Archief

onverdeelde aandacht

Onlangs bracht LM een nieuwe broodrooster mee. Het model dat ik gekozen had was niet in voorraad.
Hij kwam thuis met een model dat handiger is (twee korte brede  sleuven ipv één lange)
en nog véle mooier ook : afgeronde hoeken, o.a. 
Het toestel heeft een rode zool, een rood dat helemaal past bij een aantal accessoires in de keuken.
Het heeft twee grote rode bedieningsknoppen. Onderaan een ronde clownsneus voor de tijdsinstelling
met daarboven, als een baseballklepje, een brede schuifschakelaar om het brood te laten zakken.
Aan weerszijde van de ronde knop onderaan staat een streepje. Die twee streepjes zijn de lachende oogjes. 
Het is een broodrooster om te zoenen.
Zoenen kan ten allen tijde want tijdens het roosteren houdt hij de wangen koel.

Wat is er nu cadeau aan het ding?

Het feit dat LM de tijd genomen heeft & de moeite gedaan heeft
om zich te concentreren op de voorradige modellen,
zich niet heeft laten afleiden door de aanwezige Schikgodinnen en
gekozen heeft voor een model waarvan hij dacht & vermoedde dat ik het ook mooi zou vinden. 
Dat klinkt nu wel vlotjes maar voor LM is dit een hele prestatie. 
Die focus & die concentratie zijn het eigenlijke cadeau : zijn aandacht. 
Bij momenten heb ik zijn volle aandacht. En bij momenten zélfs wanneer ik er niet bij ben.

Dat zijn zeldzame cadeau-momentjes en dit schrijf ik op de tippen van mijn tenen hoor.

versnipperde aandacht    onverdeelde aandacht

Dit zijn twee werken van ene Astrid Stoeppel die knap illustreren wat ik bedoel,
ik ben echt opgelucht dat ik ze gevonden heb, zowel Stoeppel als deze twee werken.
Ze brachten me onmiddellijk bij ons pakket van voelen-denken-doen. Van ons, mensen-wezens.

m. EZW-03/2012, herwerkt, links = https://www.saatchiart.com/art/Painting-Wide-color-fields/759586/3543763/view , rechts = https://www.saatchiart.com/art/Painting-Segments/759586/3787799/view

te gast bij Wim Helsen, Jan Jaap van der Wal
met een tekst van Wislawa Szymborska

Ik heb gisteren niet goed mijn best gedaan in de kosmos.
Een heel etmaal geleefd zonder naar iets te vragen,
zonder me ergens over te verbazen.

Ik heb alledaags werk verricht,
alsof dat alles was wat ik moest doen.
Inademen, uitademen, stap voor stap, verplichtingen,
maar zonder een gedachte die verder reikte dan de deur uit
en weer terug naar huis.
…

Uit het gedicht Onachtzaamheid van Wislawa Szymborska

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van der Wal in gesprek met Helsen, 
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a72/ 
10min27

Over Jan Jaap van der Wal : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Jaap_van_der_Wal 
Over Wislawa Szymborska : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wis%C5%82awa_Szymborska 
Volledig gedicht : https://vimeo.com/43177305 - 02min, http://denieuweboekerijblog.blogspot.be/2011/03/onachtzaamheid.html 

een speels idee

Elke morgen krijg ik een aantal foto’s doorgestuurd
waarbij we een verhaaltje mogen verzinnen, of een bijschrift of een onderschrift.
Deze keer moest ik echt goed kijken.

Eerst even dit : Belangrijke momenten in het leven van Snoopy
spelen zich af bovenop zijn hok. Hij ligt er regelmatig te filosoferen.
Zoals op de tekening hieronder.

  prent van 't Net

Op de foto hieronder moest ik goed kijken wat er speciaal zou kunnen aan zijn.
‘k Zag het niet. En toen zag ik Snoopy. En toen zag ik het wel!
Snoopy ligt er niet op het dak van zijn hok. Zijn hok is niet mee op de muur getekend!
Hij ligt op de schaduw van het zwart toestel dat op de rechterzijde van de foto te zien is.

