Archief

te gast bij Wim Helsen, Jeanne Devos
met de Exodus uit het Oude Testament

3/05  Toen sprak Jahwe "Doe uw schoenen uit, want de plaats waar gij staat is heilige grond
3/07  Ik heb de ellende van mijn volk gezien, de jammerklachten om zijn onderdrukkers gehoord.
         Ik ken hun lijden en ik daal af om mijn volk te bevrijden.
3/10  Ga er dus heen, ik zend u. Gij moet mijn volk naar de vrijheid leiden."
3/11  Maar Mozes sprak tot God: "Wie ben ik dat ik naar Farao zou gaan en dat ik uw volk uit Egypte zou leiden?"
        God antwoordde: "Ik zal er zijn."
4/10  Maar Mozes sprak tot Jahwe: "Ik ben geen redenaar, ik ben dat nooit geweest
        en ik ben het ook nu niet. Ik spreek moeilijk en traag."
4/12  "Ga nu maar, ik zal u bijstaan als ge spreekt en u ingeven wat ge moet zeggen."
        Maar Mozes bracht hier tegenin: "Neem mij niet kwalijk Heer, zend liever iemand anders."
4/14  Jahwe sprak "Uw broer Aaron de Leviet is er toch nog? Ik weet dat hij een goed spreker is.
        Ik zal u beiden bijstaan als ge moet spreken en u ingeven wat ge moet doen. Hij zal uw mond zijn."

Exodus – Oud Testament

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Devos in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a19/
16min03

Over Jeanne Devos : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jeanne_Devos_(zuster) 

In december 2011 was ze te gast bij Martin Heylen in het programma 'God en klein Pierke'
http://staf-de-wilde.skynetblogs.be/archive/2011/12/27/jeanne-devos-in-god-en-klein-pierke.html ! efkes lezen

Over de Exodus : https://nl.wikipedia.org/wiki/Exodus_(boek) 

m

sociale geplogenheden

Nieuwe buren welkom gaan heten, gaan aanbellen, dat hebben LM & ik nog nooit gedaan.
En voor ik LM kende heb ik het zelf ook nooit gedaan.

Gedeeltelijk uit schroom (willen die mensen dat wel?)
en voor het overgrote deel omdat de nieuwkomers, die we van haar noch pluim kennen,
niet van in het begin moesten weten dat onze woonst
12 maanden op de 24 onbewoond was vanwege contracten bij de koopvaardij. 
Want bij een kennismakingsgesprek komt ook de job ter sprake hé.
Dus eerst gaan kennismaken om vervolgens te zeggen
dat we de helft van de tijd afwezig waren, kweeni.

In ons geval heeft de job een duidelijk merkbare stempel gedrukt op ons sociaal leven.
Maar dat wisten we van in het begin, dat maakt deel uit van de neveneffecten.

‘k Zal de nieuwe buren wel aanspreken, bij gelegenheid
en we doen dan een babbeltje op de stoep, op het tuinpad, op de inrit,
op het pleintje tussen de garages, bij de vuilnisbakken, op weg naar de bushalte,
op weg naar de supermarkt … 

Maar gaan aanbellen om hen te verwelkomen? Nee.
Liever niet, ‘k zou mezelf opdringerig vinden.

m
EZW 11/2013, herzien

uit de reeks keukenblunders : de elastiekjes

Het was de dag na vertrek uit haven en we hadden verse proviand aan boord.
De chef-kok had ongeveer de hele voormiddag in de koelkamers doorgebracht
om de marchandise te herschikken tot alle artikelen op hun eigen plaats gestouwd waren.
De tweede kok/bakker had voor de lunch gezorgd
en na de middagservice konden we van 13h tot 15h gaan siësten. (service coupé, heette dat toen)

Behalve de koksmaat, hij mocht die zondag overuren doen.
Peterselie hakken. Niet één bosje, het waren een paar bakken vol bosjes.
Die moesten allemaal fijngehakt worden en ingepakt worden, klaar voor de diepvriezers.
Dat zijn de koelkamers op -20°C
De chef zei in het buitengaan "De steeltjes moogt ge in de grosse caisse doen".

