Archief

als garnituur op de buffetkast

Hier moet het weekend nog beginnen en de eerste relazen van Thanksgiving zijn er al.

Een muziekstudent bracht vrijdag zijn concerthoorn naar het atelier voor reparatie.
Het was dringend want er waren optredens gepland op zaterdag en zondag.
Hij dacht dat iets in de windingen zat.
Het voelde geblokkeerd aan en hij kreeg er amper of geen lucht doorgeblazen.



Het is niet ongewoon bij koperblazers dat er gedeeltelijke obstructies zijn in de tubes,
omdat kleine voorwerpen er kunnen in verzeild geraken, de kleine legoblokjes bvb.

De baas testte de hoorn en die zat dicht. Volledig, compleet, helemaal dicht !
De student was op zijn onderlip aan 't kauwen van de zenuwen.

Na wat koteren, poken en prutsen kwam er iets uit de beker gerold.
Een mandarijntje. 
Ow, zei de jonge muzikant schaapachtig.
De baas en de jongeman bleven beiden staan kijken naar dat mandarijntje. 
De baas keek op.
De jongeman begon aan een verklaring, met blozende kaken.

- Mijn Moeder heeft eh … we hadden gisteren gasten. 
  Ze had met mijn hoorn een garnituur gemaakt, voor op het buffet,
  met gedoe van herfstbladeren en fruit en zo, een Hoorn des Overvloeds.

- Ja, zei de buikige baas vaag, moeders …

Voor die reparatie heeft hij niks aangerekend.
Ook al omdat hij het mandarijntje mocht houden.
Na zijn lunch heeft hij het opgegeten, terwijl hij uit het raam staarde
in herinneringen aan moeders en grote familietafels van lang geleden.

m
HiH-11/2015, met dank aan RD

een welgekomen stroomonderbreking

Ergens half jaren ’70 was ik voor een etentje uitgenodigd bij Lies en haar man Luk,
samen met haar broer SB. Lies en Luk stonden allebei in het onderwijs.
Het was een uitgestelde housewarming. SB & ik kregen het etentje aangeboden
omdat we bij de obligate barbecue in de zomer allebei out of Belgium waren, afwezig.
SB zat toen met een opdracht in Zaïre en ik was ergens aan boord met een contract van zes maanden.
Vandaar dat etentje, de uitgestelde housewarming.

De sfeer in huis had van in het begin iets onwennigs, iets geforceerds.
Koel & killig, niks warming.
Niet omdat het huis en het interieur kraakten van nieuwigheid en affigheid,
maar er hing iets in de lucht tussen Lies en Luk.
SB pikte dat op en werd er mistroostig van.

Lies had alle registers opengetrokken :
bij kunstige hapjes en een ingewikkeld aperitief
vertelde ze welke traktaties er nog op het menu stonden.

SB en ik zaten toen in het plebs-circuit, pils-&-spaghetti,
en wij waren absoluut niet onder de indruk van haar menu.
In tegendeel. Een pot mosselen of een dagschotel ware meer welkom geweest.

Luk zat ongeveer voortdurend naar buiten te staren en
wanneer Lies hem iets zei of vroeg antwoordde hij afwezig. Of bitsig.

Die wil niet hier zijn, ging het door mijn hoofd. Hij wil ergens anders zijn.
Die zit continu weg te kijken, te denken aan ergens anders …
helemaal opgeslorpt door elders: hij heeft iemand anders! 
Ik ben net niet recht gesprongen toen mijn cent viel.
Die slome leptosome had dus hormonen die hij niet aan de leiband wist te houden.
Ge zult maar leraar zedenleer zijn hé.

- Straks voetbal, zei hij in een houterige poging tegen SB.
- Straks eten we, replikeerde Lies.
- Dan kan de TV toch opstaan!
- Vandaag niet.

Lap, het Menu sloot het Voetbal uit. Ik verwachtte nog meer bitsigheden
en SB –een beer van een vent- kromp alvast ineen onder zoveel disharmonie.

En toen viel de radio stil.
In de keuken stopte de koelkast met spinnen.
De sfeerlampen in de woonkamer hielden ook een stop. 
SB, klank-& lichtman zijnde, stapte naar de schakelkast :
daar viel niks te doen. Noppes.

