Archief

De dirigent

Zwierig schrijft
zijn dirigeerstokje
vreemde tekens
in de lucht

Beweeglijk dansend
knikkend heen en weer
bespeelt en stuurt hij
zijn muzikanten

Een leven lang

Tot zonder respijt
zachte tonen
dromend weemoed
mijmeren

en hij zich statig
om zal keren
moe, tevreden,
plechtig buigen

Jubelend applaus
sluit zacht de deuren
na het allerlaatste
afscheid

Elisa
08/05/2010 

 1957
- Alle muzikanten gaan naar de hemel want de Grote Dirigent neemt elke noot aan als gebed.
- Ook valse noten? Van de oefeningen?
- Vooral die, zuchtte mijn grootvader Pit, die een geduldig en zachtaardig mens was.

'k Heb hem gekend tot mijn zes jaar. Hij was orkestmeester en stond in voor
het studeren van de stukken zodat wanneer de repetities begonnen,
de dirigent zich kon bezig houden met dirigeren.
Zo heeft Pit heel wat valse noten gehoord in zijn leven.

Mopjes en anekdotes die met muziek te maken hadden
werden nog lang na zijn overlijden herhaald.
Soms nu weer, voor zijn achterkleinkinderen en hun kroost zijn die mopjes gloednieuw en recent ook
want na een generatie niks wordt er weer zelf muziek gemaakt door zijn nakomelingen.
Dat vind ik mooi, dat iemand verder leeft in mopjes.
Het maakt deel uit van de Kleine Geschiedenis van de Gewone Mens.

Door Pit krijgen straatmuzikanten en musicerende bedelaars van mij een bijdrage.
Al ben ik daar de laatste jaren veel selectiever in geworden.
Na al die muntstukken hebben ze mij ondertussen al wel een plaatsje de hemel in gefiedeld.

“vreemde tekens in de lucht”

Dat dacht ik ook, dat Pit de muziek in de lucht schreef en
de muzikanten konden dan lezen wat ze moesten spelen.
In de lucht schrijven was gewoon iets van de grote mensen. Meer niet.

m
HiH-12/2015 -  gedicht geplaatst met toestemming van Greta Aerts, de auteur 

plaatselijk bewolkt ~ stille helden

“Het filmpje is geregisseerd door Peter Sohn. Sohn kreeg volgens eigen zeggen
het idee voor de film na het zien van de openingsscène van Dombo
waarin de ooievaars de babydieren bezorgen bij het circus.
Dit zette hem aan het denken over waar deze babydieren dan vandaan komen
en waarom de ooievaars ze moeten bezorgen. (…)
Hoog in de wolken creëren levende wolken, dag in, dag uit, baby-mensen en -dieren,
die ze vervolgens door hun ooievaars laten bezorgen.
Gus, een eenzame grijze wolk, heeft de ondankbare taak om jonge roofdieren
en andere minder aantrekkelijke creaties zoals krokodillen en stekelvarkens te maken.
Zijn ooievaar Peck is er ook niet blij mee, daar hij vaak door deze dieren gebeten of geprikt wordt.”

Na elke opdracht is de vogel meer gehavend en het is bijna schrijnend
dat hij nog een volgende opdracht wil aanvaarden.
Wat zou de bedoeling van het filmpje zijn,
de kijker vertellen dat plichtsbesef iets heldhaftigs heeft?

Want zo zijn er legioenen hé, de stille helden als deze vogel,
die dag-in-dag-uit hun job blijven doen, die maken dat de wereld blijft draaien.



tekenfilm zonder woorden, enkel muziek en geluidjes,
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=PfyJQEIsMt0
05min19 van uw tijd en elke seconde waard

m
https://nl.wikipedia.org/wiki/Plaatselijk_Bewolkt , 30/10/2017, blog

de jongens van de communicatie

‘k Ben zeer dikwijls in gesprek met hierboven.
Soms met een hele trits wezens, navenant waarmee ik bezig ben.

