Archief

te gast bij Wim Helsen, Jan Peumans
met een tekst van de Dalai Lama

Liefde en mededogen 

Mededogen en liefde vormen het fundament van alle spirituele wegen.

Daarom is de beoefening van verdraagzaamheid of geduld zo belangrijk,
omdat we alleen door ons geduld te oefenen de belemmeringen kunnen overwinnen
die mededogen in de weg staan.

Mededogen kan ruwweg worden gedefinieerd als
een bewustzijnstoestand die geweldloos is,
niet schadend en vrij van agressie.

Nu is het soort mededogen dat je voelt voor je vrienden,
je vrouw en je kinderen, in wezen geen echte mildheid.
Het is gehechtheid. Zo’n vorm van liefde kan niet oneindig zijn.

Als je liefde en mededogen voelt voor alle bewuste wezens,
vooral voor je vijand, is dat werkelijke liefde en mededogen.

Liefde, mededogen en verdraagzaamheid zijn geen luxeartikelen, maar eerste levensbehoeften.

Liefde en mededogen – De kracht van het mededogen – Open je hart – Dalai Lama

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Peumans in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a59/ 
09min00



Over Jan Peumans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Peumans 
Over Dalai Lama : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tenzin_Gyatso_(dalai_lama) 
mededogen >< medelijden

“Professor Jeroen Raes van de V.U.B. en groepsleider bij het Vlaams instituut voor Biotechnologie
ontdekte dat er slechts drie soorten darmflora bestaan voor de hele wereldbevolking.
Het tijdsschrift Nature noemde het een van de 10 belangrijkste ontdekkingen van 2011.”

slechts drie soorten darmflora

Slechts 3. Dat verklaart waarschijnlijk de geduchte turista.
Of het duidt een oorzaak aan waarom de westerling er zo vatbaar voor is:
wij hebben niet de juiste darmflora voor avontuurlijk voedsel.
Heelder filmploegen kunnen daar van meespreken.
Documentaires brengen niet álle grandeur van de natuur in beeld.

Zodus, wanneer een reportagemaker/ster het nog eens zweverig of diep-menselijk (kan ook, diep-menselijk)
heeft over een confronterende ontmoeting met zichzelf
in de savanne, de jungle, de brousse, de steppe, de prairie, de poesta …
wil dat gewoon zeggen : ze hadden dagen lang met de hele ploeg turista.

m - EZW-02/2013 - http://www.ingelicht.be/reizigersdiarree-of-turista - Jeroen Raes : http://www.vib.be/nl/mens-en-gezondheid/darmflora-project/Pages/Project-info.aspx

dat heb ik me ook al afgevraagd,
wie zorgt voor de zorgverlener

Alle bekommernis en belangstelling gaat naar de zorgbehoevende,
waar blijft de steun voor de zorgverlener.
De vermoeienis is er continu, de oververmoeidheid sluipt binnen.
En dan wordt het gevaarlijk, het volgende stadium is uitputting.
De zorgbehoevende krijgt gewoonlijk de steun die nodig is,
maar of de zorgverlener intíjds ondersteuning krijgt, dat is niet altijd even duidelijk.
Ondersteuning met praktische zaken, bedoel ik.

Er is het verhaal over VL, het betrof geen jarenlange zorg.
Wel een paar maanden. En op het einde werd het zwaar.
Een van de keren dat LM en ik luide woorden hadden ging het daarover,
over ondersteuning van de zorgverlener.
Ik wou absoluut bij VL zijn, om te zien of ze wel genoeg at, hoe het met haar ging.
Haar tante was stervende. Thuis. VL en haar tante verschilden maar 15 jaar.
De tante had zelf geen kinderen en was de jongste zus van de moeder van VL.
De tante was ook de meter van VL. Zij hadden een tamelijk hechte band.

- Wat kunnen wij daar gaan doen, vroeg LM. Daar is toch volk genoeg.
Hij bedoelde de verpleegkundige en de verzorgster en de huisarts.
Maar dat was het nu juist! Er was begeleiding voor de tante!
Voor de tante werd gezorgd! Door een ganse ploeg!

Wat ik wou weten en met eigen ogen wou zien was wat ik kon doen voor VL.
Wie zorgt voor VL?
- Wat gaat ge doen? Haar boterhammen smeren?
- Ja begot! Ja verdomme! Ik ga haar boterhammen smeren, anders eet ze misschien niet!
  Is dat zo moeilijk om te snappen!
(dit is de beschaafde en ingekorte versie van wat ik toen allemaal geantwoord heb)
LM bond in en we reden naar het huis van de tante.
Daar hebben we ons zachtjes ingevoegd in de gang van zaken.

