Archief

“Als er in mijn familie- of vriendenkring een probleem ontstaat dan tracht ik
dat onmiddellijk in orde te brengen. Want een (eeuwige) stilte daar houd ik niet van.” zei VG

Dat is een manier natuurlijk, maar bij ons in de familie zou dat niet werken, dat ‘onmiddellijk’.
Langs geen kanten. Eerst moet het spektakel zijn beloop hebben.
Dat is al 60 jaar zo. Misschien langer en véél langer.

En dan heb ik het nog maar over mijn kant van de familie, twee zussen en een Ma.
LM heeft vijf zussen.

Mijn Ma en mijn zus Tina zijn diva’s, zij vertonen op tijd en stond vedette-gedrag.
Soms min, soms meer en soms heel veel.
Dan hangen Laura en ik er aan voor een uur of twee. ’t Is te zeggen, Laura kan weg.
Er is altijd wel een klant of een leverancier of de boekhouder of iemand van de kinderen
met wie ze dan ‘een afspraak’ heeft. 
Maar ik kan niet weg. Vroeger vond ik dat erg. Nu bekijk ik het.
Nu aanhoor ik die cascade van flutargumenten en ik bekijk het theater en
als ze stilvallen blijft het stil. Dat hebben we allemaal dan nodig ook. 
Mijn pogingen om te blussen hebben averechts effect, elk woordeke kan nieuwe brandstof zijn.

Dat spektakel zijn zogezegd emotionele ontladingen, -zo wordt dat vertoon toch genoemd-
maar eigenlijk gaat het over adrenaline. En adrenaline afbreken kan men ook in stilte.
Zeker weten. Een volwassene kan dat. Dat is minder belastend voor de anderen en
dat kwetst niemand. Zéker weten.

Wanneer de rust dan weergekeerd is omdat de diva in kwestie haar élan kwijt is
valt er dan nog iets te zeggen na die nodeloze cinema, dat tijdverlies, die energieverspilling?
Geen idee. ‘k Ben al blij dat de rust en de stilte weergekeerd zijn. 

Ter zake komen moet dan nog gebeuren
maar ondertussen zijn we wel een uur kwijt. Of twee.
Aan een ego. Of twee. 
Eigenlijk zijn we een hele dag kwijt aan dat onvolwassen gedrag van volwassen vrouwen.

m - EZW-07/2014 – HiH-04/2015 - dit soort situaties is OOK LEVERBAAR in de MANNELIJKE VERSIE

In de lente moeten alle dieren zich verloven,
ook de allerkleinste, of er komt geen nageslacht.
Die prenuptiale rituelen zijn niet altijd even simpel.

Patsertjes verliezen al eens de kern van de zaak uit het oog, wanneer hun egootjes het overnemen.
Want ook in de wereld van de minusculen bestaan schepsels met zó’n groot ego,
dat wedijver een doel op zich wordt. Thomas Szabo en zijn ploeg brengen dat duidelijk in beeld.

Szabo is de moderne de La Fontaine, volgens mij.
Maar dan universeel, want zijn taal is zonder woorden. 

                     Love Story      

toch maar klank aanzetten, want de klankband is de moeite:
https://www.youtube.com/watch?v=zfF44qr97nw 
04min48 

m – HiH-04/2015, bijgewerkt

Af en toe krijg ik belevenissen van Peter & C° doorgemaild. Hij & Diane en de twee dochtertjes wonen ver weg.
Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden. Dat is niet zijn moedertaal.
De verhalen zijn de zijne, de woorden zijn de mijne.

Ik stond met een grote zak hondekorrels in de armen aan te schuiven
aan de kassa toen een dametje achter mij opmerkte dat ik dus een hond had. 
Ja zeg, waarom zou ik anders hondekorrels kopen?
Waarschijnlijk wou ze een praatje maken om het wachten te korten,
maar ik was in een baldadige bui. 
En ik antwoordde dat ik nog eens een hondekorrel-dieet ging volgen, het poedeldieet,
-eigenlijk tegen beter weten in want de vorige keer was ik zo in de kliniek beland-
maar dat ik toch 25kg was kwijtgeraakt, voor ik wakker werd op Intensieve
met tubekes overal en infusen in beide armen.

