Archief

kinderjargon

Van kinderwoorden herinner ik me niet zoveel als ik wel zou willen.

Terwijl er in onze jonge jaren toch overal peuters & kleuters waren,
bij familie, vrienden, kennissen en buren.
Overal floreerde taterend grut dat taalpareltjes produceerde en
ik kan er niks meer van opdiepen. Dat vind ik erg jammer.

We hadden in onze buurt een 12-tal adressen waar kinderen woonden en
we konden nog op straat spelen.
Die hoop kinderen was bij momenten wel een grote bende.
Er werd Nederlands en Frans door mekaar gesproken,
en iedereen had kleine zusjes of broertjes of allebei.
Die hadden allemaal hun eigen kinderwoordjes.
Wij namen die over, omdat ze verstaanbaar waren en
om de communicatie vooruit te laten gaan.

Het was een koeterwaals dat ze twee straten verder
-'achter de kerk'- al niet meer verstonden.
En thuis evenmin.
En er zaten ook een paar woorden Italiaans tussen, want de mama op n° 10 was een Italiaanse,
en een woord of twee Engels, want de papa op n° 8 was een Engelsman.

Dat koeterwaals werkte op mijn moeder haar zenuwen en
in huis mocht ons dieventaaltje niet meer gesproken worden.
Dieventaaltje?
Ineens beseften Tina, Laura en ik dat we een soort geheimtaal spraken.
Vanaf toen werd het plezant natuurlijk.
Een verboden geheimtaal!
Wij! In onze eigenste straat!

En ik herinner me daar geen woord meer van.
Heel erg vind ik dat.

m
EZW-02/2012, HiH-11/2014, herwerkt

kinderjargon

Toppié, de dochter van mijn zus Tina had als kleuter een eigen woordje
om ons de ernst van sommige zaken in haar leefwereldje mee te delen. 
Daarvoor versmolt ze de woorden erg en eng.
Sommige dingen waren erng.
Ernge dingen gebeurden bij momenten om de haverklap. 
Dat bracht ze dan met een gewichtig snuiteke : "Dát-ís-érng"
Een nadrukkelijk uitgesproken, duidelijke mededeling
waar we maar best rekening mee hielden.

Het volgende was dat er gradaties bestaan en dat men die kan verwoorden ook. 
Zo was er 'dat is erng óór!'
Het zinnetje werd uitgesproken op datzelfde nadrukkelijk toontje, nu met bijbehorende blik.
Alles duidde op een crisissituatie.

Later kwam ook nog 'éél erng óór'.
Dit duidde op een catastrofe.

De termen erng, erng-óór en éél-erng-óór namen wij over natuurlijk
en we gebruikten ze onder ons. Als Toppié er niet bij was.
We hielden daar mee op toen we merkten dat we die woorden
ook tegenover buitenstaanders begonnen te gebruiken.

Vorige zomer werd Toppiéke 44.
Dat vond ze niet zo erng oor.

m
EZW-02/2012, HiH-11/2014, bijgewerkt

Vandaag had ik er genoeg van en deed ik er eindelijk iets aan,
schreef Peter deze week.

Het verhaal :

Peters neefje Darren (4j) -de moeder vond die naam mooi!-
krijgt zelf zijn veiligheidsgordel los en
daar zit hij dan mee te prutsen en te klikken terwijl ze nog aan het rijden zijn. 
Peter kan in de achteruitkijkspiegel niet zien of Darren nu vast geklikt zit of niet
en hij had hem sinds het begin van het schooljaar gezegd
dat spelen met de veiligheidsgordel niet kan. Niét. 
En dat, als hij er niet mee ophield, Peter met hem wel eens naar de politie zou gaan.
Waarop Darren dan meestal grijnst en blijft zitten klikken.
Afgelopen week was de maat vol.

