindochter
botst met de aanpak van de moeder en misschien ook met het gezag van de moeder.
De moeder voert immers een bepaald beleid, zij heeft gezin en huishouding te bestieren.
En in die botsing raakt het kleintje zoek.
Want zij had die nieuwe witte schoentjes wél gewild.
Maar wat zij wou of wilde is bedolven geraakt onder de standpunten van de groten.

'k Ben het natuurlijk aan het uitvergroten, maar het is wel een speciale passage vind ik. 
Als het een fragment uit een film was, of een passage uit een boek
zou ik niet weten met wie ik moet meevoelen
met de grootmoeder, wier goed bedoeld gebaar niet paste in de situatie, en die daar nu teleurgesteld staat,
met de moeder, die een lijn te volgen heeft, of
met het kleintje, dat eigenlijk de witte schoentjes met twee handjes had willen aannemen.

Botsing en beroering, het is van alle tijden.

m – HiH-05/2015, herwerkt

Communicant zijn was toen ook een beetje prinsesje zijn.
Andere prinsesjesdagen waren er in die jaren niet. 
Voor de ene was het feest dat roze jasje met de zwarte lakschoentjes,
voor de andere waren witte schoentjes het toppunt van glans en glorie.

Voor het eerst zelf schoenen mogen kiezen,
feestschoenen dan nog wel, witte …
die schoentjes waren dagen en dagen op voorhand al de spil van het gebeuren.

Er werd in de catechese verteld over ons vroom zieltje en zo,
maar witte schoenen mogen kiezen, dat kriebelde aan het hartje.
En dié opwinding was duidelijk voelbaar.
Kleine momentjes van voorpret. Alhoewel, pret was het eigenlijk niet.
Kleine momentjes van anticipatie: nog drie keer slapen en we gaan schoentjes kopen.

Dan de aankoop zelf.
De schoenwinkel leek een paleis van overvloed omdat we zélf mochten kiezen.
En toen geurde een schoenwinkel nog naar leer. Een geur vol belofte.
Daar mogen kiezen gelijk een grote.
Passen.
Andere ook passen.
Op een stukje tapijt staan rond paraderen met die spiksplinternieuwe schoentjes aan de voet.
Er stonden spiegels.
Spiegels voor de voet en ook grote spiegels.
Die schoentjes spiegelen was een belevenis op zich.
Een beetje wiebelen en koket doen met het voetje, zoals we dat de moeders al hadden zien doen.

Schoentje en voetje, zeggen we nu, maar toen we zes waren
gebruikten we geen verkleinwoorden wanneer het onszelf betrof.

De dag zelf :
degene die ’s morgens de witte feestschoenen mag aantrekken
voelt zich onmiddellijk de feesteling voor de rest van de dag. You are what you wear.
En voor een keer moet ge niet zelf uw schoenen dicht doen.

En dan, na de verplichte geplogenheden, wanneer eindelijk!, eindelijk het feest begonnen is,
komt op al dat wit, op al dat contentement en al die glorie – plots zwarte modder. Smeur en klodder.

Wég feestgevoel.
Die zwarte smos zat niet alleen op de witte kousen en op de feestschoenen,
het hartje huppelde niet meer.
De voetjes dartelden niet meer.

Ook al was er in de namiddag nog taart of ijsroom te krijgen,
er was iets weg uit het droomscenario.

m – HiH-04/2015, herzien

het moment van besef

Er was eens een klein meisje dat in Brasil woonde.
Er was knuffel waarachter ze zich verborg.
En toen kwam er een ploeg rare mensen
met een rare camera waarmee ge uzelf kunt zien.

De dag erna
wordt het cameraschermpje opnieuw haar kant op gewenteld
en ziet ze zichzelf voor de eerste keer met haar nieuwe glimlach.

                

Haar blik geeft het moment aan wanneer ze beseft
dat haar leven een andere wending genomen heeft.
Met een voorzichtig gebaar raakt ze haar gelaat aan,
om te weten of ze op het schermpje wel zichzelf ziet.
Let op 02min12, en dan een seconde later het besef, die ogen vol wonder…

De klank heb ik afgezet, de muziek doet af aan de tover van dit moment :
https://www.youtube.com/watch?v=GGX0oZUx_Rs 
04min20

m – EZW-04/2013, herzien

nog over overleven (vervolg van tekst 452)

Een tuin hebben we niet, het eten zou dus
uit de voorraad in de berging en uit de diepvriezer van de keuken moeten komen.
Aardappelen hebben we maar voor een dag of twee in huis, daarna zou het pasta en rijst worden.

