Archief

 Monuriki, Fidji 

overleven

Wat ik zeker zou willen bij hebben op een onbewoond eiland is het boek Survival for Dummies. 
Dat bestaat. 'k Wist het niet maar ze hebben het.
Nu ja, de reeks For Dummies is zo uitgebreid.
't Was nogal een niche ook hé, iedereen op deze aardbol is wel in iéts een Dummy.
Er is zelfs een boek Sex for Dummies. In hoeveel talen is het vertaald?
Een paar jaren na het verschijnen ervan hebben we 
de kaap van de zeven miljard soortgenoten overschreden.
Van een niche gesproken …

'k Zou Survival for Dummies zorgvuldig laten drogen in de schaduw.
En er regelmatig lucht in bladeren want anders  kleven de bladen aaneen en
dan wordt nuttige/vitale informatie onbereikbaar.

Drinkbaar water vinden en dat boek redden zijn de eerste taken.
Heeft men een leesbril bij wanneer men aanspoelt op een onbewoond eiland?
Tom Hanks in Cast Away niet, maar ik dus graag wel.

'k Hoop dat het een tropisch eiland is, want voor verkoeling zorgen
lijkt me eenvoudiger dan voor verwarming zorgen.
Met schaduw & bries & zeewater raakt men al een eind in verkoeling.
Verwarming ... dan zou ik al gereedschap willen bijhebben.

In afwachting dat ik drinkbaar water gevonden heb, moet ik regenwater opvangen. 
Ik hoop dat tegen dan het boek droog is en dat mijn leesbril aangespoeld is,
want over regenwater opvangen moet ik een en ander opzoeken. 
En na drinkwater komt vuur maken. 
't Begint te vlotten hé!

Maar dat boek en mijn leesbril wil ik graag bijhebben.
Onder andere.
Hoeveel artikelen mochten we bijhebben?

m - EZW-02/2012, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Cast_Away , https://nl.wikipedia.org/wiki/Monuriki   

decennia later, een chagrijn met een reden

In het rusthuis was een nieuwe bewoonster gekomen. 
Elke namiddag na het dutje zat zij in de gemeenschappelijke ruimte
met luide stem aandoenlijke en triestige verhalen te vertellen
over honden van wie men poten gebroken had,
over hongerige drachtige kattinnen die met stenen opgejaagd werden,
over kinderen die meer slaag dan eten kregen,
over gruweltoestanden tijdens de oorlog …

Die verhalen brachten de anderen uit hun doen, tegen dat hun bezoek er was
zaten de bewoners en de bewoonsters van die verdieping hun tranen weg te snuiven.

De vaste bezoekers waren daar na een paar dagen danig boos over, zelfs nijdig.
Die sombere en deprimerende verhalen verstoorden de gemoedsrust van hun (dierbare) bejaarde
en dat was nergens voor nodig. Daar kwam alleen maar meer medicatie van.
Er volgden bij de directie klachten van de betrokken familieleden.

De mensen van de verpleging gaven de dame in kwestie een hint,
dat haar verhalen toch altijd zo triestig waren.
- Dat is het leven hé kind, antwoordde ze, zo is het leven. Het leven is gene cadeau.

Ja, ze waren realistisch genoeg, de verhalen, uit het leven gegrepen.
Maar elke keer zo gruwelijk en triestig en droef! 

De mensen van de verzorging lieten haar zijdelings verstaan dat
die droeve verhalen toch niet altijd nodig waren.
- Een mens mag toch nog een klapke doen zeker? antwoordde ze ruzieachtig.
  Dat is hier toch geen prison zeker! 

De mensen van het onderhoud deden ook hun best om de dame met een dagelijks babbeltje
tot een meer opgeruimde kijk te brengen. Het mocht niet baten.

En de dame in kwestie was gaande en staande,
haar weghouden uit de gemeenschappelijke ruimte
was niet mogelijk. Ze stapte er zelf naar toe.