Ik zei dat hondekorrels eigenlijk een perfect dieet zijn.
Al wat men moet doen is een handvol korrels op zak steken
en telkens men een hongertje voelt, knabbelt men enkele korrels.
De korrels zijn volwaardige voeding en daarom zou ik er de laatste kilo’s mee wegwerken.
Ongeveer iedereen in de wachtrij stond nu geboeid te luisteren.
Geschrokken vroeg het dametje of ik dan op Intensieve terecht gekomen was
door een voedselvergiftiging van de hondekorrels ?

Nee, zei ik, dat kwam omdat ik de stoeprand verlaten had
om een rank poedeltje te besnuffelen. Ik werd aangereden door een auto.

De man achter haar lachte zo hard, en met zulke uithalen, dat ik vreesde voor zijn hart. 

Wanneer u achter Peter in de wachtrij staat, hij is een zachtaardige man.
Maar bereid u voor op een antwoord.

m - EZW-08/2012, HiH-04/2015, herzien

kan dat? kan men honden voor de gek houden?

Zo te zien wel. Proefondervindelijk aangetoond, en daarom dus werkelijk waar.

“Een Finse illusionist wou wel eens weten hoe honden reageren als ze gefopt worden.
Met een snoepje in de hand krijgt hij de volle aandacht van de viervoeters.
Wanneer de honden willen toehappen goochelt Joes Ahonen de lekkernij weg.
Resultaat: niks in de handen, alles in de mouwen en een verbouwereerde hond die op zoek gaat.” (…) 

De reacties van de honden zijn heel gevarieerd,
van speels tot achterdochtig en het hele gamma dat daartussen ligt.
Echt knap om zien, zoveel verschillende soorten reacties qua temperament en lichaamstaal,
van onderzoekend naar ongeloof en dan knuffels en geruststelling vragen, of juist niet.

klank niet te luid zetten, ’t is een zenuwmuziekske
https://www.youtube.com/watch?v=VEQXeLjY9ak 
01min48 
https://www.youtube.com/watch?v=okuwB9zrncg 
01min59

m – EZW-03/2014, herzien- https://www.hln.be/bizar/het-leukste-van-het-web/zo-kijkt-een-gefopte-hond~a468472a/

Soms zijn het Papa & Mama die een dutje nodig hebben.
Volhouden mensen, dit blijft niet duren. Het is een fase. Dit gaat voorbij. Ooit.

   

m  http://boredomtherapy.com/new-parents/ 

ontwaken 

Ontwaken
ogen open
ochtend licht
ik leef !

Ik zie
ik voel
ik weet
ik leef !

Wat fout was
wat droef was
niets telt
ik leef !

Een nieuwe lei
nieuwe kansen
nieuwe taken
ik leef !

Greta Aerts
okt 2010

Da's zo'n blije tekst.
Waarschijnlijk is het gedicht een zeer persoonlijke ervaring,
en ik hoor die tekst bijna gezongen.
En ik zie hem ook gedanst. Iets voor een musical.

Iets in de stijl van de jaren 60, swingend zonder brutaal te zijn en met zwierige kledij in levendige kleuren.
Zoals sommige choreografieën in West Side Story. Die in de éérste helft van de film natuurlijk. 
Die optimistische sfeer, daar doet 'Ontwaken' me aan denken,
aan een volkomen onbekommerd moment in de vroege ochtend.

Wat de rest van de dag zal brengen is een ander kwestie.
Maar dan is het al geen vroege ochtend meer, dan is het moment van ontwaken al voorbij.
Dan is een mens wakker genoeg om de dag onder ogen te zien.

m – HiH-06/2015, bijgewerkt  - en als het aan mij ligt, de productie komt uiteindelijk op Broadway. Enkel als Greta dat goed vindt natuurlijk. 

