Archief

De teletijdmachine is geen grote machine meer, toen zo met instappen en ingewikkelde bedieningstoestanden.

   time travel machine blueprints https://news.nationalgeographic.com/news/2013/13/130412-iranian-time-machine-time-travel-grandfather-paradox/  

Het is nu een tele-tijd-box, met afstandsbediening. We zijn er op vooruitgegaan. 
'k Zou zo'n dingske dus thuis hebben liggen en ik zou enkel efkes terugkomen
wanneer er eten moet gemaakt worden of LM verkommert door eenzijdige voeding,
door een regime van dingen die hij zelf het liefst klaarmaakt.

Ik zou constant rond voyageren via dat teletijd-dingske.
Er is energie om meerdere personen te verzappen, we kunnen dus met veel op stap.
Geen Professor Barabas of Scotty meer nodig, we doen het nu zelf.

'k Zou niet naar één bepaalde periode gaan, ik zou themareisjes ondernemen,
constant en bijna continu, want met een teletijdbox wordt tijd wel een heel relatief iets
vooral wanneer men zo'n ding thuis heeft liggen, gewoon op de salontafel. 
En per thema neem ik natuurlijk een paar specialisten en enthousiastelingen mee.
Er is zap genoeg voor iedereen. 

http://ronamok.com/2010/10/22/the-rule-of-thumbs/ 

Mijn eerste reis zou zijn, mechanica. Hoe zat het met de houten machinerie.
Tredmolens, katrollen en alle andere hijswerktuigen want zonder die toestellen
werden geen hoge (stenen) gebouwen gebouwd.
De gotische kathedralen in West-Europa, de piramides in Egypte,
die in Midden-Amerika, de lemen flatgebouwen in Yemen, de rotswoningen overal-en-elders …
Hoe verplaatste men toen gereedschappen en materiaal in verticale richting
en hoe voerde men het bouwafval af ? Dat wil ik allemaal gaan bekijken. 

Volgende reis : grote houten machines. Weefgetouwen, textiel in de Lage Landen en elders.
Drukpersen. Dat soort dingen. Op die reis moet LM weer mee en zo nog een paar mensen natuurlijk.

En dan voeding, zonder LM, want misschien moeten we houtjes knabbelen.
Ik wil weten wat er te eten gegeven werd aan de mensen in Sparta. Spartaans eten waarschijnlijk.
Maar was het enkel water en brood of mocht er al eens een ajuin bij?
Ze hadden er openbare keukens, als ik me goed herinner uit de geschiedenislesjes.
Daar wil ik dus gaan kijken en ruiken en ook proeven. 
En wat aten de mensen die de piramides bouwden. ‘k Heb daar eens een documentaire over gezien.
Door de vondsten konden de archeologen met duizelingwekkende precisie vertellen wat er ooit gegeten was.
En nu wil ik nog weten hoe het bereid werd en hoe het smaakte. Als het lekker is blijf ik mee afwassen.
Met zand. Afwassen met zand, want in de woestijn is niet genoeg water om het aan afwas te verspillen.

En dan wil ik alle scheepswerven die ooit bestaan hebben gaan bekijken. En breeuwen van dichtbij zien.
Kijken hoe ze een groot houten schip neerleggen en terug recht halen, zonder het in frut te trekken.  
Ik ben nog niet uitgefantaseerd, maar hier ga ik efkes stoppen. Straks reis ik misschien verder.

m – EZW-04/2013, HiH-03/2015, bijgewerkt vanuit 2525

“Een vallende ster of meteoor is een kortstondig lichtspoor aan de hemel dat men ziet
wanneer een meteoroïde op ca. 100 km hoogte met een enorme snelheid (tientallen km/sec)
in de atmosfeer van de Aarde terechtkomt.” - en daar verpulvert door de druk van de weerstand

dooie lichtjes

Awel, als kind al dacht ik dat er iets niet klopte in dat systeem van een wens doen bij vallende sterren.
De wens ging niet in vervulling en ik vond het een dooie boel.

Bijlange zo interessant niet als Sinterklaas, bvb.
Van Sinterklaas wist men dat er respons zou komen.
Misschien bracht hij niet exact wat we gewenst hadden,
-want die man had zoveel aan zijn hoofd- maar hij liet toch een keer per jaar van zich horen. 