De katholieke heiligen maken zo geen deel uit van mijn netwerk.
Wij hebben niks met mekaar. Ik aanroep hen niet en zij bezorgen mij geen kwalen,
tot hier toe werkt dat systeem, wij gaan mekaar beleefd uit de weg.

Wie ik er wél alle dagen bij roep zijn Hermes (een Griek) en Mercurius (een Romein).
Wanneer er geschreven wordt ben ik met die twee bijna continu in gesprek. 
Zij zijn de godheden van de communicatie hé. Awel, ze mogen iets doen voor die titel ook.

Als het schrijfsel een vertelsel wordt aanroep ik hen niet,
dan heb ik geen hulp nodig, dat kan ik alleen, een verhaaltje neerpoten.
Soms komen ze dan meelezen, heb ik de indruk.
Van hen kan ik dat verdragen hoor, zij weten soms beter dan ik hoe het verhaal moet worden. 
Maar als we/ze beginnen uitweiden en het wordt gezwam, dan jaag ik hen weg.
Zwammen kan ik evengoed alleen en die alinea’s dienen toch maar om achteraf te deleten.
Soms verwijder ik niet genoeg gezwam. Kweetet. Kweetet.Kwéétet.

Als het schrijfsel een relaas wordt, dan haal ik hen erbij,
want dan moet er opgezocht worden en dat mag een beetje vooruit gaan
zonder al te veel vergissingen, want vergissingen remmen af. 
Hermes en Mercurius zijn boodschappers, beroeps, al eeuwen,
daardoor kunnen zij helpen om snel informatie te verzamelen.
Ze hebben vleugeltjes aan hun sandalen en op hun helm.
’t Zijn kwieke jongens hoor.
Met z’n dagen natuurlijk, want ’t zijn geen opperwezens hé.

Als het schrijfsel een argumentatie moet worden, dan heb ik hen echt nodig.
Kom Jongens, allebei hier komen, dit is voor serieus, dit moet juist zijn, tot op de millimeter. 
Na een tijdje komen zij. En vermits woorden hun gereedschappen zijn,
mag ik al eens een ietske lenen uit hun alaambak.

Dan is er nog een soort schrijfsel.
Daarvoor leun ik bijna helemaal op hen omdat mijn woorden dan tekort schieten.
Dat is wanneer iemand gesteund moet worden. 
Jongens, vraag ik dan, de mail kan ik zelf verzenden maar
wilt gellie er alstubliéft voor zorgen dat de boodschap overkomt? 
En dan kan ik alleen maar hopen/bidden dat zij ervoor zorgen
dat de boodschap niet opdringerig en genuanceerd genoeg overkomt.

m
EZW-07/2014, HiH-12/2014, herzien

waarom dragen borelingen een mutske

De buurvrouw heeft een nieuw kleinkind en dat vraagt de nodige kraambezoeken natuurlijk.
Haar ander kleinkind is nu musketier.

- Musketier? Waarom geen ninja of een robot, iets van deze tijd?
- Omdat hij La Fille de d'Artagnan gezien heeft.
- Dat is een film uit de jaren 90! Vindt hij die goed? vroeg ik opgetogen.
- Hij vindt Sophie Marceau goed, nuanceerde ze.

Ah, ja, natuurlijk. Hij is tien. In dat stadium van het leven is Sophie Marceau een engel
en heeft hij de andere kanten van het internet nog niet ontdekt.

Hij is twee keer mee geweest naar zijn nieuw nichtje en dat vindt hij genoeg.
Ze is klein. Ze is te klein voor musketiers, om te redden en zo.

- Want dat doén musketiers hoor, zei hij met nadruk, redden.

Terwijl Oma nog eens naar de boreling gaat kijken ga ik de musketier gezelschap houden.

