Archief

te gast bij Wim Helsen, Jan Delvaux
met een tekst van Marcel Vanthilt

 Ik sta scherp
Ik sta scherp

Sirenes, sirenes, ik hoor ambulances
De diplomatie, ze rijdt met zwaantjes
Signalen, signalen ik moet ze halen
Cassettes, cassettes – cassettes vol trompettes

 Ik sta scherp
Ik sta scherp
Ik sta scherp

De middelmaat is stil
En de ondergrond is kil
De elite mist de spil
Ik zal fluiten, naar hun koppen spuiten

Ik sta scherp
Ik sta scherp
Ik sta scherp

 Marcel Vanthilt,
1981 ?

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Delvaux in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a58/ 
12min42



Over Jan Delvaux : Volgens Bart Peeters weet hij meer over Belgische popmuziek dan Wikipedia.
Jan Delvaux (1962) is op jonge leeftijd in een vat met BelPop-verhalen gevallen. Hij fabriceert er theater, radio, televisie en boeken mee.

Over Marcel Vanthilt : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marcel_Vanthilt ,
Over Ik sta scherp : https://www.youtube.com/watch?v=EWu8DVeUIks , 03min30

nodig eens een eenzame uit
ook op Valentijn

Valentijnsdag is normaal een hoogdag voor de afzet bij chocolatiers, parfumeriezaken, intieme restaurants en bloemisten.
Maar niet vandaag! Neen! Vandaag is het zaterdag en weekenddag dus huisgezinnetjesdag.
Het weekend is immers voor de huwelijkspartner.

De weekdagen, de werkdagen zijn voor la p'tite amie volgens de
tijdelijk relationeel monogamen, zij die tussen twee weekends buiten de pot pissen.

Wat dit te maken heeft met 'een eenzame uitnodigen'? Ik zal het jullie vertellen.
Vanavond komt Mariette bij ons langs. Wij nodigen haar regelmatig uit, meestal in het weekend.
Mariette is zo'n p'tite amie, nou ja eerder een vieille amie.
In haar geval kan je moeilijk van maîtresse of minnares spreken, eerder van een steunzool.
Altijd uitlaatklep, opvanghuis, hemdenstrijkster,
hondenbewaakster tijdens de vakanties en city-trips,
onbezoldigde oppas voor de kinderen van zijn kinderen.

Inderdaad! Gans de familie heeft weet van het bestaan van Mariette. Het deert hen niet, niet meer.
Vroeger was er ooit een ietsje heibel binnenskamers. Vroeger da's veertig jaar geleden.
Vroeger da's de tijd toen Mariette nog dromen had, toen zijn woorden nog klonken als hemelse muziek.
Jarenlang heeft de sukkel zich opgetrokken aan die twee woordjes van hem: GEDULD en OOIT…

Na vele jaren, nog meer grijze haren en liters tranen besefte ze dat OOIT eigenlijk NOOIT inhield.
Of we dan al die tijd op haar niet hebben ingepraat? Haar geen spiegel hebben voorgehouden?
Natuurlijk wel twintig jaar lang, ons suf gepraat. Geen avance.
Onze messen sneden niet op iemand als Mariette.
Vijftien was ze en hij was haar eerste grote liefde.
Bakvissengedoe dat waanzinnige proporties aannam.



Hij ging naar de unief en zij ging tikles nemen bij Meysmans.
Hij koos voor een huwelijk met een welgevulde effectenportefeuille,
zij werd typistje in zijn makelaarskantoor en bleef hem trouw want Mariette had geduld en ooit …

Toen kwamen zijn vier kinderen
en hun studies
en hun verlovingen
en hun huwelijken
en nadien de kinderen van zijn kinderen, maar ooit, ooit …

Daarom komt zij vanavond langs, voor haar heet dat eventjes 'ontsteken'.
Wij zijn van de weinigen die haar levensgeheimen kennen en bovendien, Mariette praat zo graag.
Niet zozeer over hem, alleen over die andere, die rond deze tijd vijfendertig had moeten zijn.