Het begon met thee maken, want VL drinkt geen koffie.
Voor de mensen die over de vloer kwamen stond wel koffie klaar in de keuken,
maar waar was haar thee?
Na twee uren zag ik en wist ik dat ik een paar dagen zou blijven.
Voor VL was dat allemaal goed, logistiek was op dat ogenblik de minste van haar bekommernissen.
‘k Heb LM om boodschappen gestuurd.
‘k Heb bouillon gemaakt en ik heb VL een taske doen drinken.
Ze verdween weer naar de kamer. ’t Is te zeggen, naar het bureau.
In het bureau stond het ziekenhuisbed met de tante.
Af en toe stopte ik VL een taske bouillon in de hand en een boterham in hapklare partjes gesneden
wanneer ze uit de kamer van tante kwam. Wanneer de verpleegster er was.

VL nam het waken heel serieus. Bijna letterlijk.
We hebben de tweede matras van de logeerkamer naar beneden gehaald
en bovenop de eerste gelegd. Zo lag VL hoger. Dat vond ze belangrijk.
Dan kon ze tante beter zien.
Ik logeerde in de woonkamer op de sofa.
LM was thuis wat kledij & spul voor mij gaan halen en daarna heb ik hem terug naar huis gestuurd.
Negen dagen later is tante gestopt met leven.
Het was alsof VL wakker werd.
Ze deed wat moest gedaan worden, rationeel en georganiseerd.
Ze had het allemaal zelf weer in handen.
Zo zag ik dat ik naar huis kon.

Al bij al ben ik maar twee keer in de kamer van de tante geweest.
Een keer met de matras en later een keer om
de mensen van de ondernemer binnen te laten omdat VL toen efkes boven was.
Dit was in ’99.

Wanneer ik er aan terug denk, vind ik nog altijd dat ik er moest zijn voor VL.
De was doen, zorgen dat ze af en toe een douchke nam.
En maken dat er op tafel kleine maaltijden hapklaar gereed stonden
telkens de verpleging in de kamer aan het werk was.
Dat was het ongeveer, zorgen voor lichte maaltijden en voor gewassen kledij.
En VL in het oog houden, of ze iets nodig had.

m - HiH-02/2015, met dank aan JLD

als ge ’t kind maar een naam geeft

Een jonge vrouw was bevallen van een dochter
en hield moe-en-gelukzalig dat wondertje in haar armen.

- Hoe gaat ze heten? vroeg de vroedvrouw.
- Chlamydia, antwoordde de kersverse moeder ingetogen.

De vroedvrouw en de verpleegster keken mekaar aan.

- Hoe komt ge bij die naam? vroeg de verpleegster voorzichtig.
- Gewoon, glimlachte ze sereen, gelezen op een van die posters die bij de gyneco hangen.

Er werd weer een blik gewisseld tussen de dames.

- Dat is wel de naam van een SOA hoor Meiske, deed de vroedvrouw vriendelijk.
- Van een wat?
- Van een seksueel overdraagbare aandoening, verduidelijkte de verpleegster
- Ach, wuifde de jongedame dromerig glimlachend, wie weet dat soort dingen …

* - EZW-02/2013, bijgewerkt

een vriesverhaal, dat jaar vroor het in februari

Zaterdagmorgen stond Opa Jos in alle vroegte gelaarsd en gespoord gereed
om door de sneeuw naar de krantenwinkel te gaan,
want er was een DVD van Gaston & Leo bij de krant en
voor twee euro en wat centen kan men die niet laten liggen.

Oma Brigitte vroeg hem ook wat charcuterie
voor het ontbijt mee te brengen en een potje plattekaas voor De Kleine.

Jos begon aan zijn sneeuwexpeditie en kwam terug met de krant, de DVD,
charcuterie voor drie dagen en potten plattekaas voor een week
voor het geval ze op 2 hoog zouden ingesneeuwd geraken.
Men is een goede opa of men is het niet. 

De Kleine zat al in zijn stoel, Brigitte ging douchen en Jos
bereidde met slabbetje en keukenhanddoek het terrein om de Kleine
een boterham met plattekaas te laten eten.

Liefst had hij ook de meubelen afgedekt, kwestie van de ravage te beperken,
maar dat deed hij wijselijk niet omdat Brigitte dat overdreven vond.
Omwille van de kleinzoon was ze dan in haar eer gekrenkt, wat Jos dan weer overdreven vond.