Toppié, de dochter van mijn zus Tina heeft bloemensierkunst gevolgd.

haar bloemenmoment

1999 dec 04 ~ huwelijk Flip & Mathil

De bloemen-aankleding werd verzorgd door de Genste Floraliën, (lees ik nu op ‘t Net)
en werd natuurlijk ontworpen door Daniël Ost.
't Was door Daniël Ost dat Toppié het prinselijk huwelijk groot nieuws vond,
hét evenement van haar jonge jaren.
De kathedraal was omzeggens haar overbuur en daar zou de meester,
Daniël Ost hemzelf, bloemstukken komen installeren. Maak dat mee in uw jong leven!
Wie de huwelingen waren deed er zo niet toe.

Omdat ze toen beneden bij Tina woonde, binnen loopafstand van de kathedraal,
was ze er direct bij toen de school vrijwilligers vroeg om te gaan helpen. 
Toppié had er zich kweeniwa van voorgesteld : stagiair bij de top van de top, bij Daniël Ost hemzelve! 
In werkelijkheid ging het er iets anders aan toe. Niks stagiair. Gewoon hulpje.
En zo waren er verschillende scholen (en firma's) die gratis hulpjes geleverd hadden.

Het echte werk werd door de assistenten van Ost gedaan.
De studentjes mochten zelfs niet in de buurt van de werktafels met bloemen komen.
Enkel tot aan de tafels met groen.
Ze mochten bakken met groen materiaal aan rijden en bakken met snijafval weg rijden.
En sleuren met ladders. En stellingen verplaatsen. Gelukkig waren dat rijdende stellingen.
De meester zien werken was er niet bij. Hij was er maar af en toe.
Zijn assistenten zien werken konden ze ook niet, ze moesten zelf doorwerken.

               

Er was enorm veel volk bezig om alle stukken intijds gemonteerd te krijgen
en ze op hun plaats te zetten en vooral op te hangen. En het was er koud natuurlijk,
de bloemwerken moesten fris blijven tot het Grote Moment, 4 december. 

Er was beveiliging, maar die was er enkel om kijklustigen en pers buiten te houden.
11 september 2001 was toen nog ver af. De beveiliging was toen nog niet optimaal.
Enkel de niet-werkenden buiten houden.

Mijn zus Tina vond dat ze haar dochter tijdens zo’n memorabele werken toch eens moest fotograferen.
Toppié had haar gezegd dat ze er niet zou binnen mogen, zonder pasje,
maar dan kende ze haar moeder nog niet goed.

Tina is naar de kathedraal geteend, helemaal opgetipt in een mantelpakje,
daaronder een gesloten bloes, aan de voeten half-hoge hakken en met discrete make-up.
Met het kapsel van die dag zou ze andere dagen niet willen gezien worden,
maar die keer had ze een doel. En zelfs de handtas klopte.
Dat ze zo’n draak van een handtas nog had liggen! 

Met een gemaakt Frans accent zei ze tegen de bewaker van dienst
dat ze eens kwam kijken naar de werken en of Monsieur Daniël ‘rreeds toeguekomen ouas’? 
De jongen wist niet waar hij het had. Een dame, na al die toeristen en kijklustigen die hij had moeten weren.
Wie Monsieur Daniël was, daar had hij geen notie van en hij liet Tina passeren, zodat Mevrouw zelf kon kijken hoe-wie-wat. 

Tina heeft toen genoeg foto’s kunnen maken van Toppié en van de werken.
Maar er is geen enkele foto van haarzelf, in dat tenueke.
Jammer, want volgens Toppié was het geheel oké. Misleidend oké.
Toppié had haar eigen moeder bijna niet herkend, ze zag er uit als iemand van De Entourage van Het Hof.