De mensen van de verpleging, van de verzorging én die van het onderhoud hadden hun best gedaan. 
Geen resultaat … De directrice werd erbij geroepen.
Zij nam een stoel en dit gesprek zou een tijdje mogen duren, zag ik aan haar gezicht. 
Met een omtrekkende beweging via 'hoe bevalt het u hier nu na twee weken?'
kwam ze bij die droeve deprimerende verhalen.
Of de dame dat nodig vond, dag na dag, dat soort verhalen.

De dame produceerde een vreemd glimlachje, haar ogen werden spleetjes :
- Ik zie de ouwe mannen zo graag wenen.
- De oude mannen? vroeg de directrice, waarom?
Ze was verbaasd.
Ik ook.

De ogen van de dame werden helemaal rond van zo’n domme vraag.
Ze keek eens naar mij aan het andere tafeltje of ik nog zat te luisteren.
Toen boog ze zich quasi vertrouwelijk naar de directrice en fluisterde luid :

- Ooit hebben mannen vrouwen doen wenen.
  Ooit hebben mannen míj doen wenen.
  Nu doe ik hén wenen. 

Et sjlán! zeiden wij vroeger. Pak aan, mannen!   
De rest van het gesprek ben ik niet blijven volgen,
het was tijd voor mijn bewoonster om te gaan wandelen en ik reed haar naar buiten.

Ooit hebben mannen mij doen wenen, nu doe ik hén wenen …     
Het was misschien geen goede reden, maar het was háár reden.
En dat was voor mij voldoende reden.

m - EZW-03/2014 - HiH-02/2015, herzien

te gast bij Wim Helsen, Ann Miller
met een fragment van Dietrich von Hildebrand uit 1927

Reinheid & Maagdelijkheid : Analyse van een ideaal

De liefde verlangt zich te uiten, de overgave te objectiveren die in haar besloten ligt.
Ze verheugt zich over offers voor de beminde,
ze wil hem tonen dat ze hem voor alles en boven alles bemint.
De aardse bruid verlaat het huis van haar ouders en
verbreekt de levensgemeenschap met degenen die haar tot nu toe
met liefde hebben omgeven en tot wie ze behoort,
om de man te volgen, die ze in liefde heeft verkoren.

Zo verlangt de ziel die dronken is van liefde tot Jezus alles te verlaten uit liefde tot Jezus,
'naakt voor Hem te staan’' om alleen te luisteren naar zijn stem, zijn blik te ontvangen in het hart,
om met omgorde lendenen en brandende lamp te wachten op de Bruidegom.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Miller in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a55/ 
10min50



Over Ann Miller : https://nl.wikipedia.org/wiki/An_Miller 
Over Dietrich von Hildebrand, in ‘t Engels : https://en.wikipedia.org/wiki/Dietrich_von_Hildebrand 

Over Reinheid & Maagdelijkheid : analyse van een ideaal - Oorspronkelijke titel : Reinheit und Jungfräuligcheit [!]
Lezen op eigen risico : http://sieplex.com/article/dietrich-von-hildebrand 

van een kruisbestuiving gesproken
Van Goethe naar Dukas naar Disney :
in 1797 een verhalend gedicht, in 1875 een compositie en 1940 een tekenfilm.
Dat idee heeft de tijd gehad om te evolueren hé. En te rijpen.

"De tovenaarsleerling is een ballade van Goethe, geschreven tijdens diens verblijf in Weimar in 1797.

Het verhaal begint met de oude tovenaar die zijn werkplaats verlaat.
Hij laat zijn leerling achter met corvee, vervelende dagelijkse schoonmaakklusjes.
De leerling wordt al gauw moe van het telkens water halen om een ketel te vullen, en
hij betovert daarom een bezemsteel om het werk voor hem te doen.
De leerling is echter nog niet volleerd en kan de bezemsteel niet in bedwang houden.
Al gauw ligt de vloer helemaal onder het water.
De leerling beseft dat hij de bezem niet kan doen stoppen, omdat hij de toverspreuk daarvoor niet kent.
Wanhopig splijt de leerling de bezem in twee delen met een bijl, maar elk van de stukken
pakt weer een emmer en gaat door met water halen, vlugger dan eerst.
Als alles verloren lijkt te gaan in een enorme vloedgolf, komt de oude tovenaar terug.
Hij breekt de betovering en alles komt weer goed.