Juist, had moeten zijn en zij, Mariette, heeft hem of haar die kans ontnomen.
Overwegend uit liefde, die waanzinnige alles opofferende liefde van haar.
Deels uit angst, de dwang was té groot.
Het was hun eerste buitenlandse reis samen. Zwitserland!
In dat steriele privékliniekje heeft ze de zin van haar leven achtergelaten.
Daar gaan wij deze avond over praten, de zoveelste keer al …

TP
Valentijn 2009 - TiTiPoes - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur - de illustratie is van John Holcroft, UK

te gast bij Wim Helsen, Caroline Pauwels
met een tekst van Sándor Márai

'Ik zou graag willen weten' vervolgt hij zo zacht, alsof hij bang was dat
iemand achter zijn rug stond en zijn woorden afluisterde,
'wat jouw mening hierover is. Denk jij ook dat het leven geen andere zin heeft dan de passie,
die op een dag ons hart, onze ziel en ons lichaam doordringt,
en dan eeuwig blijft branden, tot de dood? Wat er intussen ook gebeurt?
En dat we, als we dat hebben beleefd, we niet voor niets geleefd hebben?
Is passie zo diep, zo wreed, zo groots, zo onmenselijk.
En geldt zij misschien niet eens voor een persoon, maar voor het verlangen zelf?
Dat is de vraag.'

Gloed - 1942, Sándor Márai

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Pauwels in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a57/ 
11min10



Over Caroline Pauwels : https://nl.wikipedia.org/wiki/Caroline_Pauwels 
Over Sándor Márai : https://nl.wikipedia.org/wiki/S%C3%A1ndor_M%C3%A1rai 
Over Gloed, 1942 : http://www.leestafel.info/sandor-marai 

taak voor school : schrijf een brief aan god

Morgen begint de vasten en mag er zoal eens iets besproken worden met god.
Want sinds Kerstmis is er allerlei gebeurd waarvan hij op de hoogte gesteld moet worden.
De feiten op tafel :

Beste God,
Dank u voor het klein broertje
maar ik had gebeden voor een klein hondje.
Joyce


Dear God, © Stuart Hample, Eric Marshall

Dit meisje denkt dat bidden een soort bestellen is, god is de opper-Amazon en
de hemel ziet er uit als het magazijn van de kerstman, maar dan anders :



In die overvloed van aanbod kan al eens een vergissing gebeuren.

En god kan niet overal tegelijk aan denken, mama kan dat ook niet zegt ze.
Zo kwam er dat klein broertje ipv het klein hondje.
Joyce is daarover niet boos op god hoor, maak ik op uit haar briefje.
Ze bedankt hem zelfs beleefd voor het broertje.
Dat pleit voor haar, zij is waarschijnlijk een verduldig meisje.
Maar ze wou het god toch efkes laten weten dat er een vergissing gebeurd is.

Joyce heeft zich intussen verzoend met de aanwezigheid van de nieuweling
en wat het hondje betreft , wel … wat niet is kan komen hé.
Daarom blijft ge best vriendjes met god, want men weet nooit.
Dat is zeer schrander van Joyce, iets in die aard dacht Blaise Pascal ook al, in 1669.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Gok_van_Pascal 

m - blog, 02/2018

te gast bij Wim Helsen, Michaël Borremans
met een tekst van Jan van Rheenen uit 1964 

Zowel in America als in Duitsland vervaardigt men sinds enige tijd
halsbanden met een ingebouwde apparatuur die de africhter in staat stelt
met een klein en zeer licht draagbaar zendertje de hond op een afstand
een lichte elektrische schok toe te brengen.
Een dummy halsband van precies hetzelfde gewicht maakt het de hond onmogelijk
er achter te komen wanneer hij wel en wanneer hij niet
een dergelijke correctie kan verwachten.
Deze apparaten zijn echter zo duur
– de Duitse komt op ongeveer 900 mark, de Amerikaanse op rond 180 dollar –
dat aanschaffing hoogstens in verenigingsverband kan plaatsvinden.
De reikwijdte bedraagt ruim 600 meter.