De grosse caisse is de allergrootste kookpot van de keukenbatterij.
Ik denk een 80L inhoud. Hij wordt nooit vol gebruikt natuurlijk.
Wel halfvol, om bouillon te trekken.
Dus 40L bouillon per keer, goed voor ongeveer vier à vijf dagen.
En daar mochten al de steeltjes van al de bosjes peterselie bij.
De pot bouillon was het troetelkindje van die chef.

’s Anderendaags neemt de chef de nodige bouillon om aan de soep te beginnen.
Dat gaat met pollepels van een liter. 
Op hoog vuur begon de soep vreemd te ruiken.
Naar rubber. Soep die naar rubber ruikt …?
Misschien lag er ergens een paar keukenhandschoenen op een te warme plek ?

Wat was er gebeurd: de koksmaat had voor hij de peterselie begon te hakken
alle steeltjes van de bosjes gesneden en die pakjes met steeltjes
in de bouillon gekiept, met de elastiekjes er nog aan. Met de elastiekjes er nog aan! 
Op laag vuur in de bouillon gaven de elastiekjes geen merkbare geur af.
En wanneer een keuken in bedrijf is zijn er zoveel aroma’s die een geur kunnen maskeren. 
Maar ’s anderendaags in de voormiddag op hoog vuur
begonnen die elastiekjes wél merkbare geur af te geven. Ramp³.

Hoe had de chef die elastiekjes niet zien liggen in de liter-pollepels?
Toen waren ze nog beige. Nu zijn elastiekjes in de voeding blauw. Toen nog niet.

Ongeveer 40 L bouillon was verkorven.
En er was weer 24hrs of langer nodig om opnieuw bouillon te trekken.

De soep van die dag mocht overboord,
de bouillon mocht overboord en
als het aan de chef gelegen had
ging de koksmaat ook overboord.

m

EZW-05/2013, HiH-12/2014

een oplossing à la Pa

40+, niet de meest rustige periode in een mens haar leven. 
De kinderen zijn aan het puberen, de echtgenoot heeft een midlife en
Pa & Ma leven alweer lang genoeg alleen
om hun eigen eigenaardigheden óók tot volle bloei gebracht te hebben. 
Kortom, de fleur van het leven, de leeftijd van 40+.

Pa had jaren geleden de oude tuinroller weggedaan en
vervangen door het model dat
voor gebruik met water gevuld wordt om gewicht te maken
en
na gebruik, voor gemakkelijk transport, weer kan worden geleegd.

Een concept waarin hij zich toen kon vinden. Zijn dochters hadden ook moestuinen
en die roller kon licht & vlot & handig van tuin naar tuin vervoerd worden.
Het toestel zou overwinteren bij de oudste dochter in de garage,
daar was meer plaats dan in zijn tuinhuis.
Vandaag kwam ze de roller ophalen.

Na het koffietje met Ma stond het toestel al gereed naast haar wagen.
"Da's echt onze Pa hé, zo zorgzaam", dacht ze met een glimlach.

Toen ze de roller in de kofferbak wou heffen bewoog het ding geen millimeter.
Zij ging terug naar de keuken en vroeg waar ergens ze de roller mocht legen.
Waarop Pa, tamelijk tevreden over zichzelf met zijn oplossing van eigen vinding: 
"Die moet ge niet meer legen, meiske, nooit meer. Daar zijt ge van af.
Uw zuster zei dat het water daarin zo vreselijk-rot gaat stinken,
daarom heb ik hem gevuld met cement."

m
EZW-12/2011, HiH-12/2014, herwerkt

oma heeft een scooter !

De Steenstraat is afgezet. Er zijn ingrepen gepland.
Het verkeer wordt omgeleid langs bij ons.

Daardoor zijn wij sinds een week of wat een drukke straat.
Tijdens de spitsuren dan. En ’t is dorpsdrukte, niet echt storend.
16h : schoolkinderen, bussen & busjes en
gisteren ook een Oma met een seniorenscooter.
Een tamelijk jonge Oma voor zo’n scooter.

Op de stoep hier rechtover zag ik tussen de kinderwagens en de fietsjes
de scooter behoedzaam naar voor wielen.
De oma had zo’n ouderwets plastic regenkapje aan.
Nog van háár Oma?
En op haar schoot zat een kostbare vracht in een sjaal gebonden : een kleuter.