Vallende sterren waren met veel, maar ze vielen in stilte
en verder hoorde men er niks meer van. Nu nog altijd niet, ondanks al die wensen van toen. 
Maar 't zijn dus dooie lichtjes? Dat verklaart het waarschijnlijk hé.

m – EZW-03/2014 , bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Meteoor, https://nl.wikipedia.org/wiki/Ram_pressure

Het was een plaatselijke schotel. Dat het een lekkernij was durf ik niet beweren.
En ik weet niet of het toeristisch was, maar ’t was wel een eindje van huis. 
We reden in de Pyreneeën richting Frankrijk. 
We werden overvallen door een plaatselijk onweer en
bleven opzij van de rijweg het einde van dat geweld afwachten.
Indrukwekkend hoor, een onweer in de bergen.
En voor zeelieden is dat eens iets anders hé. De storm uit-zítten. Ja, eens iets anders.  

starry night fragment    Van Gogh

Het was eind oktober. Dat jaar (’92) een uitzonderlijk milde oktober.
Maar wel oktober want toen het onweer verder trok was het al donker. 
Donker in de bergen. En we hadden al lang de bergen moeten uit zijn.
Beneden hadden we moeten zijn. Met de benen onder tafel.
Maar we zaten dus nog boven. 
Verkleumd zaten wij daar. Op het randje van onderkoeld.
LM startte de wagen en ik probeerde mijn denken te starten.
Zolang het bergaf was reden we goed. Tenzij het een onverharde weg was natuurlijk.
Voor de rest : hoe bergaffer hoe beter. 
Maar we moesten snel een plek vinden waar we onze warme kledij uit de koffer konden halen.
Sokken & iets met mouwen. In momenten van kilte en kou wordt een mens gelukkig van mouwen en sokken.

Toen zagen we een lichtje. Er waren een paar parkeerplaatsten.
We hadden er voldoende loop om uit de koffer iet of wat warme kledij te nemen en aan te trekken.
En toen gingen we naar binnen want het was een eethuisje. Met een bekende lichtreclame.
Ergens boven in de Pyreneeën een bekende lichtreclame die brandde !

De beloofde B-burgers hadden ze niet. Waarom dan die lichtreclame? Niet vragen.
Ze konden ons wel een warme hap bezorgen. Recht van het fornuis van de vrouw des huizes.
En dat rook lekker. En we hadden geen keuze.
Dus knikten we om ter ijverigst van Si. En gracias en zo. 
Het eten kwam. Met veel saus en warm. Daar was ik zo blij om. 
Ik at vree enthousiast en babbelde opeens veel Spaans,
in de hoop dat LM niet zou merken dat er orgaanvlees op het bord lag.

En ik vroeg of we ergens konden overnachten. 
- No.
- Nergens in het dorp?
- No.
Basken in de bergen, gastvrij maar gesloten van aard.

Na een paar happen had LM door dat er iets was. Ik zat teveel te tateren
in een koeterspaans dat ik tevoren in de bewoonde wereld amper dierf fluisteren.
Hij keek in zijn bord en vroeg
- Kent gij die schotel?
- Nee, maar het ruikt toch lekker hé …  hé?
Hij had me door en hij vouwde zijn bestek op het bord.

We konden ter plaatse niet overnachten,
mijn chauffeur was krikkel van de honger en
we moesten in het donker nog de berg af. 
Dan liever op zee. 

m – EZW-05/2012 , HiH-03/2015 - en echt, echt waar, die schotel rook lekker. Echt lekker!

brood bij noodweer

In onze kinderjaren gingen we brood halen met de fiets. 
We hadden daarvoor een rechthoekig blauw nylon draagtasje dat aan het stuur kon gehangen worden.
Men moest eerst de rem dichtknijpen om het oor van het tasje over het uiteinde van het stuur te krijgen. 
Dat was telkens een gefrutsel.
Wanneer de weersomstandigheden wat minder waren was ik van dienst, als oudste. 
Dan propte ik dat tasje in de zak van mijn jas en in de andere zak frommelde ik de broodzak weg.

Een broodzak werd toen aangerekend en wie een broodzak hergebruikte bespaarde 50 centiemen per keer.
Op termijn gezien was dat geld,na x-aantal dagen had men de prijs van een brood er uit.
Bij slecht weer trapte ik nogal door en zo gebeurde het dat de broodzak uit mijn jaszak viel
en ik merkte pas toen ik bij de bakker stond, dat ik die zak niet meer bij had. 
En ik had geen 50 centiem teveel bij. 
Ik ging terug met de fiets aan de hand. Koud en nat.
Ik zag de broodzak liggen. Nat. 

girl with a bicycle, 2016    Kristel Tatiana Nadvornaia, Belgium

Wel, hij was smoezelig maar niet echt helemaal nat,
want broodzakken waren -en zijn nu nog- gedrenkt in paraffine. 
Met een natte mouw en met een tipje van mijn droge zakdoek
heb ik de broodzak ongeveer toonbaar gekregen en ben ik weer naar de bakker gefietst.