Meer kennis van uw hond, 1964 - Jan van Rheenen

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Borremans in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a56/ 
12min00

 

Over Michaël Borremans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Micha%C3%ABl_Borremans 
Over Jan van Rheenen : http://www.nederlandsepoezie.org/dichters/r/rheenen.html <-- zéér verhelderend artikel
https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_van_Rheenen vertelt maar een fractie van wat er geweten moet zijn.

Hieronder het relaas van een blind date, anno ‘60s. Op sommige plaatsen bestond het allemaal nog.   

een blauwtje met wederzijdse toestemming

Toen ik 15 was, hadden de moeder (weduwe) van een jongen en mijn vader
besloten dat hun kinderen samen zouden trouwen.
Rond die leeftijd hechtte ik daar niet veel belang aan, vermits ik toch
geen voet mocht buiten zetten, en dus onmogelijk aan een vriendje kon geraken.
Wat zeg ik : ik hoefde niet aan een vriendje te geraken, ik was al uitgehuwelijkt.
Vanaf mijn 17^de begon die 'keus' te knagen : het kon toch niet
dat ik zou moeten trouwen met iemand die mij opgedrongen werd ?
Rond mijn 18^de -die jongen zat toen op unief- moest ik eens meegaan om kennis te maken. (1961)

Daar zaten we dan : mijn ouders, die moeder, die jongen ('k ben zijn naam zelfs vergeten) en ik.
Na de koffie deden we allemaal samen een lange wandeling. Hij woonde in Knokke.

Tijdens die wandeling kregen we de kans met elkaar te praten. Ik waande mij in de 19^de eeuw.
En toen vertelde die jongen mij heel braafjes en zich excuserend,
dat hij de wil van onze ouders niet zou nakomen, omdat hij iemand had leren kennen.
Wat een opluchting : toen ik hem vertelde dat ik het zelf ook niet zag zitten, leek hij opgelucht.

We babbelden over vanalles, tot grote vreugde van mijn ouders en die moeder,
die toen helemaal niet wisten wat we gezegd hadden.

Grote ontgoocheling, toen we naar huis gingen : ondankbaar wicht,
een huwelijk met zo’n goeie kandidaat weigeren ! Een hele periode wrevel thuis.

Nu komt het : ik ben maar beginnen uit gaan vanaf mijn 22^ste,
want eigenlijk was dat verboden van thuis. En van iedere jongen die mij ooit thuis
zou komen afhalen, eiste mijn vader de naam en het adres.

Dan telefoneerde hij naar de pastoor van die parochie, om inlichtingen in te winnen.

Van mijn ouders kreeg ik de keuze tussen
huwen met iemand die zij zouden uitkiezen, of
naar het klooster gaan, of
eeuwig thuis blijvenzodat ik hen zou kunnen verzorgen in hun oude dag.
Omdat ik opgroeide zonder ander sociaal contact dan de school, bleef ik lang héél gehoorzaam. 

Het klooster ?
Oké, dan zou ik naar de missies gaan, zorgen voor al die arme kindjes.
Oei, dat was niet wat ze verwacht hadden.

En toen ik de school verliet, ging ik mijn Engels vervolmaken over de plas.
Daar logeerde ik bij verre familie en keerde na een jaartje naar huis.
‘k Vond heel vlug een baantje als bediende in een bedrijf waar talenkennis een must was.