- Ik heb haar al twee keer gezien, zegt hij. Alsof hij zich afvraagt waarom zijn oma
een derde keer nodig heeft om te zien wat er te zien valt : het nieuw nichtje is klein.
En ze draagt een mutske. Zelf mag hij zijn baseballpet niet aanhouden in huis.

- Waarom heeft ze een mutske? vroeg hij.
- Alle borelingen dragen dat, om hun hoofdje warm te houden.
Bezwaar van zijn kant, de baseballpet weer. Die mag hij niet op hebben om zijn hoofd warm te houden.
- Om alle goede wensen in hun hoofdje te houden tot wanneer ze groter zijn en ze die wensen zullen nodig hebben.
  Gij kreeg ook een mutske op uw hoofd toen ge pas geboren waart.
- Ook voor de wensen? Hebt gij toen ook iets gewenst?

Zijn blik werd waakzaam want zelf had hij al zo dikwijls iets gewenst, dat hij mij van fabeltjes verdacht.
Wensen die onder een mutske blijven … pft! Goede wensen tot wanneer ze groter zijn … ‘t zal wel.
- Want dat van Sinterklaas hé, riep hij ruzieachtig, dat was óók niet waar!
- Eh, nee, maar dat is …
- Awel hé, dan is dat van dat mutske ook niet waar!

Er was iets dan hem dwars zat, iets dat de musketiersfeer bedorven had.

Kwam het door mijn verzinsel over het mutske,
lag het aan de baseballpet of
lag het aan de komst van het nichtje?

m
12/2017, blog

Gaan zitten deed pijn, rechtkomen deed pijn en gaan liggen was een marteling.
Dan produceerde hij zo’n klaaglijke geluiden dat ik mijn hart vasthield.
Dit kon niet anders dan ernstig zijn.
Dit werd een ingewikkelde operatie met pijnlijke pinnen in de wervels en langdurige revalidatie, zoveel was zeker.
Dat kon ik opmaken uit zijn gekerm bij het zetten en opstaan en aan het gehuil bij het gaan liggen.
Want zo zitten mannen ineen. Als ze een geluid uiten dan is het ernst in hun wereld.

Voor dat gaan liggen herinnerde ik me plots iets,
op vier pootjes in bed kruipen, dan op één ellenboog zakken en dan pas gaan liggen.
Vanwaar ik dat had weet ik niet meer, maar het hielp. Voorwaarts het bed in. Kruipend.
Dat deed hij en het gehuil zakte aantallen decibels. Enkel gekreun ontsnapte nog zijn lippen.

Dat kruipen is een methode voor hoogzwangere vrouwen, nu weet ik het weer.
Om de rugspieren te ontlasten van het zware werk.
Ik zag het verband niet tussen een hoogzwangere vrouw met een gewicht dat de ruggegraat belast
en het gedoe van een seniore man zonder zo’n beloftevolle buik, maar goed.

Vanmorgen kwam de dokter:
mijn heer des huizes heeft verkrampte rugspieren. Iets met een ontsteking. Op twee spieren in de rug.
Maar dat heb ik ook al gehad, al twee keer, en bij mij was daar zo geen klankspel mee gemoeid!

-----

Toen ik later in geur en kleur aan iemand vertelde over dat typisch mannengedrag antwoordde ze :

- Zo lang ge zijn theatergedoe hoort …, wel, hij is er tenminste nog.
  Als ge niks meer hoort, dan …, dan is dat erg, besloot ze zachtjes.

En ik zweeg.
Verdomme, ik met mijn vertelselkes altijd.

m
11/2017-blog

eindelijk! de krulspies!

Ook al meegemaakt waarschijnlijk. 
De grill zendt beloftes met kruidengeuren. De brochettes zullen mals en sappig zijn want
aan het vuur staat iemand met kennis van zaken. Men heeft al een cavaatje op. Of twee.
En sebiet komt er eten. Vanzelf. Ze brengen de borden.
Kortom, de wereld is mooi en ze ruikt nog lekker ook.