Thuis heb ik mijn jas bij de chauffageketel opgehangen om uit te druppelen,
het brood heb ik in een andere broodzak gedaan en
de besmeurde zak heb ik laten verdwijnen in de grote vuilnisbak, buiten aan de keldertrap.

In de garage stond de fiets te lekken, de fiets van Noë … eigenaardig hoe sommige momenten bijblijven. 
Het 'geef ons heden' was volbracht.

m - EZW-04/2014, HiH-03/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Wim Helsen zelf, met als gastvrouw Maaike Neuville

Jong landschap

Zo staan beiden bijna roerloos in de weide
het meisje dat loodrecht aan een touw des levens hangt
legt hare lange hand op de lange rechte lijn der geit
die aan haar dunne poten de aarde averechts draagt
Tegen haar wit en zwart geruite schort
houdt het meisje dat ik Ursula noem
- in 't spelevaren met mijn eenzaamheid -
een klaproos hoog

Er zijn geen woorden die zo sierlijk zijn
als ringen in zeboehorens
en tijdgetaand zoals een zeboehuid -
hun waarde bloot naar binnen schokken
Zulke woorden las ik gaarne tot een garve
voor het meisje met de geit

Over de randen van mijn handen
tasten mijn handen
naar mijn andere handen
onophoudelijk

Uit : Verzamelde Gedichten van Paul van Ostaijen

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Helsen in gesprek met Neuville,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a75/ 
12min45



Over Paul van Ostaijen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_van_Ostaijen 
Over Maaike Neuville : dit blog, tekst 213 in 12/2017-archief
Over Wim Helsen : dit blog, tekst 112 in 10/2017-archief
GARVE = http://www.woorden.org/woord/garve

Iemand vroeg een lijst van de studiogasten bij Wim Helsen, programma Winteruur, op Canvas ofte VRT2.
En ik denk … ik vermoed dat ik weet waarom. Uitleg & lijst staan in bijlage, gewoon aanklikken.
De lijst is bijgewerkt t/m nr 399, de laatste aflevering van het dit seizoen.

De mails van nieuwsbrieven laat ik toekomen in elk een eigen map, ze ploffen er vanzelf in.
Vroeger deed ik dat handmatig, de mails naar de juiste map verplaatsen,
maar dan gebeurde het al eens dat ik er eentje over het hoofd zag en dat pas later merkte.
Soms veel later pas.
Nu kan dat niet meer gebeuren,
mails die[xyz] als afzender hebben komen automatisch toe in de [xyz]-map. 
Het is een mooi gereedschap, dat automatisch plaatsen. ‘k Zou het niet meer kunnen missen.

De andere mails komen toe in Postvak In. Indien nodig verzet ik ze handmatig naar de betreffende mappen.
Of ik zend ze door, als dat de bedoeling is. Moppen en lachfilmpjes bvb, die worden doorgestuurd
naar een aantal vaste correspondenten. De PPSsen, daar ben ik aan voorbij, tenzij het over schilderijen gaat,
dan haal ik er misschien interessante informatie uit. Vermits de titel van een PPS meestal te vaag is
om er iets te kunnen uit opmaken, doe ik de PPSsen wel efkes open, om te kijken waarover het gaat.
De klank blijft af staan hé, want voor men het weet is die panfluit daar weer!

En dan zijn er de buitenlandse nieuwsbrieven. Ze zijn een zegen en een vloek.
DeMilked, Retronaut, Lost at E minor, Abandoned, Ufunk, Failblog en zo nog een paar,
daar heb ik me in de loop der tijden op ingeschreven. De loop der tijden, dat klinkt nogal...
Wat ik niet de dag zelf heb kunnen bekijken vliegt er 's anderendaags onherroepelijk uit.
Want als ik dat niet doe, stapelen die mails zich op en feitelijk bekijk ik ze dan later toch niet.
Waarom zou ik, er is elke dag een verse lading.
Maar ik schrijf me daar niet uit hoor, uit die verre nieuwsbrieven, 'k zou zo eens iets kunnen missen!
Iets over een pinguin met een pijne poot in de zoo van Auckland wil ik weten.
De foto’s die de nieuwsbrieven sturen hebben me al verschillende keren een verhaal opgeleverd.
Daarom blijf ik ingeschreven, de nieuwsbrieven zijn een zegen. Tenzij ik weinig tijd heb.
Dan is die overvloed een vloek. Dan weet ik al dat ik die mails zal deleten en
dat vind ik erg op voorhand, zomaar materiaal verwijderen.