Peter had zijn dochters al afgeleverd aan hun school en reed
met zijn neefje naar de ingang van de kleuterschool. Darren zat weer te klikken.
- Darren?
- mmm …
- Darren, blijf van uw gordel.
Het geklik ging door.
- Darren?
- mmm …

Peter gaf gas en reed door naar de parking van het politiekantoor.
Hij haalde Darren uit zijn zitje,
nam hem horizontaal onder de arm en stapte naar de deur.
Darren zette een keel op. 
Met dat krijsend neefje stapte Peter het kantoor binnen.
De planton was een oudere flik met een zware snor
(bestaan die nog?) en Peter pootte Darren neer op de balie.
 

- Hij blijft niet van zijn gordel, hij klikt hem open, zei Peter.

De planton, een man van opa-leeftijd, keek ernstig over zijn bril naar Darren.
De jongen was opgehouden met krijsen en wachtte af met een lipje.
Hij wou van de balie naar beneden, maar die was wat hoog en Peter hield hem tegen.
Nu een beverig lipje.

- Is dat waar manneke? vroeg de planton, van die gordel?

Darren knikte en zijn lipje begon nu echt te trillen.

- Dan moet ge dit meenemen, zei de planton streng en
van onder de balie nam hij een sticker. Het logo van de politie.
Peter nam de sticker aan en zelf een beetje onder de indruk antwoordde hij
- Dankuwel, Meneer De Agent.

Hij wou Darren al van de balie plukken.
- Zo rap niet! zei de planton streng en hij stapte naar achter.
Hij kwam terug met een koekje van de koffiehoek.
Hij overhandigde het speculoosje aan Darren.
- Alstublieft jongeman, zei de planton van onder zijn snor.
- Danku Meneer, prevelde Darren, zeer stil.

De sticker kleeft nu al een paar dagen achterop de zetel van Peter,
vlak voor de neus van Darren.
De gordel blijft dicht en iedereen die het horen wil
mag weten dat hij op het politiekantoor geweest is.
Bij de échte politie.

Peter schrijft (met een brede glimlach): ik heb daar grote chance gehad, met die opa-flik.
Stel u voor dat er een jonge stagiaire gezeten had die zei:
daar houden wij ons niet mee bezig, meneer, met jong kattekwaad. 
Ja, we hebben chance gehad.

m
EZW-01/2013, HiH-11/2014, bijgewerkt

alles met mate

Een schuchtere veertiger staat te golfen en slaat de bal de bosjes in.
Hij gaat zoeken en treft daar een heks die in een grote pot staat te roeren.

- Wat zijt gij aan het doen? vraagt hij voorzichtig.
- Ik maak een toverdrankje. Men wordt er golfkampioen van.
- Ôoo, zucht de man, krijg ik een taske van die soep? Aub?
- Ge wordt er wel golfkampioen van maar
  uw seksleven zal eronder lijden, waarschuwt de heks.
- Bôf, zegt de man, schouderophalend.
- Allez vooruit dan, zegt de heks, en ze laat hem een portie drinken.

Vanaf dan wint de man ongeveer elke partij,
raakt bekend in de clubs van de streek,
speelt tegen alle regionale kampioenen en
het jaar is voorbij.
Hij gaat terug naar heks in het bosje en doet dankbaar het relaas van zijn sportprestaties.

- Jaja, zegt de heks, maar uw seksleven trekt op niet veel meer zeker?
- Dat gaat, mompelt de man, dat gaat ...
- Hoeveel keer hebt ge seks gehad, het afgelopen jaar?
- Een keer of vier... of drie ...
- Drié keer? En gij vindt dat dat gáát? krijst de heks.
- Bôf, zegt de man bescheiden blozend, 'k vind dat toch niet mis voor
  een pastoor met een klein dameskoor.

m
EZW-07/2011, HiH-11/2015, nooit bij een koor geweest

het mantra bij de vaatwasser

Af en toe de clown uithangen is wel nodig nu.
Want van de zonneschijn zullen we voorlopig niet meer breed gaan glimlachen.

Absurditeiten debiteren is een manier om de clown uit te hangen.
Maar wanneer ik een paar voorbeelden op een rij zet
leest dat zo melig dat ik ze allemaal gediliet heb. 
Onverwachte uitspraken doen wél de zon schijnen hier thuis.

