Archief

knappe gladde kat

'k Dacht tot voor kort dat krokodillen/kaaimannen/alligators geen vijanden hadden.
Buiten de mens dan. En dan nog. De gewapende mens.
Niet de brave dorpeling die langs de oever naar de markt stapt
om daar een paar centen te gaan verdienen.

Maar jawel.
Het luipaard (de jaguar) is een natuurlijke vijand van krokodil en aanverwante griezels.
Het gebeuren speelt zich af in de Pantanal (drasland), centraal Brazilië.

Hoe zo’n knappe gladde kat zo’n geschubd monster overmeestert,
met de tanden recht door de schedel, ziet ge in het filmke hieronder.
Er is geen ramp hé, er is geen bloed te zien, en geen hersens ookni :

foto van 't Net

klank voldoende luid zetten, geen ondertitels
https://www.youtube.com/watch?v=DBNYwxDZ_pA 
02min01

Misschien is het in onderstaand fragment (van het zelfde filmke) iets duidelijker
hoe de jaguar van links in beeld naar de zandbank rechts peddelt zonder merkbare waterverplaatsing.
Hij sluipt door het water, van links naar rechts.
Goed kijken hé. Men ziet haast niks. Zo rimpelloos sluipzwemt dat dier.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=eu1by5-BpTA 
01min20 

m – HiH-03/2015 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Pantanal 

te gast bij Wim Helsen, Jan Leyers
met iets van Alessandro Baricco

Jarenlang heb ik mijn teams ietwat mysterieuze doelpunten in de verte zien maken.
Dat waren dingen die daarginds gebeurden, op een deel van het veld dat ik niet echt kende
en dat in mijn verdedigersogen de fabelachtige uitstraling had van een badplaats achten de bergen:
vrouwen en grote garnalen. Als ze een doelpunt maakten,
vlogen ze elkaar daarginds in de armen, dat weet ik nog goed.
Jarenlang heb ik vanuit de verte gezien hoe ze elkaar in de armen vlogen.
Af en toe rende ik nog wel eens het veld over om bij ze te komen, en ze ook in de armen te vliegen,
maar dat werkte niet echt: je kwam altijd een beetje later, als het meest uitzinnige gedeelte al achter de rug was.

De barbaren, Alessandro Baricco

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Leyers in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a71/ 
12min31



Over Jan Leyers : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Leyers 
Over Alessandro Baricco : https://nl.wikipedia.org/wiki/Alessandro_Baricco 

Over De Barbaren : ‘In De barbaren behandelt Alessandro Baricco een fenomeen dat ons allen aangaat: de geleidelijke teloorgang van ons cultuurbesef.
Baricco schreef hierover een serie wijd uiteenlopende en veelgelezen artikelen. Zo schakelt hij moeiteloos over van de tanende interesse voor de wijncultuur
naar de vercommercialisering van de ooit heilige voetbalsport. Is er in de moderne tijd nog wel plaats voor bezieling? Wel degelijk, stelt Baricco,
we moeten alleen beseffen dat er niet zoiets is als beschaving aan de ene en barbarisme aan de andere kant. De huidige cultuur bevindt zich in een staat van mutatie;
er is geen sprake van een botsing, maar van een overgang van een oude naar een nieuwe cultuur. In dit scherpzinnige, gedurfde boek
houdt Baricco aan de hand van een rijk arsenaal aan voorbeelden een bevlogen en hoopvol pleidooi voor de toekomst van onze cultuur.’

Wat een beklemmende sfeer. Ik zie het voor me :
in de tweede paragraaf dartelt de vrijbuiter nog over het erf, in de derde paragraaf weegt plots de schemering loodzwaar.
‘k Snap heel goed dat het moést gebeuren. Toen. En waarom het op die manier gebeurde snap ik ook ongeveer.

‘k Zou graag weten hoe oud het meisje was dat de achterdeur opentrok.
Gewoon om het filmpje in mijn hoofd te kunnen afwerken.