- ’t Zit buiten, zei hij tegen zijn zus, in de straatkast.
- Ha! gilde Luk overspannen, we laten Chinees brengen en we kijken voetbal!
  En daar gaat uw dineeke!
Lies nam de afstandsbediening, zette de TV aan en toonde haar groot genie
wat er te beleven viel op het scherm: niks. Geen beeld, geen klank.
- En daar gaat uw match! deed ze triomfantelijk.
Luk op zijn sofa zakte ongeveer ineen, zijn laatste houvast om de avond door te komen
was opgeslokt door de stroompanne die hij zojuist met gespreide armen verwelkomd had.

Buiten was het pikkedonker, we zijn over het terrein naar de auto’s gesukkeld
en we hebben de bewoonde wereld bereikt :
in Ternat hebben we in een café spaghetti gegeten,
met een paar pinten erbij. Want die hadden we verdiend, SB en ik. 
En de TV stond er aan : Voetbal. 
Luk staarde naar het scherm alsof zijn zieleheil er van af hing.
Lies zat luidop te organiseren hoe ze de marchandise van het etentje
de komende dagen kon opgebruiken.
SB hield zich bezig met zijn bord en ik bedacht dat de elektriciteitspanne die avond
ons alle vier gered had van iets dat al lang niet meer bestond.

Het was een gewoon café, zonder smuk, gezellig en warm.
Simpel en lekker.

m 
EZW-12/2013, HiH-11/2014

andermans boodschappenlijstjes als inspiratie

Deze morgen stapte ik naar de supermarkt
en ik was al goedgezind op voorhand.
De lucht was fris en knisperig, bijna lekker.

Ik zou raadselachtige boodschappenlijstjes vinden en
deze keer zou ik ze mee naar huis brengen.
Die kleinodiën zou ik voorzichtig strijken onder een doekje en dan
inscannen en de meest plausibele of bizarre scenario’s zou ik erbij bedenken en
daar zou ik dan de rest van de week zoet mee blijven.

Een mens kan zich nogal verheugen op een nieuw speeltje hé,
op andermans boodschappenlijstjes.
Edoch : sedert mijn vorig bezoek waren de plastic boodschappenwagentjes gepoetst. Duidelijk.
Allemaal. Zo ver ik kon kijken. De tweewielertjes waren proper en leeg en totaal oninteressant.

Zonder een trouwe klant iets te vragen of me te verwittigen
had men die dingen hogedruk gereinigd, gezandstraald bijna.
Allemaal hadden ze weer heldere kleuren en er in was nergens nog
een achtergelaten floddertje papier te bespeuren.

Dat zal me leren, blij te zijn op voorhand.

m
EZW-11/2012, bijgewerkt

Hij is zeven en hij krijgt een hond,af te halen op 6 december.
Het hele Sintgedoe met de intrede verzinkt erbij in het niets.
Van enthousiasme telt hij zelfs de dagen niet meer af
zo hard klopt bij momenten zijn hartje : hij-krijgt-een-hond.
Dat staat vast, dat is zeker, het hondje is echt.

Over de Sint is hij niet helemaal zeker meer, of die echt is,
zeven en schrander zijnde.

Het hondje heeft al een naam en het is een meisje.
Dat noemen ze een wijfje, zegt hij met kennis van zaken.
Nu is ze nog bij de moederhond want ze is nog een baby.
Hij heeft haar zelf mogen kiezen en soms al mogen vasthouden.
Ze is klein en lief. En ze blijft klein en lief. Want haar moeder is ook zo.

Thuis staan al meubelen en huisgerief.
Er is een etensbakje en een drinkbakje en ook een slaapkussen dat hij van Oma gekregen heeft.
Het is van poezen geweest, maar dat weet het hondje niet.
Er moet een dekentje op, want het is winter.
En omdat het winter is heeft mama kleine jasjes besteld op het internet.
De zakjes voor de poepjes krijgt hij ook van Oma. Cadeau.
Hij bekijkt en keurt alle stukken en dan wordt hij stil van zoveel geluk. Een hondje.