Iets dat op Discovery Channel verscheen in een trailer, over visserij:
het deck krijgt enorm stuifwater, ligt glad. Het schip rolt. Het is koud.
De cameraman heeft zich waarschijnlijk vastgeklonken tegen een buitenschot
want de camera blijft lopen.
Links in beeld reciteert iemand van de bemanningsleden zijn mantra
-met de zeggingskracht van vloeken- want hij moet zichzelf overtuigen
dat zijn vingers niet aan het afvriezen zijn terwijl hij de krabbefuiken leegt :

I-LOVE-my-job,
I-LOVE-my-job,
I-LOVE-my-job …

Sinds mijn lumbale wervels tegenwerken
-gelukkig heb ik er maar vijf- maakt LM de vaatwasser leeg. 
Dat doet hij blijkbaar niet elke dag van harte.
Op een keer kwam ik de keuken binnen en terwijl hij
voorover gebogen stond voorzichtig te wezen met breekbaar spul
hoorde ik hem zeggen:

I-love-my-job,
I-love-my-job,
I-love-my-job …

Op diezelfde toon als de visser in nacht en ontij. Met dezelfde intonatie en kracht.

'k Beet op mijn lip en ging in achteruit de keuken weer uit.
In de woonkamer kon ik mijn lach niet meer houden en ik vouwde dubbel.
Weer niet goed voor de lumbalen natuurlijk. 
Gealarmeerd kwam LM kijken waarom ik die hoge geluiden produceerde. 
- Is er iets?
- Ie-îîee-hie! Hie-ie! 

En 'k zit hier weer te lachen terwijl ik het typ.  'k Weet het, het houdt geen steek,
maar ik vond mijn zeebonk hilarisch, daar in zijn eentje in de keuken.
Mijne puit moest aan boord elk van die zware machinerijen
kunnen demonteren & assembleren voor onderhoud,
maar om een vaatwasser te legen heeft hij een mantra nodig!

Mô mensen toch, zó lachen. 't Doet deugd.

m
EZW-08/2011, HiH-11/2014, bijgewerkt al lachend

In de zomer van '71, toen ik 19 geworden was, heb ik een tattoeke laten zetten.

Ik was pas thuis weg en ik voelde me herboren.
Ademlucht. 
Om dat keerpunt te markeren wou ik iets dat helemaal van mij was
want
mijn gestalte heb ik van mijn moeder,
van gelaat lijk ik op mijn vader en
over mijn karakter-&-temperament zwijg ik liever. 
Wat aan mij was er echt van míj?

Van de kruin op mijn hoofd tot in de tippekes van mijn tenen
was er niks van mezelf. 
Alles wat ik heb of ben werd doorgegeven via die twee sets chromosomen
die voorafgegaan werden door
eeuwen genetisch materiaal van vroede voorvaderen en -moederen.

Het was werkelijk een beangstigende gedachte
dat alle materiaal waaruit ik bestond,
zijn oorsprong had in het ontstaan van de mensheid.
Van dat besef ben ik weken niet goed geweest.

Maar het gaat beter, dank u.

Mijn navel was geknoopt door een klungel die zichzelf
verloskúndig noemde.
Kortom, er zat vanalles in mij en aan mij
dat van een ander was of kwam.

Mijn namen! 
De naam heb ik van mijn pa, de voornaam werd gekozen door mijn ma en
de afkorting, daar heeft Tina voor gezorgd toen ze leerde praten.
Waar was mijn ikkigheid?
Besef van identiteit heet dat nu, maar die begrippen moest ik toen nog leren verwoorden.

Het was een existentiële crisis, wist ik achteraf pas,
en na vaag overleg met mezelf besloot ik
dat er iets moest komen waar niemand anders dan ikzelf
zeggenschap zou over hebben : een tattoo.

Die staat er ondertussen al 46 jaar,
op de linker bovenarm, tegen de schouder, klein en het ontwerp is helemaal van mezelf.

Van Veen zingt 'alleen mijn kippevel is van mezelf'
wat ondertussen óók achterhaald is,
maar het nummer blijft een knap filosofietje natuurlijk. 