Dat iemand het hok van Snoopy zag in het stuk opstaande schaduw van de zwarte betaalpaal
vindt ik geestig en ook hartverwarmend.
Ik veronderstel dat het een betaalpaal in een ondergrondse parkeergarage is,
door de invalshoek van het kunstlicht.
Ondergrondse parkeergarages zijn geen aangename plekken
en iemand heeft daar iets om te glimlachen binnengebracht.
Knap is dat, van die iemand.

Bedenking van LM :

- Dus als het licht uitgaat hangt Snoopy daar te zweven tegen de muur, zonder hok.
- In ondergrondse parkeergarages gaat het licht niet uit. Dat zou akelig zijn.
- Jamaar, stel dat er een black-out is, en die Snoopy in fluorescerende verf geschilderd is.
- Dat … zou griezelig zijn.

Het speels idee werd plots luguber. LM heeft zo van die dagen.

m – HiH-03/2015, herzien - http://www.oakoak.fr/#

vandaag Vaderdag in de provincie Antwerpen
vaderschap volgens een zevenjarige

Naar aanleiding van het toekomstig vaderschap van een voetbalidool
geeft deze jongen zijn kijk op het feit. Hij werpt een licht op de zaak.
Een heel eigen licht natuurlijk, en daardoor verhelderend voor wat zijn kijk betreft.
Ik vat het voor u samen:

Idolen worden geen papa want papa’s zijn gewone mensen
en dat wéét het jongetje van zeven want hij heeft er thuis zelf een.
Daardoor is hij ervaringsdeskundige wat dat betreft.

Papa’s zijn gewone mensen én oud, want de zijne is 37 jaar.
Waaruit volgt => papa worden is voor oude mensen.

Idolen zijn geen gewone mensen en ook geen oude mensen.

Idolen zijn superwezens. Zodus, wanneer idolen gewoon beginnen doen,
zoiets gewoons doen als papa worden bijvoorbeeld, ja, dan … dan is de glans er af.
Het aangekondigd vaderschap van zijn voetbalheld is voor het jongetje een desillusie.

Vaders zijn aanwezig, zij zijn rotsen in de branding. Zij steunen en sturen.
En ze straffen wel eens, want ze zijn ’s avonds thuis.
Idolen leven op het veld. En op een voetstuk.
Dat onderscheid moet bewaard blijven.

m – HiH-03/2015 – naar een gegeven van JLD

In ’86 heb ik aan boord met een collega gewerkt die opgegroeid was in Australië
en op haar 19^de door huwelijk naar België gekomen was.
Zij vertelde af en toe iets over Australië, en over krokodillen. Ze wist er ook veel over te vertellen.
Niet zozeer door het huwelijk met die Belg, maar door de plek waar ze opgegroeid was,
the outback ofte afgelegen gebied. Heel het binnenland is outback. http://nl.wikipedia.org/wiki/Outback

  foto van ‘t Net

Ze sprak vloeiend Nederlands met een licht Antwerps accent gemengd met iets zonnigs
dat alleen maar een Australisch accent kon zijn. 
Want Brits of Amerikaans was het niet. En New Zealands al zeker niet.

En met haar plezant exotisch accent had ze het consequent over schrokkedillen.
Ik vroeg haar, waarom geen krokodillen.
Daarin was ze zeer categoriek : het zijn schrokkedillen omdat het schrókkedillen zijn.

Wat ze ooit allemaal van krokodillen gezien heeft of
meegemaakt heeft dat heb ik niet gevraagd. 
Ze kon niet zwemmen en ze wou het niet leren ookni.
En volgens mij had dat iets te maken met de schrokkedillen. Haar hond misschien …

m - EZW-07/2014, HiH-03/2015 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Australische_krokodil , https://nl.wikipedia.org/wiki/Zeekrokodil , https://www.myfootprints.nl/wildlife/krokodillen-in-australie-waar-vind-je-ze-en-hoe-gevaarlijk-zijn-ze-nu-echt/

Van de turnlessen in de lagere school herinner ik me niet veel.
Enkel dat ik in de rij volgde op een klasgenootje dat Betty heette.
Soms kwam ik voor haar te staan,
navenant in welke volgorde we moesten aantreden voor een oefening,
van klein naar groot of van groot naar klein.
In elk geval lagen we op naburige matten tijdens de grondoefeningen.