En er is de bench, zo’n binnenhuiskooi in draadwerk, de slaapkamer van het hondje.
De kooi is ruim genoeg voor een grote hond.
In de bench zal Zijn Hondje slapen, op dat slaapkussen, onder dat dekentje.

Een bed en een deken kent hij. Maar hoe voelt een bench?
Af en toe kruipt hij er in, om te weten hoe het daar ligt.
Soms trekt hij het deurtje toe en sluit de ogen.
Zo zou Zijn Hondje dus slapen.
Het jongetje zuchtte van contentement.

Toen kwam daar een van de groten langs en die sloeber draaide de grendel van de kooi naar beneden.
Dicht!
Plots was de bench te klein, en het huis ook.
18h15 : 
ze zijn hem aan het uitleggen dat zo’n grote binnenhuiskooi voor een kleine hond veel ruimer aanvoelt
dan voor een jongen van zeven.

m
naar een idee van MML – HiH-11/2016

te gast bij Wim Helsen, Geert Van Istendael
met Aandenken van Friedrich Hölderlin.

Noordoostenwind,
mij het liefst van alle winden
Hij die vurige geest en
behouden vaart beloofd aan alle schippers.
Ga nu en groet
de mooie Garonne
en de tuinen van Bordeaux,
daar, waar op de steile oevers
het pad loopt en diep in de stroom
de beek neerstort, waarboven echter
uitkijkt een edel paar
eiken en zilverabelen.

Nog steeds blijft het mij bij, ook hoe
de brede toppen wuiven
van het olmenwoud, boven de molen,
in de tuin echter groeit een vijgenboom.
Op feestdagen lopen
de bruine vrouwen daar
over zijden weiden,
zo omstreeks maart,
als dag en nacht gelijk zijn
en over trage paden
van gouden dromen zwaar
een wiegende bries trekt.

[…]
En ook de liefde richt onvermoeibaar de ogen,
wat blijft echter stichten de dichters.

Friedrich Hölderlin, 1803
vertaling : Geert van Istendael en Erik Derycke


De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Istendael in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a14/
12min36

Over Geert Van Istendael : https://nl.wikipedia.org/wiki/Geert_van_Istendael 
Over Friedrich Hölderlin : https://nl.wikipedia.org/wiki/Friedrich_H%C3%B6lderlin

m

te gast bij Wim Helsen, Eva de Roo
met 'Verliefdheid is sterk' van Herman Brusselmans

Ik was twaalf jaar
en verliefd op
het mooiste meisje
van heel ons dorp.

Wij hadden nog nooit
een woord
met elkaar gesproken,

tot ik haar vroeg
of ze mijn vriendinnetje
wilde worden.

Toen ze ‘Ja, heel graag’ zei
hoorde ik dat ze heel
erg stotterde.

En meteen werd ik
ook nog ‘ns verliefd
op het meisje met
het mooiste spraakgebrek
van heel ons dorp.

Verliefdheid is sterk, 1997, Herman Brusselmans
uit: Meisjes hebben grotere borsten dan jongens


De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Roo in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a13/
07min51



Over Eva de Roo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Eva_De_Roo
Over Herman Brusselmans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_Brusselmans 

Over Meisjes hebben grotere borsten dan jongens:

Dit is de eerste dichtbundel voor kinderen van Herman Brusselmans,
de bekende en vooral onder jongeren geliefde romanschrijver en columnist -ook op de radio.
Zoals in zijn boeken probeert Brusselmans ook hier te provoceren; hij doet dit door de keuze van de titel,
door de manier waarop hij met onderwerpen als kinderseks en -geweld en racisme omgaat en door zijn taalgebruik.
De zwart-wit tekeningen passen wonderwel bij de brutale sfeer van de gedichten.
De bundel bestaat uit twee delen: "Het rijmt" en "Het rijmt niet".
Rijm en metrum doen in het eerste deel geforceerd en gekunsteld aan,
de niet-rijmende gedichten lopen veel beter en natuurlijker.
Hoewel sommige gedichten de indruk wekken zonder veel overweging geschreven te zijn,
blijft er veel te lachen over om de grappige gedichten.

m

in de keuken, vandaag

Vandaag gaat LM osso buco maken. Voor morgen.
Het gerecht moet eerst helemaal afkoelen en wordt morgen zachtjes weer opgewarmd.
Tot zover de theorie. 
In de praktijk staat er voor het ogenblik een 83 kilo enthousiasme, goede wil en ondernemingszin in de keuken.
De kennis van zaken ligt in print naast hem.
Hij wou nog een videootje bekijken bij njam.tv maar Telenet ligt hier plat sinds een uur of wat,
hij zal het moeten doen met zijn A4-tje.