En dan komen de brochettes op tafel. De spiesen zijn groter dan het bord.
Daar moet men het vlees dan afrijgen. Zittend. Dat vraagt kracht.
Maar zittend kan men geen kracht zetten. Met de moed der wanhoop dan maar.
De twee onderste stukken laten zich nog tamelijk vlot afrijgen.
Dan komt het derde stuk. Dat zit vast.
Verbeten en met de tanden op mekaar krijgt men het derde stuk losgewrikt.
Bij het laagste eind van de spies zoeft het stuk vlees naar beneden
en petst in een lekje saus dat op het bord ligt.
Spatjes op het tafelkleed van de gastvrouw, op de eigen bloes en op de mouw van de naaste tafelbuur.
Die draagt een vest, dus dat wordt droogkuis.

Bij het derde stukje vlees was het feestelijk gevoel weg. Wég.
Het tafelen is nu zwoegen geworden.

Ook al meegemaakt?
Er is een oplossing.
Er is nu een spies die wél in het bord past.
Zo simpel dat het geniaal is : de krulspies.

Ze past in het bord, ze ligt dus niet te wentelen of te wiebelen. Deze spies ligt stabiel.
Men kan het vlees er van los snijden ipv het los te rijgen. En ze oogt nog mooi ook.

m
EZW-12/2014, vijf foto’s : http://www.thegreenhead.com/2007/06/curved-shish-kabob-skewers.php

te gast bij Wim Helsen, Brigitte Kaandorp
met 'Zwerversliefde' van Adriaan Roland Holst

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind -

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same' in 't oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom - voor we elkander weer vergeten -
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

van Roland Holst (1888-1976)

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Kaandorp in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a21/
11min37



Haar populariteit is voor een groot deel te danken aan haar absurdistische stijl.
Ze wisselt hilarische stunts af met gevoelige liedjes.
Zij vindt het niet haar missie de wereld te verbeteren, maar wel te entertainen,
met hier en daar het raken van een gevoelige snaar. ~ maar dan wel knal er op !

voor wie tijd en zin heeft, drie staaltjes :
https://www.youtube.com/watch?v=MPZKukS9Xa0 , 02min09 ~ Moeder Zijn
https://www.youtube.com/watch?v=7qZ7JdqK9no , 02min00 ~ Annelies Van Der Pies
https://www.youtube.com/watch?v=JLNvBvJ-F00 , 03min30 ~ Ik heb een heel zwaar leven

Over Brigitte Kaandorp : https://nl.wikipedia.org/wiki/Brigitte_Kaandorp 
Over Adriaan Roland Holst : https://nl.wikipedia.org/wiki/Adriaan_Roland_Holst  

m

een stukje persoonlijke nostalgie

‘k Was op zoek naar iets anders en ineens kwam ik onderstaand fragment tegen.
Het nummer dateert van 1961. Toen was ik negen jaar en compleet van slag
toen ik het voor het eerst hoorde. Dat weet ik nog heel goed.
Tina was zes, Laura twee.

Waarschijnlijk zat ik enkel te luisteren, gebiologeerd door de ritmes.
Tina stond op het middentapijt van de woonkamer te wippen als een zotteke,
zozeer sprak het nummer haar aan.
Laura was peuter en zat met open mond te kijken naar het gedoe van Tina.
Zoiets zal het ongeveer geweest zijn. 

Later heb ik het werk nog vaak gehoord en waarschijnlijk ook grijsgedraaid.
Ooit las ik in een randartikel dat het nummer gebruikt werd in dansklassen,
als concentratieoefening.
Er zouden negen ritmes in verwerkt zijn in de choreografie (negen?)
en elk van de dansers moet een eigen ritmelijn volgen.
Opzij kijken helpt hen dus niet, ieder heeft een eigen ding te doen.