In de oude versies van het verhaal is de tovenaar heel boos en wordt de leerling door de tovenaar verbannen.
In de versie van Goethe is de tovenaar geamuseerd door de les die de leerling heeft geleerd,
dat met magie voorzichtig omgegaan moet worden, en krijgt de leerling een bolwassing." (…)

"De ballade over de tovenaarsleerling inspireerde de Franse componist Paul Dukas in 1897
om een symfonische versie te maken, getiteld L'Apprenti sorcier."

"Deze muziek inspireerde vervolgens Walt Disney voor een van de delen uit zijn film Fantasia uit 1940.
In deze film speelt Mickey Mouse de rol van tovenaarsleerling (…) "

Na afloop van het filmpje schudden Mickey en dirigent Leopold Stokowski, beiden in silhouet, elkaar de hand.

klank niet te luid zetten,
https://www.youtube.com/watch?v=2DX2yVucz24 
09min41

'k Schat dat ik een jaar of twaalf was toen ik de film Fantasia voor een eerste keer zag en
ik was toen danig onder de indruk van dit fragment, vooral door het slot,
dat Mickey de hand van de dirigent kon schudden. De vermenging van magie en realiteit,
die schemerzone vind ik nu nog altijd interessant terrein.



https://nl.wikipedia.org/wiki/De_tovenaarsleerling_(ballade) , Goethe 1797
https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Dukas , symfonisch werk, 1875
https://nl.wikipedia.org/wiki/Fantasia_(film)#De_Tovenaarsleerling , fragment uit Fantasia 1940
https://nl.wikipedia.org/wiki/Leopold_Stokowski#Woordgrapje_van_Mickey_Mouse , deze scène werd er later uitgeknipt
m - blog-02/2018, voor YvL e.a.

te gast bij Wim Helsen, Walter Damen
met In deze tuin van Ingmar Heytze

Ik heb de wereld lang vertrouwd, mevrouw.
Dat komt, ik had de wereld in mijn hoofd
en alles was wel vreemd maar toch bekend
genoeg en als ik iets vergeten was, wist ik het
vaak een half uur later weer en anders deed
het er niet toe. Er waren nog de grote vragen
waarop niemand ooit een antwoord krijgt,
Die keek ik aan van dag tot dag.

Wat bleef ik goedgelovig toen mijn hoofd werd
werd leeggestolen, recht achter mijn ogen,
vreemde foto’s op de kast, wie ik nog kende
was verdwenen. Berg uw camera maar
op, u bent te laat; vanochtend moffelde
een zuster, ik heb het zelf gezien, de laatste
restjes van mijn wereld in haar binnenzak.

In deze tuin, Ingmar Heytze

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Damen in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a54/ 
11min50



Over Walter Damen : advocaat-strafpleiter acteur, schrijver, … weinig documentatie gevonden
Acteren zit Walter Damen in het bloed. Familieleden van de Antwerpse advocaat zijn onder meer
Witse-acteur Hubert Damen, De Ridder-actrice Katelijne Damen en ex-K3-lid Karen Damen.

Over Ingmar Heytze : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ingmar_Heytze 

een stukje woordverklaring

De oudste zoon van mijn zus Laura was toen 12, ongeveer.

- Lokaal, wat wil dat zeggen?
- Een ruimte met een bestemming, zoals een klaslokaal bvb of een stemlokaal, of een …
- Jamaar!
- Jamaar wat? (en ik typte verder aan waarmee ik bezig was)
- Als ze zeggen 'mogelijk lokaal buien'.
- Ah, dan betekent het plaatselijk, 'plaatselijk buien mogelijk'.
- Hoe plaatselijk? Op het sportplein wel maar op de speelplaats niet?
- Zoiets ja, een bui begint ergens en stopt ergens.
  Op zee kan men buien van ver zien hangen, met een scherpe scheidingslijn.
  Wanneer we een bui invaren zien we het deck van aan de voorpiek nat worden en iets later pas wordt …
- Jaja, antwoordde hij ongeduldig. (van zeeverhalen nam hij enkel wat hem op dat moment van pas kwam)
  Kan het hiér regenen en aan de overkant van de straat niet?
- Dat kan ja, een bui begint ergens en stopt ergens.