Voor het ogenblik is hij bezig met de mise en place.
Dat heb ik hem goed ingeprent, ttz, ik heb hem getoond
dat zelfs de grootste chefs dat doen. En toen nam hij het aan,
dat men eerst alle nodige ingrediënten moet gereed zetten.

"Waar staat de rozemarijn?"
"Op zijn plaats!"

Omdat ik uit de keuken gevlucht ben en vermits zowel Net als TV geveld zijn
hou ik me in stilte bezig. Ik maak me nuttig met schrijven.
Een blad vol. Of twee bladdes. Of meer. ’t Hangt er van af hoe lang de panne duurt. 
Door de panne voel ik me compleet afgesloten van de wereld.
Ik zit in een saai landschap te wachten op betere tijden, zoals onder die vulkaan bvb,
en ik kan niet eens opzoeken wie dat boek nu weer geschreven heeft.
Malcolm Lowry, 1947

De Internetverbinding is mijn lijn naar mijn extern geheugen.
En die is nu onderbroken door ergens een technisch falen.
Jamaar! Het Internet is juist de bypass voor mijn falend geheugen! 
Geen Encyclo-woordenboek, geen synoniemen.nl, geen beeldmateriaal, geen documentatie, niksni.
‘k Zit hier te schrijven met enkel mijn twee povere hersenhelftjes.
Voorlopig lukt dat nog, maar het voelt al wat benepen.

Het had zo niet hoeven te zijn.
Telenet leverde TV en Mobistar leverde Internet.
Nu vroeg ik me vanmorgen af hoe het kon dat én Telenet én Mobistar
tegelijk een panne meemaakten.
Zouden zij een gemeenschappelijke infrastructuur hebben? 
Wat bleek : LM heeft weken geleden voorzieningen van Mobistar
ondergebracht bij leverancier Telenet. Zonder me dat te zeggen.

- Waarom? vroeg ik.
- Omdat het  voordeliger is.
Dat is een geldige reden. 
- Waarom hebt ge mij dat niet gezegd, bedoel ik.
Daarop had hij kermille geen zinnig antwoord.

Daarom zeg ik niet waar de rozemarijn staat.
Tussen de oregano en de tijm. Maar ik zeg het niet.

m
HiH-11/2015, herzien

knabbelen en sabbelen

In de lagere school heb ik dat een hele tijd gedaan, op potloden knabbelen & sabbelen.
Het hoorde erbij.
Maar niet de potloden met gommetjes!
Die gommetjes zaten in een koperen bandje en eens het gommetje er uit,
kon men zich aan zo’n koperen randje lelijk pijn doen.
Daarom knauwden we dat bandje dicht en viel er aan het potlood nog weinig genoegen te beleven.
Trouwens gommetjes waren niet lekker, te korrelig.

Eerst alleen potloden, later ook bics.
Liefst de echte, die met een houdertje en een drukknopje bovenaan. (foto links)
Dat houdertje raakte na verloop van tijd kromgebogen.
En het topje verdween ook al eens.
Dan moest men de bic indrukken met wat men ter beschikking had. Een passerpunt bvb.
‘k Kan me niet herinneren dat iemand dat gek of eigenaardig vond,
want er waren nog kinderen met omgekrulde houdertjes.

Het model rechts, de bic crystal was bijlange niet lekker, trok op niks.
En wanneer het achtereinde kapot geknabbeld was,
moest men nog opletten dat men geen inkt mee naar binnen zoog.
 

Door het knabbelen kan men zich concentreren hé.
Het was ook een bron van inspiratie. Nu heet het gewoon pica.

Ergens in het middelbaar kwamen de Parkers in de mode ('67?)
en die hebben een metalen uiteinde.
De makers van Parker wisten wel wat ze deden. Ze wilden niet dat een van hun producten
afgesabbeld en afgeknabbeld ergens op een lessenaar of op een bureau lag te liggen.
Dat zou antireclame zijn.