Dat moet zalig zijn, op de schoot bij Oma in een scooter naar huis rijden.
Veel gezelliger dan helemaal alleen achterop de fiets
vastgesnoerd zitten in een plastic kuip waar enkel zijdelings iets te bekijken valt.
Of moeten meerijden in zo’n kinderbak op de hoogte van de uitlaatpijpen van de auto’s.
Dan liever op de schoot bij Oma!

Het drizzelt een beetje, maar dat maakt niet uit. Seffes zijn ze thuis daar is het droog.
Daar zijn warme handdoeken. En misschien is er een pannekoek. Met choco.

‘k Kan me voorstellen dat de Oma echt blij was toen haar scooter geleverd werd :
nu kan ze terug de kleine gaan afhalen van school en
haar kabouter een uurtje of wat bijhouden.

m
Ja, met choco, 'k ben er bijna zeker van.
EZW-06/2012, HiH-12/2014, herzien

de Tuinstoel van haar Oma

Kort na de zomer was hij bij haar ingetrokken.
Hij was mécanicien en hij hij kon overweg met metalen, lassen en zo …
Dat zal van pas komen ook, dacht ze, een Handige Harry in huis.

Ze had als eens iets over een barbecue laten horen, maar dat was er nog niet van gekomen.
Ze had zo’n uitgesneden metalen ton in gedachten, met daarin een rooster. En met een onderstel.
De werkwijze staat uitgelegd op het Net. Maar er was geen haast bij. 

 

En op een dag, ongeveer zes maanden later, stond er een verrassing voor haar klaar.
Mevrouw had een barbecue gevraagd? Mevrouw kreeg een barbecue!

 

Ze kon nog net een gil bedwingen. Dat meubel was vintage!
Die stoel had ze nog gekregen van haar grootmoeder!
Die stoel stond klaar om opgeknapt te worden …

En ze moest het hoofd buigen voor een feit :
in denkwerk is hij een knoeierd.
Maar zijn goed hart is een realiteit,
dus houdt ze hem, want hij is een goeierd.

m
EZW-11/2012 – naar een idee van BG

aquagym ~ een poging

Mijn zus doet sinds kort aquagym en dat ik ab-so-lúút mee moet! 
'k Ben helemaal overtuigd van het nut en de heilzame werking van aquagym
maar ik vind zwembaden akelig.

Het galmt er.

Als kind vond ik dat niet erg, integendeel,
het gejoel dat men al hoorde bij het binnenkomen
maakte deel uit van de sfeer, was een deel van de voorpret.
Later heette dat gejoel lawaai en kreeg ik er hoofdpijn van.

Er hangt chloor in de lucht.

Vroeger vond ik dat ook de chloorgeur erbij hoorde,
tot de dag dat die geur me de ademhaling bemoeilijkte.
Met bleekwater voor huishoudelijk gebruik heb ik geen moeite.
Die geur vult niet de hele ruimte en die geur is ook zo weer weg.
Maar als alle beschikbare ademlucht chloor bevat wordt het ineens iets anders.
Dan moet ík daar weg. 
'k Denk dat het van '86 of '88 geleden is dat ik nog in een overdekt zwembad geweest ben.

Een openluchtzwembad dan? Daar is de lucht oké ...
Nee, daar is op warme zomerdagen teveel volk & ook herrie soms.
Ik heb geen zin om aan de ingang rechtsomkeer te maken en
onverrichter zake naar huis te komen. Daarom ga ik gewoon niet.

Een zwemvijver? Nee ook niet. Liever niet. Eigenlijk helemaal niet. 
In vijvers zitten beesten. Ik ben dan wel het grootste beest in die poel,
maar ik moet niet hebben van dat klein gekrioel in stilstaand water. Dus blijf ik eruit.

Een meer dan? Daar zit zowat stroming in en dat beweegt dan toch.
Nee ook niet. Ik ben bang van groot stilstaand water want de onderliggende stromingen
betrouw ik niet. En die zoetwaterbewoners ook niet. 
Ooit ben ik eens samen met mijn zus Laura en  haar 4 kinderen
naar een meer geweest en ik heb heel de namiddag
op de uitkijk gestaan of niet een of ander monster
de kinderen zou meesleuren naar donkere koude diepten. 
Ja, iémand moet toch met die onwaarschijnlijkheden rekening houden hé.
En dan die moddergeur...