Tiens, ipv hier te zitten kletsen over post … misschien zou ik beter
eens gaan kijken in de Postvakken of daar al materiaal toegekomen is. Toedeloe.

m – EZW-03/2014, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Tom Van Dyck
met een tekst van Jozef van den Berg

Het is een heel wonderlijk boek. Ik ben nog steeds bij hoofdstuk 1.
Er staat een stukje aan het begin wat ik maar niet begrijpen kan.
Ik heb het nu al zo vaak gelezen en ik slaag er gewoon niet in.
Ik heb met mezelf afgesproken: ik ga niet verder, totdat ik het begrijp.
Ik heb ook allang gedacht: als ik het dan begrijp, hoef ik het hele boek niet meer te lezen.
Zo is het altijd: als het begin niet goed is, is de rest ook niet goed.
Maar misschien vanavond …
Zal ik het misschien voorlezen?
Misschien dat jullie het begrijpen!
Hoofdstuk 1.
Iemand zei: dat ben ik vergeten.
En de Meester antwoordde: er is één ding op de wereld dat u nooit mag vergeten.
Wanneer u alles vergeet, behalve dat ene, hoeft u zich nergens zorgen over te maken,
maar wanneer u overal aan denkt, alles doet en niets vergeet, maar u vergeet dat ene,
dan heeft u eigenlijk niets gedaan.

Uit : Moeke en de Dwaas van Jozef van den Berg

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Dyck in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a74/ 
13min50

Over Tom Van Dyck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tom_Van_Dyck_(acteur) 
Over Jozef van den Berg : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jozef_van_den_Berg + héél veel op YouTube
Over Moeke en de Dwaas : In 1980 en 1981 speelde hij Moeke en de Dwaas, dat zijn grote doorbraak zou worden. Deze voorstelling speelde hij onder meer in Parijs, de V.S. en Japan.
In deze voorstelling speelde hij een monnik en zijn poppen waren zijn familie. Zo waren er onder ander Luc de kluizenaar (alsof van den Berg een vooruitziende blik had), …
de volledige theaterversie : https://www.youtube.com/watch?v=aEMc0ED79vk – 01h12min47

correspondentiecomfort

 '‘k Ontvang de mails in Outlook. Niet Outlook Express hé,
dat was ooit het klein broertje. Gewoon Outlook, de versie met alles er op en eraan.

Dat vind ik een handig programma om twee redenen : 

- Outlook biedt dezelfde opmaak-mogelijkheden als Word,
  wat gemakkelijk is wanneer men een mail wil beantwoorden,
  men moet niet naar Word voor lettertype en/of kleur.
  In Outlook houdt men de te beantwoorden mail in beeld. Of toch vlak er onder.

- Outlook heeft een enorm goede zoekfunctie. Die speurt het zoekwoord niet alleen op in de titel, 
  maar ook tot ín de tekst. Gmail doet dat mogelijk even grondig, maar daar is het dan weer
  pover gesteld met de opmaak-mogelijkheden. 

Daarom Outlook.

Er was een hele tijd geleden eens de vraag welk comfort men liever niet zou willen opgeven.
Hoe het juist geformuleerd werd weet ik niet meer.
Maar ik weet wel dat ik heel snel klaar was met mijn antwoord :
een koelkast in de keuken, warm water in de douche en Outlook op mijn laptop. 
Die drie dingen zou ik tot het laatst vasthouden. Dan slaap ik wel op een veldbeddeke.
Desnoods in een leeg appartement. 

610 - interior hyperrealistic      2016, Yongjae Kim, USA/Korea 

Als ik meer Noordelijk zou wonen, kon ik de koelkast misschien opgeven.
Als ik meer Zuidelijk zou wonen, kon ik het warm water misschien opgeven. 
Maar Outlook opgeven? Liever niet. Ik denk het niet. 
Outlook en een veldbeddeke, en deze vrouw kan voort.

m – EZW-03/2014, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Jinnih Beels
met een tekst van Sun Tzu

De kunst van het oorlogvoeren

Oorlogvoering is gebaseerd op misleiding.
Daarom :
Wanneer krachtig, lijk machteloos;
Wanneer actief, lijk inactief;
Wanneer dichtbij, lijk ver weg;
Wanneer ver weg, lijk dichtbij;
Als ze een voordeel hebben, verleid hen;
Als ze verward zijn, verpletter hen;
Als ze veilig zijn, wees dan voorbereid;
Als ze sterk zijn, vermijdt hen
Als ze snel geïrriteerd zijn, verstoor dan hun rust;
Als ze nederig zijn, maak ze dan hooghartig;
Als ze rustig zijn, verstoor dan hun rust;
Als ze verenigd zijn, verdeel ze.

Sun Tzu, ca 544-496 v.Chr

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Beels in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a73/ 
10 min37



Over Jinnih Beels : https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20171021_03145435
Over Sun Tzu : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sun_Tzu 
Over De kunst van het oorlogvoeren : https://nl.wikipedia.org/wiki/De_kunst_van_het_oorlogvoeren