Op voorwaarde dat we vanaf dag één rantsoeneren volgens de voorschriften
-die op het Net wel zullen te vinden zijn- en het echt voorzichtig spelen,
denk ik dat we twee maanden doen met onze voorraden.

Voor groenten zou ik van zodra de verse groenten op zijn,
afwisselen tussen diepvries en conserven, om de andere dag.
We hebben nogal wat conserven staan,
die voorraad zou misschien langer meegaan dan de diepvriesgroenten. 

LM houdt aan dat voorraadje conserven in de berging.
Voor mij hoefde dat niet, we hadden toch De Diepvriezer!
Dat is zo’n keukenmodelleke met drie laden. Eigenlijk niks om een uitroepteken achter te zetten.

De berging hangt vol planken, in een schikking die ik toen zelf bedacht en berekend had.
Daar ben ik nu nog tamelijk fier op, op die berekeningen. Ze klopten.
Ze kloppen nog altijd want er is nog geen enkele plank bezweken.
De drie halve schabben die LM toen wou in de berging wilde ik voor iets anders in gebruik nemen.
Waarvoor weet ik niet meer, het is 20 jaar geleden.
LM heeft daar nog altijd zijn voorraadje, hij houdt dat bij.
En voor sommige dingen reken ik nu op het voorraadje natuurlijk.
Over de hele breedte van vier planken nu.
‘k Had niet gedacht dat ik ooit met die paar planken blij zou zijn.
Vandaag kunnen ze zelfs dienen voor een schrijfstukje.

Brood zou een probleem worden.
We hebben standaard twee pakken crackers in voorraad.
Dat wordt afwisselen met pannekoeken, desnoods zonder eieren.
En wanneer de melk op is en we geen pannekoeken meer kunnen bakken
eten we wat pasta of rijst voor onze portie koolhydraten bij het ontbijt.
En ik probeer iets met bloem en water en kruiden, zo’n Turks ding.
Vetstof zou zo geen probleem zijn, we hebben olie in voorraad, arachide- en olijfolie.
En tafelzuren zijn er ook, er zou geen lek ketchup of geen augurk te weinig zijn.

Verder zijn er de onvolprezen bouillonblokjes,
die heb ik in dozen van 60+12 stuks in voorraad (Col*ruyt).
Daarmee maak ik bouillon à 36 x 1L per doos, dat wordt 36 dagen per doos.
Maar hoe maak ik in tijden van schaarste van die bouillon dan soep?
Dat zal passen en meten worden, maar ’t zou gaan, mits wat vindingrijkheid.

Fruit, yoghurt, vlees  & verse vis, dat zou een probleem worden op termijn.
Misschien moeten we wat voedselsupplementen in huis halen, voor ’t geval.
Fruitconserven komen niet in aanmerking wegens teveel suiker.
Gedroogd fruit, idem van ’t zelfde, geen gedroogd fruit bij ons. Nog geen rozijn.

Misschien zou ik yoghurt en kefir een tijdje zelf kunnen maken.
‘k Zal eens zo’n zakje poeder in huis halen.
Vlees in conserven? Nee liever niet.
Wanneer de eieren op zijn zullen we iets anders moeten bedenken voor de proteïnen.
De visconserven mogen aangevuld worden, dat moet ik straks aan LM zeggen: tonijn, zalm, makreel.
En ook kefirpoeder. ‘k Ga dat allemaal direct op het boodschappenlijstje schrijven zie!

Maar eigenlijk, als het er op aan komt, is het waarschijnlijk allemaal futiel.

m – EZW-04/2013 - Wie maakt er nu weer regelmatig kefir, is dat Big Ietie?

Natúúrlijk is het totaal verkeerd om dieren te vermenselijken
en hen menselijke emoties toe te schrijven maar soms
is de uitdrukking in hun lichaamstaal of op hun snuit zo treffend dat
het moeilijk is om dit niét te doen.

Deze verzamelde dierenfoto's zijn een paar voorbeelden
uit de reeks 'dieren die ten zeerste teleurgesteld zijn in u'.
De bijschriften zijn geen vertalingen.
De uitdrukking van dieren dus, niets menselijks is hen vreemd.

Deze huisgenoot neemt het niet dat ge zonder iets te zeggen zomaar het gras gemaaid hebt.

# 01    

Deze jongeling is geschokt te horen dat ge nog geen Mobib-kaart hebt. Werkelijk geschokt.
 
# 04   

Deze man wou iets zeggen over die belastingaangifte van u maar hij doet er voorlopig het zwijgen toe.
Voorlopig.

# 06    

Deze jongedame schrikt dat ge gisteren niks naar haar verzonden hebt.
En het is al bijna vandaag!

# 09   

Deze  goede vriend vindt dat ge u aangesteld hebt op dat laatste feestje :

# 18    

En deze twee willen er zelfs niet over praten. Oké?