We droegen een donkerblauwe poffende turnbroek met daaronder witte sokken en witte turnpantoffels.
Wat we daarboven droegen weet ik niet meer. Iets wits ook.
'k Zou zeggen een T-shirt, al heette dat toen waarschijnlijk anders. Een lijveke?

Wanneer we zittend onze beurt moesten afwachten voor het een of ander
waren we aan het babbelen. Er was ook een meisje dat Wivine heette. Haar vader was bakker.
Zij woonde niet ver van de school. Zij zat aan de andere kant van Betty.
Stil en genoeglijk zaten wij daar en de zon scheen altijd.

De turnpantoffels waren vervelende dingen. Een wit schoeisel
met een strak & stug stuk U-vormig elastiek op de wreef.

 foto van 't Net

Om die aan te trekken moesten we met een vingerke achter onze hiel gaan
en dan de pantoffel aantrekken.
En daarna likken aan de schaafwonden op de midden knokkel van de wijsvinger.
Wij vroegen ons nog niet af hoe turnpantoffels zo konden zijn. Ze waren gewoon zo.
Het woord 'gebruiksvriendelijk' moest nog uitgevonden worden.

Er was ook een ander model, met een lus die tot op de wreef kwam
waardoor een soepele elastiek liep naar de zijkanten van het sloefke.
Dat model had ik toen zo graag gewild.

 foto van 't Net

Maar om een of andere reden was deze droom-turnsloef
niet verkrijgbaar in de schoenwinkel bij ons in ’t dorp en zat ik elk nieuw schooljaar
opgescheept met het lastige model.

De speelzaal voor regendagen fungeerde als turnzaal.
Daar stonden wat Zweedse banken en er lagen wat matten.
De matten versleuren en de banken verzetten maakte deel uit van de les
en wij sloofden ons daar toen met plezier voor uit.
Wanneer de banken omgekeerd werden hadden we een balk voor evenwichtsoefeningen.

 foto van 't Net

En dan was er natuurlijk nog ditte, de konijnensprong :

afbeeldingvan 't Net

Misschien was turnen niet zo belangrijk in de lagere school.
We speelden en renden ons immers te pletter tijdens de speeltijden.
In het middelbaar, aan de overkant van de straat,
heette het Lichamelijke Opvoeding en daar veranderde het een en ander.

m - EZW-03/2012, bijgewerkt

duo-tekst

Het dorp

Kleine tekening
uit vervlogen tijden,
zo lang verwijderd
uit mijn geest

Hoor nu de bomen fluisteren
zie de toren wakend
zoals hij vroeger
immer heeft gewaakt

Mensen kwamen en gingen
jaar na jaar
volgden
seizoenen elkaar op

Het plaatje mijmert stilte
een dorp, een thuis
waar eenvoud en
vrede heerste

Elisa
16/02/2013

Zelf heb ik een gans andere ervaring met het dorpsleven.
Er was niks eenvoudig of echt vredig in die tijd.
Al vrij jong had ik het gevoel dat er onderhuids van alles broeide,
dat er twee werkelijkheden aan de gang waren, die van de kinderen en die van de grote mensen.



Plotse stiltes, veelbetekenende blikken, samengeknepen lippen, afgebroken gesprekken wanneer we te dichtbij kwamen,
uitdrukkingen en eigenaardige woorden die ik niet begreep en waarover ik geen uitleg kreeg wanneer ik er naar vroeg …
Al doende heb ik geleerd dat geen belangstelling tonen een bruikbare methode was
om iets over de tweede werkelijkheid te vernemen, over wat, waar, wie-met-wie en hoe dikwijls.
Dat was het platteland waarover Miel Cools in 1965 'ondeugend' deed.
Zo heetten de streken à la boer Bavo toen, 'ondeugend',
want het was de tijd dat jongemannen snaaks en jonge vrouwen guitig genoemd werden,
abortus levensgevaarlijk was en anticonceptie zo goed als onbestaande.
Condooms waren niet verkrijgbaar of men moest connecties hebben,
periodieke onthouding werd in het parochieblad niet uitgelegd en
'voor het zingen de kerk uit' kon al eens mislukken.

