Archief

slapeloosheid? ‘t zit allemaal in ‘t koppeke …

Awel, daar ben ik het niet mee eens, met die bewering.
En de maker van onderstaand werk blijkbaar ook niet.

Insomnia -                        
Insomnia - Brian DeYoung, illustrator, http://www.thebriandeyoung.com/, http://thebriandeyoung.tumblr.com/

Hoe meer ik er over lees, over slapeloosheid, hoe meer ik me erger.
Doe zus, doe zo, mijd dit, mijd dat, adem in, adem uit (doe ik al heel mijn leven),
denk zus, denk zo en denk voorál positief!
Maar dat is het nu juist, dat positief gejodel heeft bij mij omgekeerd effect,
van die positief-doenerige heilsboodschappen word ik neerslachtig, en als het voorál-positief moet zijn dan
ga ik op de sofa liggen met het neerdrukkend vooruitzicht dat ik nooit ofte nimmer nog
zelfstandig zal mogen denken in dit leven. Nooit nog.
Weet ge wel hoe lang dat duurt, nóóit?

Het stopcontact in het hoofdkussen zegt hoe het moet,
de stekker in het hoofd zegt iets gans anders.
De realiteit van haar hoofd botst met de voorschriften van het hoofdkussen.
Maar wél positief blijven jodelen hoor!

♫ - EZW-04/2013, herwerkt

Misschien moet ik eens een rubriekje beginnen, maart antwoordt.
Als Ménie Grégoire dat kon, moet ik dat toch ook kunnen.

Vraag:
Volgens een Finse expert is een fles wijn per dag niet slecht voor de gezondheid.
Morgen wil ik dat testen. Dat moet kunnen. Maar zal ik zat zijn ? JdB

Eerst en vooral, volgens mij kan die Fin dat niet weten,
in Finland wil geen ene druif groeien, laat staan een ganse fles.
Hebt ge dat daar al eens goed bekeken? Zandgrond en dennenbomen zoals
bij ons aan de kust of in de Kempen, maar dan over zoveel breedtegraden dat het monotoon wordt.

Om nu te antwoorden op uw vraag, zal ik zat zijn? als antwoord
past hier enkel een bondig JA. Beter kan ik het niet samenvatten.
Vervolgens drinkt de vraag zich op : hoe erg vindt u dat zelf?
In alle geval succes gewenst met uw eerste dag. 
En voor morgen :
'Wat is er erg aan een kater? Er is toch altijd water!
Lafenis voor nadorst, voor perkamenten keel en borst.'  

uit : Lof der Zatheid
m – EZW-04/2014 - https://fr.wikipedia.org/wiki/M%C3%A9nie_Gr%C3%A9goire

Het communie seizoen is er weer.
Afgelopen weekend kwamen dat ter sprake en er werden herinneringen bovengehaald. 

Op de dag van mijn eerste communie dacht ik dat het míjn feest was.
We hadden er hard genoeg ons best voor gedaan.
We hadden catechismus geleerd, we hadden liedjes geleerd en
we hadden de rest van de pantomime geoefend in een koude kerk 
op biezen zittingen die pijn deden aan onze knieën.
Het feest was in mijn ogen gewoon een welverdiende beloning.  

Mijn Meter zou komen en mijn Peter en zo nog wat mensen,
om in persoon die biezen zittingen te komen voelen. 
Hoeveel mensen er kwamen weet ik niet meer, maar
de verlengstukken van de tafel kwamen er aan te pas, dus dat wou wat zeggen.
Van op mijn hoogte gezien werd heel de eethoek verbouwd. 

En er was feest-eten met erwtjes en kroketten en met ijskreem en zo.
Er was een Tante om te helpen in de keuken en mijn moeder droeg zondagse schoenen in huis.
Feest dus.  
Ik was in schooluniform, met een bloemenkroontje op mijn hoofd,
met al twee melktanden kwijt en ik voelde mij een groot meisje.