# 19    

Deze kameraad wou iets zeggen over uw drankgebruik, maar dat vermoedde ge al.

# 20   

Deze huisvrienden besluiten dat ge helemaal niet zo slim zijt als ge zelf wel denkt.

# 26      # 1

En deze lieverd vindt dat ge best oké zijt. Laat de anderen maar lullen hoor, ik ben héél blij met u!

# 33    

m – EZW-05/2012, herwerkt - http://www.buzzfeed.com/expresident/animals-who-are-extremely-disappointed-in-you

ondanks de generale repetitie …

“Een gemoedelijke burgervader speelt de hoofdrol tijdens
de voorbereidingen voor Koninginnedag, 2008.
De koningin komt op bezoek in zijn gemeente en dan moet alles perfect georganiseerd zijn.
Hij houdt toezicht en denkt tot slot opgelucht adem te kunnen halen.”

De opbouw van dit filmpje vind ik magnifiek, afwisselend van een gemeenteplein naar Het Paleis.
De burgemeester (alvast mét ambtsketting !) mag de startknop testen.
Het lichtpaneel geeft aan over wie het gaat. En de startknop is oranje. 
Volgende test : er landt een parachutist op de oranje startknop,
er mag dus wat spektakel mee gemoeid zijn. Ook die test is geslaagd. De burgervader glundert.  
Dit is allemaal zo gemoedelijk en zo écht! 

Op 00min22 begint het ander luik van het verhaal. 

                                  

Andere omgeving, statig. Met een gans ander soort muziek, plechtig & feestelijk.
Op 00min29 komen er twee meisjes in beeld (Amalia & Alexia?)

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=Z2lr-8nibA8 
01min10

Misschien overdrijf ik maar ik vind dat dit filmpje toch zo
machtig-magnifiek-goed ineen steekt. 

m  – EZW/2014, herzien

'k Herinner me dat we als kind, einde jaren '50 was dat, ongeveer alle heren
in het Elisabethpark van Koekelberg mochten aanspreken over sigarenbandjes.
Zij wikkelden die gewillig los van de sigaar, gaven ons de bandjes
en oogstten dankbare glimlachjes van de jonge moeders. Toen had dat park nog charme.

de kinderen van BOB SCHOLTE

'Heeft u een sigarenbandje' - Een liedje dat heel populair was in de jaren '30.
Mede omdat het verzamelen van sigarenbandjes een rage was.
Dus als je iemand op straat zag met een sigaar vroeg je om het bandje.
Deze opnamen stamt uit januari 1936.
Werd gezongen door de kinderen van de bekende zanger Bob Scholte.
Ab en Greetje hebben de oorlog niet overleefd, zij stierven in een concentratiekamp. 

                           

HEEFT U EEN SIGARENBANDJE ?   

Bandjes zijn er bij de vleet
Soms wel van een vinger breed
Rood met goud en allerhande kleuren
Zie ik er één om een sigaar
Denk ik joh had ik die maar
Op de straat mag ik er niet om zeuren
Moeder zegt vaak opgepast
Doe de mens geen overlast
Maar wij hebben er zo op gevlast
Want die mooie bandjes hebben we zo graag
Daarom zingen wij maar onze vraag.

             refrein
Heeft U een sigarenbandje
Heeft U er één voor mij bewaard?
Heeft U een sigarenbandje
'k Heb er al heel wat opgespaard
Heeft U een sigarenbandje
Ik ben zo blij als U 't mij geeft
Al ben ik een bijdehandje
Vraag ik het U heel beleefd.

Vader rookt altijd een pijp
Iets wat ik maar niet begrijp
Waarom rookt hij niet voor mij sigaren
Koop sigaren, rook is rook
Andere heren doen het ook
Want dan kunt U bandjes voor me sparen
Moeder zegt als jij weer gaat
Bandjes bedelen op de straat
Zal je zien wat jou te wachten staat
Moeder ik beloof U, dat doe ik niet weer
'k Vraag op straat niet aan een meneer.

             refrein
Heeft U een sigarenbandje
Heeft U er één voor mij bewaard
Heeft U een sigarenbandje
'k Heb er al heel wat opgespaard
Heeft U een sigarenbandje
'k Ben zo blij als U 't mij geeft
Al ben ik een bijdehandje
Vraag ik het U heel beleefd.

klank voldoende luid zetten, het is een zeer oude opname, 1936 :
http://www.youtube.com/watch?v=HzA9oJDy5h0 
03min16 

m - EZW-04/2013, bijgewerkt - http://www.cubra.nl/sjep/feestvanvroeger/feestvanvroeger6/0620sigaren.htm