Na ongeveer drie kwartier is Tina vertrokken, blauw van de kou, maar heel warm vanbinnen
want heel gelukkig met de buit, met de vele foto’s van haar dochter tijdens de voorbereidingen in de kathedraal.

m  - HiH-04/2015, herzien - https://vtm.be/royalty/daniel-ost-koninklijk-bloemenkunstenaar#hash-video-hl|block-vtm-blocks-program-video-list|131033 , http://queenmathilde.blogspot.be/2015/06/flashback-bridal-bouquet.html 

Een man komt langs een bloemenzaak en leest het opschrift: ZEG HET MET BLOEMEN
"Ô", denkt hij blij, "dát is de oplossing!" Hij stapt binnen en vraagt een roos.
De bloemist vraagt: "Eén roos, Meneer ?"
De man, opeens weer kleintjes : "Euh, ja één, eigenlijk ben ik … niet zo’n prater ..."

m - EZW-04/2013, bijgewerkt

buitensporige tooi & uitbundig gedrag

Er waren 18 expedities nodig, -dat kostte 8 jaar tijd- om 39 extravagante vogelsoorten te filmen
die nergens anders leven dan in Nieuw Guinea en omliggende eilanden. (recht boven Australië)

Tim Laman, camera     Ed Scholes, klank

Met rubberlaarzen en lange mouwen in een tropisch oerwoud?
Die film moet zweet gekost hebben. En waarschijnlijk ook bloed, door beten van insecten
en andere vieze beesten. En misschien zelfs tranen, van vermoeienis, van frustratie en
soms van opluchting ... 8 jaar, vreemde vogels, die makers.
Nuja, ze werken voor National Geographic. Dat verklaart het misschien.

the birds of paradise 

Hier een voorproefje van de film, van de onderneming van Tim Laman, camera & Ed Scholes, klank.
Klank aanzetten, niet te luid, voor de Engelse ondertiteling de =knop aanklikken:
http://www.youtube.com/watch?v=YTR21os8gTA 
05min38 inkijk in een speciale manier van leven, voor het maken van een speciale documentaire.

m - EZW-04/2013 - met dank aan VG - https://www.nationalgeographic.org/education/birds-of-paradise/ , https://www.eeb.ucla.edu/arwallace

van MVS

Mij verbaast het hoe mensen situaties verschillend aanvoelen of ondergaan.
Zoals bijvoorbeeld het schoollopen bij 'nonnen', wat sommigen zure oprispingen geeft.
Ik heb ook school gelopen (letterlijk een half uur gaans) bij nonnen
en ik hou daar de allerbeste, warme herinneringen aan over.  

Als men weet hoe het er aan toe ging in de maatschappij 60-70jaar geleden: streng en hard, op alle vlakken,
thuis vooral werden geen bloemetjes gestrooid: de opvoeding diende streng te zijn,
en dan  kwam de oorlog het ook nog eens versterken.

Bij de nonnen echter ondervond ik  warmte, vriendelijkheid en begrip. 
Mijn hart wordt er nog warm van als ik er aan denk.
En ook zij hebben bij mij de grondslag gelegd van het geloof.
Iedere zaternamiddag kregen wij Gewijde Geschiedenis,
dan werd er grote perkamenten prent met bijbelse tekening opgehangen aan het schoolbord
en terwijl de zuster vertelde tikte ze met haar stok de beeltenis aan waarover zij het had.
Die tik op het perkament zou ik nog kunnen herkennen uit duizend andere.
En ja, ik doe (nog) volop mee aan het paasgebeuren, met hart en ziel en overtuiging. MVS

Herinneringen gepolijst door de tijd, net als de mijne.

Uw klaslokaal zie ik voor me, de warmte van de kachel is voelbaar.
De klas als cocon. Die uren van rust en geborgenheid zijn zalf voor een kinderziel
en ik hoor die zachte tikken op de aanwijsprent.

Maar neem aan dat vijftien à twintig jaar later de situatie
gans anders was en dat die tik toen dogmatisch klonk.

m - EZW-04/2014