Na de ijsroom moet het wat saai geworden zijn zeker, of werden er teveel sigaren gerookt,
ik trok de tuin in en aan de draad stond de buurjongen, ook in communie-tenue. 
We zijn naar de steenweg getrokken om auto’s te tellen.
Normaal mocht ik de voortuin niet uit zonder het te zeggen aan mama,
maar omdat het die dag toch mijn feest was, en omdat ik nu een groot meisje was,
was ik er van overtuigd dat ik die dag niks moest en alles mocht. 
We trokken dus naar de steenweg, de buurjongen en ik.
Auto’s tellen.

Het was ’58 of ’59 en het was zondag. Zoveel viel er niet te tellen.
(Ge zoudt dat kruispunt vandaag moeten meemaken!) 
We zaten in de kant wat te frutselen met grassprietjes, paardebloemen en madeliefjes.

Daar heeft de ploeg familieleden ons gevonden.
Mijn moeder drukte mij met een krijsende kreet aan haar boezem,
stelde me met een ruk op armafstand, keek of ik niets had, of ik ongedeerd was,
en gaf me toen een volwassen draai om de oren. Toen had ik ineens wel iets.
Deerlijk iets. Een suizend oor, om te beginnen. En geschokt vertrouwen.

Thuis moest ik voor straf de kolenkelder in. Daar ben ik dan wat gaan liggen denken
-voor zover mijn oor niet suisde- over hoe vreemd een moeder in mekaar zit.
Toen ik de kolenkelder uit mocht was mijn schooluniform naar de bom.
Definitief, bleek dan. Mijn Ma had nooit gedacht dat ik op die vettige kolen zou gaan liggen.
Maar waarom zou ik niet gaan liggen, ‘k had zoveel te overdenken. 
Voor dat verruïneerd schooluniform kreeg ik dan nog wat rammel. 
Soms denk ik nu nóg dat die dag mijn geheugen los gerammeld werd,
want het werkt vaak anders dan de rest van mijn bovenkamer. 

m - EZW-01/2014, HiH-04/2015, herzien

hij praat Peecees en Laptopiaans

'k Heb een persoonlijke computerman. LM heeft de zijne.
De mijne heet Pascal en is gevestigd te Ekeren. Daar houdt de gelijkenis met- op.

Mijne computerman legt de dingen uit in mensentaal,
in verstaanbaar Nederlands voor gewone mensen,
op het niveau van de huis-, tuin- en keuken-gebruikster die ik ben.
Dat is hij verschuldigd aan de goede reputatie van zijn voornaam,
hier in Ekeren en andere werelddelen van België.

Natuurlijk vereenvoudigt hij en hij rondt de hoeken af
en hij gebruikt waarschijnlijk te simpele vergelijkingen,
maar ik stap er tenminste buiten met het gevoel
dat het allemaal nog wel meevalt in mijn bovenkamer,
dat ik nog iet-of-wat kan volgen. 

De computerman van LM heeft die didactische vaardigheid niet.
Wanneer men hem een woordeke uitleg vraagt, schakelt hij van Nederlands over
naar rad PeeCees en vloeiend Laptopiaans en begrijpen wij niks nog van wat hij vertelt. 
Tot wanneer er moet betaald worden.
Dat is dan weer Algemeen Verstaanbaar Nederlands. 

m – HiH-04/2015, herzien

Een 'artistieke' flashmob. Een happening heette dat vroeger.
Bestaat er geen Nederlands woord voor … straatevenement? Misschien. 

Klank voldoende luid zetten
https://www.youtube.com/watch?v=a6W2ZMpsxhg 
01min25 

Enkel jammer dat de muziek niet klopt,
De Nachtwacht : 1639-1642, de Negende v Beethoven: 1823/1824,
En niet alleen dat.
'Alle mensen worden broeders' terwijl de burgerwacht een schelm achterna zit?
Dat eindigt niet op een verbroedering, denk ik. 