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=55AwTenIk7A
01min56

Alleen, ik wou iets meer
dan af en toe wat kippevel.

m
EZW-11/2011, HiH-11/2014, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Eefje de Visser
met de songtekst 'Australia' van The Shins

Born to multiply? Or born to gaze into night skies
All you want’s one more Saturday
Well look here until then, they’re gonna buy your life's time
So keep your wick in the air and your feet in the fetters
'Till the day …
They come in doing cartwheels
We all crawl out by ourselves
And your shape on the dance floor
Will have me thinking such filth I'll gouge my eyes
You’d be damned to be one of us girl
Faced with a dodo’s conundrum
I felt like I could just fly
But nothing happened everytime I try

Geboren om te vermenigvuldigen
of geboren om in de nachthemel te staren?
Maar je wil alleen maar een extra zaterdag
Wel, kijk hier, we gaan je levenstijd kopen
Dus houd je vlam in de lucht en je voeten geketend
tot de dag …
dat we radslagendraaiend binnenkomen
We kruipen op onszelf weer naar buiten
En je vorm op de dansvloer zal me vieze dingen doen denken
en mijn ogen doe opensperren
Je bent gedoemd om een van ons te zijn meisje,
geconfronteerd met het dodo-vraagstuk
Ik voelde me alsof ik gewoon kon vliegen
Maar er gebeurde niets telkens als ik het probeerde

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Visser in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a11/
11min02

 
Over Eefje de Visser :https://nl.wikipedia.org/wiki/Eefje_de_Visser 
Over The Shins : https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Shins 
Over de dodo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Dodo  

conundrum = figuurlijk, een niet op te lossen of moeilijk probleem of raadsel

m

van wie is dat kindje nu eigenlijk?

In de jaren zeventig, (ik 25j)
toen we in Ganshoren nog alle drie in mekaars buurt woonden
zagen we mekaar regelmatig. Maar met periodes ook niet.

Laura en ik hebben een tijdje naast mekaar gewoond, elk in een klein huisje.
Het gekke is, toen ik mijn zusje (18j) veilig dicht in de buurt wist,
haar omzeggens bij de hand kon houden en haar elke dag kon zien,
was dat ineens niet meer zo nodig.
Soms gingen er drie weken voorbij eer we nog eens samenkwamen.

Ik zag haar soms op de stoep en dan wuifden we eens
of soms babbelden we wat,
of ik hoorde haar al eens rommelen in mijn keuken terwijl ik nog in bed lag.
Er was een doorgang langs de tuin en de achterdeur deed ik niet op slot,
dat kon toen nog.

Tina (22j) woonde twee straten verder om de hoek.
Laura en ik hielden haar dochtertje Toppie (4j) regelmatig bij.
Toppie bleef ook dikwijls logeren. Soms bij Laura, soms bij mij.
We hadden een tweede babyfoon via de tussenmuur.
Dat het een dunne muur was wisten we al wel,
maar dat die muur maar een steen dik was,
dat was een meevaller toen de babyfoon geïnstalleerd werd.

Het waren 'open' huisjes,
er kwamen collega’s en studiegenoten en kameraden over de vloer
en er bleef ook al eens buitenlands volk logeren
wanneer de jeugdherberg van Brussel volzet was.

Een dame die rechtover woonde, boven de bibliotheek,
zat elke dag aan haar raam en bekeek het gedoe en het geloop.
Soms wuifden we naar haar.

Toen we uitzonderlijk eens tegelijk bij de beenhouwer stonden, vroeg ze vriendelijk :
van wie is dat kindje nu eigenlijk? 
En ik flapte eruit : och madame, dat weten we soms zelf niet.

Pas toen ik haar geschokte uitdrukking zag
besefte ik dat ik iets raars gezegd had. 
Bedoelde ze de vader? 
Ik had het over drie moeders, Tina, Laura en ik.
Zo verweven was ons bestaan in die dagen.

En toen kwam het beroepsleven.
Toen werd er verhuisd.
Toen werd het anders.

m
EZW-05/2014, HiH-11/2014

te gast bij Wim Helsen, Raf Walschaerts

met een tekst van Marco Houtschild

Poëzie

Je in verstrijkende tijd onder een
ondergaande zon tijdens een eindig leven
in een uitstervende taal proberen te zeggen
dat iets ondefinieerbaars niet zal blijven.