Achteraf overlas ik het huiswerk.

Vraag : Omschrijf de betekenissen van de term lokaal.
Antwoord : Wanneer het aan de ene kant van de straat regent en op de onpare nummers niet.

Het is toch nog goed gekomen met die jongen hoor. Hij is vorige herfst 31 geworden en geeft al een aantal jaren les.

m HiH-02/2015

te gast bij Wim Helsen, Natalia
met een brief van haar vader aan haar oudste zus

Gent, 11 december 1980

Patricia,

Als deze brief in Knokke aankomt, zit ge waarschijnlijk vlak bij uw verjaardag.
Achttien jaar! In jouw ogenwaarschijnlijk de drempel van de volwassenheid.
32 jaar terug schreef ik bij deze gelegenheid een brief aan vader en moeder,
die ik onlangs terug gevonden heb tussen oude paperassen,
bij gelegenheid laat ik hem wel eens lezen.
Ik kan hier zeggen dat ik een goede zoon geweest was voor goede ouders.
En het leven gaat verder.

Vandaag komt uw zusje Nathalie naar huis.
In de euforie van de blijde dagen is dit een nieuw begin: een kindje geboren uit liefde.
Om de beurt wordt ze door Arlette en mij verwend, vertroeteld en gewiegd.
Wat een weelde.
Dat ik dat nog mag beleven heeft me oneindig veel balsem gesmeerd op de troebelen van de laatste jaren.
Maar bon, ieder leven heeft zijn ups en downs en binnenin moet ieder voor zichzelf uitmaken
waarmee hij of zij als goed mens wil naar buiten treden.
Mijn grootste dochter gaat nu een verjaardag vieren
waar zeker een deeltje van haar hart bij papa zal zijn.
Ik wens haar voor alles het beste, het mooiste en een gewetensvolle familiale rijpheid!

Papa

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Natalia in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a53/ 
08min03



Over Natalia, Natalie Druyts : https://nl.wikipedia.org/wiki/Natalia_Druyts

Roots

Ze kijkt naar jou minzaam via het scherm,
jouw achtergebleven mama,
ginds in je verre vaderland
Zo fier  toon je haar jouw kind
in dit gelukkige moment

Toch knaagt het heimwee
dat de vreugde der dagen verteert,
en jou laat dromen
van een terugkeer
naar je roots

Je reist bijwijlen naar je thuisland,
zoent lachend je mama,  oh feest !
Het  afscheid met een traan
die traag vloeit over je wang.

Koester stil je heerlijke herinneringen,
geworteld en open gebloeid in jouw land
Wil je een blije toekomst zien
waarin een liefdevol leven
je heimwee overwint ?

Elisa
24/04/2014

het land van belofte >< het land van herkomst

Het licht, de geuren, de kleuren, de klanken, de smaken,
alles was anders, alles was ongekend vreemd in het land van belofte.
Andere kledij, gebruiken, gewoonten, omgangsvormen.
Andere problemen met gans eigen oplossingen.
Andere stiltes.
Veel lawaai maar weinig geluid dat men kent.
Er zijn dingen die wennen. Andere niet, nooit.

Hoe voelde een kind zich dat blij naar het internaat vertrok, of
hoe voelde een natuurmens zich die misschien opgelucht aan een paar dagen ziekenhuis begint.
Hoe voelde een jongeman zich als hij van land verhuist, op weg naar de gouden toekomst.
Hoe voelde een jonge vrouw zich die ooit de liefde gevolgd is naar een land van melk en honing.
Hoopvol? Gedreven? Vol goede moed?

Ontheemd. Na verloop van tijd, na de zoveelste situatie waarbij men weer geen aansluiting voelt
is er plots die verlatenheid. Een gevoel van totale allenigheid. Het faliekant besef van leegte.
De werkelijkheid heeft de euforie ingehaald.
Het internaat is niet vrolijk, het ziekenhuis geneest niet, de toekomst is knokken, melk en honing hebben een prijs.
De roes is over en het wakker worden is grauw want allenigheid is een handicap.
Ontheemd. Definitief en onomkeerbaar weg van de herkomst.
En dan kruipt de hunkering binnen, een hunkering die iemand uiteindelijk kan verteren.