Op de koop toe heette onze parochie Sint Bavo.
Én de pastoor kon sommigen meisjes van de catechese niet met rust laten.
‘k Was 15 toen ik dat toevallig aan de weet kwam, het was 1967, het jaar dat mijn zus Tina in het wit zou lopen.
Hij werd overgeplaatst. Wat ik dan weer obscuur en broeierig vond. Ze hadden hem bij ons op de parochie kunnen laten,
wij wisten tenminste dat hij niet te betrouwen was. Wij wisten dat we hem in het oog moesten houden. Wat we ook deden.
De mensen in de nieuwe parochie wisten nergens van, moesten het nog ondervinden en daar
liet het kerkelijk gezag hem dus los als zielenherder. Laat de kinderen tot hem komen, en zo …
Als ik nu foto’s of prenten uit dat dorp bekijk dan mijmert er niks. Helemaal niks meer.
m - https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/76851/beelden

MVS vertelt

Een eenvoudige vraag als ‘hebt gij nog een zolder?’ is voor mij zoals een schatkist vol herinneringen openen.

Nu heb ik geen zolder meer maar vroeger … Vroeger bij mij thuis, de thuis van mijn eerste 15 jaren.
Dát was een zolder. Ik durf wedden dat niemand van jullie zulk een zolder gekend heeft.
Onze zolder: hij was mijn slaapzaal, mijn speelruimte, mijn droomhuis, mijn poppenhuis, mijn schrik in de nacht.

Hij was als een huif gespannen over onze leefkamer, het voorhuis,
de kelderkamer en een stuk van het mooskot. (de bijkeuken)
Een stevige houten trap was de verbinding van het mooskot naar boven tot aan het houten valluik.
Dat moest naar boven worden geduwd, dan één voet op een ijzeren plaat zetten,
dan pas het valluik terug naar beneden laten en van dan was ik afgesloten van de wereld
en had ik het rijk voor mij alleen.

Mijn slaapplaats bevond zich links. Binnen vier met leem bekleedde muren,
een laag plafond en daar moesten wij met vieren in slapen .
Twee tweepersoonsbedden, slim opgesteld, zodat wij er nog net in en uit konden stappen.

Het kamerke was voorzien van een klein dakvenster.
Ervoor een plat vlak, zoiets als een nis. In onze beste momenten brandden wij daar kaarsjes.
Tot we op een keer het blauwe crêpepapier waarmee we de nis hadden bekleed vuur vatte.
Nooit waren wij vieren zo eendrachtig als toen en we hebben een groot onheil voorkomen.
Onze ouders hebben het nooit geweten.

Links tussen het valluik en het kamerke was een loopruimte voorzien
langs waar men boven de runderstal kon geraken.
Rechts ervan, onder de schuin aflopende dakpannen stond een reeks manden,
vol met oude lompen, afgedragen kleding, enkel nog goed voor wat lapwerk hier en daar.

Daar, dáár was mijn thuis, mijn huis, mijn gezin. Ik had er poppenkinderen, niet te tellen.
Elke oude lomp kon dienen: oprollen, een slag in de helft,
bovenste deel een koord errond wat moest dienen als hoofd,
en ik kon alweer een nieuwe naam bedenken.

Het was er nooit erg koud want de schoorsteen liep door het midden van het zoldergedeelte.
De enige Leuvense stoof daaronder hield de meest kou buiten.
Ze brandde ook heel de tijd want er moest  op gekookt worden en water verwarmd, onder andere voor de afwas.
Ik heb ook nog leren strijken met een strijkbout, die moest uiteraard ook verhit worden op de warme plaat.

De zolder had over gans de oppervlakte een houten vloer.
Het grootste deel diende als graanzolder, daar lag het graan gespreid om te drogen.
Onder de laagste plaatsjes van het hellend dak stonden gevulde zakken met allerlei soorten graan,
netjes dicht gebonden.
Honderden keren heb ik vader geholpen door de zak open te houden
zodat hij vlot met zijn bats (schep) het graan er in kon laten glijden.
Vakkundig werd rond de zak een koordje gebonden en
dan was het wachten tot de zakken naar de molenaar gingen. 