Het gezaag over dat heerlijke kloosterleven herbegon, tot ik eens uitvloog:
"Als jullie vinden dat het kloosterleven zo ideaal is, waarom gaan jullie niet
elk afzonderlijk naar een klooster ? Ik blijf wel hier wonen !"
En het was eindelijk gedaan met dat victoriaans gedoe over mijn toekomst,
ondertussen was ik wel al 22 jaar! Al redelijk oud voor de huwelijksmarkt in 1965.  

Ah, wat waren mijn ouders blijven steken in het verleden, nog van voor hún tijd !
Gelukkig heb ik er niets aan overgehouden.

MPC - ontvangen 10/2014, HiH-11/2015,  tekst geplaatst met toestemming van MPC, de auteur

een beetje kleur voor februari

Door de aard van de onderwerpen
dacht ik dat hij een Argentijn was, iets met tango en zo, maar nee,
André Kohn is een Rus die in Arizona leeft, als ik goed gelezen heb.

Over de kunstenaar : http://www.andrekohn.com/BIOGRAPHY.htm 

Voor wie soms grafisch bezig is -en voor alle anderen-
dit is het bekijken en misschien ook iets van uw tijd waard: Afbeeldingen van andre kohn.  
Veel rood was dat hé. Veel.
Er is altijd een tint van rood te vinden in een werk van Kohn.
Soms enkel een schaduw.



Of de schaduw met gestifte lippen.



Soms een heel klein accent, miniem.
Hier beschrijft enkel een rood oortje de situatie, geen rode konen:

De roodaccenten in het werk van vanmorgen (zie onder) zijn duidelijker dan een oortje.
Ik kan de sfeer van het werk niet omschrijven, maar ik zou er wel een verhaaltje kunnen bij verzinnen. 
CC heeft dat allemaal niet nodig, zij vat het schilderij in twee zinnetjes,
waarschijnlijk dacht ze aan haar kleindochter: 

Regent het ? Zingen helpt !  



En deze montage is er ook nog, https://www.youtube.com/watch?v=-iW6u_n5D_w ~ 05min57

m - met dank ³ aan CC - EZW-02/2014, herwerkt

waarom betogen niet meer werkt 
de analyse van Kaandorp

Op ’t blog blijf ik weg van de actualiteit,
daar bestaan kranten, nieuwsuitzendingen en duidingsprogramma’s voor.
En ik begin ook niet over politiek,
daar zijn kundiger mensen mee bezig op velerlei blogs en op de mailgroep Politiek.

Maar déze uitleg wou ik toch onder uw aandacht brengen,
omdat ze haar maatschappelijke analyse gedreven weet te brengen.

Brigitte Kaandorp (°1962) brengt een fragment uit haar zaalshow 'ZÓ' (2007-2009).
Naarmate haar verontwaardiging stijgt praat ze sneller.
Dat tempo zakt gelukkig weer, omdat ze moet ademhalen.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=Dvud6ZXysNU 
04min18 van uw tijd voor de kijk van Kaandorp

m – blog-02/2018

~ en de cel in

De eerste keer dat ik met een politietussenkomst te maken kreeg was in mei ’68.
Het jaar dat ik 16 werd. Sweet sixteen, een heel ontvankelijke leeftijd.
En empathisch als ik ben, stond ik mee waar ik niet moest staan:
wij scholieren zouden massaal dat gedoe over Leuven in orde brengen
van op de trappen van de Basiliek van Koekelberg. 



Toen loeiden er sirenes en waren er ineens overal flikken met vervoer, voor ons.
Hoe een politiecombi toen genoemd werd weet ik niet meer. Een flikkenbakske?
Ik belandde in een van de bakskes die naar Jette reden.

Er werden een aantal buskes afgeladen in het politiekantoor van Jette.
Gedreven scandeerden wij wat er aan dat lieflijk pleintje moest meegedeeld worden.
Dat charmant pleintje werd bevolkt door mensen die met hun eigen zaakjes bezig waren.
De cafébazen en de garçons keken eens op en dachten kassa!
Zoveel scholieren, dat betekent straks zoveel frisdranken.