En dat
dat troost biedt..

Marco Houtschild

~~~~~~~~~~

tweede lezing :

Je in verstrijkende tijd onder een
ondergaande zon tijdens een eindig leven
in een uitstervende taal proberen te zeggen
dat iets niet zal blijven.

En dat
dat troost biedt.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Walschaerts in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a10/
09min26 

Over Marco Houtschild : https://marcohoutschild.com/biografie/ 
Over Raf Walschaerts, cabaretier Komilfoo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Kommil_Foo 





“Ja, we brengen humor. Maar daar zit altijd iets pijnlijks of triestigs in, hè.”

“Nu – de laatste tien jaar – komen de mensen net voor die mix tussen sérieux en slapstick naar ons kijken.
De sfeer op een koffietafel na een begrafenis, maar als iedereen al vijf pinten op heeft.
Een kruispunt tussen toneel, cabaret en concert.
Een voorstelling van ons wordt nooit vergeleken met iemand anders. Dat vind ik een heel fijne constatatie.”

“Wij zijn nu bekend zonder bekend te moeten zijn. Een fantastische positie.
Mensen komen naar onze voorstellingen. Maar als ik op straat loop, heb ik geen problemen.
Wij zijn geen televisiefiguren meer – we doen bewust geen series op tv, we zijn cabaretiers en geen acteurs –
maar we zijn wel bekend genoeg opdat alle zalen vol zitten.
Want je mag nog zo goed zijn als je wil, mensen moeten wel weten dat je speelt.”

uit : http://intervista.be/2014/01/24/raf-walschaerts-wat-ik-doe-dit-beroep-valt-zo-goed-samen-met-mij-dat-gaat-zelfs-boven-het-concept-geluk/ 

m

Gisteren keek ik eens of er op de boekenplanken iets staat
dat ik nog niet gelezen heb.
‘k Moest niet lang zoeken,
er staat al jaren een dikke pocket met een brede gele rug
naar mij te grijnzen.
Het ding bezorgt me sinds '92 een ongemakkelijk gevoel.
Gekregen van LM en in die 25 jaar tijd
nog altijd niet gelezen. 

'k Had toen zo terloops eens gezegd dat ik feitelijk
wat meer over Japan zou moeten weten.
Omdat we zouden monsteren op een schip dat gecharterd was voor Japan
en we daar om de zoveel weken zouden gaan lossen.

LM
-in zijn kersverse getrouwde status galant, behulpzaam, zorgzaam & verliefd zijnde-
komt thuis met een klepper van een boek, door ene K.G. van Wolferen:
JAPAN, de onzichtbare drijfveren van een wereldmacht, 808 pagina’s, kleine druk.
De voetnoten alleen al beslaan 70 blz’s.

Oei. Dat was mijn eerste reactie, oei.
Want ik moest niet per se iets weten over de wereldmacht,
maar over de havensteden.
Aiai : hun 'onzichtbare drijfveren' waren evenmin mijn bekommernis,
wat mij betreft doen ze maar ginderachter, in de Far East.

‘k Wou gewoon een handleiding over de Japanse omgang,
welke valkuilen men moet vermijden, westerse barbaar zijnde.
Een handleiding over de Japanse sociale geplogenheden, dat was hetgeen ik bedoeld had,
Japan voor Beginners ~ Japan voor Dummies.

Hadden we toen maar Internet gehad.

‘k Heb het boek nooit kunnen wegdoen,
bij geen enkele opruimbeurt,
omdat het toch zo goed bedoeld gegeven was.

‘k Zal het waarschijnlijk niet meer lezen want
het dateert van ’89, dus is de inhoud al lang achterhaald.
Maar ik kan het niet wegdoen. ‘k Krijg het niet over mijn hart.

Misschien verdwijnt het ooit vanzelf, het verpulvert.
Of het verdampt.
Of zo. 
Dat zou een oplossing zijn.
Dat zou me hartzeer besparen.

m
EZW-12/2012, HiH-11/2014, herwerkt