Een kijkje achter de schermen. Van dit filmpje had ik meer verwacht.
'k Had graag wat meer over de repetities gezien & geweten, hoe vaak, hoe lang, wanneer …
En zijn de acteurs acrobaten of stuntlieden? Turners? Of komen zij uit nog andere beroepen?
http://www.youtube.com/watch?v=IxPhRsl57dM 
04min18

Er loopt een vent in rond die doet of hij de regisseur is, denkt dat hij de spil achter de schermen is.
Jeroen de Bovelaar, 'Nachtwacht-kenner'. Op 01min03 wordt hij voorgesteld.
Toen ik het filmpje een eerste keer bekeek vond ik hem een irritante moeial, een aandachtsparasiet.
De tweede keer vond ik hem een vervelende sukkel. Nu vind ik hem enkel nog een droevig creatuur,
een zielige man. Een case-study. Er was blijkbaar niemand in de buurt om hem
tegen zichzelf te beschermen in zijn 'moment de gloire'.
En de sponsor neemt daar genoegen mee … tenzij het een typetje is natuurlijk.
Dan is het personage heel overtuigend gebracht.

De muziek van het tweede filmpje past dan weer wel voor een achtervolging,
ondanks het anachronisme (1829):
http://www.youtube.com/watch?v=c7O91GDWGPU 
03min24 

m – EZW-04/2013, bijgewerkt

Als kind heb ik nog dames met voiles gezien, zussen en generatiegenoten van mijn grootmoeder.
Waarvoor dat moest dienen vroeg ik me niet af, ik vond dat zeer deftig, zo’n kippengaas voor de ogen.

foto's van ’t Net        

Die dames geurden naar poeder en andere lekkere dingen en ik zou later ook zo’n poederdame worden.
Dat was als kind mijn betrachting, die elegantie.
Vandaag ben ik al blij dat ik mijn knoken nog in mijn jeans krijg.
Later kwam Twiggy. Nog later patchouli. Met de voile is het nooit iets geworden.

Maar het heeft wel iets, vind ik, zo’n lapje tule waardoor de blik
zijn focus verliest en waarin de wimpers bijna blijven haken.
Voor een bruidstenue bvb, ipv een sluier draagt de bruid een tooi met voile.

foto van ‘t Net           

Volgens mij mag de neus vrij blijven. Vooral in het pollenseizoen.
Stel dat de bruid een paar keer moet niezen.
Dan liever het tweede model, een zinnig model, de neus blijft bereikbaar voor het zakdoekje.
Voor de moeder van de bruid daarentegen zou ik een hoofdtooi met voile afraden.

foto van ‘t Net          

De elegantie van een voile kan geen tranen en gesnotter hebben. Mevrouw de Moeder houdt best
neus én ogen bereikbaar voor het fijne depdoekje/neusdoekje. Dus weg met dat gaas.

m – EZW-04/2013, bijgewerkt - alle foto's van 't Net

een vissersverhaal in beeld

Mr. Isaac Brumaghim gaat vissen. In zijn kajak. Zo doet hij dat gewoonlijk.
En hij zet zijn camera aan. Voor 't geval het een spectaculaire vangst zou worden,
dan moeten er beelden van zijn of men noemt het weer een vissersverhaal van 't vissersclubke.

'k Heb het filmpje bekeken met de cursor op de stoptoets:

op seconde 10 heeft hij een tonijntje aan de haak
op seconde 11 hapt een HAAI naar de kleine tonijn, 

                    

op seconde 16 en 17 haalt Brumaghim de tonijn van de haak
en gooit hem terug, in een reflex. Want met een haai discussieert men niet.
Toch niet van uit een kajak.
En dan begint hem te dagen wat hij zojuist heeft meegemaakt,
dat hij aan iets ontsnapt is. 'Holy Sh*t!'