Toen Brigitte uit de badkamer kwam zag ze dat Jos de Kleine een boterham met confituur liet verhakkelen.
- Hoe? Ge had toch plattekaas bij?
- Ja, zei hij en hij keek tamelijk ongelukkig. Maar die is in 't naar huis komen verdekke bevroren.
- Bevroren? In dat eindje? Dat roert ge toch efkes glad, deed Brigitte.
- Dat lukt niet, zei Jos, de bollekes willen niet weg.
- Bollekes? Kaas bevriest niet in bollekes.

Ze ging naar de keuken, kijken naar de 'bollekes'.
Jos bleef aan tafel om de kleine enthousiasteling in het oog te houden.

Hij hoorde haar lachen:
- Jos?
- Ja, ...
- Die bollekes ...
- Ja?
- Ge hebt ricotta meegebracht!

De kleine van toen heeft ondertussen zijn communie gedaan
en de vrieskaas heet nu gewoon ricotta.

m - EZW-02/2012 , Afbeeldingen van ricotta , https://nl.wikipedia.org/wiki/Ricotta

mooie uitvindingen

“Ik vind de gsm een van de beste uitvindingen.
Men kan er alles aan kwijt zonder opdringerig te zijn zoals met de vaste telefoon.
Een smsje kan geruisloos binnenkomen, men leest het wanneer men wil of er tijd ervoor heeft.
Vele malen  per dag /week ontvang ik smsjes  en worden zo
nieuwsjes, vragen, antwoorden gegeven, afspraken gemaakt of geannuleerd.
Zit men ergens in panne : sms naar betrokken hulpverleners, garages , thuiswacht enz.
Ik zou hem niet meer willen missen.” MvS.

SMS is veel minder opdringerig dan telefoon, dat vind ik ook. 
Of een telefoongesprek nu via een mobiele foon gaat of via een vast toestel,
bij telefoneren veronderstelt en verwacht men, eist men bijna van de aangeroepene dat die
tijd heeft of onmiddellijk tijd zal maken om dat gesprek te voeren, hoe kort ook, en gelijk waarmee zij of hij bezig is.

Telefoneren houdt in dat men van de andere verwacht dat die laat vallen wat valt
en onmiddellijk aandacht besteedt aan de oproeper, zoals een jong kind aandacht mag eisen.
Alleen, we zijn geen kind. Wij kunnen wachten ter gelegener tijd.

Sinds de alternatieven bestaan (SMS en mail) vind ik telefoneren tamelijk intrusief geworden.
Het is helemaal niet meer nodig om binnen te dringen in het dagelijkse tijdsbestedingen van iemand.
Als ik wil bellen zend ik liefst eerst een mailtje of een SMS : oké als ik vanavond bel? 21h?

Dit geldt enkel binnen de privésfeer natuurlijk.
Dat het er voor zakelijke gesprekken anders aan toe gaat, spreekt vanzelf. 

m - EZW-02/2014, bijgewerkt

Tina Sue
Nanjing, China – ten Noord-Westen van Shanghai

De tekst bij het filmpje :

“De Belgische biercultuur staat misschien ver van de traditionele Chinese cultuur.
Maar toch heb ik dit kleine biercafé geopend, om mijn passie voor Belgisch bier te delen met mijn vrienden.
Ik proefde voor het eerst Belgisch bier in Shanghai, samen met vrienden.
Toen ik het bier proefde vond ik het erg bijzonder en complex van smaak.
Dat is zoals met parfum, er is een lage noot, een middelnoot en een hoge noot.
Ik vond het uitzonderlijk en het verraste me.
Nanjing is een stad waar traditie en vooruitgang samenkomen.
Belgisch bier en de Chinese theecultuur hebben veel gelijkenissen.
Er zijn ook verschillende theepotten en theesets in de Chinese theecultuur.
Zo hoort ook elk bier in een eigen glas.

Ik respecteer de Belgische biercultuur. Deze traditie geef ik door aan mijn klanten.
In de ogen van mijn vrienden ben ik anders dan de anderen.
Ik ben nogal ondernemingsgezind, ik doe de dingen zoals ik het wil.
Ik leg vaak aan mijn vrienden uit hoe je Belgisch bier moet drinken.”

“Belgisch bier is lekker en ik bedank Florentina om het naar China te brengen.”

“Het belangrijkste wanneer je Belgisch bier drinkt, is een goed humeur.
Of je het nu alleen drinkt of met vrienden op een picknick.”

   picknick in het park

“Er zijn 1,3 miljard Chinezen, maar ik kan voor elk van hen een goed bier vinden.
Er zijn zoveel Chinezen die van Belgisch bier houden, daar mogen jullie gerust fier op zijn.”