Schrijnend wordt het wanneer er kinderen komen, nu kán ze niet meer terug,
al had ze er voor zichzelf wel aan gedacht, het voor zichzelf ook wel gewild.
Maar ze is niet meer enkel zichzelf, er loopt nu een stuk van haar op eigen beentjes.
Ze moet nu geloven in een toekomst die zijzelf zó niet meer ziet.
De verantwoordelijkheid voor dat onafhankelijk eigen stuk veegt haar eigen verlangen brutaal opzij.


De dromen van vroeger zijn een juk geworden.
De hunkering, die blijft.

illustratie Young Astronomer van Brian Kershisnik - gedicht geplaatst met toestemming van Elisa, de auteur
m- 02/2018, blog

te gast bij Wim Helsen, Herman van Rompuy
met de Inaugurele rede van J.F. Kennedy

(…) de laatste alinea’s

In de lange geschiedenis van de wereld was slechts aan een paar generaties de rol toebedeeld
de vrijheid te verdedigen op het tijdstip van het grootste gevaar.
Ik deins niet terug voor die mogelijkheid; ik verwelkom haar.
Ik geloof niet dat iemand van ons van plaats zou willen wisselen met enig ander volk of generatie.
De energie, het geloof, de toewijding die we aan dit streven bieden zal licht schenken aan ons land
en aan iedereen die het dient - en zal gloeien van het vuur dat de wereld werkelijk kan verlichten.

En dus, mijn mede-Amerikanen: vraag niet wat uw land voor u kan doen - vraag wat u kan doen voor uw land.
Mijn medeburgers van de wereld: vraag niet wat Amerika zal doen voor u,
maar wat we samen kunnen doen voor de vrijheid van de mens.

Tenslotte, of u nu burgers van Amerika of burgers van de wereld bent,
vraag van ons hier dezelfde hoge normen van kracht en opoffering die we vragen van u.
Met een rein geweten als enige beloning, met de geschiedenis als eindoordeel voor onze daden,
laat ons voortgaan het land te leiden waarvan we houden, Hem vragend om Zijn zegen en Zijn hulp,
maar wetend dat Gods werk hier op aarde waarlijk ons eigen werk moet zijn.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Rompuy in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a52/ 
12min45



Over Herman van Rompuy : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_Van_Rompuy 
Over John F. Kennedy : https://nl.wikipedia.org/wiki/John_F._Kennedy 
Over de Inaugurele rede, volledige tekst : https://nl.wikisource.org/wiki/Inaugurele_rede_van_John_F._Kennedy

iets over rekenvaardigheden

De basisblokjes hebben als groot voordeel
dat jonge kinderen al doende reeds iets leren over verhoudingen.

Ze hebben als nadeel dat ge gedurende een paar jaren (de lego-jaren)
niet meer op uw sokken over het tapijt kunt lopen, want die blokjes kunnen lelijk pijn doen,
vooral de hele kleintjes, rechts bovenaan op de foto’s.  
Die veroorzaken een nijdige pijnscheut in de voet en ge valt u haast een breuk.

Voor de foto heeft een bereidwillige ziel erbij geschreven hoe het zit
met die blokjes en het aantal toppekes.
In de praktijk, in bouwsels, doet een kind dat intuïtief kloppen, zonder cijferwerk. 
                         

Ooit moet kindlief leren dat 3/4 ook 12/16 kunnen zijn, enzoverder, maar dat is voor later.
Eerst spelen. 
Fortuinen werden ooit besteed aan blokjes voor de kinderen van mijn zussen.
En als de kinderen dan in het tweede of in het derde studiejaar intuïtief meekonden met het begrip breuken,
en met het rekenen in breuken, dan beroemden de respectievelijke vaders zich plots op
de goede genen die ze doorgegeven hadden en ze droomden verder over carrières voor hun nakomelingetjes. 
De Nobelprijzen die daar bij hoorden zijn nog niet afgehaald.  

m
EZW-02/2014, http://lifehacking.nl/productiviteit-tips/verbeter-de-rekenvaardigheden-van-je-kind-met-lego/