Wanneer MVS schreef over vroeger waren dat echt tijdsdocumenten.
Bij haar teksten zat ik soms op het randje van mijn stoel. Zoals nu.

een verhaal van MVS

Wij hadden na de tweede oorlog een Mirza, van welk 'merk' hij was weet ik niet ,
Hij was zwart en wit gevlekt, dat herinner ik me nog.
Hij mocht overdag loslopen maar zou nooit verder durven dan ons erf .
Omdat onze leghennen ook altijd los over het erf liepen
legden die over heel het gebied hun eieren.
Mijn moeders zaligste werk was, met een eierkorf aan haar arm de eieren zoeken, rapen;
onderin de hooimijten, stromijten boven en onder,
men kan geen loos plaatske bedenken of daar lagen eieren.

Maar onze Mirza werd haar concurrent, die had op een keer de smaak te pakken gekregen
van die 'ballekes'; sinds die keer was er geen verbieden meer aan.
Een hondenhok had hij nooit gekend want ‘s nachts sliep hij op de voor-aard van de runderstal
en moest hij waken, daarvoor diende een hond in die tijd.
En de vele loslopende katten moesten muizen vangen.

Op een avond, het was reeds schemerdonker, hing er een vreemde sfeer in ons 'mooskot',
(de bijkeuken, waarschijnlijk waar de pomp stond en de gootsteen was)
mijn oudere zussen bleven wat te lang rond de pompsteen treuzelen.
Mijn moeder bleek nog buiten en toen ik de achterdeur opentrok om te zien waar ze bleef,
zag ik ze wat verder naast de waterput op een reservoirbak zitten.
Die bak stond altijd vol water om de beesten drinken te geven.
Het leek me dat ik in de verte het gejank hoorde van onze Mirza.
Bleek dat mijn moeder hem aan 't verdrinken was.
Dat een hond op die manier aan zijn einde werd gebracht
was in die tijd geen uitzondering, maar mijn eigen moeder … ?   

MVS
m – EZW-03/2012, herzien  – aan MVS, als ge dit toevallig leest, wilt ge met mij contact opnemen, aub?

te gast bij Wim Helsen, Wouter Beke
met iets van Cicero

Ik zie de natuurlijke orde voor de mens als volgt:
Wij zijn geboren in een situatie waarin alle mensen onderling iets gemeenschappelijks hebben,
méér ervan naarmate de onderlinge band nauwer is.
Stadsgenoten bijvoorbeeld voelen zich meer verbonden met elkaar dan mensen van elders,
familieleden meer dan met vreemden. Geheel op natuurlijke wijze ontstaan deze relaties tussen hen.

Maar die natuurlijke band mist een solide basis.
Vriendschap in de ware zin van het woord staat ver boven dat soort verbonden zijn.
Kijk maar.
Uit zulke relaties kun je de hartelijke genegenheid wegdenken, uit vriendschap niet.
Is de genegenheid uit zo’n natuurlijke binding weg, dan is het met de vriendschap gedaan,
maar het blijven wel buurtgenoten of verwanten.

Over Vriendschap, Cicero

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Beke in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a70/ 
11min53



Over Wouter Beke : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wouter_Beke 
Over Cicero : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marcus_Tullius_Cicero 
Over Vriendschap : https://ciaotutti.nl/boeken-lezen-over-italie/vriendschap-volgens-cicero/ , voldoende scrollen

astrologie à la Uma, toen 5j

Volgens de jongste dochter van mijn zus Laura hadden alle mensen
een onzichtbaar gezelschapsdier dat in de lucht woonde : hun sterrebeest.
Op de minzame manier van een vijfjarige vond zij dat ietwat pover,
want zelf had zij ook nog een engelbewaarder in de lucht.

Haar papa en mama hadden een Vis.
Volgens Uma was hun sterrebeest één Vis per persoon want
er zaten maar twee vissen in het aquarium thuis. 
Ofwel zat Bruna er voor iets tussen, in dat kinderkopke. 

afbeelding van 't Net   

Bruna voorzag een hele kinderwereld met één vis. Generaties kleuters na mekaar.
Daar kan die van ’t Meer van Genezareth in Galilea niet tegenop.