   Florentina / Tina Sue, Nanjing

Het filmpje is wel ondertiteld, maar ‘t is toch heel plezant
om onze Belgische bieren te horen bejubelen in ’t Chinees
daarom, klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=2vcTA2KEvks 
02min14 

Zelf hebben ze ginder een heel lekkere pils :
Tsingtao, ook in België verkrijgbaar, zowel in blik als in flesje.

Wie pils lust kan misschien eens eentje proberen.
Tsingtao lijkt op wat op Tuborg of Carlsberg, de edelpilsen die trendy waren in de jaren 70 en later.

m - EZW-02/2014, herwerkt  - http://nl.wikipedia.org/wiki/Tsingtao

klein grut bezighouden

De krokusvakantie is bijna gedaan.
Zelf zijn LM en ik daar niet meer bij betrokken, want het klein grut is op. 
En we hebben hier nog een halve kast met klein speelgoed. 
Die had ik eigenlijk al eens mogen leegruimen, alle kinderen in de familie
hebben ondertussen hun rijbewijs, dus ander speelgoed. 
Hun wereld is verruimd. Ze doen nu stages in gebieden waarvoor ik
Google Earth nodig heb om ze te vinden.

             

http://ekeren.skynetblogs.be/archives/tag/hagelkruispark/index-1.html 

Het speeltuintje in het Hagelkruispark raakte in verval en is nu weggeruimd,
de kalfjes in de wei ernaast zijn al jaren weg en
in de Stad zomaar wat gaan tramrijden doen LM & ik ook niet meer.
We missen de onbevangen commentaren en de kinderkijk op wat er tijdens de rit te zien is.

In onze buurt is niet veel om logeetjes bezig te houden.
Voor het havengebied waren ze toen nog wat jong, dus moesten we andere buitenbezigheden vinden.
Zo werd het boodschappen doen opgesplitst, we deden één boodschap per keer.

Naar de bakker gaan : allebei mee om te helpen dragen.
Op voorhand werd overlegd welke koek men zou kiezen:
met rozijnen of met chocolade. Of nog een andere?
Het werd telkens één van elk natuurlijk en de helften werden geruild,
maar daarover moest wel elke keer eerst uitgebreid gepalaverd & onderhandeld worden
met hoge kinderstemmetjes.

De meisjes wonen in een zeer landelijk gebied en kennen van elk huis binnen hun blikveld alle bewoners bij naam.
Wij wonen in de verstedelijkte rand en zij dachten toen dat wij ook van elk huis alle bewoners kenden.
En hier staan de huizen zij aan zij! In hun ogen scoorden LM en ik zeer hoog qua burenkennis.

Onderweg naar de bakker werd bij een willekeurig  voortuintje op hun vraag
- En wie woont híér?
een verhaal gestart. Over een verloren katje dat gered werd door een man met dikke bottinnen.

Met een beetje geluk konden de avonturen van het katje duren tot bij de bakker.
Daar stond die keer een klant-dokwerker aan te schuiven met werkschoenen aan!
Dikke bottinnen! Dus mijn verhaal was wáár!
Aan de open mondjes zag ik dat ik gestegen was in hun achting.
De held in kwestie dierven ze gelukkig niet aanspreken over het verhaal.

Na het ontbijt naar de krantenwinkel : wie gaat mee de kranten halen?
Direct twee vrijwilligsters, die elk één krant zouden dragen.
In een andere straat, bij een andere voortuin werd dan verteld over een kip
die zelf haar ei naar de keuken bracht. (© Daan Zonderland)

Die kip wilden ze zien : aanbellen!
- Maar Meisjes, die mensen kennen ons niet, wij zijn te vaak op zee …
- Hoe weet gij dan van hun kip?
- Omdatteuh … omdat het in de Gazet van Antwerpen staat.

In de Gazet van Antwerpen stonden alle dingen over Antwerpen,
over chocolade handjes en over katjes en kippen en botinnen ...
De dingen die wij hen vertelden.
Ooit hebben LM & ik heel die krant heruitgedacht.
Nooit een cent voor gezien.

m- EZW-02/2012 , HiH-02/2015, bijgewerkt

want die mist is definitief

Vandaag heb ik opnieuw 'anders' gekust.
Als jong kind was deed ik het ook zo, om het mezelf makkelijk te maken
toen op die volwassen gezichten met oren als handvaten.

Laat mij u deelgenoot maken van deze herwonnen vaardigheid:
niét wisselen van wang naar wang.
Nu doe ik het opnieuw zo omdat wisselen van wang naar wang
te belastend voor de nekwervels van de persoon in kwestie.

Vandaag kuste ik dezelfde wang
zachtjes vier keer ipv drie en dan zei ik dat ik die vierde zoen
tegoed hield als wisselgeld. Wat geen steek houdt.
Ha. Wat vind ik mezelf grappig op zo'n moment.