Het is de oorspronkelijke opname want op het einde,
na het slotriedeltje, hoort men een lachje. 
Een tevreden lachje, omdat de opname in één keer foutloos tot een einde gebracht werd.
Dat stond achter op de hoes van de plaat te lezen. 

klank aanzetten voor Dave Brubeck, Unsquare Dance
https://www.youtube.com/watch?v=A4SSE7s9BJc
02min05

Hij werd geboren op 06/12, dat is vandaag. In 1920.
En hij is overleden 05/15, dat was gisteren. In 2012.

m
EZW-12/2014 -https://nl.wikipedia.org/wiki/Dave_Brubeck, https://nl.wikipedia.org/wiki/Unsquare_Dance 

te gast bij Wim Helsen, Zwarte Piet
met de Jommeke-strip 'De koningin van Onderland'

“Haa, hij is er nog, we zullen er gauw korte metten mee maken.
Hahaha, je armen en benen zullen uit je lijf springen.
Je zal ze nogal zien vliegen!” krijst de koningin.

“Oei, oei, oei, oei” kermt Jommeke.

“’t is niets, Jommeke, je moet maar denken dat je een elastiek bent.
Het zal dan bijlange zo’n pijn niet doen” troost Flip, hem.

KRAK KRAK KRAK KRAK “Deksels, wat nu?” roept Jommeke.

“Jommeke, je bent los. Vlug, we zijn de pijp uit !” fladdert Flip.

“Vermaledijd. Alle donders en bliksems! Die touwen zijn nog rotter dan rot” gilt de koningin.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Piet in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a20/
10min41

Over Zwarte Piet : https://nl.wikipedia.org/wiki/Zwarte_Piet 
Over Frans van de AA : https://nl.wikipedia.org/wiki/Frans_Van_der_Aa 
Over Jommeke : https://nl.wikipedia.org/wiki/De_koningin_van_Onderland#Verhaal 

m

hoe verplaatst men in de USA een Banksy ?

Op de achtergevel van een pompstation in Los Angeles
was op een dag een muurschildering te zien van een meisje dat omhoog kijkt
naar een bloem die een beveiligingscamera is. 

Hier vertellen ze hoe men die muurschildering verplaatst heeft,
want men laat een Banksy niet achter omdat men verhuist.
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=-wQ2767IXrc
04min44

“Banksy is het pseudoniem van een Britse kunstenaar.
Hoewel er weinig zekerheid is over de ware identiteit van Banksy
en de meeste bronnen aangeven dat zijn echte naam 'Robert' of 'Robin Banks' is,
heet hij waarschijnlijk Robin Gunningham. Hij zou in 1974 geboren zijn in Bristol.
Zijn kunstwerken zijn poëtisch, politiek en/of ironisch van aard.
In zijn straatkunst combineert hij graffiti met de hem kenmerkende sjabloontechniek. (hij moet wel!)
Zijn straatwerk is te vinden in verschillende Europese steden maar ook buiten Europa
zoals in de Palestijnse gebieden en de Verenigde Staten.”

de rest staat op https://nl.wikipedia.org/wiki/Banksy  


Kijk vooral zelf, want ... : Afbeeldingen van Banksy 

Hij was waarschijnlijk ooit in Antwerpen. Helemaal in de beginperiode. Nog voor 2008 denk ik.
Herinnert iemand zich die nieuwsberichten?
Toen verschenen in de binnenstad van Antwerpen plots sjabloontekeningen op gevels, ongeveer op kniehoogte.
Op verschillende plaatsen. Elke dag een paar.
Insecten van ongeveer 30 cm lang. Vriendelijke kevers die niemand kwaad deden.
Maar ze moesten weg, mooi of niet.
Nu zou een huis juist in waarde stíjgen als er een Banksy op een van de gevels stond.
Maar de kevers zijn weggepoetst. Een historische flater.
Als ’t maar proper is !

Een metropool vol provinciaaltjes, dat zijn wij.

m
EZW-12/2013, herwerkt