Het gemalen graan stond apart, het meel dat in de grote trog zou belanden
en onder moeders vuisten werd gestampt en geplet tot mooie ronde broden.
Maar dat is een ander verhaal, het bakhuis.

MVS - EZW-03/2012, bijgewerkt - MVS, als ge dit toevallig zoudt lezen, wilt ge dan contact opnemen met mij, aub?

Peter & Diane

Sommige foto’s op ’t Net zijn zó sprekend, dat me vanzelf een anekdote te binnen schiet.

Peter was verliefd op de zus van zijn beste maat. Al lang.
Dat wist hij goed te verbergen want niemand had er enig vermoeden van.
Ook het onderwerp van zijn adoratie was blind, stekeblind voor zijn schuchtere, onhandige pogingen.

Al die tijd bleef Peter misschien wel verlegen, maar hij werd wel vindingrijk.
De hond des huizes, ene Chuppy, zou hem helpen.
Chuppy kende Peter als de vriend aan huis en daardoor was hij een zeer gewillige bondgenoot.

Op de (20^ste?) verjaardag van Diane, het was een woensdag, strooide Peter een boeket rozen voor de deur,
-de doorns van de stelen afgedaan natuurlijk- en hij gaf Chuppy één roos in de muil. 
Hij deed de hond zitten, belde aan en wachtte.
Toen Diane opendeed en de bloemen begon op te rapen,
kwam hij van achter het hoekje, kuchte en vroeg of ze zaterdag mee wou gaan eten.

 foto van ‘t Net

Diane, nog onder de indruk van de stunt met de bloemen en de hond, zei in een opwelling ja. 
Ze zegt soms nu nog, dat het de beste beslissing van haar leven was.

En ze gingen eten en ze gingen een beetje dansen, een beetje maar, en ze gingen wandelen en
Diane zag iets in Peter dat ze tevoren nooit gezien had.

Nu zijn we zoveel jaren en twee dochters verder en Peter is bijlange niet verlegen meer
in zijn leven als echtgenoot, vader en volwassen man.

Is liefde blind? Ik weet het niet. Diane haar ogen zijn toch open gegaan.
Misschien werd haar liefde later pas blind. Omdat het later pas liefde werd.

m – EZW-03/2014 - http://www.cutestpaw.com/images/amazing-dogs-photos-by-jessica-trinh/

boodschappenlijstje

Lucia kan al mooi schrijven en wanneer ze bij Oma is mag zij de boodschappen noteren.
Bij Oma heeft ze haar eigen pen. Een vulpen. Een vulpen die niet kan spatten.

Groenten en fruit waren al opgeschreven.
"Nu nog het vlees en dan zijn we klaar. Beenhouwer dubbelpunt" dicteerde Oma.
In een lijstje moeten geen hoofdletters weet Lucia, en ze schreef 'beenhouwer :'

Misschien vanavond eens vogeltjes zonder kop, dacht Oma.
Maar dat klinkt zo cru, zonder kop … blinde vinken dan? Loze vinken!
En ze dicteerde : "Twee loze vinken".
Lucia schreef.  
Lucia schoof het papiertje naar voren en Oma overliep het lijstje. 
Onderaan stond 'beenhouwer : 2 boze vinken'.

"Schatje, wat staat hier? Twee boze vinken? Het zijn loze vinken".
"Nee" zei Lucia, heel zeker van haar stuk, "het zijn boze vinken".
"En waarom zijn het boze vinken?" vroeg Oma berustend, want er zou weer een reden volgen. 
Lucia rolde met haar ogen, zuchtte nadrukkelijk en zei : "Omdat we ze gaan op-e-ten".

Ja. Natuurlijk. Daar had ze een argument.
Aan de muur hangt een prent van een droeve vink naar hen te kijken. 

distelvink      1654, Fabritius 

m - EZW-05/2012 – HiH-02/2015, bijgewerkt - https://www.vn.nl/de-gekooide-vrije-vogel-van-fabritius/, https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_puttertje_(schilderij)