Uma had een Stier. Dat is een jongenskoe, zoals op de boerderij.
En dan waren er in het gezin ook de dieren uit de dierentuin.
De zus had een Leeuw, een broer had een Schorpioen en een broer had een Maagd.
Een Maagd had ze nog niet gezien in de Zoo.
Maar ze gingen nog wel eens terug hoor, stelde ze me gerust.

m - EZW-03/2012, HiH-03/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Barbara Sarafian
met een fragment van Isabelle Eberhardt

Folie diront les incrédules amoureux des solutions toutes faites et que le mystère impatiente.

Non, car la perception des abîmes que recèle la vie
et que la trois quarts des hommes ignorent et ne soupçonnent même pas,
ne peut etre traité de folie qu’au même titre que
le dédain de l’aveugle-né pour les descriptions qu’un artiste lui ferait
des splendeurs d’un coucher de soleil ou d’une nuit étoilée.

Il est facile de tranquilliser son âme peureuse,
effarouchée par le voisinage de l’Inconnu, au moyen d’une explication banale,
puisée dans la fausse expérience des hommes et dans les idées courantes,
ramassis informe de bribes d’idées sans suite, de connaissances superficielles
et d’hypothèses prises pour des réalités par l’inconsummerable lâcheté morale des hommes!

Uit : Lettres et Journaliers – Isabelle Eberhardt

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Sarafian in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a69/ 
11min05



Over Barbara Sarafian : https://nl.wikipedia.org/wiki/Barbara_Sarafian 
Over Isabelle Eberhardt :https://fr.wikipedia.org/wiki/Isabelle_Eberhardt , https://nl.wikipedia.org/wiki/Isabelle_Eberhardt , https://www.youtube.com/watch?v=9rnJd4K_HVQ ~ fragment, 05min14
Over Lettres et Journaliers : in ‘t Frans https://www.maghress.com/fr/lesoir/15778 

modus vivendi

Konijn en Hert leiden een aangenaam en zorgeloos leven als tekening,
als figuurtjes in een tweedimensionale wereld.

Via een gebroken TV scherm en een droom over de Rubik-kubus ontdekt Hert
het bestaan van een derde dimensie. Hij studeert en cijfert en
is helemaal in beslag genomen door de zoektocht.
En dan raakt hij plots zelf, per ongeluk eigenlijk, in de driedimensionale wereld.
Konijn blijft achter in de tweede dimensie
Wanneer blijkt dat Hert niet terug kan naar de vroegere situatie, naar het 2D-bestaan,
zijn ze gescheiden door iets onoverkomelijks. Kent hun vriendschap nu een crisis?
Ze zoeken én ze vinden een nieuwe manier van samenleven.

Een hartverwarmend verhaal, virtuoos in beeld gebracht.

Péter Vácz (°1988, Budapest, Hongarije) heeft dit filmpje gemaakt voor zijn eindexamen in 2013.
Inmiddels is dit werk vertoond in 63 landen op meer dan 300 festivals en heeft het
al meer dan 120 prijzen gewonnen.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=eZxCs3OzU64 
16min17, voor wie vandaag of morgen of ooit tijd heeft.

m – HiH-03/2015, bijgewerkt -  http://www.dragonframe.com/blog/vacz-rabbit-deer/

stamboom maar geen genealogie

Naar individuele voorouders heb ik tot hiertoe niet gezocht.
En ik denk niet dat ik dat ooit zal doen. 
‘k Hoef hun namen niet te kennen, ik weet zo ook wel dat ze bestaan hebben,
anders liep ik hier niet rond. Of zat ik hier niet te typen. En te ademen. En zo.

Hun namen en hun individuele verhalen wíl ik zelfs niet kennen,
want wie weet zaten er tussen al die voorouders onmensen en crapuul.
Dat weet ik echt liever niet, want ik zit met een deel van dat genetisch materiaal.