Ik smak de kus ook niet meer zomaar neer.
Ik plaats nu iedere kus zachtjes op de juiste plek tussen kaak- & jukbeen.
Zodat er duidelijk vier zachte zoenen geplant worden.

En dan zeg ik rustig tegen het oor wie ik ben.
Want de mist daarbinnen boven dat oor, die is definitief.

Zelfportret              Utermohlen, UK

m, blog-02/2018
https://s3.amazonaws.com/files.technologyreview.com/p/pub/legacy/dimentia.slide.7.jpg

die twee hebben niks gemeen
helemaal niks 

DIËTEN, of van voedingsgewoonte (moeten) veranderen,
is een gedragswijziging waarbij de betrokkene
welwillend omgeven wordt met geschreven of gesproken raadgevingen,
begeleid wordt door deskundigen -die zich daar al dan niet voor laten betalen-
en wier voornaamste bekommernis het is de betrokkene te laten weten
dat diëten geen pijn doet. Dat diëten geen vasten is.

Er zijn immers drie hoofdmaaltijden en drie à vier tussenmaaltijden,
die elk moeten dienen om het hongergevoel te vermijden 
kwestie van te voorkomen
dat men bij de volgende hoofdmaaltijd begint te bunkeren.
Diëten is Anders Eten, zonder zich fysiek iets tekort te doen.

Psychisch wordt men begeleid en
na een struikeling wordt men opgetild en volgetoeterd met peppraat.
Met wordt omringd met  goede raad in overdaad.

Besluit: ook al lijkt een dieet een calvarie,
1/ diëten = blijven eten
2/ het mag géén pijn doen en
3/ er is altijd steun of compensatie in het vooruitzicht.

VASTEN is zichzelf bewust & gewild iets ontzeggen
zonder dat  er iets tegenover staat.
Dus
niét uit spaarzaamheid omdat het crisis is of omdat  andere bestedingen knipogen,
niét opdat men zou afslanken & wegslinken en zich beter in 't vel zou voelen,
niét omdat moet van de huisarts ivm BMI, de cholesteroll of het suikergehalte.
Dat telt niet als vasten.
Wanneer er een compensatie in het vooruitzicht is, telt-het-niet.

Gezond & sober eten is geen equivalent  van vasten.
Gezond & sober eten is gewoon gezond & sober eten,
met welgevoelen in het vooruitzicht.
Diëten is niet meer dan dat.

Vasten
is zichzelf iets ontzeggen zonder compensatie enigerlei,
rechtstreeks of onrechtstreeks, nullerlei.
Vasten heeft iets spartaans.

Voor godsdienstige en voor religieuze mensen heeft vasten zeer zeker nog andere dimensies
maar persoonlijk hou ik het op een oefening in soberheid of een oefening in karaktersterkte.
En natuurlijk evenzeer zónder dat daar een compensatie tegenover staat. 
Tenzij, in mijn geval dan, een soortement voldoening. IJdelheid, ja 'kweetet …

Zichzelf iets ontzeggen. Vrijwillig en bewust. En 't mag prikken. 
Wat zou voor mij vasten zijn? Wat zou ik mezelf ontzeggen, wat  zou prikken in mijn comfort? 
Oefening in karaktersterkte, - ikke - houduvast:

Veertig dagen geen TV hebben aan staan.
'k Kijk niet echt, maar ze moeten wel allebei aan want ik luister.
De TV'tjes uitzetten? Veertig dagen?
Geen nieuwsberichten, geen duidingsprogramma's.
Zowel in de woonkamer als hier in het bureautje een muur van stilte.

Lezen.
Veertig dagen geen boek of tijdschrift lezen.
Dán loop ik met mijn hoofd tegen de muur.

Veertig dagen zonder blog. Juicht niet, dat gebeurt toch niet. 
En veertig dagen zonder Internet? Dat gebeurt al helemaal niet.

Alhoewel, geen TV, geen boeken of verplichte lectuur, geen Net …
Die stilte, hoofd helemaal leeg. Een Zee van Stilte.
't Klinkt  wel verleidelijk hé die rust, back to basics. 
Neenee, niks van.
Oefening in soberheid? 'k Zen nog niet voldoende.
Niet voldoende om veertig dagen te overbruggen, bedoel ik.

Chapeau voor mensen die willen vasten, want
van vasten wordt men niet onmiddellijk of direct 'beter'. Misschien enkel ruimer. 
Maar ik nog niet. 

m – voor MVS, EZW-02/2012, HiH-02/2015, herzien