In de cellen zongen wij. We zaten met veel per cel en wij zongen naar de andere cellen,
want op TV deden ze dat ook zo. Wij zongen niet zomaar liedjes, wij zongen liéderen :
We shall overcome. One day. 
’t Is nog waar geworden ook, maar niet door die ene dag in Jette.
Door veel dagen in veel Jettes?

Wij zouden samen vrijgelaten worden, waarop wij dan in triomf een tocht houden over het plein …
Wij waren minderjarig en wij werden een voor een afgehaald door ouders die
eh, niet zo gedreven waren als wij.
De groep werd kleiner, het samenhorigheidsgevoel brokkelde weg en
de laatste die werd afgehaald was ik. Om 19h30 of 20h of zo.

Mijn Pa wou zijn winkel (centrum Brussel) niet sluiten om zijn dochter uit de bak te halen.
Hij had geen tijd voor dat soort flauwe kul. En dat ik die paar uren wel kon gebruiken om af te koelen.
Maar ik moest helemaal niet afkoelen! Ik moest gewoon neerdalen van de wolk.
Wat ook gebeurd was. Maar die wolk bleef wel vlak bij mij.

Het enige dat ik onthouden heb van het gesprek in de wagen, die avond
was dat ik er alleen voor stond. Vanaf toen wist ik dat.
En het is later nog een aantal keren juist gebleken ook. 
Dank zij die politie-interventie heb ik intijds beseft wat voor soort mens mijn vader was.
Dat heeft me later voor twee zware vergissingen behoed. 

m - EZW-02/2014, bijgewerkt

op datzelfde onbewoond eiland (vervolg van tekst 317)

Een pincet, een epileertangetje. Dat wil ik ook bijhebben. 
Niet om ongewenste haargroei te verwijderen, er is toch geen
vergrootspiegel op een onbewoond eiland. En geen gewone spiegel ookni. 
Het pincet moet dienen om splinters uit handen en voetzolen te halen.
Want men spoelt aan zonder schoenen, veronderstel ik.

Men kan in een reddingssloep stranden of stuklopen op de riffen, al naargelang het scenario.
En dan zou er een pincet in het EHBO-kistje van de sloep moeten zitten. 
Maar wat als een Schettino* met de sloep weg is en men spoelt aan met een stuk drijfhout?
Daarom zou ik zelf een pincet op zak hebben.
Wanneer ik op het eiland een regenwatervat aan het bouwen ben met boomschors en
ik krijg een houtsplinter in mijn hand, dan haal ik die splinter er uit met … mijn pincet ! 
Als ik een splinter in een voetzool krijg : pincet !

En tegen het ontsteken : spoelen in zout water. In de hoop dat het zeewater daar nog niet te gepollueerd is.
Want in geval van onbewoond eiland kan men ontstekingen missen. Elders eigenlijk ook. 
Brein en koelbloedigheid zeggen : handen & voeten heeft men nodig.
Daarom, tegen de splinters, snel & wel : een pincet !

Dit is zeer in 't verkort weergegeven natuurlijk, want op een onbewoond eiland,
-na een hele tijd zonder ook maar één medemens als klankbord- begint men in steno te denken. 
Luidop de gedachten formuleren zou daartegen kunnen helpen.

Behalve nuttig zou zo'n pincet ook een stukje troost zijn. Een metalen ding.
Dat komt uit de bewoonde wereld, metaal. En over dat ontwerp is nagedacht.
Het is een artefact. Men is dus niet alleen op de wereld.
Ergens, ooit, hebben hoofden zich over het ontwerp van een pincet gebogen.
Liefst het model met schuine uiteinden, niet die brede vlakke.
Afgeschuinde uiteinden grijpen met meer precisie, volgens mij.

m - * Schettino = https://nl.wikipedia.org/wiki/Costa_Concordia_(schip,_2006)#Aanhouding_kapitein , EZW-02/2012, bijgewerkt