De zee! Dat is geen stilstaand water.
Welke zee?
In de Noordzee zitten kwallen,
de Middellandse zee is een open riool/beerput
en in nog zuidelijker wateren zitten haaien.

Het enige wat me rest is een privé openluchtzwembadje :
geen galm, geen chloorlucht, geen beestjes, monsters, riooltoestanden, kwallen of haaien.
Maar een zwembadje zal hier op het terras (2 hoog) moeilijk worden. 
Jammer. 'k Had graag iets over water geschreven vandaag, maar dat lukt dus niet.

m
EZW-12/2011, HiH-12/2014, bijgewerkt

een achtergelaten boodschappenlijstje

1 flesje tabasco
1 pak water
keukenpapier

En dat is het. Op een stukje karton van 4 op 4 cm.
Een keurig handschrift, goed leesbaar, men heeft de tijd genomen om het te schrijven.
Vermoedelijk een oudere persoon. Denkelijk een man.
Hij heeft het zelf opgeschreven,
op een stukje karton omdat niks bruikbaars weggegooid wordt.
Misschien heeft hij in een atelier gewerkt?
Daar wordt ook op van alles geschreven, op hout, lei, karton,
het hoeft geen papier te zijn.

Zijn echtgenote heeft het gedicteerd. Of zijn dochter.
Die twee vrouwen waken er over dat ze
hem bezig houden en in beweging houden en zijn ego onderhouden.
Daarom moet Pa het zelf opschrijven.

Omdat de dochter paprika’s aan het spoelen is : schrijft gij dat efkes Pa? Mijn handen zijn nat.
Omdat haar moeder ‘haar bril niet vindt’: schrijf gij dat eens, Jean.
Hem vooral bezig houden, had de dokter gezegd.
En Jean schreef dus zorgvuldig op
wat de vrouwen in zijn leven vonden dat hij nog aankon:

- een flesje tabasco Pa, voor bij de spaghetti.
- een pak water Jean, ’t is de laatste fles. (6 x 1,5L = 9kg)
Zo’n pak water van 9 kg kan hij na een leven van fysieke arbeid nog zeker heffen.
Daarover waren de moeder, de dochter en de huisarts het eens.
- een pak keukenrollen,
dat weegt niks, maar het maakt wel de caddie vol. Dan heeft hij het gevoel
dat hij met een volle kar naar huis komt,
dat hij het zwaar werk doet en aankan, voor de vrouwen in het huis.

het lijstje bevat
iets voor fysieke kracht : 9 kg aan water,
iets voor het ego, de caddie vol maken en
iets voor de focus, een flesje/doosje tabasco vinden in de afdeling kruiderijen en tafelzuren.

Jean gaat niet om boodschappen, hij is op missie.
En de vrouwen in zijn leven zien hem graag:

- Ma, zou hij nog weten dat het groene tabasco moet zijn?
- Laat maar zo meiske ..., laat maar zo.

Het eist zijn tol, iemand graag zien voor wie de wereld nog 4cm op 4 is.

m
EZW-12/2012

te gast bij Wim Helsen, Herr Seele met
De avonturen van Pa Pinkelman & Tante Pollewop van Godfried Bomans

Tante Pollewop zoekt Pa Pinkelman

Reeds gedurende vijf maanden leeft Tante Pollewop
in het Tehuis voor Corpulente Dames en kwijnt
daar gestadig weg. Zij wordt steeds neerslachtiger
en steeds dikker. Dit nu is aldus gekomen.

Na Kareltje en Flop in Bussum te hebben
achtergelaten, is zij met Pa Pinkelman in haar eigen
huisje getrokken en daar onmiddellijk thee gaan zetten.
U herinnert zich dat toch wel? Maar reeds
de volgende dag is er een ambtenaar gekomen om te
informeren ‘hoe het eigenlijk zat’. Pa Pinkelman
haalde uit de broodtrommel alle formulieren, die
hij in zijn lange leven niet had weg gegooid, maar
er ontbraken er acht en dertig.