Het is soms een overweldigende gedachte
dat op gelijk welk tijdstip van de geschiedenis, er voorouders van ons rondliepen. 
Van het allerprilste begin, nog vroeger dan de prehistorie,
toen leven nog levensgevaarlijk was, was er iemand + iemand anders
die uiteindelijk maakten dat ik er ben. En gij. En alle anderen.
Die individuen hebben elk lang genoeg geleefd om zich voort te planten.
En zo telkens opnieuw was er iemand die lang genoeg geleefd heeft om zich voort te planten.
En iemand die lang genoeg leefde om het wurm groot te brengen.
Enzoverder tot helemaal aan het begin. Tot aan het begin van het begin, tot aan de eerste proteïne.

Op elk tijdstip in de geschiedenisboeken heb ik, heeft elk van ons, heeft iedereen die vandaag leeft 
minstens één voorouder rondlopen. Iemand die er toen al was of nog was. En dat van in het begin.
Dat is voor mij een overweldigende gedachte.

Hun namen zijn absoluut niet belangrijk. Ons DNA is er immers.
Daarin zit voor een deel hun identiteit. Daarin staat alles geschreven en beschreven. 
We kunnen DNA nog niet helemaal vlot lezen, maar ooit komt dat in orde. Ze zijn er mee bezig.

In afwachting lees ik graag geschiedenis. Én anticipatie-verhalen.

m - EZW-08/2014, HiH-02/2015, bijgewerkt

over Emma, loopster ~ de meeste publieksstemmen !

Mensen, we hebben ons best gedaan en daar mogen we een beetje fier op zijn.
Emma werd bij de sportclub in Kapellen niet de sportfiguur van het jaar,
maar ze had wél de meeste publieksstemmen.

Of die stemmen er kwamen omwille van haar prestaties van het voorbije jaar
of uit sympathie voor haar fiere oma, dat laten we nu efkes in het midden want
een jongedame die al tien jaar of langer
tegelijk bezig is met studeren, én sport én jong zijn,
die dingen volhoudt en alle drie in balans houdt,
die jongedame verdient waardering.

En ons kostte het stemmen eigenlijk maar een paar klikjes hé, voor ons was het simpel.

Hier het bericht dat ik ontving 

    Van: de oma van emma
    Verzonden: vrijdag 9 maart 2018 23:47
    Aan: ons, wij allemaal dus
    Onderwerp: emma

    (…)

   Antwoord van Emma zelf :

   Ik was 5de bij de Sportfiguur van ‘t Jaar,
   maar ik had wel de meeste stemmen van het publiek,
   dus bedankt iedereen om te stemmen.

   Groetjes

-----

Mensen Allemaal, hartelijk bedankt voor uw stem.
Zoveel steun geeft haar misschien nog méér vaart?

 foto van 't Net

Een paar weken geleden hadden we TD op bezoek,
zij is verpleegster van beroep en zij kent een aantal huisartsen.
Ik ken maar één huisarts per keer, maar zij kent ze per bosjes hier in de streek.

Zij vertelde dat er huisartsen zijn die intensief sporten tegennatuurlijk vinden.
Ons lijf is er niet op gemaakt, op zoveel eenzijdige beweging en zo vaak.

Dat denken LM en ik al jaren, maar ik was toch opgelucht dat ik het eens hoorde vertellen
door een beroeps uit de gezondheidssector.
Ze vergeleek intensief sporten met afbeulen, met arbeid in de tijd van priester Daems.

Awel, dat denk ik soms ook wanneer ik mensen naast een drukke baan zie joggen.
Ze zuigen fijn stof en koolstofmonoxide in hun longen met hoeveelheden waar ik niet durf aan denken.
Terwijl ze denken dat ze goed bezig zijn, zijn ze zichzelf een emfyseem aan het aandoen.
En dat is definitief want onomkeerbaar.

Ik kan er niet naar kijken, mijn hart bloedt voor hen.
m - EZW-03/2014, herzien - https://nl.wikipedia.org/wiki/Emfyseem