                   

Op seconde 52 wordt het fragment herhaald, vertraagd,
maar het had nog iets trager gemogen volgens mij.
Gelukkig is er de stoptoets, seconde 10, 11, 16 & 17 

klank aanzetten aub,
http://www.youtube.com/watch?v=puNhvXutVjQ 
01min45 

m – EZW-04/2013, bijgewerkt

We hebben een merel, LM en ik. ’t Is te zeggen, wij hebben hem niet,
hij heeft zijn stek gekozen bovenop het glazen windscherm van ons terras achteraan.
Daar komt hij elke ochtend en elke avond zitten fluiten
om te laten horen aan de andere vogels en aan ons
dat dit stukje luchtruim -met al wat er onder ligt en al wat het te bieden heeft- het zijne is.

Tussendoor fluit hij in de notelaar van de buren,
’s ochtends en ’s avonds verkiest hij ons windscherm.

LM en ik wonen 2hoog, maar de vogel is eigenlijk degene die hier recht van spreken heeft.
Wij hebben de trap of de lift nodig om bepaalde hoogten te bereiken.
Hij niet.
Daarom zijn deze luchtlagen de zijne, wegens vanzelf.
Daarom blijven wij op bepaalde tijdstippen beleefd weg van het terras,
we laten hem de ruimte. Zíjn ruimte.

Gisterenmorgen stapte LM na de douche, heel onnadenkend,
in zijn ondergoed de slaapkamer binnen. De Merel merkte beweging en vloog weg.

- Verdomme, fluisterde LM en hij stond stokstijf stil, ik heb hem doen schrikken.
- Tja, hoe staat ge daar ook ! … De vogel komt hier toch ook niet in zijn minimumpje.
  Die houdt het gekleed.

Ellen Cooper, Blackbird Aquarel 

Het zal hem niet meer overkomen, dat hij de Merel doet schrikken.
Nu leggen we ’s avonds onze kleren voor ’s anderendaags in de badkamer gereed.

Iets voor valavond verkondigt de Merel zijn rechten even kwiek en fanatiek
als in de vroege ochtend,
want ook in de vogelwereld moet men de duidelijkheid in stand houden
over het mijn-en-dijn. 
In de verte, een aantal tuinen verder, antwoordt dan een ander mannetje.
Die doet even stoer & struis en dit duet voor twee heren -een klankduel- is knap om horen. 

m – HiH-04/2015, herzien 

álles voor haar Grote Broer

Bij de oudste zoon (17j) was diabetes geconstateerd en in de week die daarop volgde
was er een gezinsvergadering om de drie jongere kinderen te betrekken bij de zaak. 
Er werd uitgelegd wat toegevoegde suiker was,
wat zetmeel was en wat koolhydraten waren. 
Van de drie anderen knikte de jongste het hardst dat ze het begrepen had.
De grote broer was ongeveer haar idool,
meer bereikbaar dan papa en minder streng dan mama. 

Een dag of drie later zat de oudste te werken op zijn laptop en
daar stond de kleinste met een schoteltje waarop drie koekjes. 
- Hier, voor u speciale koekjes, zei ze.
- Dank u Kleine, zei hij afwezig en hij typte verder.

De kleine bleef staan kijken alsof ze een schouderklopje verwachtte.
Bij het derde koekje zei de oudste :   
- Die dingen smaken zo eigenaardig …
- Ik heb voor u de suiker er af gelikt, glunderde ze zachtjes.

m - EZW-04/2014, herzien

triomfdans in blauw

Toen ik vanmorgen onderstaande afbeelding zag, met al dat blauw en ik las de titel   
Victorian Dance IV van Alex Powers (USA), -Triomfdans n°4 dus- 
dacht ik, dit is de overwinning van de blauwe aprilse lentelucht op het wintergrijs,
exact, precies en juist zoals de lucht hier vandaag is. Glorieus blauw,
echt het weer voor een triomfdans. Vanuit dit raam gezien.
Hoe het bij ulle gesteld is weet ik natuurlijk niet. 

Alex Powers    Victorian Dance IV

MPC meldde ook dat ze dit nu niet meer zou kunnen. Die pose.
Pfieuw, erg hoor! dacht ik. Ik heb het nóóit gekund, een ode dansen. Toch niet zo.
Welke muziek zou hierbij passen?

m – HiH-04/2015, http://www.bertc.com/subfour/g127/powers.htm