De vader van een klasgenote vloog op New York en bracht de Parkers mee per doos van 24 stuks.
Zijn dochter verkocht ze aan 50 BF per stuk. Dat was, als ik me goed herinner,
vijf keer minder duur dan in de winkel. Op een keer had hij Lady Parkers meegebracht.
Een vergissing maar het formaatje was op school een onmiddellijk succes.
Het was korter en dunner dan de gewone Parker,
was meer hanteerbaar en lag beter in de hand.

De mijne was ivoorwit, de onderste helft, de bovenste inox natuurlijk. En het woord 'lady' gaf cachet.
Dat woord had toen nog geen sanitaire bijklank, het klonk nog chic.

Met de komst van de Lady Parker was het gedaan met knauwen en sabbelen.
Maar dat was niet erg, ‘k had me allang een weggetje geknabbeld naar de schoolkrant.

m

EZW-08/2012, HiH-11/2014

te gast bij Wim Helsen, Herman Koch
met 'Droom' van Gerard Reve.

Vannacht verscheen mij in een droomgezicht mijn oude moeder,
eindelijk eens goed gekleed:
boven het woud waarin zij met de Dood wandelde
verhief zich een sprakeloze stilte.
Ik was niet bang. Het scheen mij toe dat ze gelukkig was
en uitgerust.
Ze had kralen om die goed pasten bij haar jurk.

uit : Nader tot U, Droom, 1962

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Koch in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a12/
10min12

Over Gerand Reve : https://nl.wikipedia.org/wiki/Gerard_Reve 
http://hoeiboei.blogspot.be/2009/05/de-50-beste-gedichten.html 

Over Herman Koch : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_Koch 
Over Jiskefet : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jiskefet 

m

Blijf altijd alert,
en word wakker als je wakker bent. van P²


Dat alert-&-wakker zijn hier een probleem.
Ik heb glijdende uren voor slapen en waken.
Zo kan het gebeuren dat ik ’s nachts alert & wakker ben
en overdag enkel nog wakker. 

In de nacht van zaterdag op zondag had ik een hele organisatorische constructie
over waarom ik pas op maandag of beter nog dinsdagvoormiddag bouillon zou maken.
Allemaal heel logisch en helder,
het klopte als een bus met de keukenplanning en
ik was tamelijk tevreden over mezelf.

Maar ja … wie ’s nacht slim zit te doen loopt overdag te suffen natuurlijk
Zo begon ik zondagnamiddag op automatische piloot aan de bouillon (4L) en tegen de avond pas
herinnerde ik mij dat het niet klopte, ik had nog 2L visfumet in de koelkast staan die eerst ging dienen!
Plus, er waren dingen die eerst op moesten, als middageten dan,
en in de diepvries is voor het ogenblik geen plaats voor 4 literbekers met bouillon.
Daar stond ik dan met mijn 4L.
Gelukkig is het nu buiten kouder dan in de koelkast.

En ik had het allemaal toch zo wakker overdacht!

Hier is het 4°C op het terras, dat is 2° kouder dan in de koelkast.
Daar staan de vier literpotten bouillon nu, op de vensterbank van het bureautje.
Van waar ik zit te typen kan ik ze zien staan.
Of beter, zij zien mij zitten typen.
Alle vier staan ze daar hooghartig te zwijgen.
Verbannen van de grote witte koelkast, hun tabernakel, naar een grijze vensterbank buiten.

In het kort,
zaterdagnacht klopte mijn keukenprogrammatie tot en mét
maar door te weinig slaap heb ik met mijn suffe kop
zondagnamiddag heel die planning overhoop gehaald en 4L bouillon gemaakt.
Dat was twee volle dagen te vroeg. 

Daarbij komt dat LM gisteren wou gaan Chinees eten en ik ben te tam om te roepen :
“Oh, nee dat kan voorlopig niet hoor! We moeten eerst ons teveel aan voorraad wegwerken!”
Dat roep of zeg ik niet. Ik ga mee Chinezen. Gewillig. Want zo kan ik ook soms zijn.

m
HiH-11/2015, bijgewerkt