Tante Pollewop vond er toen in haar naaidoosje
nog drie, waaronder een verklaring dat zij geboren
was en een oud schoolrapport. Maar het was lang
niet genoeg voor de ambtenaar. Hij wilde met
dertig formulieren genoegen nemen, maar
daaronder ging hij niet. Hij liet niet met zich spelen,
zei hij. Hij was niet gek.

De avonturen van tante Pollewop, Godfried Bomans

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Herr Seele in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a18/
10min31

Over Herr Seele : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herr_Seele
Over Godfried Bomans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Godfried_Bomans 

https://nl.wikipedia.org/wiki/De_avonturen_van_Pa_Pinkelman 
illustraties Carol Voges : https://nl.wikipedia.org/wiki/Carol_Voges

m

klompen & de slippers van mijn leven

platijn / plattijn :  Benaming van zeker schoeisel, dat in verschillende tijden een verschillenden vorm had;
inzonderheid een schoeisel, bestaande uit een houten onderstuk,
met van boven een riem om het onder den voet te bevestigen.

Trip, muil op houten blok. Eertijds soms ook van een ijzeren beslag voorzien.

De platijnen dienden om den voet in te steken als men dezen bij het gaan niet vuil of nat wilde maken,
of om des winters niet met den kouden vloer in aanraking te komen.

‘een schoen met houten zool en lederen bovenbekleding’. 

-------

Ziezo, dat weten we ook weeral.

De beschrijvingen doen me denken aan de Zweedse klompen. 
Zo rond ’81 waren ze nog overal te verkrijgen. Men zag ze ook overal.
Ze werden veel gedragen door mensen met staande beroepen.
Verpleegkundigen, de mensen van de bakkerij, de mensen van de keuken…
Ik wou ook zo’n paar. Witte. Om te dragen aan boord.
Klompen met ingebouwde steunzolen!
Gedaan met de vermoeide benen en de pijnlijke enkels ’s avonds.

En klompen zijn niet open aan de teen.
Dat is een groot voordeel wanneer het schip bulk vervoert en
het kolengruis of de bauxiet of het ammoniumsulfaat
door de deuren komt binnenwaaien en zich in hoeken en spleten nestelt.

De kok en de bakker droegen ze toch ook, waarom ik dan niet?
Kermille, dat ik daar niet eerder aan gedacht had.
En ik kocht gelijk twee paar.
Witte voor tijdens de service-uren, zwarte voor de uren van onderhoud.

Waar ik niet aan gedacht had, was dat aan boord de vloerbekleding op een stalen plaat ligt
en dat daardoor het geluid van de klompen in het kasteel (de bewoning)
veel verder draagt dan in een gebouw aan de wal.
En aan boord is er altijd wel iémand die slaapt of moet gaan slapen,
omdat er de klok rond gevaren, dus gewerkt wordt.

Van de klompen van de kok en de bakker had men zo geen last,
onder de keuken liggen geen cabines, daar liggen het magazijn en de koelkamers.
En de keuken heeft een betegelde vloer, daar ligt een dikkere chape dan in de andere ruimtes
en op alle andere decks, waar een lichtere vloerbekleding ligt.
De derde dag werd ik verzocht mijn klompen uit te laten.
Oók in de mess, want daaronder lagen de cabines van de bemanning.

Iedereen werd er oren-dol van, van die houten zolen, behalve de keukencollega’s en ik.
Ik zweefde op mijn klompjes, maar ik kon ze dus niet meer dragen. 
Daar ging mijn goed idee. De klompen konden al terug de valies in en
het contract zou nog zes maanden duren. 
‘k Had wel ander schoeisel bij, maar dat was de bedoeling niet hé.
Dat waren trouwens geen werkschoenen.

In Brasil ben ik dan geschikte werkschoenen gaan zoeken.
Van het plaatselijk aanbod kwamen enkel slippers in aanmerking.
De solide versie van het strandschoeisel, op stevige rubber plateau’s van ongeveer 2cm dik.
Antislip-slippers, met onder de zool ribbels tegen de aquaplaning.
Heel stille en stevige, veerkrachtige, heel bruikbare en comfortabele werkslippers,
gevonden in een onooglijk winkeltje in een havenbuurt.
‘k Mis ze soms nog, ze liepen zo mals! 
‘k Had toen drie paar moeten kopen. Of 30 paar, van ’81 tot nu.

m
EZW-04/2013, HiH-11/2014, bijgewerkt